Bazı ölüler yanarak susmazdı. Küllerinin arasından gerçeği fısıldamaya devam ederdi. Ve ben, bu kelimelerin arasında gizli olan umuda inanarak yaşamaya çalışmıştım. Yıllar önce verilen bir söz. Sebebi açıklanmayan bir yasak. Ve kimsenin yüksek sesle dile getirmeye cesaret edemediği bir gerçek. Ya da bir çok gerçek mi demeliyim? Babam, neyin peşinde olduğunu söylemeden beni herkesten uzak tutmak istemişti. Ben ise nedenini bilmeden susmayı öğrenmiştim. Bazı yaşananlar, fark etmeden kaderime karışmıştı ve buna engel olamamıştım. Günler gelip geçmiş, sırları teker teker gün yüzüne çıkarmaya başlamıştı. Artık bildiğim tek bir şey vardı. Zaman, gerçeklerden kaçmak değil, öğrendiğim her gerçekle bir bir savaşmaktı.

Ben gece, bursla girdiğim kolejde zengin öğrencirin alay konusu olmuştum....

​"Bazı intikamlar sessizce büyür..." ⛓️✨ ​Babasının şüpheli kaybından 10 yıl sonra, intikam yeminiyle şerefli bir Üsteğmen olarak dönen Alperen… 🫡🦅 ​Ve yıllar sonra gittiği amcasının malikanesinde karşılaştığı iki büyük fırtına: 👁️💚 Gözlerinde ölümcül sırlar taşıyan ürkek, yeşil gözlü bir kız… 🚨 Ve tam o an gelen şok telefon: "Yüzbaşı Baran Çevik esir düştü!" ​Alperen, komutanını kurtarmak için sınır ötesinde kanlı bir pusunun ortasına atılırken henüz gerçeklerden habersizdi: 💥 🎭 Amcası, o terör örgütünün başındaki karanlık gölgenin ta kendisiydi! 💔 Malikanede esir gibi duran o solgun kız ise, kurtarmaya gittiği yüzbaşının öz kızıydı! ​Vatan sevgisi, ihanet ve imkansız bir aşk… 🫀🍂 Her adımı önceden sızdırılan bir savaşta, Alperen bu kördüğümü çözebilecek mi? 🩸👀

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Adım Meyra okuma hevesi kursağında kalan genç bir kızım. Babam ve annem beni para için hiç tanımadıkları birine kuma verdi. Üniversiteye gideceğim yerde kuma gitmiştim. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Bir zamanlar özgür bir genç kız olan Alara, ailesinin yok edilmesinden sonra esir alınarak Kızıl Saray’a cariye olarak satılır. Sarayın sahibi, korku ve kanla hükmeden zalim kral Ateş’tir. Alara dışarıdan sessiz, itaatkâr ve kırılmış görünse de içinde tek bir ateş vardır: intikam. Sarayda hayatta kalmak bile zorken Alara, entrikalar, ihanetler ve ölüm oyunlarının ortasında adım adım güç kazanmayı öğrenir. Ancak karşısında kralın gözdesi, güzelliği kadar zehriyle de ünlü sinsi cariye Asya vardır. Asya, Alara’nın saraydaki yükselişini ilk fark eden kişi olur ve onu yok etmek için her yolu dener. Sarayın en güçlü savaşçısı, kralın sağ kolu ve krallığın koruyucusu Kağan ise herkese sadık görünür… fakat içinde yıllardır büyüttüğü gizli bir nefret vardır. O da bu çürümüş krallığın yıkılmasını istemektedir. Alara, cariyelikten başlayıp sarayın en tehlikeli oyunlarını oynayarak önce kralın güvenini, sonra halkın desteğini, en sonunda da tahtı hedefler. Fakat tahta giden yol; aşk, ihanet, kan ve ölümle doludur. Çünkü bazen kraliçe olmak için önce bir kralın ölmesi gerekir.

