Bazen devlet, en sessiz anında bile tetiktedir. Sokaklar sıradan görünür; insanlar hayatın telaşında kaybolmuş gibidir. Ama perde arkasında nefesler kısılır, haritalar yeniden açılır ve ülkenin kaderi tek bir karara bağlı hâle gelir. Haftalardır yükselen uyarı sinyalleri, küçük saldırılar ve belirsiz patlamalar birikerek tek bir gerçeği işaret ediyordu: Bu kez karşılarında sıradan bir örgüt yoktu. Eylemlerinin satır aralarında çok daha büyük, çok daha hesaplı bir planın izi vardı. Devlet biliyordu. Onların hedefi bir şehri yakmak değil, bir geleceği kesmekti. Bu defa hata payı yoktu. Bu yüzden yıllardır gölgede çalışan iki tim devreye alındı: Turan ve Kurt. Çalışma biçimleri, karar yapıları, yaklaşım tarzları farklıydı. Biri strateji ve zeka ile ilerlerken, diğeri saldırı gücü ve sahadaki refleksiyle düşmanı çökertecek yapıdaydı. Birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkan tek gerçek vardı: Hiçbir güç, Türk milletinin dayanıklılığını küçümseyemez. Bu hikâye, o dayanıklılığın izini sürüyor. Gölgelerden yükselen bir düşmanı, karanlıkta büyüyen hesapları ve vatan için atılan her adımın arkasındaki bedeli anlatıyor. Her operasyon bir başlangıçtır. Her başlangıç yeni bir bedeli beraberinde getirir. Ve bu kez ödenecek bedel, kimsenin tahmin edemeyeceği kadar ağırdı. İki tim. Tek hedef. Kurt Timi düşmanı sarıp çökertirken, Turan Timi satranç tahtasının hamlelerini yöneten akıldı. Şimdi tarihlerinin en büyük tehdidine karşı birleşmek zorundalar. Not: Bu eserde geçen askerî unsurlar, operasyonlar, örgütler, mekânlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kurum veya yapılarla ilişkilendirilemez.

Yıllar sonra gerçek ailesini bulan bir kız... Bulduğu aile ile tüm acıların, gerçeklerin ve gözyaşların birer hiçten ibaret olduğunu öğrenirse ne olur? Huzurlu bir yaşamı hayal ettikçe karanlığın dibine daha da çekilen Asya, karanlığı ya aydınlıkla yok edecekti ya da karanlığa boyun eğecekti... Ona sunulan teklifleri reddeden Asya, karanlığın hükmü altına girmek yerine onun hakimi olmayı seçip herkese savaş açmıştı. Peki, istediği bu yeni karanlıkta huzuru bulabilecek miydi? Yoksa aydınlığa veda ettiği yerde, karanlığın ihanetiyle yüz yüze gelmesi an meselesi miydi? ✨ "Dudaklarının, tenimde nasıl duracağını merak ediyorum." Boğuk çıkan sesi ile bir an gözlerim dudaklarına kaydı ve o an dudaklarımın, tenindeki duruşu zihnimde canlandı. Derince yutkundum ve bakışlarımı tekrardan ona çevirdim. "Merakını gidermemiz gerek o zaman." Ve dudaklarım teninde en çok olmak istediği yere değdi. Dudaklarım dudaklarını buldu. ✨ Gerçek ailem İhanet Sırlar Gizem Örgüt Yaımlanma Tarihi: 21 Aralık 2025

Defterin kapağını kapatırken kendimi başka bir yerde buldum. Burası..benim odam değildi. Burası evin içi bile değildi.

"Cennetten düşerken canın acıdı mı?" İç çekti. "Evet...💔"

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

ESKİ ÇIZIMLERIM VE ŞIMDIKI ZAMANN 🥀🔥💫

"Bir daha yüksek sesle konuşma yok tamam mı?" Sesinde yumuşak bir tını vardı. Normalde ona göre olmayan bir sesti. Yutkunmamak için zor tutum kendimi. "Niye ki?" Demeden edemedim. Merak ediyordum benim ondaki yerim neresiydi? "Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." Şuan başka bir durumda olsak anında `yaa` diye demeden edemezdim ama şuan gülümsemedim. Kızgındım ya ben ona. "Niye?" Dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama sakince soruma cevap verdi. "Senin sesini duymam gerekiyor." "Niye?" Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. "Sesin bana huzur veriyor."

Adam geceye, kız ise gündüze aitti. Nerede yolları kesişebilirdi ki? Benimle yeni bir maceraya var mısınız?

