Köy Kurgusudur.

Hiç bilmediğiniz bir yerde, tanımadığınız varlıkların arasında bir şeytana bağlı olduğunuzu öğrenseniz, ne yapardınız? Üstelik tüm varlıkların soyu sizin elinizde olsa... Asıl soru, siz hiç bir şeytana sonunu bile bile aşık oldunuz mu? Onun ateşinde kül olacağınızı bildiğiniz halde... (KİTAP YASAL OLARAK KORUMA ALTINDADIR. KURGUSUNUN KOPYALANMASI VEYA ÇALINMASI YASAKTIR.) (Wattpadte bir milyon okunmayı aşmış, düzenlenmiş bölümleriyle buraya tekrar yüklenmiştir.)

"Sonunda buldum, kaybeder miyim sandın?" Rastgele bir barda takılırken sıkılmıştım. Yan masaya gözlerimi kaydırdığımda o adam bana bakıyordu. Siyah takımlı adamların ortasında duruyordu. İri yarı bir çocuktu ve yakışıklıydı. Yüksek ihtimalle üniversite son sınıf öğrencisiydi. Hepsi masadan ayrıldı ve ben, içkinin verdiği cahil cesaretiyle, onun bardağının altına telefon numaramı koydum. Amacım sadece şakaydı. Oysa başıma nelerin geleceğinden habersizdim. Çünkü ertesi gün evime geldiğimde kapımın önüne yapıştırılmış bu notu buldum. Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael`in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları birer birer açılır.

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Merhaba ! Ben Neşe. İsmimden de anlaşıldığı üzere fazlasıyla neşeli biriyim. Ayrıca düşüncelerimi kağıda dökmeyi çok severim, hayal dünyamın hiçbir sınırı yoktur. Yani anlaşıldığı üzere ben bir yazarım. Beni yazmaktan hiçbir şeyin ayıramayacağını etrafımda ki herkes bilirdi. Ta ki kendi kitabıma ışınlanana kadar.

Dünya tersine dönseydi ve kurallar da tersine dönseydi doğrunun yanlış olduğu ,kazanın kaybettiği bir dünyaya uyum sağlayabilir misiniz? Kan vahsetle yazılmış bir akademi ve ters kurallarla aşkın arasında kalmış bir kız bu dünyayı yenebilecek miyiz?

Yüksek bir ışık hüzmesi... Gökyüzünden yağmıştı bir zamanlar. Kıyametin habercisi gibiydi. Ve o ışıkla gelen öz maddesi, insanlık tarihini sonsuza kadar değiştirdi. Önce sessizdi her şey. Ama sonra bir kaza oldu-İstanbul`un içinde, gözlerden uzak bir yerde. Öz yayıldı. Ve insanlar artık insan değildi. MUV oldular. Yani, Mutasyona Uğramış Varlıklar. İstanbul da artık İstanbul değildi. Orası artık girişin ve çıkışın olmadığı bir yerdi. Orası... KAVANOZ`du. Bu felaketi durdurmak için MUVAM kuruldu. Ama düzenin kontrolü çoktan Konsorsiyum adlı gizli bir gücün eline geçmişti. Yeni sistemde herkesin bir rolü vardı: Silahlar - bedenleri silaha dönüşen insanlar. Operatörler - bu silahları kullanan savaşçılar. Ben, Operatör Feyza Ezher Solmaz. Yalnızca ben MUV`ları iyileştirebiliyorum. Yalnızca ben bu düzeni durdurabilecek güce sahibim. Ama sistem beni yönetmek istiyor. Ve infazcılar beni ortadan kaldırmak. Peki ya... Ait olmadığın bir düzenin merkezindeysen? Yok etmek istediğin şey, seni sen yapan şeyse? Ne MUV`um, ne de insan. Ben bu düzenin son mağlubuyum. Ve şimdi- sahibi olmaya geldim. Düzenli bölüm yayınlamaya çalışıyorum.Kitap post-akapoliptik bir dünyada geçiyor.Yorumlarınızı merakla bekliyorum.Başladığınız tarihi de bırakırsanız sevinirim. Ben Fatma Karnuş. İyi okumalar :) ---

