İmkânsız neydi? Belki de imkânsız olan bizdik. Asıl imkânsız olan ise, onun gözlerinde saklı duran o büyülü aşktı. Biz, farklı dünyaların insanlarıydık… Birimiz Yunanistan’ın saygın bir bakanı, diğerimiz Türkiye’nin üniformasıyla sınırları bekleyen bir asker. Ve aramızda duran tek şey, sessizce akan Meriç’ti. Ama o nehir… Onun mavilikleri, gözlerine benzeyen o derin sular… Her şey beni ona biraz daha çekiyordu. Gözlerinin benim olmasını istedim; yalnız bana bakmasını, yalnız beni sevmesini… Geçmişim peşimi bırakmazken, tek dayanağım olan dedemin gölgesi her adımımda üzerimdeyken bile, kalbimi ona teslim ettiğimi nihayet kabul etmiştim. Çünkü ne olursa olsun, ben onun kalbinde bir mülteciydim. Ve biliyordum… Bu aşk ya beni o nehirde boğacak, ya da adını bilmediğim bir özgürlüğe taşıyacaktı. ***** Kalbimde kabaran hislere inat konuştum. Dilimden dökülenlerin kalbime batacağını bile bile. "Bir Rum`a aşık olmak mı? Asla! imkansız hayallere kapılma!" Meriç turkuazı olan gözlerinden bir kılıç darbesi geçti, hedefini şaşmadan koyu yeşil gözlerime mıhlandı. "İmkansız mı? İşte o korkakların uydurduğu küçük bir sözcük... Zira benim lügatımda öyle sözcük yok!"

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Ece, dışarıdan bakıldığında kendi halinde, sıradan bir genç kız gibi görünebilir; ancak bu sakin maskenin altında kimsenin tahmin edemeyeceği karanlık bir sır saklıdır. O, yeraltı dünyasının en korkulan ismi, karanlıkların sağ kolu: Gece. Kimse onun gerçek yüzünü bilmez, adını duyduğunda ise en cesur olanlar bile titrer. Çünkü Gece’nin acımasız yüzünü görenlerin, bu dünyada gördükleri son şey o soğuk çehre olur. Ege ise babasının kanlı mirasına sırt çevirmek isteyen, ancak şiddetin ve ihanetin tam kalbinde büyümüş bir mafya veliahdıdır. Kaçmaya çalıştığı o karanlık dünya, onu her seferinde daha sert bir şekilde içine çekmektedir. Farklı dünyaların insanı gibi görünen bu iki ruhun yolu, tek bir ortak amaç için kesişir: İntikam. Biri geçmişin hesabını sormak, diğeri ise içine hapsolduğu zincirleri kırmak için savaşırken; Gece`nin karanlığı ile Ege`nin kaderi, geri dönüşü olmayan bir yola girecektir. Kitabın içerisinde kan ve işkence sahneleri bulunmaktadı. Kitabın tüm hakları saklıdır.

Bir gece çığlık çığlığa bağırmıştı kız. Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Fakat ne yazık ki kimselere duyuramamıştı o güzel sesini. Çaresizce bu acımasız hayata teslim oldu. Hayat artık onun için bir bataklıktan ibaretti ve her geçen gün o bataklığa çekiliyordu. Kız keşke diyordu içinden... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı. Bunu her şeyden çok isterdi. Kader belki de onu bu bataklıktan kurtarabilir. Kim bilir?

İki yıl önce bir gece… Bir baba öldürüldü. Bir katil kayboldu. Ve bir hafıza sustu. Babasının katilini bulmaya yemin eden Derin, izini yeraltı dünyasında sürmeye başlar. Ancak yolu, geçmişiyle sandığından çok daha yakından bağlantılı olan Karahan’la kesişir. Her adım onu gerçeğe yaklaştırırken, hafızasının derinliklerine gömdüğü sır da yavaş yavaş uyanmaya başlar. Peki ya en büyük sır… Hiç hatırlamadığın bir geceyse?

Zifiri bir karanlıkta, ne güneşi gördü ne de insan sesini. Geçmişi ellerinden çalınan ve uzun süre bir hücrede tutsak kalan o kız çocuğu, o karanlıkta öldü. Küllerinden ise devletin en tehlikeli, en kusursuz kadın ajanı doğdu. Şimdi tek bir amacı var: Hafızasındaki boşlukları doldurmak ve çocukluğunda peşinden koştuğu o kayıp ışığı bulmak. Büyük bir operasyon için düşman bir grubun kalbine sızdığında, planının önünde bir engel belirir. En az onun kadar yırtıcı, sırlar duvarıyla örülü ve hedefiyle arasına giren yabancı bir adam. İkisi de aynı amaca koşan ama birbirinin gerçek kimliğinden habersiz iki gölge. Birbirlerine bulaştıkları an, sadece görevleri değil, hayatları da tehlikeli bir savaşa dönüşür.

