KARADENİZ`İN SEVDASI DA SEVDALISIDA YAKAR VE YANDIRIRDI. Arkamızdan bir ses geldiğinde irkildim. "Tufan!" Başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Nazlı Mefza`ydı. Elbisesinin içinde öfkeyle parlayan gözleriyle bize bakıyordu. "Nerede kaldın? Nikah memuru geldi." Dedi iğneleyici bir ifadeyle. Nazlı gittiğinde, başımı ona çevirdim. Az önce duyduğum isim beynimde yankılanıyordu. Tufan. Tufan... Korhan... "S...sen..." dedim, sesim titriyordu. "Sen Tufan Korhan Kalendağ mısın?" Başını salladı hafifçe. "Evet." O an dank etti. Tufan Korhan Kalendağ. Konağın sahibi. Bu düğünün damadı. Annemin yıllardır nefretle andığı, lanet okuduğu ailenin oğlu. Bizim düşmanımız. Ve ben onunla konuşmuştum. Oturmuş, sohbet etmiş, hatta şarkı mırıldanmıştım ona. Kalbim deli gibi atıyordu. Nasıl olmuştu da fark etmemiştim? Nasıl bu kadar kör olmuştum? Ben Feza Hanzade düşmanımla mı konuşmuştum?Aceleyle kalkmaya çalışırken topuğum taş banka takıldı ve tam düşecekken kendimi onun kollarında buldum. Vücudum kuş gibi titriyordu. Ona daha önce hep magazin haberlerinden bakarken şimdi ise bu kadar yakından bakmak beni şaşırtmıştı. Alelacele doğrulmaya çalışırken daha çok kollarına dolanıyordum. "Sakin." Sesi konuşurken fazlasıyla soğuktu. Tekdüze olan hayatım ta ki o geceye dek normaldi...

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Adil olmayan bir oyundasın Pusulan yok ,yönün yok,hayatın yok Neye inanırsın? Geçmişin karanlığınamı Geçmişlerin ortaklığınamı Yoksa geleceğin umudunamı

Ben gece, bursla girdiğim kolejde zengin öğrencirin alay konusu olmuştum....

İstanbul’un göbeğinde bir başkomiser kendi evinde öldürülür. Geride neredeyse hiçbir iz yoktur. Bu davayı, sonucu ne olursa olsun aydınlatmak isteyen Savcı Mehmet Kara’nın yolu, geçmişinden kaçan eski bir istihbaratçıyla kesişir: Gökçe. Ama bu dosya bir cinayetten fazlasıdır… ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, geri dönüş yoktur.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Toy günü evleneceği adamın öldürülmesiyle derinden sarsılan Karaca, kendini kocasının kardeşiyle evli bulur. Karaca ve Kurdoğlu bu hırsla yanan ateşin etrafında halkalar halinde dönerken artık ortada istenmeyen bir evlilik ve bir de bulunmayı bekleyen bir katil vardır. Şah-ı Şura; törenin hüküm sürdüğü, insanların kaderlerini çoğu zaman kendi elleriyle değil, obanın buyruğuyla yaşadığı bir dünyanın hikâyesidir. Burada sevmenin de nefret etmenin de bir bedeli vardır. Çünkü bozkırda insan yalnızca düşmanıyla değil; kaderiyle, geçmişiyle ve kendi yüreğiyle savaşır. "Şah"; baş olan, hükmeden demektir. "Şura" ise beylerin toplandığı, törenin ve aklın söz sahibi olduğu kutlu divandır. Bir araya geldiğinde ise Şah-ı Şura, yalnızca bir makamı değil; gücün ağırlığını, hüküm vermenin bedelini ve insanın omzuna çöken kaderi anlatır. Bu hikâyede herkesin sakladığı bir sır, sustuğu bir acı vardır.Çünkü bazı savaşlar kılıçla değil, insanın gönlünde kopar. Şimdi otağın kapısı aralanıyor. Toy ateşi yanıyor, kurtlar uzaklarda uluyor, gök sessizce yaklaşan fırtınayı seyrediyor... Şah-ı Şura`nın hikâyesi başlıyor. Keyifli Okumalar... 17 Mayıs 2026

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Beni ailem bile sevmemişti başkası mı sevecekti?.. Hiç sanmıyorum. Ben Vatan için doğmuş gibiyim. Kaybedecek hiçbirşeyi olmayan, varsın canını iste verecek olan bir askerim. Evet, duydunuz kaybedecek hiçbir şeyim yok , olmayacakta...

"Bu evlilik... Gerçek bir evlilik mi olacak?" Sesim kısık çıkmıştı. Sorunun bu olduğunu anlayınca sırıtmaya başladı. "Sen nasıl olsun istersin?" Gözlerimi kırpıştırarak baktım ona. "Ciddi misin?" "Ciddiyim." "Bana bırakıyorsun her şeyi yani?" "Sana bırakıyorum her şeyi yani."

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Annesi tarafından terk edilen Merivella, babasının gemisinde onun varisi olarak yetişiyor. O kaptan olmak için yaratıldı, daha azı değil. Fakat Kaptan Draven, kızına istediği o özgürlüğü tanımıyor. Kaos olmazsa sonradan gelene düzen diyemeyiz Kael Kotanis`in uyandırmak istediği cadı, sandıkları gibi kurtuluşu getirir miydi? Korsan baronlarının arasında tartışılan bu konu Draven tarafından reddedildi. Bu adım, iki baron arasındaki savaşı başlattı. Suya adanmış yaşamların, boğulmadan yüzeyde kalanlarını anlatan bir hikaye. Uyandırılmak istenen efsanevi Skorpia cadısı, Mara. Onu kim durdurabilirdi? Herhangi bir insanoğlu buna cesaret edebilir miydi? Skuggan dan yükselen keman sesleri, okyanusun her bir kaybına adandı. Kaosu da onlar getirdi ölümü de. İhanet kokan dalgaların arasında gerçekleri bulabilmek mümkün müydü? İlk kurgum ve ona güveniyorum. Hatalarım olabilir bunları bildirirseniz mutluluk duyarım. Skuggan`ın yolculuğunda tayfamıza katılın.⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆

Sahra , Sevdiği Çocuğun bambaşka bir insan olmasını kabullenemez ve bu kabullenemeyiş içten içe onu tüketmeye başlar , Tâki Onunla Tanışana Kadar. . .

