İçerik Uyarısı: +1& içerikler vardır. Yaşı küçük olanlara tavsiye etmem

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

​"Önce gökyüzünü vadetti bana, sonra kanatlarımı kırıp beni o gökyüzünden aşağı bıraktı..." ​Evin, kalbinin sesini dinleyip Arda’nın kurdurduğu pembe hayallere tüm saf kalbiyle inanmıştı. Farklı kültürlerin, farklı dünyaların insanlarıydılar ama Evin için aşkın dili birdi. Bilmiyordu ki Arda için bu sadece tehlikeli ve tatlı bir oyundan ibaretti. ​Sevginin en mutlu, en masum anlarından, gözyaşlarının geceleri yastıkları ıslattığı o isyan dolu gecelere uzanan bir hikaye... Bir genç kızın umutlarıyla oynayan Arda, oyunu bitirdiğinde gerçekten kazanmış mı olacaktı? Yoksa Evin`in ahı, onun dünyasını da mı başına yıkacaktı? ​Hayalleriyle vurulan bir kızın ve geç gelen bir pişmanlığın hikayesi.

Westwood Lisesi’nin parıltılı koridorlarında hayatta kalmanın tek bir altın kuralı vardır: Asla maskeni düşürme. On sekiz yaşındaki Merve için bu kural, vintage elbiseleri ve kan kırmızı ruju kadar katlanılmazdır. Lisenin sahte gülücükler ve yalanlar üzerine kurulu hiyerarşisinde o, pimi çekilmiş bir dürüstlük bombasıdır. Ancak doğruyu söylemek, etrafındaki herkesin sağır olmayı seçtiği bir dünyada en büyük suçtur. Karşısında, okulun kusursuz ponpon kızı, abisinin sevgilisi ve kendi kibrinin esiri olan Avery vardır. Avery`nin inşa ettiği o mükemmel camdan şatoyu tek bir sırrıyla sarsan Merve, kendini acımasız bir savaşın tam ortasında bulur. Korumacı abisi Gökhan, aşkın kör edici ışığında kaybolmuşken; Merve`nin karanlık gölgelerdeki en yakın arkadaşı Diana, sessiz çığlıklarıyla kendi kalbini kanatmaktadır. Ve sonra... Eric vardır. Okulun Amerikan futbol takımı kaptanı, Avery’nin abisi ve Merve`nin en sinir bozucu baş belası. Alaycı gülümsemesi ve koyu yeşil gözlerinin ardında sakladığı sırlar, Merve için hem bir kurtuluş hem de geri dönüşü olmayan bir yıkım olacaktır. Kusursuz görünen hayatların ardındaki o iğrenç yalanlar gün yüzüne çıktığında, dökülen sadece bir kadeh kırmızı punch olmayacaktır. Herkesin bir rol oynadığı bu sahnede, maskeler düştüğünde geriye kim kalacak?

Bir zamanlar özgür bir genç kız olan Alara, ailesinin yok edilmesinden sonra esir alınarak Kızıl Saray’a cariye olarak satılır. Sarayın sahibi, korku ve kanla hükmeden zalim kral Ateş’tir. Alara dışarıdan sessiz, itaatkâr ve kırılmış görünse de içinde tek bir ateş vardır: intikam. Sarayda hayatta kalmak bile zorken Alara, entrikalar, ihanetler ve ölüm oyunlarının ortasında adım adım güç kazanmayı öğrenir. Ancak karşısında kralın gözdesi, güzelliği kadar zehriyle de ünlü sinsi cariye Asya vardır. Asya, Alara’nın saraydaki yükselişini ilk fark eden kişi olur ve onu yok etmek için her yolu dener. Sarayın en güçlü savaşçısı, kralın sağ kolu ve krallığın koruyucusu Kağan ise herkese sadık görünür… fakat içinde yıllardır büyüttüğü gizli bir nefret vardır. O da bu çürümüş krallığın yıkılmasını istemektedir. Alara, cariyelikten başlayıp sarayın en tehlikeli oyunlarını oynayarak önce kralın güvenini, sonra halkın desteğini, en sonunda da tahtı hedefler. Fakat tahta giden yol; aşk, ihanet, kan ve ölümle doludur. Çünkü bazen kraliçe olmak için önce bir kralın ölmesi gerekir.