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

ÖNSÖZ Bu kitap, doğru ile yanlış arasındaki çizginin silindiği bir yerde başlar. İnsanların kendilerini savunmak için sustuğu, suskunluğun zamanla bir dile, o dilin de bir karara dönüştüğü bir yerde. Dengesizler, düzenin dışına itilmiş insanların hikâyesi değildir yalnızca; düzenin bizzat kendisiyle hesaplaşan karakterlerin anlatısıdır. Burada yaşananlar bir tesadüfün sonucu değil, birikmiş duyguların, bastırılmış öfkelerin ve ertelenmiş yüzleşmelerin kaçınılmaz patlamasıdır. Bu sayfalarda anlatılan dünya, güvenli değildir. İnsanlar yarım kalır, kararlar gecikmez, bedeller ertelenmez. Sevgi, korunaklı bir alan değil; çoğu zaman insanı en savunmasız hâline getiren şeydir ve kayıp, yalnızca bir eksilme değil, insanın içindeki dengeyi bozan bir kırılmadır. Bu romandaki karakterler kusursuz değildir. Hataları vardır, zaafları vardır ve çoğu zaman doğru olanı değil, katlanabildikleri yolu seçerler. Çünkü bazı insanlar için adalet bir kavram değil, bir eylemdir ve eylemler, sonuçlarıyla birlikte gelir. Anlatılanlar bir kahramanlık öyküsü değildir. Bu, bir adamın ya da bir grubun “iyi” olmak için verdiği mücadele de değildir. Bu kitap, insanın sevdiğini kaybettiğinde neye dönüşebileceğini, sınırların hangi noktada anlamını yitirdiğini ve bir kez geçilen çizgilerin neden geri dönülmez olduğunu anlatır. Okurdan beklenen, taraf tutması değil; tanıklık etmesidir. Çünkü bu hikâyede herkes kendi gerekçesiyle haklıdır ve herkes, bir başkasının felaketinde pay sahibidir. Dengesizler, rahatlatmak için yazılmadı. Teselli sunmak, yol göstermek ya da umut dağıtmak gibi bir niyeti yok. Bu metin, yalnızca olanı olduğu gibi anlatır: Sert, karanlık ve filtresiz. Eğer bu kitabın sayfalarını çevirmeye devam edersen, şunu bilerek ilerle: Burada bazı soruların cevabı yoktur. Bazı yaralar kapanmaz ve bazı insanlar, bir kez değiştiğinde, bir daha eski hâline dönmez. Bu bir hikâye değil sadece. Bu, bir kırılmanın kaydıdır.

Ingiltere 1800`lerde geçen büyülü krallıkların bulunduğu bir dünya`da geçmektedir. Kanstern Krallığı, tarihi boyunca gücü hep elinde tutmuştur ve yıllar boyu onurlu askerleri ve güçlü kılıç ustaları ile bilinen bir krallıktır. Kral Malcolm tahta geçtiğinde izinsiz büyü kullanımını tamamen yasaklamıştır. Yıllar geçtikçe büyüye karşı korkusu ve endişesi çoğaldıkça, büyü ve büyü barındıran bütün nesnelerin sadece Kraliyet Ailesi tarafından kullanılabileceği bir yasa çıkarmıştır. Reni sahip olduğunu bilmediği bu güçleri ile kendini kanitlayabilecek miydi? Hayatının başlangıcından beri yanında duran insanlara ne kadar güvenirsin? Onların sadakatinin sınırı nedir? Reni bu hikâyede güvenebileceği, onun benliğini silmeye çalışmayacak ve onun olanı elde etme yolculuğunda arkasında duracak yoldaşlar arıyor fakat kendi anılarına ve duygularına güvenemezken bu ne kadar mümkün?

Belkide bazı gerçekler ortaya çıkmak zorundaydı, İhanetin bedeliyle beraber.