Tam tekrar arkama bakıp önümü dönmüştüm ki birine çarpmam ile sendeledim ve tam yere düşücekken kolumdan tutup beni doğrulttu. Nefes nefese kaldığımdan habersiz başımı kaldırıp beni tutan adama baktım.Çok uzundu siyah saçları ve siyah gözleri vardı.Keskin yüz hatları ona fazla çekicilik katıyordu. Açıklama gereği duyarak adama baktım ve; "B-ben üzgünüm yanlışlıkla oldu" Başı yana hafifçe düşünce eli hala kolumdaydı "Birinden mi kaçıyordun?" Telaşla başımı iki yana salladım güçsüz görünmek istemezdim.Kolumu çekip arkama baktım ve adamın orda olmadığını gördüm. Ben ve bu adamı yan yana görünce beni takip eden adam da gitmiş olmalıydı.Kimdi ki bu adam? "Siz kimsiniz?"Diye sordum bir anda.Gözlerini kısarak bana baktı. "Kim olmamı isterdin?"Kalbim bir anda hızlanınca gözlerimi devirmemek için çaba sarf ettim ve onun ile neden bu kadar yakın olduğumuzu sorgulayıp hızla 2 adım geriledim Tam arkamı dönüp Akasya`nın yanına gidicektim ki duraksadım "Teşekkür ederim bayım"

“Her şey küçük bir ipucuyla başladı. Ama o ipucu, okulda saklanan büyük bir sırrı ortaya çıkaracaktı. Gerçek ise sandığından çok daha yakındı… Son ipucu her şeyi değiştirecek.”

Karadeniz`in hırçın dalgalarını ezbere bilen 30 yaşındaki Özel Kuvvetler Komutanlığı`nda görevli Üsteğmen Giray Bozkurt, sosyal medyada gezinirken karşısına bir haber çıkar. 28 yaşındaki Avukat Asena Tekin`in hakkında tutuklama kararı çıkarıldığını öğrenen Giray Bozkurt, boy boy fotoğrafları paylaşılarak adı manşetlere kazınan bu Avukat`ın aslında çoktandır hayatında olduğunu öğrenir. Nedenini öğrenmek için ise onun kullandığı taktiği kullanır. Asena için ezelden beridir var olan aşk, Giray için düşmandan aşka başlığını temsil edecektir; ancak kimsenin bundan haberi yoktur. Oylamanız dileğiyle, iyi okumalar. Zehra B.

Bir Kalender dervişinin, fantasik dünyadaki gerçeği arayış maceralarını dile getiren alegorik bir roman...

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Vahşetin kucağında doğup, karanlığın ortasında büyüyen bir gölge... O, herkesin tanıdığı bir avcı değil; herkesin iliklerine kadar korktuğu bir efsane. Canavarlar, kadim yaratıklar, ödül avcılığı... Hatta kan gölüne dönmüş savaş meydanları... Onun ayak izinin değmediği yer, kılıcının girmediği kın kalmadı. İsmi kıtaları aşsa da kimse onun gerçek yüzünü bilmiyor. Bazı diyarlarda "Kara Gölge" diye fısıldanan bir kabus, bazılarında ise "Görünmez Savaşçı" olarak anılan bir ölüm meleği. Bu farklı tanımlamalar, tek başına yürüyen bu avcının etrafındaki gizem perdesini her geçen gün daha da kalınlaştırıyor. Peki, bir efsanenin ardındaki gerçek adamla tanışmaya hazır mısınız? Yalnız Avcı’nın karanlık ve kanlı maceralarına ortak olmak istiyorsanız... Doğru yerdesiniz.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Sınır hattında yürütülen bir gece operasyonu, planlandığı gibi ilerlemez. Karanlıkta atılan her adım, görünmeyen bir başka planın içine düşer. Aynı hedef. Farklı emirler. Maskelerin ardında saklanan yüzler. Bir görev, başka bir göreve çarpar. Bir kurtarma, pusunun içine sürüklenir. Ve o geceden sonra hiçbir şey sadece “operasyon” olarak kalmaz. Yüksek güvenlikli bir tesis. Şifreli kapılar. Gölgelerin arasından ilerleyen siluetler. Kime ateş ettiğini bilmeden tetiğe dokunan parmaklar. Ve zincire vurulmuş bir kader. Bazen düşman sandığın kişiyle aynı safta yürürsün. Bazen en büyük tehdit, planın kendisidir. Bazen de tek bir kurşun, sadece bedeni değil, hayatı ikiye böler. Son İntikal, sınır ötesinde geçen bir gecenin, geri dönüşü olmayan sonuçlarını anlatıyor. Görev ile vicdanın, emirle içgüdünün, cesaret ile korkunun çarpıştığı bir hikâye… Çünkü bazı intikaller sadece bir yerden başka bir yere değil, insanın içindeki güvenli bölgeden bilinmeyene doğrudur. Ve bilinmeyen her zaman kar-

