Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Arslantaş ve Bozkurtay… İki soy. Tek kader. Tek gerçek. Ya birlikte yükselecekler ya da birlikte batacaklar. Ailesinden koparılan bir çocuk, yıllar sonra geri döndüğünde geçmiş sandığı hiçbir şeyin gerçek olmadığını öğrenir. * Kurgu şahsıma ait. İsim ve kurgunun hiçbir şekilde kopyalanmasına izin vermiyorum. Kapak fotoğrafı ChatGPT tarafından tasarlandı.

Denize düşen yılan olsaydı bu sefer kim kime sarılırdı? AHZER & AHZAN MOROZOV

Asırlar önce büyük bir evren vardı. O evrenin içinde bir evren vardı ve sayısız gezegenler göktaşları ve daha bir çok gizem dolu yerler... Her şey yolunda gibiydi ta ki Her şeyin rayından çıkmasaydı Birkaç ırk Tek ortak noktaları içlerinde doğan en büyük duygu her şeyi yönetme isteğiydi. Aralarında olan gerginlikten hiçbir şeyi görmüyorken her şeyden haberi olan faniler yani insanlar kendi hallerinde yaşıyorlardı. Uzak duruyorlardı. Yani çalışıyorlardı ancak bir şekilde onlarda işin içinde girebilirlerdi.... Ta ki yaşanan kırılma noktası Bu noktadan sonra devasa evrenin içindeki evren 3 e bölündü 3 evren oldular gezgenler ayrı kaldı Nasıl ve neden bölündüğü ise bir sır Ancak bu bir son değildi Kötü gideni durdurmaya çalışmak daha da kötü kapıyı açmak demekti 🌌🌕

Sora ve Marco... iki kardeş. Birbirlerine yakın, aynı evde büyümüş iki insan. Ama bir akşam her şey değişti. Berbat geçen bir akşam yemeğinin ardından, Sora odasında uyuyakaldı. Ve bir portal açıldı. Sora artık başka bir evrende. Kendi olmadığı hâlde, yerine geçmek zorunda olduğu biri var: O evrenin bir kraliçesi... Ve karşısında bir düşman... Bu evrenden kurtulmak için Sora`nın iki seçeneği var: Ya düşmanını öldürmek... Ya da zaman akışını bozan kişiyi bulmak. Ama sorunlar bitmiyor. Sora, güçlü bir krallığın kralıyla evlenmek zorunda kalıyor. Ne o kral Sora`yı seviyor... ne de Sora onu seçmiş. Ama halkın gözünde mutlu bir çift gibi görünmek zorundalar. Üstelik savaşlar kapıda, düşmanlar her yanda. Sora ya bu evrenden sağ çıkacak... Ya da sonsuza dek bu yabancı dünyada, başka birinin hayatında sıkışıp kalacak.

Maranthiel... Atlantis`te doğmuş bir kraliçe. Kalbinde Atlantis`in ruhunu da taşıyor; kadim sırları ve gölgelerin yükünü omuzlarında hissediyor. Atlas, Maranthiel`in yanında durmak ve onu korumak için yemin etmiş cesur Azurit binici lideri. Kadim bağları ve geçmişin sırları arasında sıkışmış, hem koruyan hem sınanan bir muhafız. Biniciler ve ejderhalar, kayıp soylar ve doğal taşlarla temsil edilen mistik bağlar... Atlantis`in batışından yüzyıllar sonra hayatta kalanlar Minus gezegeninde yeniden uyanıyor. Ancak kayıp üç soy gölgenin çocukları olarak dışlanıyor ve hem güçlerini hem yerlerini kanıtlamak zorunda. Maranthiel "Lanetli Kraliçe" olarak anılıyor, geçmişin karanlık gölgesi onu takip ediyor. Ama kader onu, Atlantis`i yeniden bulup gerçek kraliçe olarak yükselmeye mi yönlendirecek? Ejderhalar, ihanet, sadakat ve kadim bağlar... Bu serüvende tek bir gerçek var: Gölgelerine kulak ver, onları dışlama ve karanlıkta büyümelerine izin verme; sana anlatacakları var. Atlantis`i yeniden kurmaya hazır mısın binici?

Yalçın ailesi çok soylu ve geleneklerine bağlı bir ailedir. Ta ki ailenin oğlu olan Fuat Yalçın ın evlenmeye karar vermesine kadar. Bu evlilik ailenin dağılıp tükenmesine mi yoksa bir olmasına mı sebebiyet verecektir?

Akademi’nin kütüphanesi sabah güneşiyle parıldarken, içimde huzur değil, bir çeşit tedirginlik vardı. Dün gece gördüğüm rüya hâlâ zihnimi kemiriyordu. Siyah bir göl, aynadaki suretim kararıyor, ardından o tanımadığım ama kanımda yankılanan ses... “Soyun yankısı, uyanmak üzere…”

Soyundan dolayı saygı gösterilmesi gereken bir kız... Kızı kendini koruması için eğitmesi gereken bir erkek... Söylenen yalanlar... Geŕçek olmayan aileler... Olmaması gereken bir çekim...

Uzun bir uykudan uyanmadan önce bir kez daha düşün binici, Atlantis’in tekrar batmasına izin verecek misin?

Ejderhanın tanrılardan üstün olduğu bir düyna da insan olmakta zor, tanrılara karşı olmakta zor. Ejderhanın gözyaşı ile doğan bir ırk, OD, insan kadar aciz ama ejderha kadar güçlü de olabilir tanrıların düşman olmak için karşılarına çıkamadığı bu soy yok olabilmeye ilk defa bu kadar yaklaşmıştı. tüm düşmanlar teker teker saldıracak kadar mert değil hepsi onları yok etmek için ellerinden gelen ne varsa yapmaya hazır bir şekilde bekliyor

Kanımdaki insanlıktan bedenimdeki muhtaçlığa kadar sahip olduğum her şeyi karanlığın efendisine veriyorum. Ruhum ve soyum bundan sonra ebedi yaşamının en sadık kölesidir