Kitapta her zaman ki gibi kıza el koyan bir mafya var ama bu kız onlara boyun eğecek mi acaba. Belki onlar kıza boyun eğer bilemeyiz. Bunu ilerleyen bölümlerde öğreneceğiz.

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

"İki kişinin kavuşmasına bedeldi bir kişinin ölmesi."

"Seni bir çöplüğe bıraktıklarında, dünya üzerindeki tüm yuvalar sana yabancılaşır. Ben o çöplükten kendi küllerimle doğdum. Şimdi ise bir İnci değil, namlunun ucundaki kurşunum." Dört yaşında, ülkenin en karanlık terör örgütü tarafından intikam uğruna kaçırılan ve sınırın soğuk bir köşesinde, bir çöp konteynerinin kenarına ölüme terk edilen küçük bir kız çocuğu... Travmanın sessizliğine gömülen, yetimhanenin buz gibi koridorlarında büyüyen ve o duru, yeşil gözlerine bakan herkesin bir eşya gibi sahiplenmek istediği bir çocuk. Ama onun kalbi bir kez kırılmıştı ve o, bir daha asla terk edilmemek için kimsenin elini tutmadı. Tek sığınağı, kendisi gibi kimsesiz olan Yiğit’ti. Devletin en gizli askeri projesi olan "Gölge Nesil" yetimhanenin kapısını çaldığında, o küçük kız çocukluğunu tamamen feda etti. Ağlayarak, yalvararak, tırnaklarıyla kazıyarak girdi o acımasız eğitim kampına. Korkudan titreyen o küçük kız öldü; yerine asice, sertçe ama kalbindeki hassas yaraları kimseye göstermeyen bir savaşçı doğdu: Üsteğmen Hazal Bir yanda, kızlarını öldü bilip 20 yıllık bir hasretle kavrulan köklü bir askeri aile: Karasoy Ailesi. Albay Akif Karasoy ve her biri ayrı birer güç olan abileri, pamuklara saracakları "İnci"lerini ararken; karşılarında helikopterden atlayan, sivil hayata ve aile sevgisine duvarlar örmüş asabi bir tim komutanı bulacaklardı. Diğer yanda ise...Hazal ın hayatına adeta bir fırtına gibi giren, onun gibi sert, onun gibi tavizsiz Tim Komutanı. İnci, bugüne kadar kimseye açmadığı o yaralı kalbini, her adımında kendisini sınayan bu adamın karşısında koruyabilecek miydi? Kalbini aşka tamamen kapatmış bu iki savaşçı, dağların ortasında imkansız bir sevdaya düşerken, kuralları yıkmayı göze alabilecekler miydi?

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

o beni tanımamıştı o sevgilisini tanımamıştı cidden beni unutmuştu insan sevdiğini nasıl unutur ki Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı kayıplar ise asla gerçekten kaybolmaz… Özüm, geçmişine dair boşluklarla yaşayan genç bir kadındır. Hafızasında eksik kalan parçalar, hayatının en karanlık anına uzanan bir sırla doludur. O günü hatırlamaz… ama o gün, her şey değişmiştir. Güven ise cevaplardan çok sorularla yaşayan biridir. Özüm’ün hayatına girişi, yalnızca bir karşılaşma değil; çok daha büyük bir zincirin ilk halkasıdır. Aileler arasında gömülmüş eski bir düşmanlık, yıllar önce yaşanan bir felaket ve aynı güne bağlanan kırık kaderler… Hepsi yeniden yüzeye çıkmak üzeredir. Ve en tehlikeli gerçek şudur: Bazı insanlar birbirine tesadüfen değil, geri dönmek üzere bağlanır.

Bir anlaşmalı evlilik sınırları ne kadar zorlayabilirdi? Peki ya çıkarlar üzerine kurulu bu evlilik verilen sözlerden saparak aşk ve sevginin duvarlarına çarparsa aşkın sınırı olur muydu? Bir sır... Bir emanet... Verilen sözler... Nar Çiçeği Mahallesinde beklenmedik anda filizlenen bir aşkın hikayesi... Güzce Dağhanlı (Sunturlu)& Alparslan Sunturlu

Moretti ailesinin göz kamaştırıcı dünyasında her şey kusursuz görünüyordu. Zenginlik, güç ve saygı… Ama bu kusursuz hayatın içinde kimsenin görmek istemediği bir gölge vardı. Valerio Moretti. Aynı gün doğmuş iki kardeşten biri. Ama biri ışıkta büyürken diğeri karanlıkta bırakıldı. Yıllarca saklanan, görmezden gelinen ve unutturulmaya çalışılan Valerio artık geri dönüyor. Bu kez gölgelerden değil… doğrudan ışığın içine. Leandro’nun hayatını, gücünü ve yerini almak için. Ama planının en tehlikeli kısmı güç değil. Celestina. Çünkü Celestina, Valerio’nun asla sahip olmaması gereken tek şeydi. Ve bazı gölgeler… Işığa çıktığında her şeyi yok eder.

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

"İnsanın denizde boğulmasının nedeni su değil, ölüm korkusudur."