"Bazı insanlar karanlıktan kaçar, bazıları ise o karanlığı yönetir... Selçuk Saygun babasının gölgesinden uzaklaşıp tek başına yaşamak için çabalarken, aniden gelen haberle geçmişi kapısında bekler. Geçmişiyle yüzleşebilecek mi? yoksa herşeyden uzaklaşıp kendisinden ve geçmişinden kalabilecek mi?

Bir kuşu beslerken karşılaştığı yeraltı mafyası

Yıllar sonra gerçek ailesini bulan bir kız... Bulduğu aile ile tüm acıların, gerçeklerin ve gözyaşların birer hiçten ibaret olduğunu öğrenirse ne olur? Huzurlu bir yaşamı hayal ettikçe karanlığın dibine daha da çekilen Asya, karanlığı ya aydınlıkla yok edecekti ya da karanlığa boyun eğecekti... Ona sunulan teklifleri reddeden Asya, karanlığın hükmü altına girmek yerine onun hakimi olmayı seçip herkese savaş açmıştı. Peki, istediği bu yeni karanlıkta huzuru bulabilecek miydi? Yoksa aydınlığa veda ettiği yerde, karanlığın ihanetiyle yüz yüze gelmesi an meselesi miydi? ✨ "Dudaklarının, tenimde nasıl duracağını merak ediyorum." Boğuk çıkan sesi ile bir an gözlerim dudaklarına kaydı ve o an dudaklarımın, tenindeki duruşu zihnimde canlandı. Derince yutkundum ve bakışlarımı tekrardan ona çevirdim. "Merakını gidermemiz gerek o zaman." Ve dudaklarım teninde en çok olmak istediği yere değdi. Dudaklarım dudaklarını buldu. ✨ Gerçek ailem İhanet Sırlar Gizem Örgüt Yaımlanma Tarihi: 21 Aralık 2025

Kaçarken kurulan bir taht olur mu? O, geçmişinden kaçtığını sanıyordu. Meğer kaçtığı şey, onu zirveye taşıyacak yolmuş. Gücün, ihanetin ve sadakatin iç içe geçtiği bu hikâyede; kim kral, kim piyon belli değil. Taht bazen mirasla değil, kanla kurulur. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

"Bazı dikişler kumaşı değil, kaderi birbirine bağlar." Bir yanda İstanbul’un rutubetli bodrum katlarında, dikiş makinelerinin sağır edici gürültüsü altında annesini yaşatmak için kendi gençliğini feda eden Gazel... Parmak uçlarındaki iğne yaralarını birer onur madalyası gibi taşıyan, yoksulluğun ortasında bile başı dimdik, ruhu özgür bir kadın. Onun dünyası; toz, ter ve bir avuç umuttan ibaretti. Ta ki öz abisinin kendi borçları karşılığında onu bir "kurtuluş" yalanıyla o paslı deponun, organ tacirlerinin ve ölümün kucağına terk ettiği o geceye kadar. Diğer yanda, yeraltı dünyasının tahtında oturan, adaleti cellatlıkla harmanlayan bir padişah: Ayaz. Ama Ayaz’ın içinde, zincirlerini kırmak için pusuda bekleyen manyakça bir fırtına gizli: Kasırga. Gömlek kollarını her sıvadığında, o meşhur "K" harfi gün yüzüne çıktığında şehir nefesini tutar. Çünkü Kasırga o manyakça gülüşüyle ortaya çıktığında, artık ne strateji kalır ne de merhamet. İnsanlığın bittiği, bedenlerin parça parça paketlendiği o karanlık mahzende, iki uç dünya çarpışıyor. Kasırga, tüm şehri korkuyla dize getirip herkesi diz çöktürürken; Gazel, boğazına dayalı neştere rağmen ona sadece "acıyarak" bakıyor. Bu, basit bir kurtarılma hikayesi değil; bu, celladının ruhundaki yaraları gören bir kurbanın, o karanlık krallığı temellerinden sarsma hikayesi. Bir yanda ölümü dikişle erteleyenler, diğer yanda hayatı parçalayarak hükmedenler... Eğer kendinizi hazır hissediyorsanız, Gazel`in hikayesi başlıyor.

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

Bu hayatta neyin nerden geleceği ve ne olacağı hiç ama hiç bilinmez.

Bugün uyandığında kim olduğunu hatırlıyor musun? Tadını çıkar, çünkü yarın sabah sadece sana verilen bir numara olacaksın."

