Yıllar önce bir yangında birbirinden kopan bir aile hikayesi.

Yıllar önce evlat edinilen,aralarında kan bağı olmasada birbirlerine kalplerinden bağlı üç kardeşin hikayesi

Yazmayı kısa bir süreliğine bıraktım ama geri yazacağım. Kızımız Helin`in doktorluk hayatına başlamasıyla bazı gerçekleri öğrenir. Ailesinin yıllardır zengin ve varlıklı olmasının tek nedeninin holding ve şirketleri olmadığını öğrenir. Babasından annesinin ölümüne neden olmasından dolayı nefret dolu olsada kız kardeşi Ecem için yanında olmak zorunda kalır. Ama öğrendiği gerçekle beraber hayatı tamamen değişir. Babası ve abisinin mafya olduğu gerçeğiyle yüzleştikten sonra ise babasının yerini abisi değil onun alması gerektiğini öğrenip doktorluk kariyerinin yanı sıra Türkiye`nin en büyük Mafya masasına geçmesi gerekmektedir. Nedenini öğrendiğinde ise aslında onu daha büyük bir sürpriz ve yeni bir hayat bekler. Abisinin yakın arkadaşı ve masanin başı olan Kara ise onun en büyük sürprizlerinden biridir... Arkadaşlar Gökçen ve Sokak Nöbertçileri okurlarına minik sürprizler içerebilir. İyi okumalar dilerim. Destek olan herkese şimdiden teşekkür ederim.

O da bizim gibi kimsesiz, bizden.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatınin her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi? 6 abi mi? neydi bu kadın tavşan mi?

Sokaklar... Yaşadığım zamanın özeti sokaklar. Ama ya bir gün aile olursa. Ben Arda. Bir telefon hayatımı baştan yazdı. Şimdi neler olucak. Küfür var

Bazı hayaller sahnede başlar. Bazıları ise bir sessizlikle biter. İlk konserlerine haftalar kala yaşanan bir gece… Kapalı kapılar, söylenmeyen cümleler ve geride kalan sorular. Bir abla. Bir kardeş. Ve herkesin bildiğinden çok daha karanlık bir geçmiş. Cevaplar geciktikçe güven çatırdar, sessizlik ağırlaşır, dans ise bir kaçış olmaktan çıkıp bir lanete dönüşür. Yıllar geçer. Ülkeler değişir. Hayatlar susar. Ta ki geçmiş, beklenmedik bir anda kapıyı çalana kadar. Bir mektup. Kısa bir not. Ve yarım kalan bir hikâye. Geri dönmek cesaret ister. Kalmaksa bedel. Soğuk bakışların, eski bağların ve saklanan gerçeklerin arasında bir kadın yalnızca sahneye değil, geçmişine de adım atmak zorundadır. Çünkü bazı sırlar zamanla kaybolmaz. Sadece doğru anı bekler.

~KADERİN SANCILI AĞI~ Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini... Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada da bekleyen tek şey hayal kırıklığıdır. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Babasının annesine aldırmasını söylediği bebeğin aslında doğduğundan, yani kendisinden habersizdir. Zaten babasının sevdiği kadından olan çocukları vardır ve kendi varlığını sadece fazlalık olarak görür. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım." Bir cümle... Ve Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta; annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri, ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir.

Gökçin babasız büyümüş bir çocuktu ta ki annesi onu babasına teslim ettikten sonra

