"Bazı yalanlar, gerçeğin nefesini kesene kadar anlatılmaya devam eder.” Tenimde taşıdığım o yarım ay şeklindeki iz, sadece bir doğum lekesi miydi, yoksa geçmişten bugüne uzanan sessiz bir çığlık mı? Biri beni uzaktan izliyor, biri bana yaklaşmaya korkuyor ve birileri benden en büyük gerçeği saklıyor.

Hayallerinin peşinde koşarken, ailesinin gölgesinde boğulan bir kız... Mihrimah Bozok, küçüklüğünden beri hep yalnızdı. Annesinin ölümü, babasının nefret dolu bakışları ve kimsenin bilmediği kırmızı lekesiyle büyüdü. Hayali doktor olmak, kendi hayatını kurmaktı. Ama kaderi, hiç tanımadığı bir adamın ellerine bırakıldı. Pusat Demir Kankılıç... Çünkü onun adı bile bir sır gibiydi. Mihrimah, ne kadar kaçarsa kaçsın, sonunda dönüp yine o isme çarpacaktı. Bu, bir masal değil. Bu, bir gelinlik kadar ağır, bir söz kadar keskin, bir bakış kadar yakıcı bir hikâye. Kimi zaman aşk, kimi zaman nefret... Ve en çok da geçmişin gölgesinde yarım kalmış hayaller.

Yaşamaktan bıkmış bir kızı yaşama tutunması ve hayattan aradığı o heyecanı bulması için bir örgüte alırlarsa...

Bir anestezist adayı olarak öğrendiğim ilk şey şuydu: İnsanları uyutmak, onları uyandırmaktan çok daha kolaydır. Kendi hayatımı derin bir uykunun içine hapsederken, geçmişimdeki o karanlık gölgenin bir gün beni bulacağını hiç hesap etmemiştim. Ama o geldi. Şehrin hem yeraltına hem yerüstüne hükmeden adam… Güç, korku ve karanlığın tek sahibi. Onunla karşılaştığım an tek bir şeyden emindim: Artık hiçbir narkoz, içimdeki acıyı susturmaya yetmeyecekti. Ben Bilge. Kaçtığım her sırrın içinde boğulurken, beni korumaya yemin etmiş bir canavarın kollarında uyanmaya mahkûmum. "Ruhun uyuşmuş olabilir… ama kalbin hâlâ atıyor, Kadavra. Ve o kalp artık bana ait."

Alara ve Evren var işte

Osmanlının son dönemleri... Bir Rus prensesi ve bir seyis... Konakta yolları kesişen iki kader, Dicle ve Fırat nehirlerinin akışıyla nasıl bağlanacak? Sırlar, baskılar ve yasak aşk... Onları beklenmedik bir sona mı sürükleyecek? O iki nehir o iki yürek kavuşacakmı?...

Solcu bir edebiyat öğretmeni ile sağcı bir mühendis arasında geçen romantik dönem kurgusu iyi okumalarr

gecmişten gelen şeyler

"Arkın... Ben seni seviyorum... Ama bir arkadaş olarak değil... Sen sadece bir arkadaş olmayacak kadar özelsin benim için..." "Beril, sen ciddi misin?.. Ben de seni seviyorum ama bu hiçbir zaman arkadaşlıktan öteye gitmedi. Gidemez... Ben seni hiçbir zaman o anlamda sevemem... Buna dair bir umudun olsun istemiyorum. Benim için değerlisin. Ama seni kandıramam doğru olmaz. Üzgünüm kalbin kırılacak belki ama ben seni sadece bir lise arkadaşı olarak görüyorum. Lise bittikten sonra bir daha görüşmeyeceğim diğer arkadaşlarım gibisin benim için..." & Arkın ve Beril on ikinci sınıfa giden iki lise öğrencisidir. Aynı okullarda olmalarına rağmen son sınıfa gelene kadar birbirleriyle çok da iletişimleri olmaz. Taki Beril`in Arkın`ı bir okul etkinliği sırasında bahçede futbol oynarken görmesine kadar. Beril ilk defa o gün kalbinde bir sıcaklığın yayıldığını hisseder. İlk kez kalbi bu kadar hızlı atıyordur...O gün kaçamak gözlerle Arkın`ı izlemeye dalar. Birbirini kovalayan günlerde ondan hoşlandığını anlamasıyla bu hislerle ne yapacağına karar veremez.En sonunda arkadaşlarının da desteğiyle ona mesaj atmaya karar verir. Beril`in haberi olmasada bu mesaj uzun süreli bir arkadaşlığı başlatan ilk adım olacaktır... "Merhaba Arkın... Ben Beril 12-A`dan. Şey...hocamız ödev için gurp oluşturmamızı söylemişti. Bizim grupta olmak ister misin?" Bu basit mesaj her şeyin başlangıcı olacaktır... Tüm güzel anıların ve hayal kırıklıklarının başlangıcı... Aslında bu hikaye bir lise aşkının masumluğunu, karşılıksız aşkı ve ikinci şansı anlatıyor. Yıllar sonra yaşanan denk gelişle hislerin tekrardan uyanmasını ve bu sefer geriye kalan son kar tanesini korumak için ikisinin de harcadığı çabayı okuyacaksınız. Kırılan bir kalbi onarmak için hacanan çabayı ve tüm kırgınlıklara rağmen yeniden filizlenen aşka şahit olacaksınız. Umarım okurken keyif alırsınız... ❄️ ~Texting bulunacak..:)

