Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

XIx. yüzyılın en büyük insanı; Eryndor Talic hikayesi.

Bir hikâye yarım bırakıldığında çürümeye başlar. Önce ayrıntılar silinir. Sonra insanlar. En sonunda da dünya. Noru bunun sadece bir kural olduğunu düşünüyordu. Ta ki yanlış bir kaderi değiştirene kadar. Şimdi yarım bırakılmış bir hikâyenin içinde sıkışmış durumda. Ve her geçen gün dünya biraz daha parçalanıyor. Ama onu en çok korkutan şey çürüyen şehirler değil. Onun yüzünden sevdiği kişiyi kaybeden çocuğun gözleri. Çünkü bazı hatalar düzeltilmez. Sadece bedeli ödenir.

Okulun sessiz koridorlarında Sam’in hançeriyle yüzleşen Anna için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Yıllardır boğuştuğu depresyonun aslında zihninde değil, dünyayı ele geçirmek isteyen kadim bir varlık olan Agony’de saklı olduğunu öğrenir. Sam, yüzyıllardır farklı hayatlarda Anna’yı korumaya çalışan ancak her defasında onu kaybetmenin acısıyla yanan yorgun bir savaşçıdır. Gökyüzü kan kırmızısına bürünüp gölge orduları yeryüzüne inerken, Anna annesinden miras kalan şifa güçlerini uyandırarak bu trajik döngüye son vermek zorundadır. Bu sadece bir hayatta kalma savaşı değil; bir şifacı ve bir savaşçının, insanlığı kapı olarak kullanan saf kötülüğe karşı verdiği kadim bir uyanış hikayesidir.

Tüllerden oluşan beyaz elbisemle gecenin sessizliğinde uçurumun kenarında duruyordum . Gri gözlerimi nerede olduğumu anlamak için etrafta gezdiriyordum ama alabildiğine her yeri karanlık sarmıştı . Sadece uçurumun kenarını ayın ışığı aydınlatıyordu . Onun haricinde her şey karanlığın hakimiyetine girmişti . Tıpkı beni ele geçirdiği gibi. Karanlığın yanında hiç bir zaman aykırı durmamıştım duramazdım . Çünkü ben çoçuğu gibiydim . Dış görünüşüm . Karanlığın . Korkulanın . Lanetin . Uğursuzluğun . Emarelerini taşıyordu . Bu emareler benden birçok şey almıştı . Ölüm beni bulana kadar da almaya devam edeceğini söylüyordu. Biliyordum böyle olacağını çünkü karanlığın lanetine herkes yenilmişti . Gecenin sesizliğinde adım sesleri duymaya başladım . Birileri vardı ve ben görememiyordum . Adım sesleri gittikçe yaklaşıyordu . Başta emin olamadığım sesler artık net bir şekilde duyuluyordu . Sonunda uçurum diğer kısmında iri bir cüsseli bir silüet vardı . Erkek olduğunu düşündüğüm adam uçurumun etrafına yaklaşmıştı . Hâlâ karanlıkta olduğu için kendisinin tamamen göremiyordum . Sonunda uçurumun kenarına gelmesi ile ayın şavkını arkasına alan adama inanılmaz gözler ile bakıyordum . Ayın şavkında koyu kırmızı saçları parlıyordu . Gecenin içinde yakut taşı gibi parlıyordu. Sonunda yakut kırmızısı saçlarından bakışlarını çekip tamamen incelemeye başladım . Kaşları saçlarından biraz daha açık gür ve kavisliydi . Gözleri ise tehlikeli olmasına rağmen ender bir göz renkti . Kehribar evet göz rengi buydu . Kavruk teninde gözleri uyum içerisindeydi . Karakteristik bir burnu ve onu tamamlayan bir dudak yapısı vardı . Uzun boylu olduğu uçurum karşısından bile belli oluyordu . Giydiği kıyafetler çok sade olmasına rağmen bir asil olduğunu belli ediyordu . İpek beyaz gömleğinin birkaç düğmesi açıktı . Kavruk tenini gösteriyordu . Uzun bacaklarını ise kumaş bir pantolon sarmıştı . Ayın şavkında usta bir heykelin elinden çıkmış gibiydi . Bakışlarımı yanan kehribarlarını çevirdiğimde onun da beni incelediğini gördüm . İkimizinde incelemesi bittiğinde gri gözlerimi buldu bakışları . İkimizde birbirimize bakıyorduk şu an . Gerçi benim ki daha çok ne olduğunu anlamak içindi ama karşımdaki adam hiç öyle görünmüyordu . Sesizliği delip geçen tok sesini duydum . “Gelebildin sonunda benim dolunay gözlüm . “

