Edebiyat dersinin sonlarına doğru titreyen telefonum beni rahatsız etmeye başlamıştı. Nihayet öğretmenimiz bizi bıraktığında sınıftan çıkar çıkmaz telefona sarıldım hemen. 0535*******: Sesli bir mesajınız var. Sesi açmadan hızla sınıfa girip yakın arkadaşlarımın yanına doğru yaklaştım. Dördü birden oturmuş bir şeyler konuşuyorlardı. Telefonumu önlerine koyup yakınmaya başladım. "Ben ne yapacağım? Bu ne oğlum? Kafayı yersin heee!"

sakız çiğnemek

Bazı kadınlar sevilmez.

Sadece birilerinin işine yarar.

Alin, yıllardır hayatını birlikte geçirdiği adamın kendisini sevdiğine inanıyordu. Kaan’ın bir gün onunla evleneceğine, birlikte küçük bir ev kuracaklarına, yaşadıkları bütün sıkıntıların geride kalacağına inanıyordu.

Ta ki bir gece, lüks bir otelin karanlık salonunda hayatının bir müzayedeye çıkarıldığını görene kadar.

O, yıllardır kurulan çok daha büyük bir oyunun merkezindeki isim.

Ve bazen bir müzayedede verilen en yüksek teklif, satın alınan şeyin gerçek değerini değil…

ondan korkan insanların ne kadar ileri gidebileceğini gösterir.

... kız erkek,,,,,

"Kırılmış kalpler, kırılmış umutlar,

Unutulmuş sevgiler ve

Kırık Yansıma

Herkesin bir kırık yansıması vardır aynadaki yansımasında kırık olupda sadece bakan kişin görebilidiği yansıma.. benim kırık yansımam saf acıdan oluşuyor ayna sadece acı veriyor, acı okadar büyükki diyer duyguları göremiyor sadece kırık yansıma nın öteki tarafındaki duygular ile kalıyorum kırık ve karanlık duygular "

Bütün okların Aden Vera Gece yi gösterdiği

İyiliğin içindeki kötülük, kötülüğün içindeki iyilik olmuş bir kızın Gerçek ailesini bulmasıyla her iki tarafında hayatlarında büyük bir değişim olur fakat bilmedikleri şey Aden Vera Gece nin çok önceden herşeyi bilmesidir.. Fakat tek sorun bu değildir Aden Vera Gece karanlık bir yola girmiş çıkışın olmadığı girişin kapandığı bir yol.

Daha önce bir çok gerçek ailem kurgusu okudum şimdi kendime ait 2. Gerçek ailem kurgusunu yazıyorum hatalar olabilir elimden geldiğince daha önce okuduğunuz kurgularda farklı olacak

İyi okumalar dilerim

İki turnam gelir aklı karalı `Beni bıraktın ya Cahidim`

Dudu kendi içine kapanık, kimseye zararı olmayan bi kızdı🐰Ama sonra öğrendiği bir haberle birlikte yavaş yavaş hayat dolu birine dönüşmeye başladı. Hiç gülmeyen kız birden her şeye gülmeye başladı çünkü kendisine değer veriliyordu

Bir Eksik Sözdür İnsan Hiç tamamlanmamıştır ki İnsan. İçinde hep bir boşluk ile yaşamış hep bir eksikliğin kurbanı olmuştur. Hiç söyleyemediği cümleler, anlatamadığı olaylar, ifade edemediği düşünceler,yarım kalan duyguları vardır. Ne yaparsa yapsın ne yaşarsa yaşasın hep eksiktir İnsan. Sürekli arayışa olan, kendini bütünüyle anlatamayan tamamlanmayı bekleyen bir varlıktır insan. Peki insanın içsel dünyası nasıldır?

KAZOVA’DA AŞK İÇİN

​Bir yangının ortasında ilk kez çarpan bir kalp, ne kadar kolay kül olabilir?

