Bazı insanlar hayatımızdan gider... ama bize bıraktıkları hiçbir zaman kaybolmaz. Elera Karaca, çocukluğundan beri taşıdığı yaralarla büyümüş, kendi içinde sessiz savaşlar veren bir kızdır. Bir babadan kalan kırgınlıklar, bir annenin hiç eksilmeyen sevgisi ve bir abinin korumaya çalışan kalbi arasında Elera, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Yıllarca kaçtığı anılar, sakladığı duygular ve hiç söyleyemediği sözler gün yüzüne çıktığında, Elera kendine şu soruyu sormak zorunda kalır: İnsan, kendisine acı veren geçmişiyle nasıl barışır? Belki de bazı kayıplar bizi eksiltmez. Belki de geriye kalanlar, bizi biz yapan şeylerdir. Bana Kalanlar; kırılmış bir kızın, sevginin izlerini bulma ve kendi hikâyesini yeniden yazma yolculuğu.

Hayat tozlu pembe değil derler yanılıyorlardı. Hayat tam olarak tozlu pembeydi. Herkes sanır ki bu renk iyi ,güzel ,eğlenceydi ama öyle değildi. Tozlu pembe bir çocuğun hayatının mahv olduğunu belli eden bir renkti. Benim hayatım tam olarak dışardan güzel mutlu içerden can yakar hayatını mahv eder. Ben ise o tozlu pembe hayatın içinde beyazdım ama benim içimdeki beyazın anlamı barış sevgi değildi . Ölümdü kefendi kimsenin sevmediği o ölümdüm ben. O hayatın içinde dimdik durmaya yıkılmamaya çalışan bir ölümdüm…. Oysaki herkes yıkılırdı…. Herkesin yıkıldığı bu dünyada benim yıkılmama izin verilmiyordu Çünkü Neden herkes Aysima haleder Aysima hep mutlu Aysima’nın hayatı çok güzeli Bunun gibi bir sürü söz yıkılırken bile yanlız yıkılırdım. Bir insan yanlız yıkılırken en güçsüz halindedir ama ben yanlız yıkılırken bile güçsüz olmazdım. Bir insan mükemmel bir hayat yaşamazdı ama mükemmel bir hayat yaşıyormuş gibi rol yapabilirdi. Bana öğretilen buydu roler ve maskeler. O roller maskelerin altında o kadar çok durdum ki gerçek beni unutum. Kalbim yanıyordu sanki kor düşmüştü. Canım acıyordu ama kimse söylememe izin vermiyordu. Ellerim titriyordu ama kimse fark etmiyordu. Belkide görünmeyi hak edecek kadar değerli değildim. Bir kişi ya çok değil bir toz zerresi kadar sevse yeter . Çok mu şey istiyordum. İstemiyordum ama başkasına muhtaç aciz bir kadındım.Ben güçlğ bir kadın değildim güçlü görünmek zorunda kalan bir kadındım. Birincisine herkes hayran kalırdı. İkincisine herkes nefret ederdi. Ben yine ve yine nefret edilendim. Benim hikayem o tozlu pembenin içindeki beyazın güçsüzlüğünü nasıl bir maske takarak güçlü göründüğünü anlatıyordu…

Küçüklükten beri ailesinden psikolojik ve fiziksel şiddet gören Asya`nın bir gece babası tarafından evden kovulmasi sonucu bir parka gitmesi. Gittiğinde babası kızına birşey gelmesinden değilde başına bela almamak için kızının peşinden gelmesi orda çıkan ikisi arasındaki kavgaya ise bir kişinin daha katılması bu kişi ise en başta ABD olmak üzere birçok ülkede aranan seri katil Ayaz Demir Algan olmasıdır.

Bazı sırlar toprağa gömülür... Sırla birlikte bir beden verilir toprağa bedel olarak. Bazı sırlar hiçliğe gömülür; hiçlikle birlikte insan kendisini de gömer o sonsuzluğa... Yanan bir evin külünden doğanlar, dokundukları her şeyi yakmaya mahkûm mudur? Ben Tan... Dokunduğum her şeyi yaktım. Yıkılan hayatların kalan küllerinden kendime yeni bir hayat kurdum. Sevdiğim adamın gözlerine bakıp koca bir yalan gördüm, bu yalandan bir ömür yarattım. Ben ateşin de, o yangının da ta kendisi oluverdim.