Evlerde yanan ışığın bile hükümet kontrolünde olduğu Castle Combe kasabasında yaşayan Louise Frost, çocukluğundan beri her gece tekrar tekrar okuduğu Kibritçi Kız hikâyesine derinden bağlıdır. Masalın hüzünlü sıcaklığı, karanlığa gömülmüş kasabasında ona nefes veren tek şeydir. Her yıl düzenlenen panayır günü geldiğinde ise her şey umduğu gibi gitmez. Kalabalığın arasında yaşadığı hayal kırıklığı, onu kendini en güvende hissettiği yere, ahşap dönme dolabın sergilendiği fakat yıllardır kapalı tutulan eski dükkâna sürükler. Hükümet arabalarından yükselen yeni kurallar, bir kesimin ayaklanmasına yol açarken Louise kendini karşıt bir grubun içinde bulur. Ve her şeyin ölümden önceki son olduğunu anlar.

“Anne sanırım ben bir Hayalete aşık oldum..." 💞

“Kalbin çok hızlı atıyor bayım. Bir mermiden bile daha hızlı…” “Bende mermi etkisi yaratıyorsun demek ki…” ———————————— "Sen benim sadece bir parçam değil, sen benim her zerremsin. Her hücrem sensin. Ben tamamen senden ibaretim. Seninleyken adım gibiyim, yanıyorum. İçimde bir sen var... beni ısıtıyor hatta yakıyor. Ama seni de yakıyor." ———————————— Yalanların yaşadığı doğruların ölmeye yüz tuttuğu bir hikaye... Her şey ortaya çıkacak! Ateş`ten bu çember hepimizi yakıp yıkacak. Bizler küllerimizden doğacak olanlarız!🔥 ———————————— Hayatım bir korku filminden farksızdı zaten. Ruhum cinayete kurban gitmişti. Ama bir cinayete katilin en yakınıyla beraber tanık olmak! İşte bu her şeyin tamamen bittiği noktaydı o anda. Ama ne derler bilirsiniz `Her son bir başlangıçtır` ———————————— "Bir insan daha kaç yerden kırılabilir? Bir ruh daha ne kadar parçalanabilir? Ölü bir ruhu bile nasıl hala öldürmeye çalışabilirler!? Daha ne kadar sürecek bu eziyet, daha ne kadar çekeceğim ben bu hayatı. Dönüyor, durmuyor. Sanki beni her defasında daha da sert düşürmek için çabalıyor" diyebildim gözyaşlarımın arasında. "Düşmek bir yana dursun, ben olduğum sürece bir daha asla üzemeyecekler seni. İzin vermem buna. Parçalanmış kalbini iyileştiremem ama senin için kendi kalbimi söker takarım sana. Sen benim hem gündüzüm hem gecemsin. Ancak kalbim sende atarken ben nefes alabilirim. Sen benim her şeyimsin lan" diyerek kendine çekti beni. Sıkı sıkı sarıldı sanki bir daha hiç bırakmayacak gibi. Ona tutundum sadece. Yaşamak için aşık olduğum adama tutundum sadece. Nefes alabilmek için ona tutundum... ———————————— Tüm hakları saklıdır, bana aittir. En ufak bir parçasının, detayının (ç)alınması durumunda dava açarım, bilginize :)🪐

"Doğduğunda kalbinde saklı olan gerçekle bir ömür yaşarsın." Estelle, 1700`lü yıllarda, köylü bir ailede doğup cadı avlarından hayatta kalmaya çabalayan genç bir kızdır, ama onu bekleyen kaderden habersizdir. Şehirden gizlenen Manastır, Manastır`ın kuralları ve Manastır`ı koruyan Krallıktan habersizdir. Bu yolculuğunda Theodore Marsei ile tanışır ve tüm hayatı birden altüst olur. Şimdiye kadar alışık olduğu her şeye ters olan bu adam, onun hayatını değiştirir. Krallık`ın yöneticileri, cadı mahkemeleri ve manastır hayatı artık Estelle`i hedef alır ve hikâyeleri başlar. Estelle`in kaderi doğduğu an yazılmıştır ve geriye kalan her şey, tarih kitaplarına kazınması için onları yaşamaktır. Estelle insanlardan ne kadar kaçmak istese de ruhunun çağırdıklarından kaçabilecek miydi? Peki ya insanların inançlarından dolayı onu sokmaya çalıştığı cehennemden kurtulabilecek miydi? "Bir insanın inançları yüzünden cehenneme gidebilecek olması bana hep garip gelmişti. Peki ya dünyada yaşayan insanların sizi o cehenneme sokması? Bu da imkânsız gelirdi. Beni ele geçirdiklerinde daha 20`lerimdeydim, Dünyada sadece peri tozlarını yakalamaya çalışır, Yüreğim parladığı zamanlarda da ibadetlerimi yapardım. Ama hiç kalbimden dolayı avlanacağım aklıma gelmemiști. Beni yakaladılar. Çığlıklar içerisinde sesimi, Sesimle birlikte ruhumu kaybettigimde, Çığlıklarım manastırın duvarlarına kazındı. Ama kimse duyamadı."

