- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Eğlenceli başlayan bir orman kampı gezisi, gece gelen gizemli bir çığlıkla kâbusa dönüşür. Çadırdan çıkan bir öğrencinin kaybolması ve ardından yaşanan korkunç olaylar, herkesin içindeki güveni sarsar. Ancak asıl korku, ormanda saklanan şey değil kimsenin açıklayamadığı gerçeklerdir.

Her bedenin benliğinin altında başka bir hikaye yatar. Her hikayenin bir acısı, Her acının bir zaafı vardır. Peki ya zaaflar öldürür mü? Zaaflarını gizleyen, kapalı perdelerin ardına saklayan, hâlâ çocuk olan yetişkinlerin hikayesi. Bir ajan merkezi tarafından çocukluğundan beri ajan olarak yetiştirilen Filiz, bir gün görevi için bir cinayet işler. Her şey yolundadır. Görevinin tamamlandığını sanıyordur. Ta ki iki yıl sonra öldürdüğü adamın çok daha karanlık işleri olduğunu öğrenene dek. İnsanların üzerinde deney yaptıklarını ve bu şekilde bir çeşit ilaç ürettiklerini öğrenen Filiz, ekibiyle birlikte bu çeteyi çökertmek için harekete geçer. Ama bu görevde aşkı bulacağından ve geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdir. "Ya şah sandığımız aslında sadece bir piyonsa?" ŞAH ve MAT Birbirinin kimsesi olmuş, kimsesiz çocukların hikayesi...

Polis olan Hazel, geçmişinde yaşadığı kabusu unutmak üzereyken sorguya çektikleri bir adamla yeniden hatırlar. Büyük bir kayıp sonrası yalnız hisseden ve sessizleşen Hazel`in karşısına hiç ummadığı biri çıkar. Bu kişinin adı bilinmemekle beraber sadece lakabı bilinir. O da Hazel`in kayıp kalbidir.

Gece yeni okuluna başladığında her şeyin normal olacağını sanıyordu. Ama bu okulda bazı şeyler sadece görünüşte normaldi. Ege’yle tanıştığı andan itibaren her şey değişti. Çünkü bu okulda herkesin bir sırrı var. Ve bazı sırlar öğrenildiğinde, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

O bir varisti. Bilinen ama saklı olunandı... Bir elinde kalem diğer elinde de silah. Gündüz hayalini yaşarken karanlık çöktüğünde ölüm saçardı etrafa. Dipsiz bir uçurumdu görünende ama bu sadece görünendi...Taki kan bağının bir önemi kalmayana dek...

Begüm & Karan "Sana bu evi dar edeceğim." deyip kapıya doğru ilerlemesiyle kolunu tuttum. "Benim babam senin kız kardeşini öldürmedi!" dedim. "Yani?" deyip bana doğru birkaç atım atmasıyla karşımda durdu. "Baban bir katil. Ve kız kardeşimi öldürmesi sonucunda benimle evleneceksin. Yoksa seni öldürürüm," demesiyle buz kestim. "Senin karın olacağıma," diye başladım cümleye. "Ölmeyi yeğlerim." diye tamamlamamla dudakları kenara kıvrıldı. "Ölmen kurtuluş olur, Begüm. Acı çekeceksin bu evde. Karım olmaya hazır ol," deyip evden gitmişti.

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Son yirmi yedi saniye. Zaman gelmişti, kulaklıktaki ses son kez konuşacaktı. "Sonuna geldik, küçük hanım," Alacağı canları düşündükce duyduğu memnuniyet, gözlerini daha da büyütüyor, gülüşü dudaklarını aşmaya çalışıyordu. "Cana can!" Sesi sert, ancak bir o kadar da memnundu. "Kadına kadın!" Keskin nişancının parmağı yavaşça tetiğe baskı yapmaya başladı. "Kıza kız, Anıl!" Beş saniye... "İşini bitir!" "Onun gözleri, özgürlük bulduğum gökyüzü değil, boğulacağım denizdi. Ama artık boğulmaktan korkmuyordum, çünkü ben de onun yanmaktan korktuğu ateşe dönüşmüştüm." Bu kitapta bahsedilen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür; her ayrıntısı, sadece kurgusal bir dünya oluşturma amacını taşımaktadır.