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Beni ailem bile sevmemişti başkası mı sevecekti?.. Hiç sanmıyorum. Ben Vatan için doğmuş gibiyim. Kaybedecek hiçbirşeyi olmayan, varsın canını iste verecek olan bir askerim. Evet, duydunuz kaybedecek hiçbir şeyim yok , olmayacakta... Bir abim vardı elbette. Canım gibi sevdim. Ama yok oldu. Herkes gibi...

Anlaşmalı Evlilik temalı bir kitaptır. Aşiret,Bebekli Erkek ve Aksiyon doludur. Aylin monoton hayatı içinde yaşamını sürdüren kendi halinde bir doktordur. Fakat iş adamı olan babası pek tekin işler yapmaz bu yüzden Aylin tefecilerle yüzyüze gelmek zorunda kalır. Ta ki karşısına hayat güvencesini veren Alkan çıkana kadar.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Anlaşmalıevlilik / Mafya / Aksiyon Eyzel Akkan, Akkan ailesinin tek çocuğudur. Annesi onu doğurduktan sonra yaşadığı bazı sağlık problemlerinden dolayı bir daha gebe kalamamıştır. Eyzel, doğum günü partisini kutlarken anne ve babasını evin üst katında ölü bulur. Babasının önce annesini, sonra da kendisini vurarak intihar ettiğini görür ve uzun süre toparlanamaz. ​ Mezarlık dönüşü direksiyon başında kriz geçirirken bir adamın arabasına çarpar. Çarptığı bu adam, Eyzel’e krizi anında yardımcı olur ve kendisine bir teklifte bulunmak istediğini belirterek kartını verir. ​ Bu sırada Eyzel`in amcası, onun yaşadığı büyük üzüntüden yararlanarak babasının kızına bırakmış olduğu tüm mal varlığını kendi üzerine geçirir. Eyzel de bu haksızlığa sinirlenip adamın teklifinin ne olduğunu merak ederek onunla bir görüşme gerçekleştirir. ​ Adamın da masanın başına geçebilmek için aranan şartlardan biri evli olmasıdır. Bu yüzden Eyzel`in karşısına anlaşmalı bir evlilik teklifiyle çıkar. Amcasına karşı cephe alarak babasının mirasını geri almak isteyen Eyzel, bu teklifi kabul eder. 🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶🕶 "İnatçısın" dedi sıcak nefesiyle. Gözleri bir saniyeliğine karşısında titrememek için çaba sarf eden dudaklarıma kaydı. Sonrasında gözlerime kaldırdı elalarını ve konuştu. "Ve ben inatçı kadınlardan nefret ederim." Yüzümde sahte bir sırıtış belirdi. Acımasız ve bir o kadar da samimiyetsiz bir gülümseme. "İnatçısın" dedim tıpkı bana kurduğu cümle gibi. "Ve ben inatçı adamlardan nefret ederim" derken nefret kelimesini büyük bir arzuyla, nefretle söylemiştim. 🕶🕶 Kitappadde MÜREKKEBİ KANLI DEFTER adında yazılan ilk kurgudur. Kurgu, karakterler, olaylar tamamen yazara, yani benim hayal gücüme aittir. Benzeri yoktur bilginize.

Adım Meyra okuma hevesi kursağında kalan genç bir kızım. Babam ve annem beni para için hiç tanımadıkları birine kuma verdi. Üniversiteye gideceğim yerde kuma gitmiştim. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Almanya`nın Frankfurt eyaletinde doğup büyüyen, annesi ile yaşayan Alina, baba sevgisinden mahrumdur. Alina bebekken babası onları terk eder. Yıllar sonra annesinin ani kararı ile Türkiye`ye taşınırlar. Aynı zamanda üniversite öğrencisi olan Alina yatay geçiş ile Türkiye`de eğitimine devam eder. Gittiği okulda Aras diye bir çocukla tanışır. Aras egoist, kız düşkünü ve kötü çocuk olmasıyla tanınan okulun popüler çocuğudur. Ama aslında içinde yatan kişilik dışarıya gösterdiğinden çok farklıdır. Alina ile Aras gün geçtikçe birbirlerinin gerçek hikayelerini öğrenip aşık olurlar. Ama geçmişin izleri onları rahat bırakmaz.

Kitapta her zaman ki gibi kıza el koyan bir mafya var ama bu kız onlara boyun eğecek mi acaba. Belki onlar kıza boyun eğer bilemeyiz. Bunu ilerleyen bölümlerde öğreneceğiz. ... "Onlar beni av sandı. Oysa ben avcıydım; onlar da benim avımdı."

