Instagram: azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklıdır ve tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s olursa hukuki işlemler başlatılacaktır. ******* Bildiginiz bütün beşik kertmesi hikâyelerini unutun. Babaları askerde söz verdi, Kadir ve Kader`in geleceği yazıldı. Peki onlar bunu kabul edecekler mi?

Bir yanda on beş yaşında ailesi tarafından zorla evlendirilip yıllarca bir odada hapsedilen kız ve doğduğu toprakları sevse de törelerini sevmeyen bir adam... Evlendiği adam tarafından tam sekiz sene evin içindeki bir odaya hapsedilen kız, bir gün kocasının ölmesiyle özgür kalır ve tekrar onu zorlayan ailesine dönmemek için hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister... Diğer yanda görücü usulüyle olsa da sevip sevildiğini düşünen bir kadın, kocasının kuma getirmesi üzerine onu boşar ve hayatta kalmak uğruna Ağaların Ağası olarak görülen bir adama sığınıp kendine yeni bir hayat kurmak isterse neler olur sizce? Hadi gelin, birlikte Sedef ve Asmin`in hikâyesine bakalım. Birbirini hiç tanımayan bu insanlar neler yapacak?

Hayat bazen, en sağlam sandığımız düzeni bile alt üst edebilir. Keskin Ailesi’nin görkemli yalısında, aşk, ihanet ve sırlar birbirine karışıyor. Eylül ve Ekim Tuncay kardeşler, kendi hayatlarının ağırlığını taşırken, güçlü ve otoriter Keskin Ailesi ile yolları kesişir. Görkemli düğünler, gizli ilişkiler ve beklenmedik sırlar, bir ailenin çöküşünü ve yeniden doğuşunu tetikler. Kim sadık, kim ihanet eder? Kim kazanır, kim kaybeder? Bu hikâye, aşkın, gücün ve hesaplaşmanın sınırlarını zorlarken, okuyucusunu her sayfasında nefesini tutmaya davet ediyor. Keskin Ailesi’nin perde arkası dünyasına adım atın; sırların ortaya çıkışı, hiç kimseyi hazırlıksız yakalayacak.

Psikiyatrik sorunları olan ünlü yazar Michael Wheeler,çocukluk aşkı olan Jane Hopper`ı bulmak için Venezuela`ya gider. "Senden asla vazgeçmedim."

Yakında Eklenecek…

Bir teknik direktörün yolculuğu

"Ama sen hiç olmamışız farzet..."

Alaca vakitte gök yarılır, kara kanatların gölgesine sürünerek zehir karışırdı. Karganın çığlığı, toprağın en derinlerine işleyen bir lanet gibi yankılanırken; yılan, kıvrılışında hem ölümü hem tutkuyu taşırdı. O an gökyüzü ne aydınlıktı ne karanlık... ve kader, iki kalbi birbirine bağlayacak ilk düğümünü atardı. "Yılanın Kalbi" operasyonunda sevgili rolüyle bir mafyanın yanına sızan Diken, görevi bittiğinde ardında kırık bir takıntı bırakır. Onun için sadece bir görevdir. Ama adam için? Bir takıntı. Bir saplantı. Bir cehennem sebebi. O takıntı, Diken`i sonsuza kadar izleyecek bir lanet gibi peşine düşer. Ama kader oyununu oynar: Bu kez karşısında, düşmanının en büyük düşmanı vardır. Üstlerinden gelen emirle izlediği adam... ve bilmeden kalbine düşürdüğü en yasak his: aşk. Bu iki düşmanın arasındaki nefret, Diken`in varlığıyla yeniden alevlenir. Ve o fark eder ki, bazen bir kadının kalbi, bir ülkenin en tehlikeli savaş alanıdır. Aşk mı sadakat mi? Görev mi kalp mi? Hangisi onu kurtaracak, hangisi öldürecek? Biri onu unutmamak için yanacak, diğeri onu anlamak için karanlığa adım atacak. Ve Diken... Yine ikisinin arasında, kendi dikenlerine dolanacak. Bir yanlarında kapanmayan yaralar, diğer yanlarında birbirine dokunan korkular. Ne gecenin karanlığına sığabildiler... Ne gündüzün aydınlığına. İkisinin arasında, yarım kalmış bir ışığın ortasında doğdu onların hikâyesi. Gündüzün aydınlığından, gecenin karanlığından korkan iki yürek... Bir tarafı kan, bir tarafı umut. Bir tarafı bedel, bir tarafı teslimiyet. Yılan`ın ininde, Karga`nın kanadına... Alacalı bir Dilrubâ.