​Elif, Kazova’nın edebiyle, köklü gelenekleriyle büyümüş, hayatı insanlara şifa vermekten ibaret gencecik bir doktordu. Hayatında hiçbir erkeğin elini tutmamış, kalbinin kapılarını kimseye açmamıştı; ta ki Doğu’nun kadim toprağı Mardin’de, o çakmak çakmak bakan itfaiyeci Fatih’le karşılaşana kadar... İlk bakış, ilk heyecan, ilk sığınak... Ve tek bir veda bile edilmeden, ansızın gelen o zifiri karanlık... Fatih’in arkasında tek bir iz bırakmadan kayboluşu, Elif’in içinde bir daha hiç sönmeyecek bir yangın başlattı.

​Kendini aldatılmış, duyguları çiğnenmiş ve ruhu yarı yolda bırakılmış hisseden Elif için hayat artık bir aşktan ibaret değildi. Kalbi çoktan ölmüştü; geriye sadece babasının lafını yere düşürmeyecek, boyun eğmiş bir beden kalmıştı.

​Ve Aras Karadağ... İstanbul’un şatafatlı gecelerinde gününü gün eden, varlık içinde büyümüş ama babasının sert tehditleriyle köşeye sıkışmış şımarık bir iş insanı. Babasının mirasından mahrum kalmamak için, kaderin önüne attığı bu anlaşmalı evliliğe "evet" demekten başka çaresi olmayan bir adam.

​Mardin’in soğuk taş sokaklarından İstanbul’un boğaz manzaralı, buz gibi konaklarına taşınan bir hayat...

​Aynı evin içinde iki yabancı, iki kırık ruh... Ailelerinin gözü önünde mutlu çifti oynarken, kapalı kapılar ardında birbirlerine buz gibi duvarlar ören Elif ve Aras, başlangıçta bu evliliğin sadece bir pazarlık olduğunu sanıyorlardı. Fakat Elif’in o yaralı ama eğilmeyen asil duruşu, Aras’ın umursamaz kabuğunu çatlatmaya başladığında, kader kendi oyununu kurmaya başlayacaktı.

​İnsan, en büyük darbeyi yediği yerden bir daha sevebilir mi?

Bir başkasının bıraktığı yangın, hiç beklenmeyen bir kucakta söner mi?

Peki ya geçmiş, tam unutulduğu sanılan o anda yeniden kapıyı çalarsa?

​İlk aşkın ağır enkazı, zoraki bir yemin ve gururla aşk arasında sıkışıp kalan iki hayat... "Kazova’da Aşk İçin", kalbinizin en hassas yerine dokunacak.

Geçen hafta güneş benim oturduğum sıraya geliyordu ve Begüm hoca “Güneş güzele vurur .” deyince Yüksel bağırıp “ boka da vurur.” demişti ağlamamak için kendimi zor tutmuştum. Onun arka taraftaki cetesi de gülmüştü tabii ki de Melike gülüyordu . Acayip sinir olmuştum. Hadsiz.diye geçirdim içimden başka da bir şey değilidi.

Ben değişir miydim? Farklı bir yol seçseydim. Durup geriye bakmasaydım.

Her insanın kendi özünü bulması için yıkması gereken yollar vardır. Ben de çocukluğumun ayakta durmasını sağlayan sütunlara inen ilk darbeyle öldüm. Bu darbe, bir süre sonra atlatıldı, çatlaklar birlikte büyüdü, iyileşti ve unutuldu. Ama en gizli köşelerde yaşamaya ve kanamaya devam etti.

Kanunsuzluk devletin kendisindeydi ve ben hayatımın sütunlarına inen darbeyi kanunların insafına bırakmadım. Suçlarımı aydınlatan ışıkların gölgesinde yürümeye devam ettim.

Masum bir çocuktum ama büyüdüm. Kısık olan ışığı çoktan söndürdüm. Hayatımın üzerine bir bedel koydum ve şimdi o bedeli ödetmek için geri döndüm.

