​"Bazı günahların bedeli kanla, bazıları ise sonsuz bir bekleyişle ödenir." ​Bir tarafta adaleti temsil eden Nisan, diğer tarafta karanlığın ta kendisi olan Koray... Namıdiğer: Kuzgun. ​Aralarındaki uçurumlar nefretle değil, barut kokulu bir tutkuyla kapandı. Ancak her şeyini kaybetmiş bir düşman varken, aşk sadece hayatta kalma mücadelesine dönüşür. ​Geçmişin kirli sayfalarını yakmak için önce kendilerini feda etmeleri gerekiyordu. ​ Kaçmak artık bir seçenek değil. Ya birlikte küle dönecekler ya da adaletin soğuk kollarında yeniden doğacaklar. ​Arka Kapak ​"Seni bir kez daha kaybetmektense, benden nefret ederek yaşamanı tercih ederim Nisan." 26.01.26

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

2093 senesinde iç savaş ve güç gösterilerinden dolayı tüm ülkeler çöküşe uğramış, devletler yıkılmıştı. Krallık kavramı yeniden ortaya çıkmış, zulümler artmıştı. Teknolojik aletler ise kullanılamaz bir hale gelmişti. Ölüm oranları her geçen gün daha da artarken bir korsan topluluğu ortaya çıkmıştı. Kendilerine "Gizli Korsan" diyorlardı. Krallığa bir baş kaldırı olarak dikiliyorlardı. Sage Arden ise bu gemide bulunan bir korsandı. Tek hedefi ise `Valen` ailesini (Krallığı) ortadan kaldırmaktı.

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

3. Dünya savaşının gizemi

Prestijli bir keman virtüözü Adrian, yapay zekâya yenildiğinde hem sesini hem de kimliğini kaybeder ve aşağı mahallelere inmek zorunda kalır. Kusursuzluğun yüceltildiği bir dünyada, insan sesinin gerçekten nerede durduğu hakkında bir hikâye.

Tozlu Kayalar Serisi II. Kitap. Tozlu Kayalar-Keşkeler I kitabını okumayanlar bu kitaba başlamasınn🫶 Oy vermeyi unutmayın

Tbate evrenini farklı bir perspektiften bakarak ana karakter arthur leywinin yaşadığı olayları ve yaşanan diğer olayları yeni karakterimiz Renos gözünden gördüğümüz serime hoşgeldiniz

Bir gece uyandığınızda, mutfağınızda bir yabancıy görseydiniz ne yapardınız? Peki ya bu yabancı, yillardır aranan bir katil olsaydı... Annesinin kaybı ile içine kapanan ve kurmaya çalıştığı yeni düzene ayak uydurmak için çabalayan Ahu`nun hayatı, Çağın`ın onun evine girmesinden sonra tepetaklak olacaktır. Geçmişini öğrenmek ve kendine bir kimlik yaratmak uğruna bir yola çıkan Çağiın, bu yolda karşılaştığ Ahu sayesinde hiç bilmediği şeyler ögrenecektir. Bir masumun göründüğü kadar masum, bir suçlunun da göründüğü kadar suçlu olmadığını anlatan bu hikayede; Suçlar, suçlular, masumlar ve sırlar. Hepsi, gizemli bir perdenin arkasında saklanıyor.

𝒪̈𝓁𝓊̈𝓂𝒹ℯ𝓃 𝓈ℴ𝓃𝓇𝒶 𝓎𝒶𝓈̧𝒶𝓂𝒶𝓎𝒶 𝓁𝒶𝓎ı𝓀 𝓂ı𝓈ı𝓃? Lucian Mason`ın hayatı babasının ölümü ile tamamen değişmişti. Yeni ülke, yeni ev, yeni suratlar. Ama bir şey daha değişti, gölgeler. Bir şey gizliyorlardı. Bu gizeme Lucian ile ortak olmaya ve ölümle bakışmaya hazır mısınız?

Yaşlı bir adamın küçük ama iyi kalpli bir çocuğa su güçlü kolyeyi vermesiyle ateş güçlü çocuğun ve ateş devleri arasında geçen destansı savaş Başlarda basit ve sıkıcı bir hikaye gibi gözüken ama gün geçtikçe heyecandan okumaktan bıkmayacağınız bir kitap

İftira, bir şövalyenin zırhının değil adının kirlenmesi demekti. Aaron`un başına gelenler ise bunun çok daha acısıydı. Yaşadıklarından sonra geriye kılıcından başka hiçbir şey kalmamıştı. Krallığının gözünde suçlu konumdaydı, onuru ise zedelenmişti. Aaron bitti dediğinde kendine yeniden tutunacak dal aradı. Kader ise ona hiç beklemediği bir karşılık sundu. Aşk, bir kurtuluş değildi ama sınav diyebileceği kadar acımasız değildi. Kalbini ilk defa birine açmak ne kadar yabancıysa, kendisine bir o kadar yaklaşmak demekti. Aşk, sessizdi ama dokunuşları demir zırhının altına işleyecek kadar sıcaktı. Aaron, unvanını geri istemiyordu. Çıktığı yolu bir başkalarının yazdığıyla değil, kendi adımlarıyla kazanmıştı ve bir başkasının bitirebileceği bir yolu tekrar istemeyecek kadar onurluydu. Aaron`un hikayesi bir şövalyenin hikayesinden daha fazlaydı. Kaybettiklerinin yerini umudu, aşkı, intikamı ama en çok da kendini tanıması almıştı.