​"Bazı günahların bedeli altınla değil, ruhun en mahrem esaretiyle ödenir." ​Alin için Palawan adası bir sığınak değil, bir mezarlıktı. Geçmişin küllerinden Isabella Flores olarak doğmuş, masumiyetini okyanusun hırçın dalgaları arasına gizlemişti. Ancak kaderin ortanca kızı Lachesis, onun için huzurlu bir son değil, kanla mühürlenmiş bir başlangıç örmüştü. ​Gaston`un ihaneti, Alin`in hayatını bir borç senedine dönüştürdüğünde; okyanusun tuzu, yerini bir imparatorluğun soğuk gölgesine bıraktı. ​Alehandro Toro Delluca... O, merhameti rafa kaldırmış bir bölge lideri; yenilgi nedir bilmeyen, bakışlarıyla ruhları dize getiren bir "Karanlık Kral"dı. Alin`i kurtarmaya gelmemişti. O, sadece adanın sükunetini değil, Alin`in varlığını da ele geçirmeye yeminliydi. Barda yaşanan o tekinsiz saniyeler, Alehandro`nun parmak uçlarının Alin`in teninde bıraktığı o iz; bir tesadüf değil, mülkiyetin ilk sessiz ilanıydı. Lachesis`in ölçü asası, Alin`in payına düşen trajediyi çoktan belirlemişti. Kaçış bitti, esaret başlıyor. Kaderin narin ağları bir kez örüldü ve bu ağların içinde sadece Alehandro`nun kuralları geçerli. ​Kurban kim? Sahip kim? ​"İsmim Isabella," dedi Alin, titremesini gizlemeye çalışarak. Alehandro, kadına doğru eğildiğinde odadaki oksijen çekilir gibi oldu. "Bana yalan söyleme Alin. Ben senin kim olduğunu, sen bile unutmak üzereyken biliyordum."

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

Büyük evin çalışma odası, sadece dışarıdaki fırtınanın uğultusuyla doluydu. İçeride ne bir ışık yanıyordu ne de bir ses vardı. Emir, pencerenin önündeki o ağır deri koltukta, sırtı kapıya dönük bir şekilde oturuyordu. Heykelden tek farkı, parmaklarının arasındaki sönmek üzere olan sigaranın ince dumanıydı. ​Kapı hafifçe aralandı. Asya, elinde bir tepsiyle içeri girdi. Adımları halının üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu ama Emir’in o keskin, askerden kalma kulakları onun geldiğini çoktan anlamıştı. Yine de ne başını çevirdi ne de bir tepki verdi. ​Asya tepsiyi masanın kenarına bıraktı. "Yemek yemedin," dedi sesi bir ricadan çok, bitmek üzere olan bir sabrın son kırıntısı gibiydi. "İlaçlarını da içmen lazım Emir. Lütfen." ​Emir cevap vermedi. Bakışları, camın üzerindeki yağmur damlalarındaydı. O an Asya için Emir, dokunabileceği kadar yakın ama ulaşamayacağı kadar uzaktı. Sanki ruhu o samanlıkta, o yangının içinde kalmıştı da buradaki sadece bir kılıftı. ​Asya dayanamayıp koltuğun yanına geldi, önüne diz çöktü. Emir’in ellerini tutmak istedi ama Emir, ellerini yavaşça dizlerinin üzerine çekti. Reddedilmenin o soğuk sızısı Asya’nın kalbine bir kez daha oturdu. ​"Bana bakmayacak mısın?" diye fısıldadı Asya. "Buradayım. Yanındayım. Yalvarırım, tek bir kelime et. Küfret, bağır, kır dök ama böyle yapma. Bir gölgeyle yaşamaktan yoruldum Emir." ​Emir o an başını çok yavaş bir hareketle Asya’ya doğru çevirdi. Gözleri kapkaraydı; içinde ne bir nefret ne de bir sevgi vardı. Sadece derin, uçsuz bucaksız bir hiçlik... Bakışları Asya’nın üzerinde bir saniye bile durmadan geçip gitti, yine camdaki yağmura çakıldı. ​Dudakları hafifçe kıpırdadı ama ses çıkmadı. Söylemek istediği her şey o boğazdaki düğümde boğulup gitti. Asya o an anladı; Emir o cam kafesi kendi üzerine sadece kilitlememiş, anahtarı da o yangının tam ortasına atmıştı. ​Asya ayağa kalktı, gözyaşlarını sildi. Odadan çıkarken arkasında kalan tek şey, karanlıkta parlayan o küçük sigara ateşi ve yaşayan bir adamın ölü sessizliğiydi.