Size bir efsane anlatayım. Bir gün Ay`ın Ruhu binlerce yıl süren yalnızlığından bıkmış, usanmış. Gözlerini kapatmış, ellerini birbirine kenetlemiş. O gün tanrılara yalvarmış. "Beni yalnızlığımdan kurtarın." demiş. Günlerce ettiği dualar, tanrıların kulaklarına kadar ulaşmış. Tanrılar ona bir erkek çocuğu bahşetmiş. Bu çocuk, bembeyaz tenini ay parçalarından, gözlerini zifiri geceden, kalbini ise en parlak yıldızlardan almış. Ay Ruhu, çocuğu kucağına aldığı anda Ay dolunay halini bürünmüş. Efsaneye göre çocuk her ağladığında ay, hilal şeklini alırmış ve çocuk için bir beşik olurmuş. Zamanla bu çocuk büyümüş ve affedilemez bir günah işlemiş. Annesi onu cezalandırmak için dünyaya göndermiş. O cezanın bedelini ödeyene kadar dünyada mahsur kalmış. Her kayan yıldız çocuğun günahının bedeliymiş.

Ölmek, her şeyin bittiği anlamına gelmez. Bazen asıl hesap, o andan sonra başlar. Aurora, Okdoll Krallığının varisiyken bir gecede her şeyini kaybetti. Tahtını, bedenini, hatta ölümünü bile. Ve en kötüsü, kendi kaderi üzerindeki söz hakkını... Artık kimse onu göremiyor. Ama o her şeyi hissediyor. Akademinin soğuk duvarları arasında gizlenen sırlar, saray entrikaları, yarım kalan büyüler, gizlenen gerçekler ve geri dönmemesi gereken ruhlar arasında Aurora`nın tek amacı kardeşini korumaktı. Fakat zamanla her şey değişti. Geçmiş sandığından daha karanlıktı. Ihanetler tesadüf değildi. Ve bazı ölümler, asla olması gerektiği gibi yaşanmamıştı. Aurora bilmediği gerçekleri öğrendikçe amacını da kaybeder. Yerine daha tehlikeli bir arzu gelir: intikam. Artık mesele geri dönmek ve hayatta kalmak değildir. Mesele, ona bunu yaşatanlardan hesap sormaktır. Çünkü bazı ruhlar ölmez, bekler. Peki, bir ruh hâlâ acı çekiyorsa gerçekten ölü sayılır mı? Bölümler zaman geçtikçe düzenlenebilir. Lütfen bunu bilerek okuyunuz.

​"Bileklerimi yıkamak istiyorum o suda. Sonra da Ayla`yı... ​Elinde taşıdığı ağır, kırmızı yükle sonuna yürüyen bir genç kız ve onu sadece `hissettiği` için bulan bir adam. Gökyüzü zifiri, deniz simsiyahken `maviye bakmak` mümkün müdür? İsimlerin kadere, renklerin ruhlara karıştığı o geceye davetlisiniz. ​Siyahın içinde maviyi aramaya cesaretiniz var mı?"

Bu dünyada herkes bir yeminle yaşar. Kimi gücü taşır, kimi itaati. Ama bazı bağlar emir dinlemez. Kül Yeminleri; kaderin silah gibi kullanıldığı, düzenin korkuyla ayakta tutulduğu bir dünyada geçer. Liva gücünü bastırmayı reddettiğinde, yalnızca kendi kaderini değil, herkesin inandığı düzeni de sarsar. Aren ise ilk kez görev ile vicdan arasında kalır. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcı. Savaş yaklaşıyor. Yeminler yanıyor. Ve herkes bir taraf seçmek zorunda kalacak. “Bazı yeminler ateşle değil, küllerle tutulur.”