Adil olmayan bir oyundasın Pusulan yok ,yönün yok,hayatın yok Neye inanırsın? Geçmişin karanlığınamı Geçmişlerin ortaklığınamı Yoksa geleceğin umudunamı

Hayat bazen yollarımızın hepsine engeller koyarken biz bir çıkış yolu aramaya devam ederiz oysaki çıkmazda olduğumuzu çok sonradan fark ederiz ve bunu fark ettiğimizde herşeyi parçalamak yıkmak hatta kendimizden bile kurtulmak isteriz ne yazıkki bunca söylediğim şeyler o kadarda kolay olmuyor en çokta ölmek çünkü kendimizi bir intihara sürüklerken arkamızda bıraktığımız yıkım bizi cesedimizle bile darmadağın edebilir oysaki biz sadece bir cesetten ibaret olucakken bazende bizi eline alan bir güç olur ne öldürür nede yaşatır herşeyiyle bir sis bulutu gibi etrafımızı salar ne bir yol bulmamızı sağlar nede doğru yola girmemizi bu güç bize çaktırmadan bizi tutsağı yapmaya çalışır bunları neden anlatıyorum dersenizde ben tam böyle karmaşık bir olayın içindeyim ne tutsak olduğum bu kocaman evde Bi adım ileriye gidebiliyorum nede her gece muhatap olmak zorunda kaldığım ve tecavüzlerine uğradığım adamdan kaçabiliyordum...

"Unutmak bir hediye değildir; bazen en acımasız cezadır." Şehrin neon ışıklarının ulaşamadığı, hatıraların birer para birimi gibi el değiştirdiği o karanlık sokaklarda, Mihra zihinlerin mimarıdır. İnsanların en utanç verici anılarını bir neşter gibi kesip atan, hafızaların derinliklerinde sessiz izler bırakan bir "Bellek Taciri" kendi elleriyle silip attığı bir geçmişin yükü, onu şehrin en gizemli ve en tekinsiz kapısına, Alaz’ın dünyasına sürükler. Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; gücün, soğukkanlılığın ve yalanın vücut bulmuş hali. Mihra ise bu sarayın duvarları arasında, zihinleri yeniden şekillendirmek için biçilmiş bir silah. Ancak bu evin temelleri, gün yüzüne çıkmamış anılarla ve saklanan gerçeklerle atılmış. Mihra, Alaz’ın zihnine her dokunduğunda, sarayın gölgeleri biraz daha derinleşir. Kimin avcı, kimin av olduğu, hangi anının gerçek, hangisinin inşa edilmiş bir illüzyon olduğu birbirine karışır. Gerçekler, sadece hatırlayanlar için değil, onları yok etmeye çalışanlar için de bir tehdittir. Unutulmuş kan ve aşk: Hiçbir şey göründüğü gibi değil, çünkü hiçbir anı masum değil.

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Sıraç pişmanlığın ve yaptığı hataların ağırlığı altında kalmıştı, Feride ise geçte olsa masumluğun ve anlaşılmanın hazzıyla rahatça bir nefes aldı. Kader ağlarını ikisi içinde örmüştü. Biri ateş diğeri suydu günü geldiğinde mutlak sonları ateş suya karışacaktı.

Alara Hoffman, yıllar sonra çocukluğunu geride bıraktığını sandığı ülkeye geri döndüğünde bunun yalnızca kısa bir ziyaret olacağını düşünüyordu. Almanya, onun için silik anılar, yarım kalmış bir geçmiş ve ablası Lara’nın mutluluğundan ibaretti. Fakat bazı yollar, insanı gitmek istediği yere değil, çoktan yazılmış bir hikâyenin tam ortasına çıkarır. Lukas’ın sessiz görünen evi, Adrian Keller’ın çözülemeyen bakışları ve her köşesinde saklanan sırlar… Zaman geçtikçe Alara, hiçbir karşılaşmanın tesadüf olmadığını fark etmeye başlayacaktır. Çünkü bazı insanlar hayatına yanlış zamanda girmez. En başından beri seni bekliyordur. Geçmişin gömdüğünü sandığı gerçekler birer birer gün yüzüne çıkarken, intikam ile aşk arasındaki çizgi giderek silikleşecek; verilen her karar geri dönüşü olmayan sonuçlar doğuracaktır. Ve bazen… En büyük savaş, hiç tanımadığını sandığın insanların arasında değil; Kendi geçmişinin içinde başlar.