"Hayatta İmkansız Diye Birşey Yoktur"

yeni bir sehirde liseye baslayan adanın muthis ask ve lise hayatı…

Ağrının en büyük aşiretleri sen birinin kızı olan rojin güzelliğiyle zekasıyla tüm ağrının dilinde rojin aşiretin içinde en hakkaniyetli ağa kızıdır. Bu özelliğini her yerde belli eder. Sonucu ne olursa olsun. Gözü kara deli doludur. Hukuk fakültesi son sınıf öğrencisi. Hayali okulu bitirip iyi bir avukat olmak haklının yanında durup haksizin karşında olmak. Okulu bitince mesleginj en iyi şekilde yapmak ama bilmez ki abisinin kan davalılarinin kızıni kaciracagini. Sonucu ona pahalıya mal olacağını. Hep birlikteyiz izleyip göreceğiz. Bu hikaye gerçek hayatlardan esinlenilmiştir.

Çocukluğu tamamıyla ve tam anlamıyla elinden alınmış bir kız... Daha beş yaşındayken hayatın acı gerçekleriyle yüzleşmiş, ve bu yüzleşmeyi iliklerinde yaşamış biri... Belki de tek ihtiyacı bir isimken buna bile sahip olamamış, onun yerine iğrenç lakaplarla çağrılan, bundan sadece bir süre yanında olan birinin ona seslenişiyle kaçan Varış Noktası...

Kırık Kafesler Evreni #2 •••••••••••••••••••••••••••••••• Bu kurguyu anlamak için KARANBEY okumanız gerekmemektedir. ••••••••••••••••••••••••••••••••

Töreye mahkûm bir hayatın kapısını aralarken, bazı isimler sadece birer etiket olmaktan çikar, ruhun ta kendisi olur. Bu hikâye, kaderin acımasızlığıyla bir araya getirdiği iki farklı dünyanın, Devrim`in ve Avşin`in çarpışmasını anlatıyor. Devrim, isminin taşıdığı anlamın aksine, bir dönüm noktası değil, çıkmaz bir sokaktı. O, ezberleri bozan bir fırtına, köhne düzeni alt üst eden bir yenilenme arzusuydu. Ancak kendi hayatının en büyük devrimini yaratamadı kaderin, vicdanıyla sınanacağı o zoraki birlikteliğin içinde, yalanlarla örülü bir ağın mahkûmu oldu. Kendi devrimini yapamayan bir adamın trajedisi, tüm heybetiyle bu satırlara sızacak. Avşin ise ismindeki "parlayan zırh" anlamını yüreğinde taşıyan bir kadındı. O, tüm zorluklara karşı duran, ışığıyla en karanlık köşeleri aydınlatan bir ruha sahipti. Ama ne yazık ki, kendi zırhı bile onu, yalanlardan örülmüş bir evliliğin soğuk duvarlarından koruyamadı. Parlayan zırhı, onau esır alan zincirlerin ağırlığı altında kararmaya yüz tutarken, içindeki ışığı söndürmeye çalışan bir dünyaya direnmeye çalıştı. Bu hikâye, hem Devrim`in yapmak isteyip de yapaamadığı o büyük değişikliğin, hem de Avşin`in kirılan ama yine de parlamaktan vazgeçmeyen o güçlü ruhunun hikâyesidir. İki farklı isim, iki farklı anlam, aynı mahkûmiyetin içinde birleşti. Bir yanda köklü bir değişim arayan ama hapsolan bir adam, diğer yanda parlak zırhıyla direnen ama yara alan bir kadın. Bu hikâye, her ne kadar törenin gölgesinde başlasa da, aslında iki insanın kendi benliklerine yaptıkları bir yolculuktur.

Zafere ulaşmanın verdiği paha biçilmez zevk, damarlarından akan kanı seyrederken gözlerindeki korku neden? Çünkü küçüğüm, Zafer sadece parlak bir parıltıdır, arkasında hüzün ve boşluk bırakır. O halde hadi söndür ışıkları, Hikayemiz başlasın.

��nk� Biliyorum,G�lgede Bile B�y�r ?NSAN

-Alice Pavlova-ana karakter

Her insanın bir hikâyesi vardır. Kimi geçmişinden kaçmaya çalışır, kimi geleceğini kendi elleriyle yazmaya… Ama hayatın onlar için bambaşka planları vardır.

Kan davaları olan iki düşman, yıllar sonra bir genç kızın hayatı için karşılaşırlar. Ama tek ortak noktaları o değildir. Yıllar önce yapılan bir güzel bir hatanında bedeldir.

Neredeyse bir asır önceki büyük kanlı savaşta Plexianın toprakları parçalanmanın eşiğine geldi. 4 yüce ulu ruhla yapılan savaşta kahramanların yanında bir o kadarda bunun bedelini ödeyenler oldu. Peki, bu bedel neydi ? Ya da bedelini ödeyenler kimlerdi ?

21 yaşındaki Efsun için mezuniyetine giden yol, soğuk ve mesafeli matematik hocası Aras Barkın`ın odasından geçiyordu. Bir sınav kağıdıyla başlayan bu iddialı oyun, kısa sürede okul koridorlarının karanlığına ve kilitli kapıların ardındaki yasak bir tutkuya dönüştü.