Saat tam 11`i gösteriyordu. Çalan telefonumun sesiyle uyandım. Uyku mahmurluğumla telefona uzandım ve açılmamakta ısrarcı gözlerimi ekrana diktim. Özel numara arıyordu. Telefonun üçüncü çalışında aramayı reddettim. Tam o esnada evimin kapısı çalındı. Ağır ve savsak adımlarımı kapıya doğru yönelttim. Kendi kendime söylenerek bugünün hayırlı geçmeyeceği kanaatine vardım. Merdivenleri olabildiğince hızlı bir şekilde indim ve kapıyı açtım. Karşımda bir kurye vardı, elindeki kutuyu kim olduğumu onaylayarak bana uzattı. İçeri geçtiğimde kutunun içinde bir telefon olduğunu gördüm. Daha sonra telefonu kurcalamaya başladığımda tek bir numaranın kayıtlı olduğunu, onun haricinde kimseyi de arayamadığımı fark ettim. Kendi cep telefonumu elime aldığımda bir numaradan mesaj düştü ekrana. 0506*******: O telefonu yanından ayırma. Kendime neden diye sorduğumu fark ettim bir an. Sonrada neden yazıya dökmediğimi sorguladım. Siz: Neden? 0506*******: Çünkü çözmen gereken bir dava var sevgili savcım. Sarp Tekin Beygiz, kendisinin haberi olmadan bir savcının eline düşer. Davası, hayatı, sabah içtiği kahvesi bile o savcıya rapor edilirken o; çok riskli bir sevkiyatın planlamasını yapar aylarca. Uzun süren gecelerde ve yıllarca, ruhu dahi duymadan bir savcıya tüm hayatını yansıtır. Daha sonra, yolunda gitmeyen bu işlerine burnunu sokan kişinin ölüsünü de olsa bulmaya yemin eder. Sarp Tekin, yaşananlar ardı ardına sıralandıkça pişman olup zamanı durdurmayı ister. Kitaplab: Kartanesihertanesi

Büyük bir salgın sebebiyle insanlar enfekte olup dört bir yanı sararken bu kaosun ortasında kalmış olan ve hayatta kalmaya çalışan bir grup insanın hikayesini konu alır. Tamamen farklı dünyaların insanı olan, birbirlerinden oldukça farklı olan bu yabancılar zaman geçtikçe aralarında sıkı bağlar kurarlar. Güvenli bir evde altı ay boyunca idare ederken aniden kapının çalınmasıyla, buna eşlik eden yardım çığlıklarıyla alışmış oldukları rutin alt üst olur. Mücadele, gerilim, macera, dostluk, romantizm ve komedi unsurlarını içinde barındıran bu kitap her bölümde sizi şaşırtacak.

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Yıl: 8091 – Peri Dünyasında zaman böyle işler. Benim adım Atina, bir Su Perisiyim. Benim dünyam olan Amazina Gezegeninde, derin akıntılarda yüzerken bir anda meteorlar düşmeye başladı. Okyanus, yavaş yavaş kaynamaya başlıyordu... Büyük ihtimalle, ben de her şeyimle yok olmuştum. Ama... Aklımda üç soru kaldı: 1. Ben neden insanların dünyasındayım? 2. Nasıl insan şeklini aldım? 3. Burada benim alemimden başka varlıklar da var mı?..

(Zamanın Çizgileri Serisi - 2. Kitap) "Her son, aslında başka bir zamanın tohumudur." Doğa ve Thomas’ın yok oluşuyla son bulan hikaye, aslında yalnızca başlangıçtı. Yok edildiği sanılan makine, ardında kusursuz bir sessizlik değil, görünmeyen bir hata bıraktı. Zamanın dokusunda açılan o ince çatlak, geçmişi, kimlikleri ve kaderi birbirine karıştırdı. Şimdi, yanlış bir hayatın içinde uyanan bir kız var. Herkes onu Sena olarak tanıyor. Ama bir mektup, unuttuğu bir ismi fısıldıyor: Lena. Sekiz parça, sekiz farklı dehliz ve zamanın ipliğini kesen bir kadın... Zamanın Çizgileri efsanesi, küllerinden doğan yeni bir karakterle ve tarihin en büyük hatasını düzeltmek için çıkılan bu soluk kesici yolculukla devam ediyor.

AFET ÇAĞRISI Not: kitap kapağı değiştirilmiştir!. Kaçırıldığı gece sadece özgürlüğünü değil, kim olduğunu da kaybetti. Karanlık bir geçmişin içinde büyüyen genç kadın, yıllarca korkunun ve sessizliğin gölgesinde yaşamayı öğrendi. Ama bazı insanlar kırılmazdı… sadece daha tehlikeli hale gelirdi. O artık kimseye güvenmeyen, yaralarıyla ayakta duran bir kadındı. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Soğuk bakışlarıyla insanı susturan, gücüyle herkesi kontrol altında tutan o adam… Herkes ondan korkuyordu. Çünkü kimse geçmişini bilmiyordu. Ve kimse, içindeki karanlığın ne kadar derin olduğunu tahmin edemiyordu. Birbirlerine düşman olmaları gerekiyordu. Ama kader, en yaralı insanları aynı yangının içine attı. Sırlar açığa çıktıkça güven yerini ihanete, tutku yerini savaşa bıraktı. Çünkü bazı insanlar birbirini iyileştirmez… Birlikte felakete dönüşür. Ve onların hikâyesi bir aşk hikâyesi değildi. Bu, iki karanlığın çarpışmasıydı. “Bazı insanlar hayatına umut gibi girer. Bazılarıysa bir afet gibi.”