Gerçekler bazen öğrenildiği anda insanı özgürleştirmezdi. Bazıları insanın içine yerleşir, nefes almasını zorlaştırır, geçmişiyle bugünü aynı anda yakmaya başlardı. Miray için gerçekler tam olarak buydu. Yüzleştiği her şey, şimdi onun omuzlarında sessiz ama ağır bir yük olarak duruyordu. Kaçmaya çalıştıkça peşinden gelen, unuttuğunu sandıkça daha derine kök salan bir yük. Bu kez düşmanlar açık değildi. Bu kez savaş, görünmeyen yerlerdeydi. Miray her sabah hayatta kalmayı yeniden öğreniyor, geceleri ise uykusuzluğun içinde kayboluyordu. Onu ayakta tutan tek şey, yanından bir an bile ayrılmayan arkadaşlarıydı. Bazen bir sözle, bazen sessiz bir varlıkla Miray’ı hayata bağlamaya çalışıyorlardı. Çünkü herkes biliyordu: Miray düşerse, geriye sadece karanlık kalacaktı. Ve tam her şey bu kadar kırılganken, hayatlarına bir sır gibi giren biri vardı. Yavuz Öz. Onun gelişi, cevaplardan çok yeni sorular getirmişti. Bazı insanlar gerçeği ortaya çıkarırdı, bazılarıysa onu daha da tehlikeli hâle getirirdi. ..... Bu ikinci seridir, birinci kitabı okumak isterseniz profilimden bulabilirsiniz

Bilindik lise aşklarını unutun, bu çok farklı bir evren 🎀 ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Siz: Demet sana bişey demem gerek Çiçek Demetim: soyle yavrum Siz: ben senin kardeşinden fena halde hoşlanıyorum Çiçek Demetim: ananı skm Siz: oha Demet sen küfür eder miydin ya Siz: LAN Siz: Demet asla küfür etmez ananı avradini Siz: kimsin lan sen Çiçek Demetim: Demet in kardeşi ;) ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Kendinden bir yaş küçük erkeğe ya da kendinden bir yaş büyük kıza aşık olan herkese ithaf edilmiştir 💔

Aile kurgusu Yaren Turan`ın yeni ailesiyle tutunma çabası

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe

Bir mutfakta başlar her şey… Kahvaltı krizlerinin, kayıp tabakların ve bitmek bilmeyen çocuk isteklerinin arasında genç bir şef, geçmişiyle yavaş yavaş yüzleşmeye başlar. İngiltere’nin sakin bir banliyösünde, iki çocuklu bir adamın evinde sadece yemek yaparken bulur kendini sanır. Ama duvarların hafızası vardır. Fısıldayan sesler, yarım kalmış anılar ve bir gün yanlışlıkla duyduğu bir konuşma, hayatını geri dönülmez bir yola sürükler. Patronu dediği adamla ilgili öğrendiği gerçek, ne sofraları ne de duyguları eskisi gibi bırakır. Artık pişen her yemekte biraz hüzün, biraz umut, biraz da geçmiş vardır. Kalbe dokunan, tebessüm ettiren ve yavaş yavaş iç ısıtan bir hikâye… Aile sandığınızdan daha yakında olabilir. Kimi zaman gözyaşlarıyla, kimi zaman kahkahalarla yoğrulmuş bu hikaye, hem kalbinize dokunacak hem de içinizi ısıtacak.

Dört yıl… Bir kardeş için unutulamayacak kadar uzun, affedilemeyecek kadar sessiz bir süre. Buğu, yıllar sonra kardeşi Eren’le yeniden karşılaştığında bunun bir kavuşma değil, bir saklanış olduğunu bilir. Çünkü Eren’i gören her göz, onu tehlikeye bir adım daha yaklaştırmaktadır. Bu yüzden Buğu, kardeşini bir adamın gölgesine emanet eder. Onu dünyadan, düşmandan ve en çok da Baran’dan saklar. Ama saklamak, korumak anlamına gelmez. Baran tarafında alınan gardlar, kurulan savunmalar ve yaklaşan fırtına, Buğu’nun içindeki korkuyu her geçen gün büyütür. Sokaklarda yükselen kavgalar, bastırılamayan öfke ve kalabalıkların arasına karışan tehdit… Her şey, normal görünen bir hayatın altında pusuda bekleyen karanlığı haber verir. Futbol maçları bir kaçış gibi başlar. Kalabalık, ses, tezahürat… Ama bazı maçlar yalnızca skorla bitmez. Bir maçta Buğu, hem kardeşine hem de gerçeğe gerçek anlamda kavuşur. Ve o an anlar: Mutlu bir hayat bazen huzurlu değildir; sessiz, temkinli ve korkutucu olabilir. Çünkü bu hikâyede mutlu son vardır. Ama mutluluk bile arkasını kollayarak yaşar.