Daha yeni doğmuş olan Büşra Şevval Mardin in en büyük aşiretinin hanım ağası olacağından habersizdi. Daha bebek yaşta verilmişti eline aile yüzüğü. Bilmiyorduki o yüzük yük olacaktı ona. ... Kanla yazılan kader ve yanında getirdiği kederdi benim üzerimdeki. Yanlızlığın eseriydi şimdiki halim... ... Benim için beyazlar artık zifiri karanlıktı... ... 19. Bölümden... Önümüze konulan seçenekler ve seçmek zorunda kaldığımız seçenekler kesinllikle aynı değildi. Zorunluluklar, hayata katılan zorluktu. Bunu tecrübe etmek ise başa gelinebilecek en kötü şeydi. Çünkü zorluklar hayata sürülen kara leke gibiydi. Bu leke ömrünüz boyunca üzerinizde leke olarak kalır, çıkmazdı. Bü ise size acı verirdi. Benim üzerimde ki kara lekeler say say bitmezdi. Benim kara lekem doğumumla başlamıştı. Benim doğmam hataydı. Önce dedem, sonra annem, sonra babam ve en son bütün sülalem. Bunlardan ayrı olarak ise ezeli düşmanlarımdı lekelerim. Şimdi ise hayatıma yeni birisi ekleniyordu. Şu an kara lekemi yoksa hayatıma giren ilk ak lekemi bilemiyordum ama ilerleyen zamanlarda belli olacaktı.

Disosyatif kişilik bozukluğu,bipolar, majör depresyon ve anksiyete (psikolojik rahatsızlıklar)

"Relicta, anlamı ne?" "Terk edilen." "İnsanlar terkedilir kiraz çiçeğim" "İnsanlar terk eder Arel"

Anne ve babasını çok küçük yaşta kaybetmiş olan Eylül Kanlıdere isimli bir kasabaya taşınır. Ama ne yazık ki kasaba onun beklediği gibi sakin ve huzurlu bir kasaba değildir...

Sıradanlık, onlar için artık zor olmaya başlamıştı. Bir efsaneyi dinlerken yan yana gelen 4 genç ciddiye almadı ve 2 öğretmeni ile birlikte okulda mahsur kalan o 4 genç hayatları çok kısa bir zamanda değişti. "Neler oluyor?" Kalbim hızlandı çok msntıksız geliyordu oysa... -Eylül Güneş

Gözlerini bir uçurumun dibinde açan Alena yalnız ve çıplaktır. Zihni hiç yazılmamış bir kitabın sayfaları gibi temiz ve şekilsizdir. Yeni doğmuş bir bebek gibi yürümeyi öğrenir ve ona Bedevi lakabı takılana kadar yürür. Bilinçsiz ve duygularından habersiz sadece yürür. Sonunda ona babalık yapan biriyle karşılaştığında Alena aile olmayı öğrenir. Gece yarısı kötü niyetli bir cadının evine gelip ailesi bildiği tek adamı ve evi bildiği tek yeri yok edene kadar. Hatırlamadığı geçmişi Alena`nın peşine düşmüştür. Ancak kaçmaya çalıştığı bu cadı aslında bulmaya çalıştığı geçmişi ve şekillenmemiş kaderidir. Alena`yı koruyacak tek kişi ise Alena`dan çok uzaktadır.

Bin yıl önce karanlıkla yapılan bir antlaşma, dört krallığın kaderini mühürledi. Artık gölgeler sadece geceye değil, insanların kalbine de hükmediyor. Efsaneye göre bir “Ayrık Ruh” bu laneti bozabilir. Fakat bu ruh, bir çocuğun bedeninde yeniden doğmak zorundadır. Ana karakterimiz, geçmişini hatırlamayan bir genç kız olan Lira, kendi kimliğini keşfederken dünyanın kaderini değiştirecek sırları da açığa çıkaracaktır.

Onunla evlilik hazırlığı yapıyor olmam gerekiyordu, onun cenaze hazırlığını yapmam değil.

Bir gün öldüm. Her şey son bulacak sanıyordum ama yanılmışım. Bir hayalettim artık.

Gerçek ile rüya arasındaki çizgi kaybolduğunda, insanın en büyük esareti kendi zihninde başlar. Bu metin, o çizginin kıyısında duran bir ruhun cevaba yaklaşma serüveni.

Onun gerçeği sandığımdı. Benim ise en büyük yanılgım.” Bora’nın hayatı, tekerlekli sandalyesinden ibaret değildi. Asıl felç olan, ruhuydu. Ve bunu gizlemek için herkese bir yalan sattı. İnandırıcı bir yalan. Yaralı bir adam maskesi… Ama hiçbir maske sonsuza kadar durmaz, biri gelip dokunana kadar. Efil, güvenmeyi unutmuş bir kadındı. Geçmişi sırlarla örülü, sessiz çığlıklarla doluydu. Ama Bora’yla tanıştığında, geçmişi artık geçmiş kalmadı. Aşk mıydı bu? Birbirine tutunmaya çalışan iki kırık ruhun oyunu mu? Yoksa sadece… Gerçek gibi görünen bir yalan mıydı her şey? Bu hikâyede herkesin bir sırrı var. Ama bazı sırlar…