İnsanlar para için neler yapabilir? Ne kadar sınırları zorlayabilir? Tuzak 2 sizlerle

İçinde beslediğin,yeniden ve yeniden inşa ettiğin cehennemde gün gelecek kapılarını kıracak bir canavar. Göğüs kafesinin içinde ki herkese atılacak. Acıyacak,kanayacak,kanayacak.. canavar diyeceksin ama kim canavar? Kim can alan? O kafeste mezar yaptıklarını bile hortlatacak ve en çok yaralanan,en büyük hasarı yine kendi kendine veren sen olacaksın. "Canavarlar her zaman yatağının altında olmaz kızım. Bazen bir nefes yanında olabilir" Küçük Akçalı babasıyla arasında ki mesafeye baktı. "Sen canavar değilsin ki." Yüzünde ki gülüş hiçbir şeyden henüz anlamayan bir çocuğun gülüşüydü. "Ben canavarım Balca. Neredeyse herkesin içinde ki cehennemin sebebi benim. Cehenneme sebebiyet olan bir adam... Canavardan başka hiçbir şey olamaz." Balca Akçalı 17 yaşında doğum gününü kutlamak için çıktığı Trabzon yolunda ailesini bir trafik kazasında kaybeder. Bunun bir suikast olduğundan emin olan Balca bunun nedenlerini araştırmak için babasının kurduğu örgüte geri dönmek ister. Daha tüm bunları sindiremeyen Balca Akçalı bir yıl geçmeden de abisinin bir suçtan hapis cezasına çarptırıldığını öğrenir. Bütün bunların gerisinde annesiyle yalnız kalan Balca,intikamı bir kenara bırakmak ve annesinin yanında olmak zorundadır. Abisinin izinden giderek askeriyeyi kazanır. Teğmen olarak okulundan ikincilikle mezun olur fakat mesleğini yerine getirmez. Abisi 4 yılın sonunda hapishaneden çıkıyordur ve intikam kapıyı çalmıştır... Abisiyle beraber örgüte dönen genç kız örgütte ki sınavlara tabi tutulup kendini ispatlamaya çalışır. Aynı zamanda çocukluk aşkı,abisinin arkadaşı olan Barlas Ediz Başaran, burada soyadıyla beraber önemli bir role sahiptir. Peki KOR`a göre birbirinden uzak durması gereken iki kişi yanyana gelirse ne olur? Bütün saklılıklara,ihanetlere rağmen bu ikili yanyana durup katilleri bulmayı başarabilecek mi?

Mafya olan babasına ve suçlularla büyüyen ailesine rağmen suçtan kaçmaya ve yeni bir hayat kurmaya çalışan bir genç kızın hikayesi 🎸🖤🤏🏻

Güçlü bir kadın sıradan bir insanı mı alacaktı yoksa kendisi gibi birini mi tercih edecekti

“Nefes alman gerek bunu biliyorsun değil mi?” Bıçağı boynumun yakınlarında gezdirsen adama bakarken bunu yapmak çok zordu.Yutkunamıyordum bile. Kısık gözlerle beni izlerken derin bir nefes verdi. “Sen nefes alana kadar bu devam edecek bunu da bil o zaman.” Dinlemedi. Dinlenmedim ven yine. Bıçağı sapladı.

M:insanlar yönelimini bilmek zorunda değil J:anlamadım? M:anlamayacağın bir şey yok,Koreli. Senin gay olduğunu bilmek zorunda değiliz J:ne saçmalıyorsun,sana mı dedim ben? M:aptal çocuk,bağırarak söylüyorsun J:evet söylüyorum,ve bu seni gram ilgilendirmiyor. İstediğimi yaparım ya da söylerim . . .