Ordu`nun hırçın dalgaları kadar hırçındı aşkları...

"Bazı sesler vardır; duyarsın ama anlatamazsın. Bazı yalanlar vardır; yaşarsın ama uyanamazsın." On yıl önce bir kapı kapandı, bir pusula kırıldı ve tüm doğrular yerini dilsiz bir sızıya bıraktı. Ben cellat olduğumu sanırken, meğer bir başkasının parmak uçlarında dans eden soğuk bir gölgeymişim. Şimdi kibir diz çöktü, kale darmadağın. İnandığım her şey bir gecede kül olurken, geriye sadece o paslı yankı kaldı: Gerçek, bazen en çok sahibini yakarmış.

"Ya senin elin Afak?" "Ne varmış benim elimde?" "Ne mi var?" güldü, "Kulaklarında mı çınlamıyor?" diye tekrar sordu. Ben gerçekten anlamıyordum. "Niye çınlayacak?" "Eline sinmiş kokuyu, kulağına kadar getirme zahmetine girmiş rüzgarın çağrısını duymuyor musun? Toprak aç Afak. Toprak seni çağırıyor Afak. Seni istiyor Afak. İncir ağaçları hızla büyüyüp hızla soluyor Afak, sulamadın mı onları? Unuttun mu incir ağaçlarının sevdiği şeyi?" İncir ağacı, masum çocuk yemeyi severdi. Ben Habis`in mezarını o yapmıştım. Beni mi çağırıyordu? Hangi toprak kabul edecek ki bizi? Onlar yalan fısıltılar Habis, inanma onlara. Bizi hiçbir toprak saklamak istemeyecek. -- Yeryüzüne inmiş şeytan, kapılarını benim için de aç. Beni de kabul et o sofrana, yediğim tatsız. İçtiğim su yosun tutmuş. Beklediğim yağmur fırtınalara dönüşmüş. Rüzgar mı çağırmış? Hangi rüzgar seni bana taşımış, ben aç kalmışım. Duyduğum ninni ağıt olmuş, yankılarını taşımış. Ey taş duvarlar yıkılın, yolumda dönen çarkın durma vakti gelmiş. İpliğin incesi kalmış kumaşlarla da ben sarmışım. Solumdan yükselen isyan sesi sürüklemiş, kapılarını aç. Aç kapılarını fırtınaların öfkesini getirdim sana. Çarkı durdurdum, çivilerini getirdim sana. Topladığım kumaşları, kestiğim ipleri getirdim. Aç kapılarını, soframdaki sessizliğin bülbülünü getirdim.

Bir çocuk, bir ev, dört kardeş… Ve kimsenin gönüllü olmadığı bir bağ. Can, bir gecede ait olmadığı bir ailenin içine bırakılır. Onu bu eve getiren şey sevgi değildir; ölen bir annenin geride bıraktığı son istektir. Bir vasiyet.

İki güçlü aşiret,geçmişte yaşanan olaylardan dolayı ağalık Korkmaz`lara verilir,Yıllar sonra iki aşireti karşı karşıya getirecek bir olay yaşanır ve aşiret ağaları kararını verir.Bu kararı saymayıp "ağa bensem hüküm benimdir "diyen Mirza Korkmaz yeni bir karar verir.Mardinin korkulu rüyası olan Mirza ile Mirhan`ların asi kızı Baharın hikayesi. Berdel konulu kitabımızı keyifli okumalar dilerim.