"Bazı nefretler öldürmez, sadece sizi daha çok kanatır." Saint Jude Akademisi’nin görkemli taş duvarları arasında iki şey asla gizli kalmaz: Kan ve Ter. Axel Sterling; parkelerin soğuk celladı, basketbol sahasının ulaşılamaz kaptanı. Bir maçta Nova Rossi’nin tek bir hamlesiyle sadece geleceğini değil, babasının dünyasındaki yerini de kaybetme eşiğine geldi. Nova Rossi; okulun ritmini belirleyen ponpon kız lideri. Onun her gülüşü bir maske, her dansı ise ailesinin karanlık suçlarını örtmek için bir illüzyon. Axel’in, Nova’nın ruhunu döktüğü o gizli şarkıları tüm okula sızdırmasıyla başlayan savaş, planlanan yıkımın aksine Nova’yı Saint Jude’un yeni ikonu haline getirdi. Artık bu kavga sadece babalarının yönettiği kirli mafya dünyasının bir mirası değil; iki genç ruhun birbirini yok etmek için ant içtiği kişisel bir cehennem. Okul koridorlarında sessiz sevkiyatların planlandığı, her adımın bir infaza çıktığı bu oyunda tek bir kural var: Asla aşık olma. Çünkü bu dünyada aşk, bir kurtuluş değil, sadece daha şık bir idam fermanıdır.

"Bana on sekiz yıl boyunca bir yalanı yaşattılar." Yedi nüfuslu, rutubet kokan, her köşesine sefaletin sindiği o evin istenmeyen kızıydım ben. Üzerime giydirilen başkalarının eskileri, sofrada bana düşen o en küçük pay ve ne yaparsam yapayım o gözlerdeki `yabancı` bakış... Hepsi benim gerçeğimdi. Ben Sıla`ydım; İstanbul`un arka sokaklarında unutulmuş, o yoksul ailenin sığıntı kızı. Ta ki o rüyalar başlayana kadar. Zihnimin duvarlarını yıkan, gözlerimi kan ve intikam hırsıyla açmama sebep olan o fısıltılar bana kim olduğumu haykırıyordu. Ben o döküntü evin kızı değildim. Ben benden çalınan bir hayatın, arkamdan çevrilen karanlık oyunların ve kanla yıkanmış bir tahtın tek varisiydim. Beni bir çöplükte büyümeye mahkum eden gerçek ailem... Yıllarca bana `kızımız` diyerek o iğrenç yalanı sürdüren sahte ailem... İçimde uyanan bu karanlık gücü artık durduramam. Gölgelerin ardındaki o geçidi bulacağım. Oraya, ait olduğum yere gideceğim. Ve benden çalınan her bir saniye için, hepsinden hesap soracağım. Merhamet yok. Sadece intikam var.

Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

KAYBOLAN HAYATLAR, SAKLANAN GERÇEKLER, ALINACAK İNTİKAMLAR, YAPILAN PLAN VE STRATEJİLER……

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"Bazen bir tek adım, tüm dünyanı alt üst edebilir. Beren ve Yaman’ın yolları, İstanbul sokaklarında kesiştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

Okul koridorunda yürürken onu gördüm. Yıllardır unutmaya çalıştığım yüz tam karşımdaydı. Aras Demir. Bana baktığında sanki hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. O an tek bir şey düşündüm: “Bu sefer acıyı yaşayan ben olmayacağım.”

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Bir anda ortaya çıkan ailesine alışmaya çalışırken gerçeklerin çok farklı olduğunu öğrenen Umay`ın hayatını okuyacağız...