BÖLÜM 1: BUGÜN ÖLMEYECEĞİM ​Gökyüzüne bakıyorum; sanki biri bulutları boğazlamış gibi her yer kan kırmızısı. Sırtımı yasladığım bu eski kalenin taşları, yaralı omzumdan daha soğuk. Yağmur çamurla karışıp yaralarıma doluyor ama acıyı hissetmeyecek kadar uyuşmuş durumdayım. ​Sağ elimdeki paslı hançeri daha sıkı kavrıyorum. Avuç içimdeki ter kandan daha kaygan. ​"Hadi Aris," diye fısıldıyorum kendi kendime. Sesim benimmiş gibi gelmiyor, yabancı birinin hırıltısı gibi. "Sadece bir gün daha. Sadece bu geceyi atlat." ​[ DURUM: Kritik Yaralanma ] [ HAYATTA KALMA ŞANSI: %12 ] ​Gözlerimin önünde beliren o lanetli parşömen ekranına bir küfür savurmak istiyorum. %12 mi? Şansım her saniye azalıyor. ​Tam o sırada ormanın derinliklerinden o tiz ses yükseliyor. Metalin kayaya sürtünme sesi... Bir Gezgin. Uzun, bıçak gibi parmaklarıyla ağaçları yırtarak yaklaştığını duyabiliyorum. Nefesimi tutuyorum. Kalbim o kadar sert çarpıyor ki, iblisin beni kalp atışlarımdan bulacağından korkuyorum. ​Sonra, o tanıdık ama korkunç his başlıyor. Göğüs kafesimin tam ortasında, mühürlenmiş bir canavar uyanıyor gibi. ​"Hayır, şimdi değil!" diye bağırıyorum içimden. "Eğer o güç çıkarsa, benden geriye ne kalacak bilmiyorum!" ​İblis sislerin arasından fırlıyor. Göz çukurları boş ama beni gördüğünü biliyorum. Üzerime atıldığı an zaman yavaşlıyor. Pençeleri boğazıma santimetreler kala içimdeki mühür parçalanıyor. ​GÜÜM. GÜÜM. ​Damarlarımda kan yerine kaynar zift akıyormuş gibi bir acı saplanıyor vücuduma. Gözlerimin karardığını, dünyadaki tüm renklerin silindiğini hissediyorum. Sadece siyahı görüyorum. ​[ UYARI: İSTEMSİZ GÜÇ AKTİF! ] [ KONTROL SEVİYESİ: %0 ] ​Neler olduğunu tam olarak seçemiyorum. Sadece yerden fırlayan devasa, simsiyah gölge dikenlerinin iblisi havada bir kağıt gibi ikiye böldüğünü görüyorum. İblisin çığlığı kulaklarımı tırmalıyor ama ben sadece o karanlığın tadını alıyorum. Soğuk, boş ve ölümcül. ​Dizlerimin üzerine çöküyorum. Ellerim titriyor ama bu sefer korkudan değil, içimdeki o devasa enerjinin kalıntılarından. Gölgeler yavaşça yerin altına çekilirken, parşömen ekran tekrar yanıp sönüyor: ​[ SEVİYE ATLANDI: 1 ] [ YENİ YETENEK KİLİDİ: "Gölge Pençesi" (Kontrol Edilemiyor) ] ​Yıkık kalenin tepesindeki aya bakıyorum. Bilincim bulanıklaşıyor, vücudumun her hücresi isyan ediyor. "Kurtuldum..." diyorum, sesim karanlıkta yankılanıyor. "Ama bu güç beni kurtarıyor mu, yoksa içimdeki insanı yavaş yavaş mı öldürüyor?"

"Sen benim karımsın....sadece bana aitsin."

Moda tasarım şirketi olan bir kız gemiyle seyahate çıkar. Gemi batar ve hiç bilmediği bir yerde gözünü açar. Bakalım devamında onu ne bekliyordur? Adam bize döndü: “Seçim yapıyor.” Sessizlik çöktü. Komutanın bakışları tekrar bana geldi. Bu sefer daha netti. Karar vermişti. Adamın dudakları aralandı: “Seni istiyor.” Kitabımın tüm hakları bana aittir. herhangi bir kopyalanma yada çalınma söz konusu olursa yasal işlerim başlatılır. “© 2026 Kübra Tabakoğlu. Tüm hakları saklıdır.”

İntikam almak için yıktığı yolculukta karşılsştığı gerçekleri konu alır.

İhanete uğrayan İvan Darkness`in intikam uğruna çıktığı yolculukta karşısına çıkan engelleri bir bir aşarak en tepeye ulaşır O zaman hazırsanız Ivan`ın bu aksiyon ve romantik macerasına sizde katılın

Derinin babaannesini görmek için hataya gelmesi ve olan olaylar

Dileklerin gerçekleşme gibi bir huyu yoktu, bilirdim. Ancak ilk defa geri teptine şahit oluyordum.

Yazgı Demirhan, annesini henüz iki aylıkken kara toprağa vermişti. Annesini kaybeden Yazgı artık babası Bülent ile yaşamak zorundaydı. Ancak Bülent, onu hiçbir zaman kabullenmedi. Bülent Demirhan`ın vazgeçemediği kumar oyunu, önce 28 yaşındaki karısını canından etti. Şimdi ise 2 yaşındaki kızı, Yazgı Demirhan`ın hayatını hedef almıştı. Bu sefer kazanacağını düşünüyordu lakin son hamle yenilisine neden oldu. Kumarı oynadığı insan aynı zamanda eceli düşmanı Ahmet Alkan, günahsız bir bebeğin ölümünü istemedi. Bülent`e iki adet seçenek sundu. Ya 2 yaşındaki kızı Yazgı Demirhan, 12 yaşındaki oğlu Eray Alkan’la büyüdüğünde evlenecekti. Ya da kızıyla birlikte bugün bu masada can verecekti. Bülent ise bir an bile düşünmeden kabul etti. Ama Bülent`in kabul ettiği o seçenek, Yazgı’nın tüm kaderini baştan yazmıştı.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~