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka bir şeye ya da birine izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Baykuş un doğusu

Beni bir otobüsten aldılar. Nereye gittiğimi sormadım, çünkü zaten cevap vermeyeceklerdi. O andan sonra hiçbir şey bana ait değildi: ne yol, ne karar, ne de suskunluğum. Burada kalmam gerektiğini söylediler. Korunduğumu. Ama kimse, bir insanın korunurken bu kadar yalnız kalabileceğini söylemez. Bu ev sessiz. Sorular yarım, bakışlar dikkatli. Geçmiş, konuşulmadıkça ağırlaşan bir yük gibi duvarlara sinmiş. Ve herkes, aynı isimden kaçıyor: Defne. Onun ardından kalanlar, yas tutmuyor. Hesap kesiyor. Ben bu hikâyeye ait değilim. Ama bir şekilde, onun merkezindeyim. Bir kardeş için başlatılan arayışta, en kolay cevap gibi duruyorum. Suç bana mı ait, yoksa sadece taşımam mı istendi? Bilmiyorum.

KALAMAR OYUNLARI SQUİD GAME TÜRKİYE SEASON 1

"HER YEMİN BİR MEZARDIR." Her şey yıllar önce Algazer ve Kansoy ailesinin düşmanlığıyla başlayarak ebedi düşmanlığın kapılarını aralamasıyla başladı. Peki şimdi o düşmanlığı ne biterecek ya da bitecek mi?

​"Sadece evime gitmek istiyordum. Ama o ara sokakta gördüğüm tek bir sahne, hayatımı bir saniyede infaz kararına dönüştürdü. Şehrin en acımasız adamlarından birinin elindeki kanı gördüm ve artık geri dönüşüm yoktu. ​Ölüm nefesimi ensemde hissederken, karşıma en az o katiller kadar karanlık bir adam çıktı. Beni öldürmek isteyenlerin korkulu rüyası, ama benim için de bir bilinmezlikti. ​Bana bir anlaşma sundu. `Seni yaşatırım,` dedi. `Ama bedeli, benim soyadımı taşımak.`

baklım beğenecekmisiniz

Instagram: azimet340 Bu ve diğer hikayelerimin bütün hakları tarafıma aittir! En ufak kopyalama ve taklitte resmi işlem başlatılacaktır! ***** Özel harekat polisi olan Alparslan Karacabeyoğlu. Yerinde duramayan, hareketli, gözü kara ama ayarsız bir adam. Biraz da deli! Müdürünün illallah ettiği biri. Hakkında ki şikayet dilekçeleri İzmir`den Ankara`ya yol oldu. Ve bir ay korumalığını yapmak zorunda olduğu kız. Nisan Yamaner... Dışardan akıllı uslu ve terbiyeli. İçindeki kızı saymazsak. Son koruması Nisandan kurtulabilmek için kendini vurdu. Bakalım iki deli bir arada kaç gün kalabilir.

Bir doktor ve bir mahkumun kazara mahkumun kendini yaralamsı ile tanışmaları ...

“Duyman gereken bir şey değildi,”dedi sakin ama tehditkâr bir tonla. “Bazen bilmemek daha güvenlidir”dedi “Özellikle senin için” Ve ilk defa Yıldız, Sinan’dan korktuğunu hissetti. “Sen bu dünyaya ait değilsin,Yıldız”dedi yine o hissiz ve soğuk benim en nefret ettiğim sesiyle. Gözümden bir yaş yanağımdan süzülürken “Ben ne zaman senin dünyana ait oldum ki?…”dedim ve arkamı dönüp ondan uzaklaştım.

Başı önünde kırmızı babetlerine mahcup gözlerle bakan o kız çocuğu; umudun yeşeremediği o yerde, yine mahcup bakışlarını ayakkabılarına dikmiş babasını düşünüyordu. Babası gelmeliydi; kırmızı babetleri çamurda kirlendiği için saatlerce ağladığını görmeliydi. Hatta her zaman yaptığı gibi onu teskin etmeli, kuvvetli kollarıyla ona sarılmalıydı. ​O gün Yağmur Eza Karaya, kirlenen babetleri için saatlerce ağlamıştı ama ne babası gelmişti ne de annesi onu teskin etmişti. Etrafında olup bitenlere bir anlam veremiyordu. Annesinin feryatları tüm odalarda yankılanıyordu. Babasını istiyordu çünkü biliyordu; babası onları asla bırakmazdı. ​Bir daha babasını göremedi; zaten bir daha kırmızı babetleri de olmadı. ​... ​Umudun bittiği yerden başlamıştı Yağmur Eza. Babasının ötken gülüşlü kızı iken, şimdi başkasına umut olacaktı. ​O adamın hayatına bir mum misali girmişti. Yanmak da onun elindeydi, sönmek de... O ise her şeye rağmen ışık olmayı seçmişti. Karanlık bir adamın hayatına güneş olmuştu. O karanlığın içinde, puantiyeli elbisesinin eteklerinden tutan ve elinde bir mumla bekleyen o küçük kızı görmüştü. Sanki o küçük kız; acıyı, kederi ve umutsuzluğu görüyor, ondan yardım istiyordu. ​Şimdi ise nikah masasında o büyük kız değil, babasının ötken gülüşlü küçük kızı oturuyordu. Yanındaki adamla bir yola giriyor, sırtını ona yaslıyordu. ​Efrah Sekar; acıyı alan da oydu, veren de... Bundan sonra ise ışıkta kalacak olan oydu. ... ​"Mumun ışığı söndüğünde bana gel sevgilim; seni yok oluşundan tanıyayım."