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Düşmandan aşka…

Geçmişin yankısı, geleceğin kıyısı, bugünden bakınca yarının ilk adımı; bir nefeslik cesaret, kaderin kapısı. Uzun yıllar sonra çocukluk arkadaşı olan Ada vesilesiyle ülkeye yeniden dönen Naz Aksoy, geçmişin yükünü bırakıp yeni bir hayata başlamak ister fakat geldiği gibi kaçtığı geçmişiyle karşılaşır. Yeni bir bir gelecek için çıktığı bu yolda en büyük korkusu Cihan Aksoy`un başlattığı bir oyun tüm dengeleri değiştirir. İntikam için çıkılan bu yolda Naz`ı bekleyen yalnızca oyun kurucular değil, kendi içinde ki sessiz yaralardı; çünkü bazı hesaplar mahkemede değil kalpte görülürdü. Geçmişin izlerini silmek isterken attığı her adımda Cihan`ın bıraktığı gölgeler büyür; dostla düşman arasında ki çizgi incelir. Güvenmek kumar, susmak ise ihanet olur. Aşk görünmez bir kapı gibi durur önünde, açarsa geçmişi kanatır, kaçarsa geleceğini. Çünkü bazen bir kalbe sığınmak istersin ama dokunduğun an kendi duvarlarında yüzleşirsin. Naz, sonsuzun kıyısına geldiğinde bir seçim yapmak zorunda kalacak; ya intikam ateşinde yanıp kül olacak ya da aşkın nefesiyle yeniden hayat bulacak. Koca bir hayat belki de o an verdiğin karara bağlanabilir; şimdi nefes al, cesaretlen. Açılacak kapı senin geleceğin.

Yalım Sönmez Bütün ailesinin katledilmesinden sonra soyadı gibi "sönmeyen" bir öfkeyle hayatta kalan tek varis. Gözlerinde ailesini kaybettiği gecenin karanlığı ve içindeki intikam ateşinin parıltısı var. Soğuk, mesafeli ve tamamen hedefe odaklı. Güven duygusunu ailesiyle birlikte toprağa gömmüş. Planlarını tek başına yapmaya alışkın, hırçın ve kuralları çiğnemekten korkmayan gözü kara bir yapısı var. Ailesini yok eden o karanlık gücü ya da kişiyi bulup kendi elleriyle cezalandırmak. Onun için adalet, düşmanının son nefesidir. ●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•° İntikam alırken, bir aşka düşmek.

Birkaç adım attım. Sonra birine çarptım. Hayır. Birine değil. Ona. Kalbim panikle göğsüme vururken başımı kaldırdım. Yeşil gözler. Alaycı bir gülümseme. Ve bütün Karasmanları diz çöktürebilecek kadar tehlikeli bir adam. Gurur Birkan Karasman. "Dikkatli olamaz mısın küçük?" Küçük. Bana ikinci kez böyle sesleniyordu. Avucumdaki köstekli saati biraz daha sıktım. Gözleri anında elimdeki saate kaydı. "O nedir?" "Köstekli saatim." "Peki ne işe yarıyor?" "Agorafobim olduğu zamanlarda sakinleşmemi sağlıyor." Kaşları çatıldı. Bir süre sustu. Sonra elini uzattı. "Bakabilir miyim?" Saati ona verdim. Ve o an her şey değişti. Gurur Birkan Karasman saatin kapağını açtı. Dudaklarındaki o umursamaz gülümseme silindi. Yeşil gözleri büyüdü. Yüzüne küfür gibi bir ifade yerleşti. "Hassiktir..." Başımı kaldırdım. "Ne oldu?" Bana baktı. Uzun. Sessiz. Rahatsız edici bir bakıştı. Sonra sadece tek bir soru sordu. "Sen onun kızısın değil mi?" "Kimin?" "Ünal Timurtoz`un." O gece anlamadığım şey şuydu: Bazı insanlar kaderine yavaşça girmez. Kapıyı kırarak hayatına dalarlar. Gurur Birkan Karasman da tam olarak öyle bir adamdı.

Lara Yıldız’ın tek bir görevi vardı: Armando Vargas’ın evine girip onu içeriden yok etmek. Sahte kimlikler, karanlık sırlar ve yıllardır beklenen intikam… Beş kişilik örgüt için bu sadece bir operasyon değildi. Ama planlarında hesaba katmadıkları bir şey vardı: Armando Vargas. O bir canavardı ama tehdit değildi Çünkü bazı canavarlar göründüğü kadar kötü değildir. Lara düşmanının evine hizmetçi olarak girdi. Fakat kalbini orada bırakmamaya yemin etmişti.

