Doktor bir kadın Mafya lideri bir adam Ve onları bir araya getiren düşman

Yavaş ve tehditkar bir şekilde ayağa kalkıp hepsinde gözümü gezdirdim."Benim masama oturuyor,benimle iş yürütüyor ama daha kuralları ezberliyemiyor sunuz haksız mıyım beyler."dediğimde susmaya devam ettiler. "Kural bir."dedim yüksek bir sesle "Bana ihanet eden bana kalmadan kafasına sıkmakta özgür." "Kural iki,kadınlara ve çocuklara el uzatan yine aynı şekilde kendi infazını gerçekleştirir." "Kural üç,Kural bir ve ikiye uyulmazsa ölümleri benim elimden olur ve unutmayın benim size yazdığım ölümler hiç masum olmaz." *** Yeraltı kurucusu olan Hazan Romanov ve Savcı Araf Kılıç`ın hikayesini okumak ister misiniz?

Sözde üvey olan fakat sonra farklı sebeplerden dolayı ayrıldığımız abimi yıllar sonra bir boks müsabakasında görünce hayatımın nerden sarsılacağını bilebilirim ki? rabiadan sizlere..

Meliha mahallesinde sakin bir hayat geçirirken ansızın mahalleye yeni kişiler gelmesiyle hayatı değişir...

❝Zaman, kum saatinin boğazından düşen tanelerle değil; insanın içini kemiren sessizlikle tükenir. Kum ne kadar dökülürse dökülsün, asıl acı veren geçmekte oluşu değil, geri dönmeyecek oluşudur. Ama yön... yön daha tehlikelidir. Çünkü pusula ibresi bir kez şaştığında, hiçbir rüzgâr, hiçbir el, hiçbir dua onu eski kuzeyine döndüremez. Kötü hikâyeler böyle başlar aslında: Kum saatinin son tanesi düşerken değil, pusulanın ibresi titreyip yanlış yöne saparken. Zamanını kaybeden insan yürümeye devam eder; ama yönünü kaybeden, kendi gölgesine bile yabancı olur. Ve en sonunda anlar ki; kaderi yıkan geçen saniyeler değil, onu karanlığa götüren ilk küçük sapmadır. Kum tükenir, yollar karışır, ibre susar geriye yalnızca insanın kendinden kaçışı kalır.❞

"Savcının mafyaya olan imkansızın kıyısından aşk"

"Evli miyim? Ne demek evliyim? Sen ne diyorsun? Seni parçalarım" “Buz kadar soğuk bir plan... Kan kadar kırmızı bir intikam… Hazal neye karıştığını anlamadan, Aras’ın oyununda başroldeydi.” “İntikam için kurduğu oyunda, aşkı hesaba katmadı… KANLI BUZ çözülürken, herkes yanacak!” Hazal Durukan 10 yıl İtalya`da yaşadıktan sonra ne zamandır beklediği şeyi yapmak için İstanbul`a dönmeye karar verir. İstanbul`a geldiği gün bir anda Evlendiğini öğrenir. Nasıl olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan bu kadını zorlu günler bekliyordu. Ayrıca İstanbul`a geldiği gün uçaktan iner inmez bir mafya tarafından kaçırılır. Onu kaçıran adam onun bilmeden evlendiği kocasıydı. Karışık olayların içinde kalan Hazal`ın kafasıda olaylar kadar karşıktı...

Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden. “Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?”

Soğukkanlı bir katil. Ferocia, Cemre Karahan. Ve karşısında olan herkesin kaybettiği o adam. Karan Soykıran. “Sana sevilmeyi kimse öğretmemiş, Cemre. Ama sen bunu benden bekliyorsun.” Geçmişin geleceği şekillendirdiği o buruk hikaye.

Ailesini küçük yaşda gözünün önünde öldüren mafya çetesini öldürmeye yemin etmiş bir kızın hikayesi

"Birbirine düzgünce veda edememiş her insan günün birinde mutlaka tekrar karşılaşır. Veda eder, ve yoluna bakar" ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Beyaz gri, size hayatı, aşkı, güveni, sadakati, öz güveni, başarmayı öğretecek...

