Beş yaşında tetiğe bastı. Altı yaşındaki aşkını öldürdü. Yıllar sonra… onun kardeşiyle evlenmek zorunda kaldı. Ama bazı hikâyeler göründüğü gibi değildir.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Onunla göz göze geldiğimiz gün bakışlarının sonum olacağını anlamıştım

"HER YEMİN BİR MEZARDIR." Her şey yıllar önce Algazer ve Kanoy ailesinin düşmanlığıyla başlayarak ebedi düşmanlığın kapılarını aralamasıyla başladı. Peki şimdi o düşmanlığı ne biterecek ya da bitecek mi?

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. Mafya • Anlaşmalı Evlilik • Aksiyon Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

O bir varisti. Bilinen ama saklı olunandı... Bir elinde kalem diğer elinde de silah. Gündüz hayalini yaşarken karanlık çöktüğünde ölüm saçardı etrafa. Dipsiz bir uçurumdu görünende ama bu sadece görünendi...Taki kan bağının bir önemi kalmayana dek...

Karanlıkta parlayan bir namlu kadar soğuk, kadife bir dokunuş kadar ölümcül." ​Mafya dünyasının en acımasız kurallarının yazıldığı bu şehirde, adalet herkes için aynı işlemez. "Kemik ve Kadife", ihanetin ortasında yükselen imkansız bir aşkın ve hayatta kalma savaşının hikayesi. Sırlar sadece gölgelerde saklanmaz; bazen en güvendiğin insanın ellerinde, bazen de kalbinin derinliklerinde bir sır olarak kristalleşir.

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

"Kocası yüzünden bedenini feda etmek zorunda bırakılan bir kadının, aynı adama ve bütün erkeklere dünyayı dar etmesini izlemeye hazır mısın? Kitabın başlangış hikayesi gerçek bir torbacının anlatımlarından esinlenilmiş olup devamı kurgudur. Bu hikâyede düşünebilirsiniz, tiksinebilirsiniz, kendinizi yada hayatı sorgulayabipirsiniz ama inanın etrafımızda var olan hayatın bir yansımasıdır. Lilith.. Uyuşturucunun ateşinde eriyen, kocasının ihanetiyle paramparça edilen bir kadın. Ama küllerinden yeniden doğan bir kartel kraliçesi. Düşürüldü, Aşağılandı , Kırıldı. Sonra hepsini geri aldı. Şehvetin karanlığıyla, intikamın ateşi birleştiğinde; bir kadın yalnızca hayatta kalmaz... Dünyayı yeniden kurar. Bu, Lilith`in düşüşten yükseliş hikâyesi."

“Senden boşanınca yeni bir koca-”diyemeden sözümü kesti “Benim olana dokunanı cehennem ateşiyle yakarım mavi ateşim.” Natalia Volnova ve ailesi yer altı dünyasının en büyük ve güçlü mafyalarından biriydi. Ve iski dostları ile olan çekişmeli durumları 8 mafyadan oluşan ve dünyayı yöneten *-ÖLÜMÜN 8 HARFİ-* üyelerinin bir karar vermesini sağlar. “Eğer barış sağlanmazsa tüm gücünüzü elinizden alırız.” dedi, Lois Dubois. “Ölümün 6 harfi olur.” dedi, Noemi Mario...

aşk - aksiyon - heyencan - romatizim - gelirim

Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır... "Bazı yaralar dikiş tutmaz, bazı düğünler alkışla değil silahla başlar." Liliyar, Urfa`nın fırtınasına sadece bir cerrah olarak değil, kızı Lara`nın geleceğini korumaya ve ailesini bulmaya yemin etmiş yaralı bir anne olarak gelmişti. Ancak bu topraklar merhameti değil, intikamı besliyordu. Bir gece yarısı, elindeki silahla Halil İbrahim Alacayı vurduğunda, sadece bir adamın göğsünü değil, iki ailenin arasındaki o dipsiz kuyuyu da deşer. Liliyar, kuralları çiğnedi, bir kurşunu yasak bir odada çıkardı ve imkansızı başardı. Ama kurtardığı o hayat, ona özgürlük değil; boynuna dolanan altın bilezikler, kırmızı kurdeleler ve geri dönüşü olmayan bir evlilik hükmü getirecektir. Bir cerrahın en büyük sınavı, düşmanını yaşatmak mıdır yoksa onunla bir ömür aynı yastığa baş koymak mı? Düşmanla sevdalık yaşanır mıydı? Halil İbrahim Alaca ise bir yanda kardeşinin onuru, diğer yanda hayatını borçlu olduğu bu inatçı kadının bakışları arasında sıkışmıştır. Bir silahın sustuğu yerde başlayan bu evlilik, Urfa`nın gördüğü en büyük savaşa mı yoksa küllerinden doğan bir aşka mı gebe? "Beni yaşattığın için pişman olacaksın doktor," demişti Halil İbrahim. Liliyar ise sadece gülümsemişti: "Seni yaşattım ki, kendi yaktığın ateşte nasıl kül olduğunu izleyebileyim." Bu, bir teslimiyetin değil; bir cerrahın neşteriyle kalbine attığı o en derin kesiğin hikayesi.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Her şeyi elinden alınmış bir gencin intikam yolunda edindiği düşmanlar,dostlar,hikayeler ve güçleri anlatan bir hikaye

