Ahu genç, zeki bir doktor dur ailesinin yanında üzgünde olsa mutlu yaşamaya çalışmaktadır ... Babasının onu 70 yaşında bir adam verme isteği üzerine düğün günü kaçar ve bir villa nin bahçesine sığınır ama bilmiyordur ki onu camdan izleyenin mafya olacağını.....

Her bedenin benliğinin altında başka bir hikaye yatar. Her hikayenin bir acısı, Her acının bir zaafı vardır. Peki ya zaaflar öldürür mü? Zaaflarını gizleyen, kapalı perdelerin ardına saklayan, hâlâ çocuk olan yetişkinlerin hikayesi. Bir ajan merkezi tarafından çocukluğundan beri ajan olarak yetiştirilen Filiz, bir gün görevi için bir cinayet işler. Her şey yolundadır. Görevinin tamamlandığını sanıyordur. Ta ki iki yıl sonra öldürdüğü adamın çok daha karanlık işleri olduğunu öğrenene dek. İnsanların üzerinde deney yaptıklarını ve bu şekilde bir çeşit ilaç ürettiklerini öğrenen Filiz, ekibiyle birlikte bu çeteyi çökertmek için harekete geçer. Ama bu görevde aşkı bulacağından ve geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdir. "Ya şah sandığımız aslında sadece bir piyonsa?" ŞAH ve MAT Birbirinin kimsesi olmuş, kimsesiz çocukların hikayesi...

Burada herkes yalnız, herkes kimsesiz. Burası İn! Burada adalet yok, acıma yok, güçsüzlüğe yer yok, insanlık yok! Herkes sadece kendi canını düşünür. Herkes hayatta kalmaya çalışır. Kimse dost değildir. Herkes, birbiriyle düşmandır. Burada hiçbir arkadaşlık menfaatten öteye geçemez. Başarısız olamazsın. Başarıya da asla ulaşamazsın. Burası bizim inimiz… Hepimizin İn’i. Özgürlüğe aç, adaleti sadece sözlük anlamıyla bilen çocuklar… Onlar yaşamak zorunda. Yaşatmak gibi bir dertleri yok. Bu, onların özgürlüklerini arama hikayesi. Bu, onların adalet için savaşma hikayesi. “Artık bu çocuklar kimsesiz değil!” diye bağırdım. “Ben varım!” Öfkeyle doldu gözlerim. “Hepinize yeterim!” Anlatılanlar tamamen kurgudur. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur. 13.06.2022 TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Bu bir Hindistan kırgusudur. Ancak trajedik olanlardan...

17 yaşımda, bana beyaz bir elbise yerine, kefen gibi bir gelinlik giydirmişlerdi. Koruyup kollamak yerine benden yaşlarca büyük bir adama gelin vermişlerdi. Kendi nikahımdaydım ama sanki benim nikahım değilmiş gibiydim. Gelin için ayrılmış sandalye tarzı koltukta otururken kulaklarım hiçbir şey duymuyordu. Ruhum ölü, ama bedenim sapasağlamdı. Yanımda oturan Berivan, sıkıca elimi tutarken bana bir şeyler fısıldıyordu ama kafam hiçbir ses almıyordu. Ne bir çıtırtı, ne de bir fısıltı. Ta ki yanımda oluşan hareketliliğe kadar. Beyaz duvak örtülmüş yüzümü sağ tarafıma çevirdim. Büyük mavi ve kanlanmış gözlerim, bir çift simsiyah gözle kesişti. Daha da çok ağladım o lanet Ağa`nın yüzünü gördüğümde. Kaşlarını çatarak bana yaklaştı. Çenemi kırarcasına tuttu. Parmaklarıyla yanağımı sıkarken kulağıma yaklaşıp, "Ağla," dedi. "bugünden sonra hep cenneti yaşadığını sanacaksın. Çünkü ben senin yaşadığın cehennemden daha beter bir dünya yaşatacağım sana. İşte o zaman bu zamanlarını mumla arayacaksın cici kız..." KİTAP ŞAHSIMA AİTTİR! HERHANGİ BİR ÇALINTI DA İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!

Kader en kirli oyununu oynuyor. Tarık, o gece Sarnıç`a gelen gizemli kadının tüm hayatını etkileyeceğini bilmiyordu. Venice, her şeyden kaçıp kurtulduğunu sanmıştı ama farkında olmadan bataklığa girmişti bile. Geçmişin acı gerçekleri, aşkın kirli yüzü, ihanet, kopmaya başlayan derin bağlar ve namlunun ucuna gelen hayatlar...

Okumak için İtalya’ya giden cıvıl cıvıl bir kız ve yeraltı dünyasının büyük olan isimlerden bir mafya Michele nereden bilebilirdi villasının önünde gördüğü bu cıvıl cıvıl kızın kendisini değiştirebileceğini Ben bir şans verin derim bence ☺️

Gerçek ailem kurgusudur.