"Ya özgürlüğünü yitirirsin ya da karım olursun." Savcı Derin Kararslan bir hadise sonucu Kıvanç Ardınşah ile anlaşmalı evlilik yapar. İkisinin geçmişinde ortak acılar vardır ve düzenin içine doğmuşlardır. -Şiddet ve küfür içerir

Yıllardır kimsenin gitmediği okul bodrumu… Cevap bekleyen sorular… Ve altı arkadaşın hayatını değiştirecek bir sır. Defne ve arkadaşları, okulun altında saklanan gerçeği araştırmaya başladıklarında geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkarlar. Çünkü bazı kapılar açıldığında sadece sırlar değil, davetsiz misafirler de ortaya çıkar. Ve onlar , sandıklarından çok daha yakındadır.

Yüzlerce yıl önce kayıp olan bir sır ortaya çıktı. İblisler özgür kaldı. Onlarla savaşmak için bir akademi kuruldu. Evrenleri korumak için kutsal Ejderha Valkrie `nin kutsadığı kandan gelenler yeni koruyucular yetiştirdi. Yüzlerce yıllık bir lanet geri dönerken koruyucular artık daha büyük bir savaş verecekti.

formaliteden bir evlilik, birbirine zıt giden iki karakter. ela: komik değilsin derman elini üzerimden çek bu zamana kadar nasıl yaptıysan öyle yapmaya devam et derman: ben elimi hiçbir zaman senin üzerinden çekmedim ela her zaman gözüm, kulağım ve ellerim senin üzerindeydi ela: ben hissedemedim ya da göremedim ama derman: o kalkık, dik olan kalçaların daha çok dikleşmesin diye göstermemiş olabilirim

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

𝒪̈𝓁𝓊̈𝓂𝒹ℯ𝓃 𝓈ℴ𝓃𝓇𝒶 𝓎𝒶𝓈̧𝒶𝓂𝒶𝓎𝒶 𝓁𝒶𝓎ı𝓀 𝓂ı𝓈ı𝓃? Lucian Mason`ın hayatı babasının ölümü ile tamamen değişmişti. Yeni ülke, yeni ev, yeni suratlar. Ama bir şey daha değişti, gölgeler. Bir şey gizliyorlardı. Bu gizeme Lucian ile ortak olmaya ve ölümle bakışmaya hazır mısınız?

Nova`nın hayatı, dedesinin bıraktığı gizemli bir mirasla hiç beklemediği bir yöne savrulur. Eline geçen esrarengiz palet, dünyanın kaderini değiştirebilecek bir gücün anahtarıdır. Bu keşif, Nova’yı sırlar, tehlikeler ve kaçınılmaz seçimlerle dolu bir yolculuğa sürükler. Karşısına çıkan Thane, bu tehlikeli emaneti korumasında ona yardım etmeye hazırdır. Başta yalnızca ortaklık gibi görünen bu arkadaşlık, zamanla inkâr edemedikleri bir çekime dönüşür. Tehlike büyüdükçe aralarındaki bağ da derinleşir. Ancak peşlerindeki karanlık güç her adımda onları sınamaya hazırdır. Nova paletin gizemini çözmeye yaklaştıkça yalnızca bu kadim gücün sınırlarını değil, kendi sınırlarını da keşfeder. Gücün gerçek anlamı, kontrol etmekten çok bedel ödemekle ilgilidir.

(9 yaş ve üstü için uygundur!) Bir zamanlar yaşadıkları eski mahallede oynayan 8 arkadaş yıllar sonra mahallerine geri dönerler ve terk edilmiş olduğundan dolayı macerayı seven bu arkadaşlar mahallede kalmaya karar verirler. Fakat başlarına geleceklerden habersizlerdir. Gittikçe güçlenen bu dostluk, her şeyin üstesinden gelebilir miydi? Yada kaderlerini mi yaşayacaklardı? Bunu şimdilik kimse bilemez!

Eğer bir not geldiyse ölüm senle dans ediyor demektir... Dikkat et ölme, öldürme, öldürülme yada... Öldürülmesinler