Bazı yaralar dua ile kapanır, bazı yollar ise sadece nasiple yürünür." Hayatı bir başkasının feda ettiği nefesle başlayan Ecre Akdağ; mahalle fırınından yükselen o sıcak ekmek kokusunu, dualarına karışan gözyaşlarıyla birleştirip kendine hüzünden ama mağrur bir dünya kurmuştu. Annesinden miras kalan o sessiz sızıyı kalbinde bir inci gibi taşıyan bu genç kız, hayatının en çetin imtihanına doğru sürüklendiğinden habersizdi. Mübarek günlerin eşiğinde başlayan o meşum fırtına, sadece mahremiyetini değil, sığındığı tüm güven limanlarını da sarsmak üzere... Aynı gökyüzünün altında, aynı dualarda buluşan; Ecre’nin sessizliğini bir bakışıyla anlayan gözü kara Ela, pişmanlığıyla olgunlaşan Emir ve her fırtınada bir ayetin ferahlığına tutunan Eda... Bu sıcacık mahallede, şimdi hepsi bir imtihanın eşiğinde. Fakat bu hikâyede şer sadece dışarıdan gelmiyor. Dost maskesi takmış bir elin haset dolu sinsi planları, Ecre’nin yoluna mayınlar döşerken; karanlık bir numaranın ardındaki meşum gölge, genç kızı bir uçurumun kenarına sürüklüyor. En yakınındakinin kalbinde büyüttüğü o gizli düşmanlık mı, yoksa dışarıdaki bilinmezlik mi daha tehlikeli? İşte tam o karanlığın kalbinde, sessiz bir feryada cevap gibi doğuyor Ali. Ali; sevgisini kelimelere değil, Ecre’yi her türlü kötülükten sakınan o vakur korumasına sığdıran, sessizce yanan bir kandil. O, Ecre’nin en zayıf düştüğü anlarda hem bir kalkan hem de bir sığınak oluyor. İhanetin soğuk nefesiyle, Ali’nin sarsılmaz korumasının çarpıştığı bu meydanda; silah sesleri dualara karışıyor. Mahalle kültürünün o samimi dokusundan, ıssız yolların tehlikeli gizemine uzanan bu yolculukta; Ecre asıl sığınağının neresi olduğunu keşfedecek. Sevginin en temiz ve en güçlü halini, dostluğun en kara gününü ve imanın o her şeyi kuşatan iyileştirici gücünü hissetmeye hazır mısınız? "Çünkü sevgi; sevdiğinin yoluna gül dökmek değil, o yolun dikenlerini yalın ayak toplayabilmektir." Not:İlk kitabım yazım hataları varsa kusura bakmayın.

Çocukluğundan beri ailesiyle arası iyi olmayan Derya, mesleğini daha yapmak için yurtdışına çıkar. Ama geri döndüğünde ailesi tamamen değişmiştir. Hem fiziksel hemde manevi anlamda. Yepyeni bir ev, yepyeni kıyafetler ve eskisinden daha kaba davranışlar. En yakın arkadaşını hapis cezasından kurtarmak için geri dönen Derya hem arkadaşının savaşıyla hemde ailesi hakkında öğrendiği gerçeklerle ilgilenirken çok yıpranır. Bakalım Derya bu savaşı kazanabilecek mi?

Şehrin altında biriken karanlık duygular, "Kıyamet Ruhları" olarak yüzeye çıkar, hayatta kalmaya çalışan bir grup öğrenci, hem canavarlarla hem kendi içlerindeki karanlıkla savaşır.

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

Siz hiç unutuldunuz mu? Unutanları suçlamayın! Zira her unutuşun ardında kim bilir ne hikâyeler vardır. Bu hikâyeleri dinlemeden suçlamak, ardıdan derin pişmanlıklar getirir. Tıpkı Ronya`ya olduğu gibi! Ronya önce unutacak, sonra unutulacaktı. Ayesas Kayıtları 1: Harabe Yurt [tamamlandı] Ayesas Kayıtları 2: Yitik Yurt [30 Ocak 2026`da başladı]

Gerçek, en çok “biz asla yapmayız” diyenlerin içinde saklanır. O gece kimse katil değildi. En azından gece başlarken.