yıllar sonra gerçek ailesini bulan kızımız

Kendi kanından olanın ihaneti, yabancının kurşunundan daha derine işlerdi. Bengi için dünya, babasının güç hırslarıyla örülmüş camdan bir saraydı. Ancak o saray, babasının en büyük düşmanı Savaş’a kurduğu tuzaklarla yerle bir oldu. Tehditlerin gölgesinde, hayatta kalmak için celladını korumaya mahkûm edilen bir kadın... Ve o kadının nefretle baktığı gözlerde, aslında kendi özgürlüğünü gören bir adam. ​Bengi, celladıyla aynı tarafa geçtiğinde; şah devrildi, vezir oyuna dahil oldu. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil, bu yıkımın içinde birbirini yok etmeden durabilmekti. "Bu Dünya üzerimize yıkılsa bile, enkazın altında elini tutacağım tek kişi sensin Bengi."

Bir grup arkadaşın villa kiralayıp tatil yapmak istemesi, ama kimse tuttukları villanın ikiz villa olduğunu bilmiyordu.

Deftere yazdıklarımda cesurum ama gerçek hayatta suskunum. Çünkü bazı duygular söylenince küçülüyor, yalnızca daha gerçek oluyor. Belki bir gün bu satırları okuduğumda bu acıya uzaktan bakabileceğim. Şimdilik tek yapabildiğim, onu sevmeyi kimseye belli etmeden içimde büyütmek... Göz doktoru olmak isteyen Nil Arın`dan, Okyanus gözlüye...

"Bizi kimseler ayıramaz. Ölüm bile!" Yeşil ve parıldayan gözleriyle kahve gözlerime baktı. "Çünkü sana bir şey olursa ben yaşayamam. Bana bir şey olursa da sen. Biliyorum."

"Her yaz burada buluşuyoruz, kırk yaşımıza gelsek bile." hepimiz o gün bunun için söz vermiştik ama hepimiz 46 yaşımıza geldik ama hala hiç birinden haber yok nerede ne yapıyorlar bilmiyorum. Bir zamanlar hayatımı süsleyen o dört kişi şuan neredeydi. Aklıma kendime verdiğim o söz geldi "Birbirimizden kopsak bile geç bile olsa sizi her şekilde bulurum, söz veriyorum." Onları bulacaktım ama ilk önce onlarla olan anılarımı onlarla geçen bir yazımı okuyun şimdi 1999 yılına gidiyoruz çünkü hikayemiz 1999 yılında Bodrum´ da başlıyor

İki yaralı kadın, tek bir şehir ve onları yutmaya hazır bir karanlık. Biri, ateşler içinde eski kimliğini öldürüp küllerinden doğmaya hazırlanıyordu. Diğeri ise bir kafenin rutubetli camlarını silerken, hayatının en büyük kumarını oynadığından habersizdi. Barlas Karadağ, bir cellat mıydı yoksa sığınılacak son liman mı?

Geçmişinden kaçan bir kız, yeni başladığı lisede cinayetler, sırlar ve tehlikeli bir aşkın ortasında kalır.

Dedesini kaybettiği gün, her şey değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne kahkahalar, ne hayaller, ne de o eski huzur… Ama hayat durmadı. Ve o da durmadı. Kırık bir kalple, kendi yolunu çizmeyi öğrenen bir kızın, acıyla büyüme hikayesi.

Baba bile demeye dilimin varmadigi adamın kendi çıkarları için beni attığı cehennemdeki ateşin en çok onu yakacağını kim bilebilirdi. Ama o yanarken ben... ben onu yakan ateşin harlanmasını sağlayan kişi olmaktan asla pişman olmayacağım.

Bir kızın babasının öldüren kişiyi bulmaya çalışırken bir adama rastlıyor o adam ona yardım ediyor ama kızın onun bir katil olduğunu nerden bilebilirdi kız sizce Aşk mı? Yoksa babasının öldüren kişiyi bulmasımı? Yoksa intikam mı alacak? Siz hangisini yapardınız

Denizin ortasında kaybolmuşken pusulam hep Kuzey’i gösteriyordu,ya kendimi bulmam gerekti ya da kendimi bana bulduracak birini. ‘Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum

Denizin ortasında kaybolmuş iken pusulam hep Kuzey`i gösteriyordu. Ya kendimi bulmam gerekti, ya da bana kendimi bulduracak biri... "Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum," With: @Bitanem (Çok sık bölüm gelemeyebilir, şimdiden özür dilerim.)

Sophia ve Jackson bir süre ayrılıktan sonra ikiside birbirisiz yapamayacaklarını anladılar ama sonra aldatmalar,kavgalar,tartışmalar bitmedi sonra Sophia buna dayanamayıp...

Bir grup liseli gencin hikayesi Sadece miza

Liseli bir gencin hikayesi SADECE MİZAH

Yıllar önce olan bir karıştırılma durumu yüzünden Bartu Baysal Efe Soydan ile karıştırılmıştır bundan 4 yıl sonrasında Bartu Baysal kardeşi olan Nefis Mavi Baysal ile Aleyna Soydan, Soydan ailesine verilmiştir "En sevdiğin renk ne Birkan" "Mavi" "Efendim?" "En sevdiğim renk Mavi"

gündelik notlar

Gözlerin gözlerime değince felaketim olurdu ağlardım..

Güncellenecek açıklama

Gerçek ailem kurgusudur! Deniz İnci yıllardır babası,annesi ailesi sandığı insanları aslında ailesi olmadığını hepsinin bir plan olduğunu öğrenir

Arkadaşlar bu platform da yeniyim destek olursanız çok mutlu olurum🤍. Yeni yazarlara destek vermeye de çalışıyorum 🤍

Melisa 5 yaşında ailesini trafik kazasında kaybetti. Yılmaz ailesi onu evlat edindi ama hayal eti gibi bir ailesi olmadı

Gözlerim buğuluydu. Karanlık adeta içime işlemişti ama en küçük ışık yoktu. Kulağıma gelen hafif uğultuları; içimdeki feryatlar, çığlıklar örtüyordu. Kıyamet kopuyordu sanki, sadece içimde sadece bedenimde sadece ruhumda.. Dışarıda huzur vardı sanki. Ama ben felakete hapsedilmiş gibiydim. Dışarıda kelebekler uçuşuyor, böcekler ötüyordu. Oysa içimde yangınların çıtırtısı vardı. Alevlerin sıcaklığı beni boğuyordu sanki. Oysa dışarısı güllük gülistanlıktı. İlkbaharın kokusu vardı. Temiz hava tenime değiyordu. Ben ateşimde yanıyordum oysa. Cennetle cehennemin tam ortasında mı kalmıştım yoksa? Bir tarafım huzur, bir tarafım felaket. Bir tarafım umut, bir tarafım acı gerçekler. Bir tarafım güneş, bir tarafım fırtına. Bir tarafım sevgi, bir tarafım kan. Bir tarafım gökyüzü, bir tarafım toprak. Bir tarafım yaşam, bir tarafım ölüm. Bir tarafım cennet, diğer tarafım cehennem. Ne taraftım ben? Hangisi bendim? Çocukluğum beni yanıltıyordu. O yaralıydı. O sevilmeye, ilgiye, aileye muhtaçtı. Ben neydim ya sahi? Sevilmek benim de hakkım değil miydi? Sevilirsem çocukluğuma ihanet etmiş olur muydum? Çocukluğum beni sever miydi o zaman? Benimle gurur duyar mıydı?

Lise kurgusu İyi okumalar