"Kadın ağadır erkekler paçavra.Bu törenin dedigidir. Erkek kısmısı çok konuşmaz keje! Çok yüz verirsen tepene çıkar. Nerde görülmüş erkegin ikinci kadını aldığı!? Neuzibillah! Namusumuz elden gider! Cehennem ateşlerinde yanarız." Dedi Xalte Ağa

Liseden beri İstanbulda olan ve tıp okumuş 26 yaşındaki Asil Kartal mesleğini yapmak için memleketi olan Mardin`e gelir. Ve orada PÖH olan 29 yaşındaki Devrim Çakır Karaca ile yolları denk düşer.

Aşık olmak için ya güven, ya da sadakat olmalıydı Leo... Sende ikisini de hiç göremedim.

Geçmiş izleri peşinde taşıyan bir gerçekti. Peki geçmiş gerçekten geçmiş miydi? İzler geçmişi yansıtırken acıyı unutmak mümkün müydü? Yaşayan ölülerin hikayesi. Yaşadığı her bir günün sonunda ölüme bir adım daha yaklaşanların hikayesiydi. Çünkü yaşadığın her gün ölüme yaklaştığın bir gündü. Ekin Elal geçmişini unutmak için tek odalı dairesinde iş başvurusu yapıp ödeyemediği kirasını ödemek için eğitimin aldığı korumalık işini yapmak istemektedir. Yüz kere başvuru yaptığı Arman şirketine yaptığı yüz birinci başvurusu kabul görmüştür. Oysa Ekin bilerek o şirkete girmek istemektedir. Yıllar önce kulağına fısıldanan bir soy ismi hayatının her yaşında kulağında çınlamıştı. Öte yandan Baran Arman çektiği acıları soğuk kişiliğinin ardına atmış çalıştığı şirketin ardında karanlık işleriyle istanbulun en büyük mafyalarından biridir. Baran`ın korumalığına başvuran Ekin bu süreçten sonra asla eskisi gibi olamayacaktı. Ne geçmişinin acılı taşların arkasında ki o gizem ne de geleceğinin yok oluşu onu eskisi gibi yapmayacaktı. "Eski Ekin gülerdi oysa şimdi duyguları alınmış bir robottan farkım yoktu yaşıyordum nefes alıyordum ama ruhum... o öleli yıllar oluyor" Aklın mı ? Mantığın mı ? Kalbin mi ? Aşkın mı ?

"Bırak! Defne yardım et! Yalvarırım yardım et Defne! " ama Defne gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir duygusuzlukla bana bakıyordu. Bu onun hiç görmediğim bir haliydi öyle duygusuz öyle acımasız bakıyordu ki, bir an kendimi sorguladım bu Defne olamazdı. Neredeydi benim en yakın arkadaşım? Neredeydi dostum, kankam, kan kardeşim, sırdaşım. Neredeydi?

Bu bir geçmişin veya geleceğin hikâyesi değildi. Onun da dediği gibi, kirletilmemiş bir gök yüzünün meselesiydi.

Mahalle kurgusudur. Bir insanın kalbi mezarlık olabilir miydi? Bir insanı kalbine gömersen o da mezar olmaz mıydı zaten? Kapte öldürmek. Ama ya başardım sanıp başaramamak kendine haksızlık olmaz mıydı o zaman tüm yaşanan ve yaşanacak olan tüm şeylere haksızlık. Yada bir kalp sadece tek bir kişi için mi atardı yada atmalıydı? Adam için yarım kalmış bir sevdadan ibaretti Peki ya hiçbir şeyden haberi olmadan yaşayan kadının ne suçu vardı?

Yunanistan`da ki hayatını geride bırakıp Türkiye`ye gelen bir anne geldiği yerde nelerle karşılaşacak

Antik İran`da sıradan bir genç olan Datam`ın hatayı, bir gün hiç beklemediği yönde değişecektir