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Annesi ve babasının ölümüyle intikam alacak olan Eflal ve ona iki yıldır aşık olan Taygun

Bir zamanlar sadece bir kızdı... Şimdi ise herkesin korktuğu bir gölge. Adalet bazen mahkemelerde değil, kırılmış bir kalbin içinde doğar. İhanetle büyüyen bir ruh, merhameti unutmayı öğrenir. Geçmişi kanla lekelenmiş bir gecede yok edilen hayatı, onu iki seçeneğin ortasında bıraktı: Zalim olmak... ya da sonsuza kadar mazlum kalmak. Güç, korku ve yalnızlık arasında sıkışan genç bir kadın; gerçeğin peşine düştükçe en büyük düşmanının yabancılar değil, kendi geçmişi olduğunu fark eder. Her sır açığa çıktığında bir hayat söner, her adım onu geri dönüşü olmayan bir karanlığa sürükler. Bazı hikâyeler... mutlu sonla bitmez. Bazıları ise... kanla yazılır. Zalim ve Mazlum, adalet ile intikam arasındaki ince çizgide yürüyen bir ruhun hikayesi. İntikamın ağırlığını taşırken, aşk kalbine dokunmaya cesaret edebilecek mi?

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

Üsteğmen Vera Er

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

"Düşmanını baştan çıkarmaya mı çalışıyorsun?" *** "Beni eğlendirmek için hazır ol. Çünkü ödülüm sensin." *** "Sansarın inine girmemeliydin bal" *** Tiyatroda başrol olarak sergilediği gösteride başını ağır şekilde yere vurmasıyla gösteri bittikten sonra eve gitme kararı verir. Yoldayken ağır bir yağmur bastırır ve başının o an acı bir şekilde ağrımasıyla yoldan geçen arabayı görmez ve kaza geçirir. Uyandığı hastanede ona bakan doktorun aslında ona takıntılı olan bir mafya lideri olduğundan habersizdir. Bir gece ansızın o adam tarafından Rusyaya kaçırılır.

Bir anlaşmalı evlilik sınırları ne kadar zorlayabilirdi? Peki ya çıkarlar üzerine kurulu bu evlilik verilen sözlerden saparak aşk ve sevginin duvarlarına çarparsa aşkın sınırı olur muydu? Bir sır... Bir emanet... Verilen sözler... Nar Çiçeği Mahallesinde beklenmedik anda filizlenen bir aşkın hikayesi... Güzce Dağhanlı (Sunturlu)& Alparslan Sunturlu

"Her ailenin bir sırrı vardır. Bizimkilerin ise mezarlığı." 22 yaşındaki Enes Korkmaz, babası Haluk’un sağındaki sandalyede, annesinin hayaletiyle ve babasının beklentilerinin ağırlığıyla oturuyor. Masada soğuyan yemek, kulaklarında ise onu çocukluğunda öldüren o kahkahanın yankısı var: kuzenleri Alaz`ın sesi. Enes, altı yaşında annesini, dokuz yaşında ise kuzenlerinin kurduğu tuzakla kendi güvenini kaybetti. Şimdi, Korkmaz ailesinin kalbinde, soğuk ve sessiz bir savaşın tam ortasında. Bir yanda, onu "zayıf" gören ve tahtını ele geçirmek için pusuda bekleyen amcası Levent ile oğulları Alaz ve Yiğit. Diğer yanda, acısını öfkeye dönüştürmüş, sevgisini kaybetmiş ve oğlundan yalnızca güç bekleyen babası Haluk. Ancak Enes artık o korkan çocuk değil. Annesinin sandalyesinin altında bıraktığı son mesaj, onun için bir talimata dönüştü: "Güçlü ol küçük aslanım. Ama kalbini asla taşlaştırma." Bu, bir iktidar savaşından çok daha fazlası. Bu, bir insanın küllerinden doğuş hikayesi. Karanlık aile sırları, ihanetlerle örülü bir iktidar mücadelesi ve kalbini korumaya çalışan bir adamın içsel yolculuğu... MİRAS, sevginin ve nefretin, zayıflığın ve gücün, geçmişin ve intikamın kesiştiği bir psikolojik seri gerilimin ilk perdesi.

İçerik Uyarısı: +1& içerikler vardır. Yaşı küçük olanlara tavsiye etmem