Bu hikâye, geçmişin bıraktığı izler ve insanın kaçamadığı pişmanlıklarla doluydu…

Meva Atasoy, zekâsı ve kararlılığıyla tanınan ünlü bir ceza avukatı. Her davayı kazanmış, dik başlı ve güçlü bir kadın… Ama geçmişin gölgesi, hayatını sessizce takip ediyor. On yaşında kaybettiği babasının ardında bıraktığı sırlar, yıllar sonra yeniden gün yüzüne çıkmak üzere. Tehlike hiç beklemediği bir anda kapısını çalıyor. Meva, hayatının en büyük sınavıyla karşı karşıya: Gerçekleri öğrenmek, adaleti savunmak ve kendini korumak. Gizem, ihanet ve aşkın iç içe geçtiği bu hikâyede, Meva’nın gücü ve dik başlılığı her sayfada hissedilecek. Çünkü bazen en karanlık gölgeler, en parlak ışığı ortaya çıkarır.

​"Bazı günahlar toprağa gömülür, bazıları ise küle döner." ​Azra "Kül" Soykan; o adaletin kör noktası, sistemin en tehlikeli sızıntısı. Arkasında iz bırakmayan, her düğümü tek bir mermiyle ya da tek bir kodla çözen bir hayalet. ​Şehrin en güçlü ismi Karan Demirkol`un babası öldürüldüğünde, geriye sadece cevabı olmayan sorular ve şifreli bir geçmiş kaldı. Karan, bu karanlık labirentten çıkmak için tek bir yola güveniyordu: Bir zamanlar yakalayamadığı o "Kül"e. ​İntikam ateşiyle yanan bir adam ve o ateşi küle çevirmeye yeminli bir kadın... ​Soylu maskelerin ardındaki saf pislik ortaya çıkarken, her sır yeni bir düğüm, her yakınlaşma yeni bir tehlike doğuracak. Karanlığın içinde bir oyun kuruldu ve bu oyunun tek bir kuralı var: ​Kül olmadan, şifreyi çözemezsin. Azra (Kül): "Bana para ya da güç teklif etme Demirkol. Bana o soylu maskelerinizin ardındaki saf pisliği vaat et." Karan: "Sen kâbus ol Azra, ben o kâbusun içinde uyanmaya hazırım."

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

"HER YEMİN BİR MEZARDIR." Her şey yıllar önce Algazer ve Kansoy ailesinin düşmanlığıyla başlayarak ebedi düşmanlığın kapılarını aralamasıyla başladı. Peki şimdi o düşmanlığı ne biterecek ya da bitecek mi?

Sevim Liman`ın yaşadığı kasaba normal değildir. İstenildiğinde alıkonulan suçlu kadınlar , cinayetler...Sevim bu kadınların ne için götürüldügünü onlardan biri olana kadar anlamaz. Fakat o soradan bir alıkoyulqn değil duyusuz bir ebedir. Ebeler sıkı kurallar içerisinde kalan ve en son ölen kişilerdir. Bile bile ölüme yürümek kimlerin işidir?

Bir kadın ne zaman büyürdü bilir misiniz. Bir kadın dik durduğunda büyürdü. Dilindeki prangaları kırıp sesini duyurduğunda büyürdü, hiçliğin ortasında ben nerdeyim diyerek değil. Ben artık özgürüm dediğinde büyürdü. Bir kadın ancak koştuğunda özgürdü. O kadar güzel koşardı ki, onu gören güzel bir tay sanardı. Peki ya, bir kadını nasıl öldürürdünüz? Ona küfrederek mi. Hakaret ederek mi, yoksa canını yakarak mı. Hayır, Bir kadını öldürdürmei için sadece onun saçlarını kesmeniz yeterdi. Bir kadın saçlarına kaç tane anısını yad ettiğini bilmezdiniz. Bir kadın öldürmek için işte sedece bir tene makasa ihtiyacınız vardı. Kesmek için, onun hayallerini. Umutlarını kesmek için sadece basit bir makas yeterdi. Gerçeği söylemek gerekirse, o zaman neden biz Yaralı`ydık. O zaman neden biz Kırgın`dık. Aslında oması gerekende buydu. Bizler, ömürlerini başkalarının canını yakmak için harcayan insanlardık. İnandık, güvendik hiç olmayacak bir insan için ruhumuzu teslim ettik. Ancak bizler, bir Yalanın esiriyrik. Savaşmaktan çok kaybetmenin esiri. O zaman hazır mısını? Yaralı Kırgın Yalan kitabıyla bir kadını nasıl öldüreceğinizi öğrenmeye.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"Bazı insanlar karanlıktan kaçar, bazıları ise o karanlığı yönetir... Selçuk Saygun babasının gölgesinden uzaklaşıp tek başına yaşamak için çabalarken, aniden gelen haberle geçmişi kapısında bekler. Geçmişiyle yüzleşebilecek mi? yoksa herşeyden uzaklaşıp kendisinden ve geçmişinden kalabilecek mi?