Şehit olan bir adam, inanmayan bir kadın ve gökyüzüne sığmayan bir aşk...

17 yıllık hayatının yalan olduğunu öğrenen Aden`in hikayesi.

Bazı acılar yarım kalırdı Peki zaman gerçektende bazı acıları unuttutabilir miydi?

Elfida Ilgın Karaca ... Konuşkan , hiperaktif ve biraz da sakar , tek çocuk olmanın özgürlüğünü sonuna kadar kullanan 16 yaşında bir kız , biranda kalabalık bir ailenin ortasına düşerse ne olurdu ? Alışılmış düzenini bozup yeni bir aileye alışabilir miydi ? Ve Karabey ailesi , geçmişin acılarını görmezdn gelip içlerine gelen bir yabancıyla yeniden aile olabilirler miydi ? Zaten dağılmış olan bir aile ne kadar toplanabilirdi ?

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi... ✔️ Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır. Gerçek ailem kurgularından farklılıklar vardır

Bir zamanlar küçücük bir hayat, büyük insanların korkularının ortasında kaldı.Herkesin kendi çıkarları vardı.Kimse ona ne olacağını düşünmedi. ..... Sana vasiyetimdir.Git o Melek`in kanatlarını ona geri ver. ~~~~~~~~~~~~~~ Kendini kimsesiz sanan bir kızın ailesini bulma hikayesi... •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• Bu kitapta geçen kişi,kurum,kuruluş vb. bütün isimler hayal ürünüdür.Gerçeklik ile hiçbir bağı bulunmamaktadır.

HASAT Bazı rüyalar, sadece uyurken görülmez. Nefse…Kardeşinin kaybıyla başlayan arayış, onu toprağın altına gömülmüş bir sırrın tam kalbine sürüklüyor. Yüzyıllardır susmuş bir ses yeniden yankılanıyor — bir anne, bir tanrıça ya da sadece bir ruh… Adı Niobe. Ve Nefse, artık sadece kendi gerçeğini değil, unutturulmuş bir dünyanın da yasını taşımak zorunda.

Sümeyra`nın istanbul`a çıkan tayiniyle başlayan hikayesi... Zorlu sınavlarla imtihan olacak bir aşk... Öğrencilerine umut olmayı isteyen bir öğretmen... Romantik komedi tadında bir hikaye... Ömer ve Sümeyra`nın hikayesi

🌟 Peri Masalı Her aşk bir masaldır. Ama bazı masallar, sırlarla yazılır... Volkan, Alina’ya sadece âşık değil; ona sanki kaderinden kopup gelen bir parçayla bağlı. Gözlerinin içine her baktığında bir cennet görüyor, ama bu cennetin ortasında karanlık bir sır var. Alina`nın söyleyemediği, ama içini kemiren o şey—söyleyemediği, korumaya çalıştığı o sır—bu aşkın önünde sessiz bir duvar gibi duruyor. Volkan, kalbinin sesini dinleyip Alina’nın gerçeklerini keşfetmeye kararlı. Ama her cevap, yeni bir soru doğuruyor. Alina’nın suskunluğu, Volkan’ın kalbinde ikilemler yaratıyor. “Ya beni hiç sevmediyse?” diye geçiriyor içinden… Peki ya gerçek, düşündüğünden çok daha karmaşıksa? Aşk, cesaret ister. Sırlar, cesareti sınar. Ve bazen… En büyük savaş, kalbinle yüzleşmektir.