🌑🌑🌑 Siyah Karaer, bugün o, yer altının en gizemli örgütü Les Ombres Noires`in (Kara Gölgeler) lideri. Tek bir amacı var: Geçmişini çalan babasından intikam almak.​Ancak bir metro istasyonunda, buz gibi bir gecede kaderi, kendisi kadar sert bir yabancıyla çarpışır: Kaan Aras.​Kaan, sistemi kökten yıkmayı amaçlayan Point Zéro örgütünün lideridir ve yanında en az kendisi kadar gizemli "sağ kolu" Alpar vardır. İhanetin, sırların ve pıhtılaşmayan yaraların gölgesinde iki lider, iki düşman örgüt ve kaçınılmaz bir çarpışma...​Siyah, kanını durduran bu adamın aslında hayatını altüst edecek kişi olduğunu anladığında, artık çok geç olacaktır. ♟️♟️♟️

Fırtınalı bir günde sadece hava almak için dışarıya çıkan Nalan, iç sesini dinleyerek hayatının tüm noktalarını belirlemiştir. Önüne sunulan iki seçenek vardır. Ya sonsuza dek ruhunu hapsedecektir ya da... Sadece dört harf bir kelime, ölüm. "Bazı şeyleri kelimelerle anlatmak yetmez, hissetmek gerekir."

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

"Her ailenin bir sırrı vardır. Bizimkilerin ise mezarlığı." 22 yaşındaki Enes Korkmaz, babası Haluk’un sağındaki sandalyede, annesinin hayaletiyle ve babasının beklentilerinin ağırlığıyla oturuyor. Masada soğuyan yemek, kulaklarında ise onu çocukluğunda öldüren o kahkahanın yankısı var: kuzenleri Alaz`ın sesi. Enes, altı yaşında annesini, dokuz yaşında ise kuzenlerinin kurduğu tuzakla kendi güvenini kaybetti. Şimdi, Korkmaz ailesinin kalbinde, soğuk ve sessiz bir savaşın tam ortasında. Bir yanda, onu "zayıf" gören ve tahtını ele geçirmek için pusuda bekleyen amcası Levent ile oğulları Alaz ve Yiğit. Diğer yanda, acısını öfkeye dönüştürmüş, sevgisini kaybetmiş ve oğlundan yalnızca güç bekleyen babası Haluk. Ancak Enes artık o korkan çocuk değil. Annesinin sandalyesinin altında bıraktığı son mesaj, onun için bir talimata dönüştü: "Güçlü ol küçük aslanım. Ama kalbini asla taşlaştırma." Bu, bir iktidar savaşından çok daha fazlası. Bu, bir insanın küllerinden doğuş hikayesi. Karanlık aile sırları, ihanetlerle örülü bir iktidar mücadelesi ve kalbini korumaya çalışan bir adamın içsel yolculuğu... MİRAS, sevginin ve nefretin, zayıflığın ve gücün, geçmişin ve intikamın kesiştiği bir psikolojik seri gerilimin ilk perdesi.

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Eylül, adını bilmediği bir hayatın içine bırakıldığında tek istediği şey biraz huzurdu. Miraç ise bu evliliğin sadece bir zorunluluk olmadığını kendine bile itiraf edemiyordu. Aynı evde, aynı sofrada, aynı kalabalığın içinde… Ama bambaşka yalnızlıklarda. Miraç, Eylül’ün yabancılık çekmemesi için çabaladıkça; Eylül, kalbini korumak için bir adım geri durdu. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar, ama güven zamanla yazılır. “Bir Papatya Meselesi”, iki inatçı kalbin, gururla sevgi arasında verdiği sessiz mücadelenin hikâyesi. Aynı zamanda ise sırların, travmaların içinde olan bir hikaye.

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

​"Bazı günahlar toprağa gömülür, bazıları ise küle döner." ​Azra "Kül" Soykan; o adaletin kör noktası, sistemin en tehlikeli sızıntısı. Arkasında iz bırakmayan, her düğümü tek bir mermiyle ya da tek bir kodla çözen bir hayalet. ​Şehrin en güçlü ismi Karan Demirkol`un babası öldürüldüğünde, geriye sadece cevabı olmayan sorular ve şifreli bir geçmiş kaldı. Karan, bu karanlık labirentten çıkmak için tek bir yola güveniyordu: Bir zamanlar yakalayamadığı o "Kül"e. ​İntikam ateşiyle yanan bir adam ve o ateşi küle çevirmeye yeminli bir kadın... ​Soylu maskelerin ardındaki saf pislik ortaya çıkarken, her sır yeni bir düğüm, her yakınlaşma yeni bir tehlike doğuracak. Karanlığın içinde bir oyun kuruldu ve bu oyunun tek bir kuralı var: ​Kül olmadan, şifreyi çözemezsin. Azra (Kül): "Bana para ya da güç teklif etme Demirkol. Bana o soylu maskelerinizin ardındaki saf pisliği vaat et." Karan: "Sen kâbus ol Azra, ben o kâbusun içinde uyanmaya hazırım."