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

İşinde çok iyi olan kadın suikastçıya yeni bir teklif gelir ülkenin en büyük mafyasını öldürme görevi kadın bundan çok memnudur ama mafya fazlasıyla korunduğu için bu yolu cazibesiyle halledeceğini düşünür ama unuttuğu bir sey vardır"AŞK"

Ülkü aden yeni bir boks maçına çıkmış,onuda emeğinin hakkıyla kazanmıştı.Ülkü 5 yaşından beridir boks ve kickboks yapıyodu.Bir telefon hersey değişti.

Tamara-"Küçük hanım diyordun,şimdi ne değişti?" Ryan-"Kalbimin ritmi madam.Kalbimin ritmi değişti." Ne olduğu algılayamadan önce gülerek şu cümleyi kurdum. Tamara-"Kalp spazmıdır o.. ." -Bir dakika ne dedin sen?" 🎭🎭🎭

Baykuş un doğusu Gece, Alaz’ın dünyasına ilk adımını atar. Büyük bir villa, her köşede korumalar ve meraklı bakışlar... Ama Gece kimseye boyun eğecek biri değildir. Çilek yiyerek tehdit savurur, Alaz’ın adamlarıyla tartışır ve herkese tek bir şey gösterir: Bu evde artık sıradan biri yaşamayacaktır. Fakat kimsenin bilmediği bir gerçek vardır. Gece gece yarısını beklemektedir… Çünkü gitmesi gereken bir yer vardır. Kafes.

Kalben Karhisar. Atay kızı ama bir Karhisar. Çünkü ne sevilen ne de seçilen. Atayların Sisveren`lerle düşmanlığının bitmesi için öne sürdükleri Kalben Karhisar. Sadece zoraki evlilikte olduğunu düşünüyordu ama zoraki evliliğin sadece bu oyunun bir kısmı olduğun anlamadı. Hiç kimse.

— Demir ve Gölge Bazı hikayeler tesadüf değildir. Bazıları… çok önceden yazılmıştır. Ve bazı isimler vardır… sadece bir isim değildir. Bir anahtardır. Bir kilittir. Bir yıkımdır. Feryal Karza, hayatını kontrol altında tuttuğunu sanıyordu. Düzenli, mesafeli ve hesaplı bir hayat. Geçmişten uzak durmayı başarmış, sorular sormamayı öğrenmiş, cevapların her zaman tehlikeli olduğunu bilen bir zihin. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki o sabaha kadar. Telefon ekranında beliren tek bir harf, onun bütün kurduğu düzeni paramparça etti: “Ç.” Ne bir açıklama vardı, ne bir devamı. Ama bazı mesajlar… tek bir harfle başlar. Ve bir hayatı bitirir. O harften sonra hiçbir şey aynı kalmadı. Unutulduğu sanılan dosyalar açıldı. Sessiz kalmış isimler tekrar konuşmaya başladı. Ve Feryal, kendini hiç ait olmadığı bir dünyanın içinde buldu. Bu dünya; kanla yazılmış anlaşmaların, ihanetin sıradan olduğu ilişkilerin ve gücün tek geçerli kural olduğu bir yerdi. Bu dünyanın merkezinde ise tek bir isim vardı: Çelik Demir Karahan. Onu tanıyanlar az konuşur. Onu tanımayanlar… konuşamaz. Çünkü Çelik, sadece bir adam değildir. Bir sistemdir. Bir düzenin ta kendisidir. Ve o düzen… merhamet tanımaz. Geçmişini gömmüş, duygularını susturmuş, kendi adaletini kendi yazmış bir adam. Ama bazı şeyler… gömülü kalmaz. Özellikle de yanlış kişiye dokunduğunda. Çelik için bu sadece bir dosyaydı. Bir isim. Bir çözülmesi gereken denklem. Ta ki o isim… Feryal Karza olana kadar. İki hayat. İki farklı geçmiş. İki ayrı karanlık. Ve tek bir kesişim noktası: Sırlar. Feryal, kendi isminin anlamını bildiğini sanıyordu. Işık. Parlaklık. Saflık. Ama bazı isimler… sadece görünen anlamı taşımaz. Bazıları içinde sakladığı gerçeği bekler. Ve o gerçek ortaya çıktığında, her şey yanar. Çünkü bu hikayede: Işık kurtarmaz. Karanlık saklamaz. Her şey ortaya çıkar. Sadakatler kırılır. Güven yerle bir olur. Ve en tehlikelisi… düşmanlık, en güçlü bağa dönüşür. Feryal, kendini bir oyunun içinde bulduğunu düşündü. Ama bu bir oyun değildi. Bu, yıllar önce yazılmış bir hikâyenin yeniden başlamasıydı. Ve bu hikâyede: Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu değil. Ama herkes… bir şey saklıyor. Bir mesajla başlayan bu yol, geri dönüşü olmayan bir yere çıkacak. Bir isim, bir dosya, ve bir adam… Her şeyi değiştirecek. “İsminin anlamını biliyor musun?” Evet, biliyordu. Ama asıl mesele bu değildi. Çünkü bazı isimler… anlamını tersinden taşır. Ve o anlam… fırtınadır.

Ee ben sanırım dayanamayıp binada bölüm atıcam.