Haftalardır bir hastane odasındayım. Ailemsiz tek başıma. Hala çıkacak sonuçları bekliyorum. Hastalığımın tam olarak ne olduğunu öğrenebilmek, tedavi olabilmek için haftalardır sadece bekliyorum. Peki ben buradayken ailem ne yapıyor? Daha adını bile tam öğrenmediğimiz hastalığıma karşı kazanacağım savaştan, iyileşeceğimden bahsediyorlar ama ben gözlerinde endişeyi, beni kaybetme korkusunu görüyorum. Ve haftalardır bana birşey fark ettirmemeye çalışsalarda sakladıkları o sırrı biliyorum. Bu Nil`in sadece hastalık mücadelesi değil hem gerçek ailesini tanıma şansı hemde herşeye rağmen yaşamaya tutunma çabası.

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

Fkemsmsödööskdoadlms.

İstanbul`dan Gaziantep`e uzanan kan davası arasında kalmış saf aşk...

"Abrázame fuerte, mi amor. Porque sin ti, no soy nada."

Bazı sırlar konuşulmaz. Sadece… karşılığında bir şey verilir. Nilüfer’in geçmişi, gömüldüğü yerden çıkarıldığında ona tek bir yol sunulur: Susmak için evlenmek. Karan Alp için bu sadece bir görevdir. Ama aynı çatı altında paylaşılan her an, bu anlaşmayı tehlikeye atar. Çünkü bazı gerçekler bastırılsa da… Hissettiklerin susmaz.

İKİGAİ="uğruna yaşadığınız şey" ya da "sabah uyanma sebebiniz" anlamına gelir.

..bana SEN gerek

Bir rakı masası geleneği olarak o gecenin şerefine kalktı kadehler. "Yarasın" Dedi Adam. "Haklısın" Dedi kadın içinden. "Yara`sın..." °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•

Karanlık sırların saklandığı bir şehirde, herkesin korkuyla fısıldadığı bir isim vardır: Sarnıç. Geçmişi kadar derin ve karanlık olan bu adamın en büyük düşmanı ise hiç beklemediği bir yerden çıkar. Bir gece, genç bir kızın telefonuna düşen konum her şeyi değiştirir: “Eski Sarnıç’a gel.” Çünkü abisi, Sarnıç’tan geri dönülmez bir şey almıştır. Şimdi ise kız, hem abisinin hayatını kurtarmak hem de Sarnıç’ın karanlık oyununda hayatta kalmak zorundadır. Ama bilmediği bir şey vardır: Sarnıç, onun hakkında sandığından çok daha fazlasını biliyordur. Kapak tasarımı: @ateseasikkelebek

Ona aşık olmadım… ona mahkûm edildim.” Bir taraf İstanbul, bir taraf Mardin. İki yabancı, tek bir kader: berdel. Nefretle başlayan bu evlilikte, kalpler ya birbirini yok edecek… ya da istemeden sevecek. Çünkü bazı hikâyeler aşk ile değil, zorla başlar. 🔥

Dikkat ! Bu hikaye çıplaklık, madde kullanımı ve olumsuz ögeler barındırır.

Fransa`nın Strasbourg şehrinde düzenlenen görkemli bir maskeli balo... Işıklar, müzik ve yüzleri saklayan maskeler. O gece herkes bir rol oynuyor. Geçmişler saklanıyor, sırlar fısıldanıyor. Ama kalabalığın içinde biri var. Eğlenmek için değil... Bir hesabı kapatmak için gelen biri. En tehlikeli insanlar en güzel maskeyi takar.

Kötü bir geçmişe sahip İlayda Güneş bu kötü geçmiş için ne depresyona girmiştir nede hayata küsmüştür,bu acıyla yaşamanın tek yolunu gülerek bulmuştur...

Farklı hayatlarda farklı acılar peki bu farklı hayatlar tek bir hayat olarak kesişirse

"Bir insanın en korktuğu an ya kendisini yada en yakınını kaybettiği andır, gözlerimin önündeki mezar taşında ki isim hangi anı yaşadığımı acı bir şekilde yüzüme vuruyordu.

Bugünler de böyle bu dedi

"Elinle mi yıkayacaksın?" Sesi bir anda arkamda yükseldi doğruldum, ona baktım "yani bunlar bulaşık makinesinde yıkanmaz." "Burada da yıkanmaz mutfak var." İç çektim. Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Mutfakta da ayak basacak yer yok." Elindeki sigarayı yere atıp ayağıyla ezdi. Bana doğru bir adım attı. "Su soğuk." dedi. "Hava sıcak." "Ama çeşme suyu soğuk olur." "Onu da durulayan düşünsün artık." dedim. Gülüşü yine o gülüşü içime işleyen. "Hiç değişmemişsin, Nilüfer çiçeği." Başımı hafif yana eğdim, alayla baktım. "Yanılıyorsun değiştim, kara çocuk." Bir an ikimiz de sustuk. Sanki aynı anda geçmişe gittik. O küçük hallerimize benim ona bağırarak `kara çocuk` dediğim günlere. "Ben yanılmam," dedi sakin ama derin bir sesle. "Her insan değişir elbet sen de değişmişsindir ama ben tarafların..."