Moretti ailesinin göz kamaştırıcı dünyasında her şey kusursuz görünüyordu. Zenginlik, güç ve saygı… Ama bu kusursuz hayatın içinde kimsenin görmek istemediği bir gölge vardı. Valerio Moretti. Aynı gün doğmuş iki kardeşten biri. Ama biri ışıkta büyürken diğeri karanlıkta bırakıldı. Yıllarca saklanan, görmezden gelinen ve unutturulmaya çalışılan Valerio artık geri dönüyor. Bu kez gölgelerden değil… doğrudan ışığın içine. Leandro’nun hayatını, gücünü ve yerini almak için. Ama planının en tehlikeli kısmı güç değil. Celestina. Çünkü Celestina, Valerio’nun asla sahip olmaması gereken tek şeydi. Ve bazı gölgeler… Işığa çıktığında her şeyi yok eder.

Averia`nın kadim topraklarında Voltrixler yıldırımı, tenebrynler karanlığı, varonlar rüzgarı, frovalar soğuğu, ignariler ateşi taşırdı damarlarında. muhafızlar ise iki dünyanın arasında melez bir ırktı Diyarı yokuşa sürüklenmesi ise üç adam korkaklığın eski suçunu işlemesiyle başladı Kanlarından olan bebekleri oramanın soğuk kalbine bıraktılar ölüm için fakat orman ölüm değildir orman hatırlar bir alfa ejderha, küllerle kaplı kanatların açtı onları yutmadı besledi Kutsal ejderha sütü ile beslenen o terk edilmiş bebekler, zamanla efsanelerin karanlık kıyısında fısıldanan isme dönüştü: Ejderha Muhafızları Ateş göz bebeklerinde yanıyor, damarlarında kadim bir kudret akıyordu safkan krallıklar korktu korku savaşı doğurdu savaş ise katliamı Muhafızlar Endowa diyarına göç etti Ama Endowa bir mezarlıktı; ölülerin değil, unutulmak istenenlerin mezarlığı Orada sürgününün paslı zinciriyle büyüyen, yüz yıl boyunca intikamı bekleyen morganlar vardı ve yüz yıl sonra, kan yeniden konuştu Valessia. Kanlı kılıcı, içindeki intikam ateşini harlıyor Adı, geceleri çocukları susturan bir fısıltı: Pençe Bir kahraman değil Bir kurtarıcı hiç değil Bir seri katil Ama belki de dünyanın ihtiyaç duyduğu tek şey, bir canavardır morganları durdurabilecek tek şey, efsanelerde yazan ilk ejderha muhafızına ait günlükte yazıyordu ve Valessia`nın yeni hedefi morganların soyunu kurutmaktır Tam o sırada, yüz yıllardır mühürlü duran Averia-Endowa geçidi tekrar açılır Kanın mı, yoksa barışın mı iki diyar arasında yol bulacağını kimse bilmez çünkü bazı kapılar ışığı bazı kapılar ise karanlığı serbest bırakır Ve bu hikayede... Hiç kimse masum değildir

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"Bazı insanlar karanlıktan kaçar, bazıları ise o karanlığı yönetir... Selçuk Saygun babasının gölgesinden uzaklaşıp tek başına yaşamak için çabalarken, aniden gelen haberle geçmişi kapısında bekler. Geçmişiyle yüzleşebilecek mi? yoksa herşeyden uzaklaşıp kendisinden ve geçmişinden kalabilecek mi?

Bir canın bedeli: Ya ölüm ya nikâh.

"Her şey bir deniz kabuğunun gözüme ilişmesiyle başlamıştı..." Çok küçük yaşlarda kardeşini kaybeden Gül; bu acıyla büyümüş, kalbinde kopan fırtınaları kimseye duyurmadan yaşamayı öğrenmişti. Ancak hayat onu hiç beklemediği bir anda bir dönüm noktasına sürükledi ve aşkın en gerçek haliyle tanıştı. Tüm o fırtınanın ortasında sadece Gül Sezer ve Doruk Demirkan vardı. Geçmişi kanla mühürlenmiş iki insan... Bu sadece geçmişlerini değil, geleceklerini de kanla yazmış iki insanın hikayesiydi. ? ise geçmişten gelen sırlarıyla peşlerini bırakmayacaktı. Ama bilmedikleri şuydu; o denli çok kanın içinde, insanın boğulması kaçınılmazdı...