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" "Ne var kardeşim bu adamda? Ne sus sus deyip duruyorsunuz? Neden korkacakmışım?" `...` "Adım ejder , bu kadarı da yetmiyorsa diğerlerine `insan kasabı ` diye sorarsan onlar beni titrek parmaklarıyla göstereceklerdir minik serçe" 🪽 Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

"Neden en başından beri bendim?" "Çünkü intikamım için açılan tek kapı senden geçiyordu." Sözleri bir hançer gibi yüreğime saplanırken gözlerinde en ufak bir kıpırtının dahi olmayışı, gerçekleri yüzüme bir tokat gibi çarptı. Omuzlarım düştü, ağlamamak için kendimi zorladığım halde sağ gözümden bir yaş aktı. Atalay göz yaşımı gördü ve buruk bir tebessüm etti. "Annem de tıpkı böyle ağlardı." ---------------- Annesinin intikamını almak için Karavel ailesinin soyunu kurutmak isteyen Atalay Demirel ve esir tuttuğu ikizini Atalay Demirel`in elinden kurtarabilmek için onunla mücadele eden Ecem Karavel`in çelişkili bir hayatı. Peki ya, bu iki mücadeleci düşman birbirine âşık olursa? 🎭

“Buyurun?” dedim soğuk bir sesle. “Size de günaydın, küçük hanım.” Kaşlarım hızla çatıldı. Kimdi bu? “Ne için gelmiştiniz, beyefendi?” dedim sertçe. Dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. “Karımı almaya geldim, hanımefendi.” Tanımadığınız bir adamla evli olduğunuzu öğrenseniz ne yapardınız?

Adım Meyra okuma hevesi kursağında kalan genç bir kızım. Babam ve annem beni para için hiç tanımadıkları birine kuma verdi. Üniversiteye gideceğim yerde kuma gitmiştim. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Almanya`da doğup büyüyen Aslı, ailesiyle birlikte memleketi Diyarbakır`a tatile gelir. Hayatı boyunca özgürlüğüne düşkün olan Aslı`nın tek amacı, ailesiyle güzel zaman geçirmektir. Ancak kaderin onun için hazırladığı yol tamamen farklıdır. Murat Hasımoğlu, bölgenin en köklü ve saygın ailelerinden birinin tek oğludur. Ailesinin değerlerine sıkı sıkıya bağlı, güçlü ve kararlı bir gençtir. Geçmişte yaşanan bazı kırgınlıklar, iki aileyi yıllar sonra yeniden karşı karşıya getirir. Aile büyüklerinin aldığı ortak karar sonucunda, geçmişe sünger çekmek ve iki aile arasında kalıcı bir barış sağlamak için tek bir adım atılmasına karar verilir: Aslı ve Murat`ın evlenmesi. Birbirini hiç tanımayan, iki farklı dünyanın insanı olan Aslı ve Murat, ailelerinin huzuru için bu zorunlu kararı kabul eder. Başta sadece bir mecburiyet olan bu evlilik, zamanla Almanya`dan gelen asi bir kız ile geleneklerine bağlı bir adamın birbirlerini anlama serüvenine dönüşür. Farklılıkların gölgesinde, inatçı iki kalbin hikayesi...

--- Ferah Dumanlı, Türkiye’nin en güçlü iş ailelerinden birinin tek kızıdır. Dışarıdan kusursuz, zengin ve kontrollü bir hayatı vardır ama ailesinin içinde herkesin sustuğu kirli sırlar saklıdır. Bir gece, babasının geçmişte yaptığı büyük bir ihanetin bedeli kapıya dayanır: Mafya dünyasının en tehlikeli isimlerinden Birkân Kara-Asman, intikam için geri dönmüştür. Birkân’ın planı basittir: Ferah’ın hayatını yavaş yavaş elinden almak… ama onu doğrudan yok etmek değil. Onu kendi dünyasına çekmek. Ferah’a tek bir seçenek bırakır: Ya ailesinin çöküşünü izler ya da Birkân’la zorunlu bir evliliğe imza atar. Ferah, hayatta kalmak için bu evliliği kabul eder. Ama bilmediği şey şudur: Bu evlilik sadece bir intikam planı değildir. Birkân’ın geçmişi de en az Ferah’ın ailesi kadar karanlıktır. Aynı çatı altında geçen bu zorunlu evlilik; güç savaşına psikolojik oyuna takıntılı bir aşka ve kanla yazılmış bir geçmişe dönüşür. Zamanla intikam yerini tehlikeli bir çekime bırakır. Ama bazı sırlar açığa çıktığında, aşk bile kurtuluş değildir. Çünkü bu hikâyede kimse masum değildir… ve herkesin bir bedeli vardır. ---

Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Namlu, tam göğsünün ortasında. Sadece birkaç saniye uzaktayım onu bitirmeye. Peki neden yapmıyorum? Birkan sırtını duvara yaslamış. Kaçmıyor bile. Sanki ölmek onun için bir kurtuluş gibi. Sanki bu geceyi yıllardır bekliyormuş gibi bakıyor. Ve ben… nefret etmek isterken, ona bakmaktan kendimi alamıyorum. "Söyle. Neden?" Sesim çatallı. Ağlayacak gibi hissediyorum ama ağlamayacağım. Onun karşısında ağlamayacağım. Asla. "Neden beni kurtardın? Neden evlendin benimle? Neden geceleri odamın kapısında nöbet tutuyorsun?" Silahı biraz daha sıkıyorum. Parmaklarım bembeyaz oldu. "Düşman mıyım, esir miyim, neyim ben sana?" Sustu. O sustukça içimdeki fırtına büyüyor. Sonra duvardan ayrıldı. Bir adım attı. Sonra bir adım daha. Namlu göğsüne değdiğinde nefesim kesildi. "Geri dur." "Hayır." "Vururum." "Vur." Gözlerim doldu. İstemiyorum. Ama ellerim kilitlendi. Tetikte bekleyen parmağım… kımıldamıyor. Birkan durdu. Artık aramızda birkaç santim var. Alnını namluya dayadı. Ve bana baktı. Karanlıkta bile gözlerini görebiliyorum. İçinde kaybolduğum o lanet olası gözleri. "Düşman olarak girdin hayatıma." Sesi alçak. Yumuşak. Ama içinde yılların ağırlığı var. "Silahı bana doğrultan yegâne kadınsın." Parmağını uzattı. Namluyu okşar gibi gezdirdi. İtmedi. Çekmedi. Sadece dokundu. Ve ben o dokunuşla yanıyorum. "Ve hâlâ…" Sesi düğümlendi. O adam. O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor. "Vazgeçemiyorum." Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi. Ona vuramam. Biliyorum. O gece çamura battığımda beni yerden kaldıran elleri. Sabaha kadar başımda bekleyen gölgeyi. Hiç sormadığı halde her şeyi yapan adamı… Ellerim düştü. Silahı yere atmadım. Ama doğrultamıyorum artık. "Öldüremiyorum seni." Sesim kırıldı. İçimde bir şey kırıldı. O kadar uzun süre sıktığım bir duvar vardı ya… işte o çatladı. "Lanet olsun." Gözümden bir damla düştü. İnanmıyorum. Ağlıyorum. Onun karşısında ağlıyorum. "Lanet olsun sana, Birkan." Silahı elimden aldı. Parmaklarıma dokundu. Bir öpücük kadar hafif. Sonra eğildi. Alnını alnıma dayadı. O kadar yakındı ki nefesini hissediyorum. "İyi edersin." Hıçkırdım. Küfretmek istiyorum. Bağırmak istiyorum. İtmek istiyorum. Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum. "Öldüremezsin beni, Ferah." Sesi fısıltı. "Çünkü ben senin içinde yaşıyorum." O gece tetiği çekmedim. Çekemezdim. Çünkü onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun. --- "Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Peki neden çekemiyorum tetiği?" "O sustukça içimdeki fırtına büyüyor." "O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor." "Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi." "Öldüremiyorum seni. Lanet olsun sana, Birkan." "Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum." "Onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun." ---