#Aşk#zorba#okulaşkı

Sonuna yaklaştığı sigarasını titreyen parmaklarının arasından yavaş hareketlerle aldım. Kendi dudaklarıma yerleştirirken en ufak hareketimi dahi izliyordu. Zehirli dumanı içime çektim. Bir süre ciğerlerimde gezinmesine ve beni daha da kirletmesine müsade ettim. En sonunda yavaşça dumanı üflerken gözlerimi Asil`in gözlerine kenetledim. Yeşilleri içinde bir çok duyguyla kavruluyordu. Daha önce yaşamadığım, hissetmediğim, adını bile bilmediğim duygular. Kara duman yükselip aramıza girene kadar birbirimizin gözlerinde kaybolduk. Kısa sürelik bölünmeyi kolluyormuşcasına gözlerim yıldızları buldu. Buruk bir gülümseme yüzümde peydahlanırken Asil`in delici bakışlarını görmememe rağmen hissediyordum. "Karanlığı neden sevmiyorum biliyor musun Karaslı? Çünkü alışırsın. Karanlık kendini sana alıştırır. Önceleri önünü bile göremezsin, gözlerin kamaşır bilinmezlik aklını başından alır." Söz aralarında içtiğim için biten sigarayı korkuluğun soğuk demirine yavaş hareketlerle bastırdım. Sigaranın közleri, soğuk demir parçasına deydikçe cızırtılar çıkarmaya başladı. "Ama çok çabuk alışırsın." "Alışmaktan mı korkuyorsun, zemheri?" "Hayır, Karaslı. Bilinmezlikten korkuyorum. Karanlık bilinmezliktir, alıştıktan sonra seni neyin ya da nelerin beklediğini asla bilemediğin terk edilmiş dipsiz bir kuyudur. Ve ben bu kuyudaki bilinmezlikte boğulmaktan korkuyorum." "Seninle bilinmezlik kuyularında boğulmaya da razıyım, zemheri. Tek bildiğim sen olduğun sürece, bilinmezlik beni korkutamaz." "Ben senin kadar emin değilim, Karaslı. Ben seni bilmiyorum ve seni bilmemek en korkutucu olanı."

"Aşk bir şekilde yeniden yeşerir"

Gecenin zifiri karanlığında, okul bahçesindeki o soğuk çardakta, yüzü gözü morluklar içinde, oturuyordu kız. Çocuk adımlarını ona doğru yöneltip karşısına dikildiğinde, gözlerindeki o gizleyemediği hüzünle kızın her bir yarasına baktı. Kız, sesindeki tüm o yorgunluğu rağmen, acı dolu bir fısıltıyla çocuğun gözlerinin içine baktı: "Bak..." dedi kısık sesiyle. "Bana acımak için daha çok sebep bulursun şimdi..." "Acımıyorum. Yardım etmek istiyorum." dedi çocuk. Kız hışımla ayağa kalkıp: "Yardımına ihtiyacım yok benim" Diyerek gitmeye çalışsa da bedeni iflas etmişti; tam yere kapaklanacakken çocuk onu havada yakaladı ve kucağına aldı. "Bırak beni, ne yapıyorsun!" diye çırpınmaya çalıştı kız ama yorgunluktan sesi bile çıkmıyordu artık. Kulaklarına fısıldayan sesi duydu: "Bırakmayacağım. Üstelik seni bu halde hiçbir yere bırakamam..." Kız, artık başına gelen her şeyi kabullenmiş bir şekilde başını çocuğun göğsüne yasladı ve gözlerini kapattı. Dünyadaki tek güvenli sığınağının o göğüs kafesi olduğunu bilmeden, kendini derin bir uykunun kollarına bıraktı...

Hayat bir bütünse benim ki parçalara bölünmüştü bile.Her bir parçaya baktığımda ayrı ayrı hayaller,umutlar,kırgınlıklar,yaşanmışlıklar ve acılar görüyordum.Hayatımın parçalarını toplamayı hiç düşünmedim çünkü biliyordum ki toplayıp o parçaları birleştirsem bile asla eskisi gibi bir bütün olamayacaktı hayatım,ya da ben öyle sanıyordum.Yanıldığımı ise onun hayatıma bir adım atmasıyla anladım.Hayatımın parçalarını toplayıp elime verdi ve "birleştir,tamamla" dedi.Dediğini yaptım ve biliyor musunuz?Sanırım bu halini daha çok sevdim hayatımın.Bunca kırgınlıktan doğabilecek bir umut olduğunu çok sonra öğrendim... Balca çocukluk arkadaşıyla yaşayan üniversiteyi yeni bitirmiş bir kızdı.Hayatı normal akışında ilerlerken bir anda her şey tersine dönmüştü.En yakın arkadaşının gizemli ölümü ve sonrasında bulunan gizemli bir not...Balca bu karmaşanın içerisinde ne yapacağını bilemezken bir diğer şey ise gizemli bir şekilde karşısına çıkan beyefendi... Belki de en bilinmesi gerekenler en gizemli olanlardır...

Habersizce Nehiri seven Atlas Nehirin onu sevdiğini hiç düşünmemişti..

"Geçmişin bedelini bir gün herkes öder..." Umay ve Oğuz Uraz için çocukluk, "Kartallar" yetimhanesinin disiplini altında, isimlerin yerini kod adlarının aldığı bir hapishaneydi. O karanlık günlerin tek bir hakimi vardı; yetimhanenin sahibi. Ve şimdi, yıllar sonra, o sahibin oğlu Atlas Demirkan, babasından devraldığı karanlıkla Umay`ın karşısına dikiliyor. Kardeşinin hayatı Atlas`ın elindeki bir kalp nakline bağlı olan Umay, çocukken kaçtığı o kafese bu kez kendi ayaklarıyla girmek zorunda. Uraz`ın sadakati, Atlas`ın acımasız emirleri ve Umay`ın kurtulmaya çalıştığı ajanlık yetenekleri... Aynı duvarlar arasında büyüdüler, aynı havayı soludular ama şimdi biri efendi, diğeri ise göreve hazır bir ajan. Karanlık vadedildi, şimdi herkes kendi payına düşen bedeli ödeyecek.