“O adam sana bir şey mi yaptı?” diye sordu Deniz merakla. Onu çok bekletmeden cevap verdim. “Beni kaçırdı. Nedenini hâlâ tam olarak bilmiyorum. Ama aylarca bir depoda tuttular beni. Ellerim bağlıydı, bazen günlerce konuşan kimse olmuyordu. Bazen de… keşke hiç konuşmasalardı diyordum.” Omzumdaki ağrı biraz sızladı ama devam ettim. Çünkü artık duramazdım. “Sonra bir gece… deponun dışından gelen silah sesleri duydum.” Deniz’in bakışları keskinleşti. “Bağırışlar vardı. Kapılar kırılıyordu. İnsanlar koşuyordu.” Gözlerimi tekrar ona çevirdim. Hala devamında ne geleceğinin merakıyla bana bakıyordu. “Ve sen içeri girdin.” O an odadaki sessizlik ağırlaştı. Deniz bir an kıpırdamadı. Daha doğrusu kıpırdayamadı. Ama yüzündeki ifade donmuş gibiydi. --------------------- On bir yıl önce bir depoda hayatları kesişti: biri kurtaramadığı bir kız, diğeri unutamadığı bir gece. Şimdi kader onları yeniden karşı karşıya getiriyor… ama bu sefer aralarında yalnızca geçmiş değil, intikam da var.

Catherine Elise Sinclair - Sarp Arel Karahan "Bu hâlde, burada olmanın tek açıklaması var. Ya çok aptalsın ya da çok tehlikelisin." "Tehlikeli değilim ben." "O zaman aptalsın" "Sadece gitmek istiyorum." "Gitmek istiyorsan git. Ama unutma dışarıda benden daha kötü insanlar var." Oxford`da özgürdü. Kanada`da yabancıydı. Türkiye`de... avdı. Catherine`in babası, onu bir intikam planının içine doğurdu. Şimdi tek istediği şey, kızının o planı tamamlaması. Ama Catherine`in önünde iki seçenek var: Ya babasının ipleriyle yaşayacak... Ya da kendi kaderini koparıp alacak. Ve bir gece, bir kafesin önünde, bir adam ona anahtar uzatıyor. Ama kimse şunu söylemiyor: Bazı anahtarlar kurtuluş değil, başka bir esarettir. Kafeste Bir Kızıl... Yayınlanma Tarihi: 19.02.2026

Bu bir ASKER ve GERÇEK AİLEM kurgusudur. ‘’Sen benim kaderimsin. Seni bir kez kaybettim, bir daha kaybedemem. Sensiz geçen yıllarımı bana geri vermek zorundasın.’’ ‘’Ben yapamam anla artık. Bu kalp ölü, atıyor ama yaşamıyor. Benimle olursan sen de ölürsün.’’ ‘’Hayır, ben asıl sen yokken bir ölüymüşüm. Bu kalp bir tek seni görünce böyle atıyor ve yaşadığımı hissediyorum. Lütfen, bana izin ver ben de senin kalbini tekrar yaşatayım.’’ ‘’Bilmiyorum. Kafam çok karışık ama kalbim sadece sen diyor her zaman sendin sanki. Her şeye ve herkese rağmen.’’ ‘’Her şeye ve herkese rağmen. Seni bir daha bırakmam.’’ ‘’SÖZ mü Alp?’’ ‘’SÖZ Miray’ım. Bu benim sana asker sözüm.’’ Kıdemli Yüzbaşı Emir Alp Bozkurt Yüzbaşı Aslı Miray Keskin

İNTİKAMDAN DOĞAN BİR AŞK MASALI ... Genç kadının gözlerinde derin bir yenilgi vardı. Yorgunluk ve bitkinlik bedenini esir almış, bakışları küçük ellerinin ortasında kızıla boyanmış lekeye takılmıştı. Yarın, hiç tanımadığı, hiç sevmediği bir adamın karısı olacaktı. Abisi için… Ne yaşadıysa, neye mecbur bırakıldıysa, hepsi abisi içindi. O ve  onun bebeği için… Korkuyordu. O adamın gözlerinin kahverengisi öylesine delice bakıyordu ki, sanki canının yanacağını bağırır gibiydi her göz süzüşü. Kardeşinin intikamını alacaktı elbet o kadın vesilesiyle. O ve onun ailesi düşmandı adama. Ve adam düşman sevmezdi... Berzan BORAN. Canını yakacaktı… Ciğerini nasıl söktüyseler öyle solduracaktı  o ailenin en kıymetli çiçeğini. Kabus olacaktı bir kere. Kardeşini ondan koparmanın bedelini ödetmek için yakacak, yanacak, kül olacaktı. Ama bir şey vardı… Kalbi… Kalbi o çiçeği soldurmak istiyor muydu? Bunu billmiyordu işte  Kadının gözlerinde ürkek ceylanlar saklıydı; hem korkusuz, hem de kaçmak ister gibiydi. Bakışları pusluydu; bir yanı bangır bangır adama nefretini haykırırken diğer yanı sanki hak veriyordu. Biliyordu ki sanki canı yanıyor. O kadın değeri bir mücevher gibiydi… Ama adam farkında bile değildi elindeki servetin. Bir yanı delice kadından kaçmak isterken, diğer yanı da  adını koyamadığı bir hisle yanıp kavruluyordu. Neydi bu yoğun duygunun adı? Kıskançlık… Bariz kıskançlıktı... “Hazır ol Civan Bey,” dedi genç adam. “Yarın gelip alacağım cevabını. Seçim senin; ya kardeşim, ya kardeşin.” Sözleri ağırdı. Ortama çaresizlik sinmişti. Kadının ürkek parıltılarla şekillenen harelerinden gözlerini alamıyordu. Onlar, büyük bir intikamın kurbanıydı. Kadın, yanaklarından süzülen damlalarla teslim olmuştu adama. Peki ya adam? Oysa o  çoktan kendinin saymıştı kadını… Geliyor… Büyük bir intikamın gölgesinde yeşerecek mucizevi bir destan. Ya intikam bitecek, aşk kazanacaktı… Ya da intikam kazanacak, aşk hiç var olmayacaktı. Onlar, ancak birbirlerinin gölgelerinde nefes alabilecekti. BERZAN ❤ GÜL BORAN