16 yaşındaki Gece o günün kurtuluşu olduğunu nerden bilebilirdi ki...

yıllar sonra gerçek ailesini bulan kızımız

Kendi kanından olanın ihaneti, yabancının kurşunundan daha derine işlerdi. Bengi için dünya, babasının güç hırslarıyla örülmüş camdan bir saraydı. Ancak o saray, babasının en büyük düşmanı Savaş’a kurduğu tuzaklarla yerle bir oldu. Tehditlerin gölgesinde, hayatta kalmak için celladını korumaya mahkûm edilen bir kadın... Ve o kadının nefretle baktığı gözlerde, aslında kendi özgürlüğünü gören bir adam. ​Bengi, celladıyla aynı tarafa geçtiğinde; şah devrildi, vezir oyuna dahil oldu. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil, bu yıkımın içinde birbirini yok etmeden durabilmekti. "Bu Dünya üzerimize yıkılsa bile, enkazın altında elini tutacağım tek kişi sensin Bengi."

Bir grup arkadaşın villa kiralayıp tatil yapmak istemesi, ama kimse tuttukları villanın ikiz villa olduğunu bilmiyordu.

Deftere yazdıklarımda cesurum ama gerçek hayatta suskunum. Çünkü bazı duygular söylenince küçülüyor, yalnızca daha gerçek oluyor. Belki bir gün bu satırları okuduğumda bu acıya uzaktan bakabileceğim. Şimdilik tek yapabildiğim, onu sevmeyi kimseye belli etmeden içimde büyütmek... Göz doktoru olmak isteyen Nil Arın`dan, Okyanus gözlüye...

"Bizi kimseler ayıramaz. Ölüm bile!" Yeşil ve parıldayan gözleriyle kahve gözlerime baktı. "Çünkü sana bir şey olursa ben yaşayamam. Bana bir şey olursa da sen. Biliyorum."

"Her yaz burada buluşuyoruz, kırk yaşımıza gelsek bile." hepimiz o gün bunun için söz vermiştik ama hepimiz 46 yaşımıza geldik ama hala hiç birinden haber yok nerede ne yapıyorlar bilmiyorum. Bir zamanlar hayatımı süsleyen o dört kişi şuan neredeydi. Aklıma kendime verdiğim o söz geldi "Birbirimizden kopsak bile geç bile olsa sizi her şekilde bulurum, söz veriyorum." Onları bulacaktım ama ilk önce onlarla olan anılarımı onlarla geçen bir yazımı okuyun şimdi 1999 yılına gidiyoruz çünkü hikayemiz 1999 yılında Bodrum´ da başlıyor

İki yaralı kadın, tek bir şehir ve onları yutmaya hazır bir karanlık. Biri, ateşler içinde eski kimliğini öldürüp küllerinden doğmaya hazırlanıyordu. Diğeri ise bir kafenin rutubetli camlarını silerken, hayatının en büyük kumarını oynadığından habersizdi. Barlas Karadağ, bir cellat mıydı yoksa sığınılacak son liman mı?

Geçmişinden kaçan bir kız, yeni başladığı lisede cinayetler, sırlar ve tehlikeli bir aşkın ortasında kalır.

Dedesini kaybettiği gün, her şey değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne kahkahalar, ne hayaller, ne de o eski huzur… Ama hayat durmadı. Ve o da durmadı. Kırık bir kalple, kendi yolunu çizmeyi öğrenen bir kızın, acıyla büyüme hikayesi.

Baba bile demeye dilimin varmadigi adamın kendi çıkarları için beni attığı cehennemdeki ateşin en çok onu yakacağını kim bilebilirdi. Ama o yanarken ben... ben onu yakan ateşin harlanmasını sağlayan kişi olmaktan asla pişman olmayacağım.

Bir kızın babasının öldüren kişiyi bulmaya çalışırken bir adama rastlıyor o adam ona yardım ediyor ama kızın onun bir katil olduğunu nerden bilebilirdi kız sizce Aşk mı? Yoksa babasının öldüren kişiyi bulmasımı? Yoksa intikam mı alacak? Siz hangisini yapardınız

Denizin ortasında kaybolmuşken pusulam hep Kuzey’i gösteriyordu,ya kendimi bulmam gerekti ya da kendimi bana bulduracak birini. ‘Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum

Denizin ortasında kaybolmuş iken pusulam hep Kuzey`i gösteriyordu. Ya kendimi bulmam gerekti, ya da bana kendimi bulduracak biri... "Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum," With: @Bitanem (Çok sık bölüm gelemeyebilir, şimdiden özür dilerim.)

Sophia ve Jackson bir süre ayrılıktan sonra ikiside birbirisiz yapamayacaklarını anladılar ama sonra aldatmalar,kavgalar,tartışmalar bitmedi sonra Sophia buna dayanamayıp...

Bir grup liseli gencin hikayesi Sadece miza