Çilekli reçel kokan bi kız ve barut kokan bir aile kız çilek gibi kokan bir ailede büyümüşken aslında barut kokan bir ailenin kızıydı bu barut kokusuna alışa bilicekmiydi "Seni asla ama asla kardeşim olarak kabul etmiyicem " "Merak etme zaten benim çilek gibi kokan bir hayatım vardı.ben sizin barut kokulu haytınıza meraklı degilim"

çoğumuz belki celladımıza aşığız ölmek sadece bedenen olmaz.Kimi cellatlar ruhu öldürür ,guvenı öldürür,YAŞAMA HEVESİNİ öldürür.

Deniz Gibi Susmak

Hatice, Rize’nin küçük Karadere kasabasında yaşayan 24 yaşında genç bir kadındır. Dışarıdan sakin, güçlü ve kendi ayakları üzerinde duran biri gibi görünse de içinde kimsenin bilmediği yaralar taşır.

Hayatı boyunca ailesine, dostlarına ve sevdiği insanlara güvenen Hatice, bir gün hiç beklemediği bir ihanetle karşı karşıya kalır. Ardından geçmişte saklanan bazı gerçekler ortaya çıkmaya başlar.

Yağmurun hiç eksik olmadığı Karadere’de Hatice, kaybettikleriyle yüzleşirken kendisini de yeniden keşfetmek zorunda kalacaktır.

Çünkü bazı insanlar gider, bazı sırlar ortaya çıkar… Ama bazı yaralar deniz gibi susar.

ınsanlıga acıklık ve bılım katkısı

+1 8 Uyarısı Bu hikâye yalnızca bir aşk hikâyesi değil. Gücün, takıntının ve sınırların bulanıklaştığı bir dünyanın kapısını aralar. İçinde karanlık arzular, tehlikeli yakınlaşmalar ve kontrol ile teslimiyet arasında gidip gelen bir bağ barındırır. Bazı sahneler rahatsız edebilir... Ama asıl tehlike, sayfaları kapatmak istemeyecek olmanızdır. Çünkü bu hikâye sadece okunmaz; içine çekilirsiniz. Ve bir noktadan sonra, karakterlerin verdiği kararları sorgulamayı bırakırsınız... Onlarla birlikte düşersiniz. Bazı adamlar savaşmak için doğar. Bazı kadınlar ise onlara diz çöktürmek için... Geçmişi hatırlamayan bir kadın. Gerçeği saklayan bir adam. Ve aralarında yalanlarla örülmüş, tehlikeli bir bağ. Serenay, karanlık bir gecede saldırıya uğrar ve hayatta kalır. Ama hafızası, o geceyi silip götürmüştür. Kadef Valen ise gölgelerde yaşayan, kuralları kendi koyan bir adamdır. Serenay onun için sadece bir takıntı değil, aynı zamanda geçmişin kilitli kapısıdır. Ama bazı sırlar vardır ki, hatırlamak özgürleştirmez... Ve bazı aşkların sonu, kurtuluş değil, mahkûmiyettir. Gözlerimi açtığımda geçmişim yoktu. Adım yoktu. Hatıralarım yoktu. Kadef Valen vardı. Kocam olduğunu söylüyordu. Beni koruduğunu iddia ediyordu. Ama neyden koruduğunu söyleyemiyordu. Bir evlilik vardı. Ama aşkla kurulmamıştı. Bir anlaşma vardı. Ama tarafı ben değildim. VALEN Hafızanın bir savunma mekanizması, Aşkın bir silah, İhanetin ise kan bağı kadar yakın olduğu, Karanlık bir hikâye. ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basıla

Gece bin bahtsızlığı başına hep dert açmıştır ama o asla güçsüz olmaz aksine her düşüşünde eskisinden daha sağlam bir şekilde ayağa kalkar tek başına yanlız olduğunu zanneder ama peşindekilerden habersiz büyür Umarım kitabımı beğenirsiniz...