Gözleri bağlı, tek tek sayarken biliyor: Tek bir hata, tek bir zayıflık... ve her şey silinecek. Cesaretin olmadığı yerde kurtuluş da yoktur. Bu, bir enkazın içinden yeniden doğuşun hikâyesi... Ya da sonsuza dek o yıkıntının altında kalmanın. Enkaz, çaresizliğin en karanlık yüzüyle yüzleşmeye hazır olanlar için başlıyor.

Bu hikaye ✨ "Zalim bir adamın esir aldığı kadınlar arasında, sadece bir adamın karşılıksız başlayan sevgisiyle özgürlüğe yürüyen bir hayatın hikayesi Sumru & Ferhat Hayata karşı umudunu, mücadelesini yitirmeyenlere Selam Olsun ❤

1995’ te geçen bir dönem kurgusudur. Küçük yaşlarda annesini trajik bir şekilde kaybeden ve zamanla annesinin hayalini kendi hayali yapan “bir bedene iki hayal sığdıran” İzel Veda Yargı’nın ünlü bir müzisyen olma hayalini ve bu hayal peşinde koşarken çalıştığı gazinonun sahibi olan Ali Demir Bozoğlu’yla aralarında geçen hikayeyi anlatmaktadır. Acılar, hayaller ve intikam isteği üzerine kurulu bir hayatı olan kadın ve gecesi gündüzü belli olmayan, çapkın, çevresince saygı duyulan bir adamın yolları kesişirse neler olur?

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

Ailesi baskıcı olan y/n 5 yaşındayken şarkıcı olmak istediginde ailesi bunun olmayacağını söyler. 14 yaşında bu istek yeniden canlanır ve seçmelere katılmak için tek bir yolu vardır : istanbulda üniversite kazanmaktır...

Şanlıurfa`ya ataması çıkan Sarah İpek Kaya, kızı Helen ile birlikte hayatta kalma mücadelesi vermektedir; ancak öğretmenliğinde ilk günü onun hayatını değiştirecektir. Kitaptaki karakterler ve olaylar gerçek değildir; tamamen hayal ürünüdür.

"Moskova`nın soğuk beton duvarları arasında adalet aranmaz, sadece fidyen ödenir. ​Ballerion; kuralları kanla yazılan, para birimi `Baller` olan ve sadece tek bir adamın, `Deli Şah` Akın Dazel Markos`un vicdanına hapsolmuş bir imparatorluk. O, elinde kuzgunuyla yeraltının kralıydı. ​Talya Marsel ise tüm bu karanlığı dağıtmaya yemin etmiş, yüzünde çilleriyle adalet kokan bir Cumhuriyet Savcısı. İmkansızı başarmaya, kurdun inine girmeye geldi. Ancak bilmediği bir şey vardı: Kuzgun, avını avlamadan önce onunla dans etmeyi severdi. ​`Senin kanunların burada geçmez savcı hanım. Burası benim dünyam; burada sadece benim çiçeğim açar, benim kuzgunum öter.` ​Bir tarafta adalet, diğer tarafta 12 günlük bir ölüm kalım savaşı. Mavi güllerin hikayesi, kanla yazılmaya başlıyor." Peki, ya avcı, avına aşık olursa?"

Görevi basitti: Yeraltı dünyasının en tehlikeli adamına yaklaşmak, güvenini kazanmak ve onu içeriden çökertmek. Genç dedektif, yeni kimliğiyle mafyanın içine sızdığında her ayrıntıyı planladığını sanıyordu. Söyleyeceği yalanları, vereceği sahte cevapları, gerektiğinde kimi feda edeceğini bile biliyordu. Hesaplamadığı tek şey ise oyunun karşısındaki adamın ondan daha zeki olmasıydı. O, herkesin korktuğu bir mafya lideriydi. Acımasızdı, güçlüydü ve ihanetin bedelini asla affetmezdi. Fakat karanlığının ardında sakladığı gerçekler, dedektife anlatılan hiçbir şeye benzemiyordu. Güvenilmemesi gereken bir adama güvenmeye başladığında, görev ile kalbi arasındaki sınır giderek silindi. Şimdi her iki taraf da onun sadakatini sorguluyor. Bir tarafta uğruna yıllarını verdiği mesleği... Diğer tarafta düşmanı olması gereken adam... Ve ikisinin arasında, açığa çıkarsa onları yalnızca ayırmakla kalmayacak, hayatta bırakmayacak bir sır. Bu dünyada güller sevgiyle değil, kurşunla açar. Çünkü bazen en tehlikeli silah bir tabanca değil... Güvendiğin insandır.

"Kırılma tanımladığı bir dönüşüm sürecidir.