"Pars her şeyi bildiğini sanıyordu, Vanya ise ona bildiği her şeyin koca bir yalandan ibaret olduğunu öğretmek için sabırla bekliyordu."

Gece 17 yıl boyunca yanlız yasadıktan sonra gercek bir ailesinin oldugunu ogrenir ve hikayesi baslar...

Her bedenin benliğinin altında başka bir hikaye yatar. Her hikayenin bir acısı, Her acının bir zaafı vardır. Peki ya zaaflar öldürür mü? Zaaflarını gizleyen, kapalı perdelerin ardına saklayan, hâlâ çocuk olan yetişkinlerin hikayesi. Bir ajan merkezi tarafından çocukluğundan beri ajan olarak yetiştirilen Filiz, bir gün görevi için bir cinayet işler. Her şey yolundadır. Görevinin tamamlandığını sanıyordur. Ta ki iki yıl sonra öldürdüğü adamın çok daha karanlık işleri olduğunu öğrenene dek. İnsanların üzerinde deney yaptıklarını ve bu şekilde bir çeşit ilaç ürettiklerini öğrenen Filiz, ekibiyle birlikte bu çeteyi çökertmek için harekete geçer. Ama bu görevde aşkı bulacağından ve geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdir. "Ya şah sandığımız aslında sadece bir piyonsa?" ŞAH ve MAT Birbirinin kimsesi olmuş, kimsesiz çocukların hikayesi...

“Kara Timi düşmanın içindeydi. Kara’nın kendisi ise düşmandan bile yakındı.” Gölge adında gizli bir istihbarat ajanı olan Ahu Kara kimliğini belli etmemek için bir teknoloji şirketi kurar. Bir gün aylarca uğraştığı görevde bir mafyanın yanına sızar ama aynı zamanda abisinin timinden yüzbaşıda mafyanın eline düşmüştür.

Dünya artık eski dünya değildir. Felaketler üst üste gelmiş, insanlar evlerine kapanmış ve kimse konuşmaya cesaret edemediği bir tehlikenin gölgesi hızla büyümüştür. Bir sabah... her şey bir anda değişir. Okulun hoparlörlerinden gelen tek bir cümle, Lara ve Rüya`nın hayatını altüst eder: "Okul çevresi karantina altına alınmıştır." Öğrenciler panik içindeyken dışarıdan gelen boğuk çığlıklar, gölgelerin arasında kıpırdayan çürümüş bedenler... artık çok geçtir. Kasabayı saran şey, insan olmayan bir karanlıktır. Lara ne olduğunu anlamaya çalışırken, okulun kapıları kırılır ve kabus içeri sızar. Tam umudun bittiği anda, iki yabancı ortaya çıkar-soğukkanlı ve sert Ares ile sakin ve kontrollü Kaan. Fakat dışarıda onları bekleyen şey içeridekilerden daha kötüdür: Yıkılmış bir şehir... her köşede pusuda bekleyen yaratıklar... ve her adımda daha da çözülen bir dünya. Artık tek bir hedef vardır: hayatta kalmak. Ama güvenmek kolay değildir. Sırlar derindir. Dışarıdaki kabustan daha tehlikeli olan tek şey, insanın kendi içindeki korkudur. Lara, Rüya, Ares ve Kaan... Birbirine yabancı olan bu dört kişi, karanlığın içinde birlikte yol almak zorundadır. Ama kimse gerçek tehlikenin nereden geleceğini bilemez... **Karantina Altında: Kaosun içinde dostluk, korku ve hayatta kalma mücadelesi.**