Yeraltının iki yüzü vardı: Biri karanlığın efendisi Gölge… Diğeri kanın sessiz hükmedicisi Kara Leydi… Veza… Kanla kurulan bir dengeydi. İhanet ise teraziyi bozan tek gerçek. Denge bozuldu. Artık herkes bedelini kanla ödeyecek

Aybüke ve Karam

“Bazı hikâyeler mutlu bitmez. Çünkü bazı insanlar karanlığı seçer.”

4 arkadaşın hayatta kalma macerası.

Bazı insanlar masum doğar. Bazıları hayatta kalmak için öğrenir. Bazılarıysa intikamla yeniden yazılır. O, bir zamanlar sessizliğiyle tanınan bir kadındı. Kalbini saklayan, korkularını yutkunarak taşıyan… Ta ki kanla yazılmış bir gerçekle yüzleşene kadar. Bir sır, bir ölüm ve yanlış ellerde verilen bir emir… Onu masumiyetinden koparıp bir cellada dönüştürdü. İntikamın gölgesinde yürürken, hiç ummadığı bir yerde aşkla karşılaştı. Ama bazı aşklar kurtarmaz. Bazı dizeler kan ister. Güvendiği insanlar tarafından sırtından vurulurken, gerçeğin en acı haliyle yüzleşti: Bu hikâyede herkes rol yapıyordu… Ve son diziyi söyleme hakkı sadece birine aitti. Kanlı Dizeler, ihanetin, intikamın ve aşkın aynı kalpte çarpıştığı, sonu unutulmayan bir hikâye. Çünkü bazı yaralar kapanmaz… Sadece şiire dönüşür.

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

Hayat, tek bir anla altüst olabilir… Rize’de hukuk okuyan İlteriş Kağan, sıradan bir öğrenciydi. Ta ki bir gece, yolda kanlar içinde yatan bir adamı hastaneye yetiştirene kadar. O adam Karahan Keskin`di — yeraltı dünyasında “iyi mafya” olarak bilinen ama düşmanlarıyla çevrili bir lider. O andan itibaren İlteriş, kanunlarla örülü hayatından uzaklaşıp yeraltının karanlık gölgelerine adım atar. Her adımında yeni bir sır, her dostluğun ardında gizli bir ihanet vardır. Güvendiği eller bile tetiği çekmeye hazırken, aşk bile ölüm kokar. Adalet mi, intikam mı? Kader mi, seçim mi? Her şey gölgelerin içinde saklı…

Yiğit"Efulum" dedi "Efendim gaybana" dedim "Çok güzelsin" dedi "Sende bir o kadar yakışıklı" dedim.Ikimizde gülümsedik.

İKİ KIZ , BİR TÖRE

MİT`in gözdesi,düşmanlar sadece adı bile geçince korkuyu iliklerine kadar hisseder. Maraz, zor olan demek... Alev Tuna küçük yaştan itibaren eğitilmiş bir istihbarat ajanıdır. Vatan uğruna ailesini, arkadaşlarını ve son olarak nişanlısını toprağa gömen Maraz artık kimseyi o toprağın altına gömmemeye kararlıdır. Tüm sevdikleri sırasıyla ölürken Alev`in tek derdi vatanıdır. Ta ki ailesinin aslında onun Öz ailesi olmadığını öğrenene kadar... Alev artık ailesi bildiği kişilerin gerçek olmadığını aslında yer altının en ünlü mafyasının en büyük kızı olduğuyla yüzleşirken düşman bir mafyanın oğluyla yaptığı zoraki bir evlilik onun hayatını tamamen değiştirmiştir.

Mardin’in töreleri kan davası ve içindeki adalet duygusu arasında sıkışmış olan baranın hem soyunu hem de tüm sevdiklerinin hayatını korumak için verdiği mücadelenin öyküsü..

Asu maraz intikamı için düşmanlarını öldürmeye ant içmişti fakat bütün planlarını suya düşürecek biri vardı

abimin arkadaşı