Hayat bazen tek bir gecede, tek bir yalanla darmadağın olur... Açelya’nın tüm dünyası, sevdiği adam tarafından terk edilmesi ve aynı gece annesini kaybetmesiyle kül olur. Ancak bu acının içinde, bir mucizeye dönüşmeye aday, ama karanlık bir sırrı da beraberinde taşıyan bir bebek yeşermeye başlar. Korhan’ın geçmişindeki hataları telafi etme çabası ve Açelya’ya karşı duyduğu o tanıdık ama bir o kadar da yabancı "sahip çıkma" isteği, ikisini de uçurumun kenarına sürükleyecek. Bu hikaye, küllerinden doğan bir çiçek mi yoksa yeni bir yıkım mı getirecek? "Açelya, o gün o odada sadece annesini değil, kendi ruhunu da o soğuk yatağın üzerinde bıraktı... Ta ki Korhan’ın karanlığına çarpan o ilk bebeğin sesine kadar."

Satranç tahtasında şahı devirmek kolaydı. Ama kalbi devirmek... ölümcüldü

Dört yaşında kacırılan adam özgürlüğüne kavuştuğunda geçmişinin hesabını sormak için düşmanının kızına yakınlaşır. 13 yılın sonunda aşık olduğunu fark eder fakat evlendikleri gün kadın her şeyi öğrenir aralarında bi savaş başlar. Bazı insanlar gider. Bazıları kalır. Ama bazıları, sustuğun yerde ölür. Ve bu kitap, o sessizliğin ardından kalan her şeydir. İntikam uğruna başlayan bir oyun, bir çift gözlere yenilen kalp ile bozuldu.

Küllerinden doğdu. Önce av oldu sonra avcı..

"Bir gün yaşadığınız bu hayatın sadece yalandan ibaret olduğunu öğrendiğinizde ne yaparsınız?" “Gerçekler er ya da geç ortaya çıkardı. İster tam zamanında olsun, ister hiç beklemediğimiz bir zamanda.” “ İçinde olduğun bu hayatta kendisini bulmaya çalışan bir Berçem’in hikayesi.” "Geçmiş sırlarla dolu!! Gün geçtikçe geleceğin tehlikeli yüzünüze çarpıyor" (Bu kurgudaki her şey tamamen hayal ürünüdür.) Bölüm sonunda oy vermeyi, yorum yapmayı ve beni takip etmeyi unutmayın. Şimdiden teşekkür ederim Zamanın Ters Yüzü

İlk hikayem olan Kan ve Süt`ü sizlerle paylaşmak istiyorum. Tek hayali hayatının aşkı olan Leyla`ya hislerini açmak olan Şakir bir gün süt kardeşi Kâmil`in ameliyat olduğunu öğrenmesiyle karakomedi tadında başlayıp gerilim ve polisiye türlerini içinde barındıran hikayesini sizlerle paylaşıyorum . İyi okumalar

Siyah bir renk değildir; bir son, bir başlangıç ve bazen de saklanacak tek dürüst yerdir. Venüs Karahanlı için dünya, omuzlarındaki melek dövmesinin üzerine binen yüklerden ibaret. Geçmişin küllerini savurmaya değil, o küllerden bir fırtına yaratmaya geliyor. İntikam zayıfların oyuncağıdır, o ise adaleti kendi elleriyle tasarlayacak. Karanlığın ta kendisiyle tanışmaya hazır mısınız? Çünkü güneş sadece odaları aydınlatır, ruhları değil. "Işık sadece göz boyar, gerçekler karanlıkta saklıdır."