Enzo Lefevre: Bir şey demeyeceksen kapatıyorum. Bir toplantının ortasındayım. Bir toplantının ortasında bana cevap mı vermişti? Bir toplantıda mıydı? Çalışma masasının üstündeki saate kaydı gözlerim. Saat akşam dokuzdu ama Fransa iki saat öndeydi. Yani saat orada şimdi on birdi, gece yarısına yaklaşıyordu. Onun için garip bir üzüntü hissederek sonraki mesajımı yazdım. İkra Budak: Diyeceğim bir şey yok. Ama bundan sonra sana yazarsam mesajlarıma bakacaksın değil mi? Hayır, yürek falan yememiştim, ben doğuştan aptalların sahip olduğu türden bir cesarete sahiptim. Enzo Lefevre: Bakarım.

Tıp 1.sınıf öğrencisi Almina Ege Yıldız üniversitesi için taşındığı İzmirin samimi mahallesinde nelerle karşılaşacağını bilmiyordu. Hadi gelin hikayesine ortak olalım.

Aşkın Görünmez İpleri

idolsünüz ve fanınız size takıntılı….

Hayatı boyunca adetleten başka bir derdi olamyan elyaz bu sefer adalet için yer altı dünyasının en tehlikeli insanı ile anlaşma yapıyor bu anlaşma ya aşkala bitecek yada düşmanlıkla

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir.

Ebrar, hayatının sıradan bir döneminde Mert Ares'le yollarının kesişmesiyle kendisini hiç bilmediği bir dünyanın içinde bulur. Mert ve çevresindeki Polat, Boran, Yağız, Emre, Atlas, Efran ve Sarp'ın taşıdığı sırlar, Ebrar'ın sandığından çok daha büyük bir geçmişe uzanmaktadır.

Gittikçe derinleşen bağlar, saklanan gerçekler ve cevaplanmayı bekleyen sorular...

Kime güvenilebilir?

Ve geçmişin gölgesinden kaçmak gerçekten mümkün müdür?

Çünkü bazı hikâyelerde kader yalnızca bir yol çizmez.

İki farklı yüz gösterir.

Bazı insanlar hayatımıza girmeden önce rüyalarımıza girer.

Arya, haftalardır hiç tanımadığı bir adamı rüyalarında görüyor. Adını bilmiyor, yüzünü tam seçemiyor. Ama sesini, dokunuşunu ve yanında hissettiği o açıklanamaz tanıdıklığı unutamıyor.

Şehrin başka bir ucunda Karan da aynı rüyaların içinde, hiç tanımadığı bir kadına ait geleceğin parçalarını görüyor. Oysa geçmişinde kaybettikleri yüzünden bir daha kimseyi hayatına almamaya kararlı.

Sonra Arya’nın telefonuna bilinmeyen birinden tek bir mesaj geliyor:

“Gördüklerinin yalnızca rüya olduğundan emin misin?”

Ardından bir diğeri:

“O seni bulmadan önce gerçeği öğren.”

Henüz birbirlerini tanımıyorlar.

Ama rüyalarında çoktan birbirlerini sevmiş, kırmış ve belki de kaybetmişler.

Şimdi tek bir soru kalıyor:

Rüyalar onlara geleceklerini mi gösteriyor… yoksa kaçmaları gereken şeyi mi?

Bazı günahlar nefsin sevabıdır...

Nefsimin sevabı için, ruhuma giydirilen o masumiyet kefenini kendi ellerimle kızıla boyadım.

Herkesin köşe bucak kaçtığı o karanlığa, ben bilerek ve isteyerek yürüdüm. Çünkü o cehennem, paramparça olmuş ruhumu ısıtan tek yerdi. Doğrunun ve yanlışın birbirine karıştığı o ince çizgide, ahlakımı onun dudaklarının arasına hapsettim ve bütün doğrularımı hiç düşünmeden feda ettim.

Nefsimin sevabı için... Yanmayı, paramparça olmayı ve o küllerden bir günahkâr olarak yeniden doğmayı seçtim...