Bir mahallede büyüyen on beş yaşındaki Mevsim, “abi” dediği birinin karanlığıyla yüzleştiği gün çocukluğunu kaybeder. Ama asıl yıkım, susmasını bekleyen dünyada başlar. Kendi evinde suçlu ilan edilen, babasının “namus” adı altında yok saydığı Mevsim, hayatının en büyük darbelerini en güvendiği yerden alır. Onu korumak için her şeyini feda eden abisi Evren, geri dönüşü olmayan bir yola girerken; Mevsim, ateşle, acıyla ve yalnızlıkla sınanır. Bir yüz yanar. Bir hayat küle döner. Ama bazı insanlar… küllerinden yeniden doğar. Yıllar sonra Mevsim, artık o korkmuş kız değildir. Adaletin peşinden giden bir kadın olarak geçmişiyle yüzleşmeye geri döner. Çünkü bazı hesaplar kapanmaz. Bazı yaralar unutulmaz. Ve bazı hikâyeler… ancak gerçekler ortaya çıktığında biter.

Hayat size sunulan seçimlerin sonucudur.Yaptığınız seçimler sizi geri dönüşü olmayan yollara sürükleyebilir. Bu noktada seçtiğiniz hayatı yaşamak zorunda kalırsınız, her ne kadar sizin hayatınızmış gibi hissettirmese de. Sare 10. Sınıfta hayatında geri dönemeyeceği bir yola adım attı. Bu yolun onu götürdüğü nokta Oda 202`ydi. Bir anda birbirinden farklı üç kızla aynı odayı paylaşmak ve sırlarını onlardan uzak tutmak zorunda kaldı. Ancak herkesin maskesi bir gün kırılır. Yalanlar dökülür ve sırlar ortaya çıkar. Bazen karanlığınıza başkalarını da dahil etmek zorunda kalırsınız. Sare yolun sonunda onu neyi beklediğini bilmiyordu. Gözle görülür tek bir gerçek vardı, bu yolu artık yalnız yürümeyecekti. Peki sen bu yolu yürümeye hazır mısın?

Distopik gelecekte, robotların insanların yerini aldığı ve insanlarla robotların birlikte yaşadığı dünya... "Bizim dünyamızda robotlar emek isteyen her işi yaparken insanlar sadece video çekerek para kazanıyordu." "Robotlar bizi kontrol altına almak için evimize kadar girerdi. Ve bizim müdahale hakkımız yoktu." Her hakkı saklıdır. Tamamen hayal ürünüdür.

Geeçek ailem voleybolcu ve futbolcu tarzı bir kitap olucak

Gerçek ailem kurgusudur.

“Nefes alman gerek bunu biliyorsun değil mi?” Bıçağı boynumun yakınlarında gezdirsen adama bakarken bunu yapmak çok zordu.Yutkunamıyordum bile. Kısık gözlerle beni izlerken derin bir nefes verdi. “Sen nefes alana kadar bu devam edecek bunu da bil o zaman.” Dinlemedi. Dinlenmedim ven yine. Bıçağı sapladı.

Baykuş un doğusu Gece, Alaz’ın dünyasına ilk adımını atar. Büyük bir villa, her köşede korumalar ve meraklı bakışlar... Ama Gece kimseye boyun eğecek biri değildir. Çilek yiyerek tehdit savurur, Alaz’ın adamlarıyla tartışır ve herkese tek bir şey gösterir: Bu evde artık sıradan biri yaşamayacaktır. Fakat kimsenin bilmediği bir gerçek vardır. Gece gece yarısını beklemektedir… Çünkü gitmesi gereken bir yer vardır. Kafes.

Begüm & Karan "Sana bu evi dar edeceğim." deyip kapıya doğru ilerlemesiyle kolunu tuttum. "Benim babam senin kız kardeşini öldürmedi!" dedim. "Yani?" deyip bana doğru birkaç atım atmasıyla karşımda durdu. "Baban bir katil. Ve kız kardeşimi öldürmesi sonucunda benimle evleneceksin. Yoksa seni öldürürüm," demesiyle buz kestim. "Senin karın olacağıma," diye başladım cümleye. "Ölmeyi yeğlerim." diye tamamlamamla dudakları kenara kıvrıldı. "Ölmen kurtuluş olur, Begüm. Acı çekeceksin bu evde. Karım olmaya hazır ol," deyip evden gitmişti.

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…