İYİLİK HER ZAMAN MUTLULUĞU GETİRMEZ. BAZEN İYİLİK YAPMAK DA İNSANIN CANINI YAKAR... Açelya Yılmaz, çocukken kaçırıldığı geceden beri bir lanet yaşamaktadır. İyilik yaptığı her an, derisi yanar. Peki Gölge? Adını bile bilmediği için ona Gölge lakabını taktığı adam. Gerçek adını bile bilmediği adam, hayatını kontrol altına almıştır. Güç Gölge`nin elindedir. Bir gece Gölge, Açelya`dan yapılması imkansız bir şey ister: Poyraz Altun`u öldürmek. Yapmazsa sevdiğinin canı tehlikede. Yaparsa da Poyraz Altun`un canı tehilekede. Peki, Açelya neyi seçecek? Bir parti. Bir ihanet. Tehlikeli bir hikayeyi "Güneş Kızı" diye başlatan o lakap... Açelya kime güveneceğini bilmezken düşmanla müttefik arasındaki çizgi silinmeye başlar. Gerçekler karanlıktan sızarken, is kokusu her yere siner. Peki insan, sevdiklerini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Ya da iyilik... Gerçeklerher zaman doğru mudur? Gelin hep beraber Açelya`nın macerasını okuyalım!

ÖN SÖZ: Mafya Düşmanlığı ​Zamanın durduğu o anlarda, kaderin çarkları en acımasız oyunlarını oynamaya başlar. Bir yanda sadakat yemini etmiş dostlar, diğer yanda geçmişin gölgesinden sıyrılıp gelen ezeli düşmanlar... ​Mafya Düşmanlığı, sadece bir güç savaşı değil; aynı zamanda güvenin ihanetle, sevginin ise intikamla sınandığı bir yolculuktur. Atlas’ın sarsılmaz iradesi, Alya’nın masumiyeti ve Yiğit’in gizem dolu adımları, sizi bir gizli karargahın sessizliğinden, namluların soğuk nefesine kadar sürükleyecek. ​Bu hikayede; paylaşılan bir bardak çayın sıcaklığını, çaresiz bir amcanın dualarındaki umudu ve her şeye rağmen dalgalanan şanlı bayrağın gururunu hissedeceksiniz. Ama unutmayın; düşmanlık bir kez başladığında, artık kimse masum değildir ve saatler kaçınılmaz olan o karşılaşma için işlemeye devam eder. ​Hazır olun; çünkü kapılar kapandığında ve maskeler düştüğünde, yalnızca en güçlü olanlar hayatta kalacak.

Nexir`in alt katmanlarından birinde yaşayan Avira, geçmişine dair parçalı anılar ve sürekli gördüğü rüyalarla mücadele eden genç bir kadındır. Hayatındaki tek sabit olan kız kardeşi Ilgım`ın aniden ortadan kaybolmasıyla, Avira`nın sakin hayatı altüst olur. Ilgım`ın geride bıraktığı şifreli diskler ve anahtarlar, Avira`yı "Ruh Kanalı" adında, insan bilincini bir bedenden diğerine aktaran bir projenin içine çeker. Avira, bu süreçte kendisinin ölümcül bir hastalıktan kurtarılmak için bilinci yeni bir bedene aktarılmış bir "prototip" (Denek XS-A1) olduğunu öğrenir. Bu transferdeki "kuantum kararsızlığı" nedeniyle, kendi bilinci ile içinde bulunduğu bedenin eski bilinci arasında bir çatışma yaşamaktadır. Kız kardeşi Ilgım`ın ise aslında bu deneyi gözlemleyen bir bilim insanı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Artık sistemin hedefi haline gelen Avira, Rıza Kalen adında bir komutanın yardımıyla direniş örgütüne katılır. Lavin Soyrat adında zengin bir mirasçı kimliğine bürünerek, sistemin kalbi olan Exarion Kulesi`ne sızar. Burada, geçmiş hayatından tanıdığı ve öldüğünü sandığı büyük aşkı Kutay Karhan ile yeniden karşılaşır. Avira, bir yandan seçkinlerin dünyasında ayakta kalmaya çalışırken, bir yandan da Ilgım`ı bulmak ve sistemin sırlarını ortaya çıkarmak için tehlikeli bir plan yapar. Gerçeklerin açığa çıkmasıyla tüm sırlar yeni bir çoküş ve başlangıcı tetikler....

Ateş Takımı, ulusal dans yarışmasını kazandıktan sonra uluslararası bir sahneye davet edilir. Daha büyük rakipler, daha sert kurallar ve artan baskı, takımı sınırlarına kadar zorlar. Hikâye, bu yolculuğu Ilgın’ın gözünden anlatır. Kazanmanın ardından gelen belirsizlik, takım içindeki çatlaklar ve sahne dışında süren sessiz gerilimler giderek büyür. Ilgın ile Arda arasındaki atışmalar, sahnede kusursuz bir uyuma; perde arkasında ise söylenmeyen duygulara dönüşür. Finalde Ateş Takımı birinci olacak mı?

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Siz hiç taksiye yolcu olarak binip şoföre aşık olarak indiniz mi?

Siz; kim olduğumu merak edersen hiç çekinme ara beni Kimliksiz; psikopat herif ararım merak etme Kimliksiz; bulursam ne yapacağıma inanmazsın... Siz; ben seni muhatap almıyorum. Yürü anca gidersin... Kimliksiz; kim olduğunu öğrendiğim zaman kaçacak delik arayacaksın; benden söylemesi...

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

"Birbirine düzgünce veda edememiş her insan günün birinde mutlaka tekrar karşılaşır. Veda eder, ve yoluna bakar" ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Bir yıkılış, bin diriliş demekti. Ben kendimi İstanbul`da tek başıma ararken bir anda sessizce gelip yanan umut ışığım beni bulmama neden olmuştu. "Sen benim sessiz umut ışığımsın."

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"