" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Aelira`nın kaderi doğduğu gün yazılmıştı. Yirmi yaşına girdiğinde, kalkanın yeni koruyucusu olacaktı. Bu bir onurdu. Bu bir fedakârlıktı. Bu kaçınılmazdı. Çünkü kalkan onları koruyordu. Ta ki Theron gelene kadar. Theron`un tek bir amacı vardı, kalkanı yok etmek. Ve Aelira... Theron`un hedefinin tam merkezindeydi. Aelira korumak için yetiştirilmişti. Theron ise her şeyi yıkmak için gelmişti. İkisi de geri dönüşü olmayan bir seçimin eşiğindeydi. Ve bu seçim... Ya bir şehri kurtaracak, ya da her şeyi yok edecekti.

"Alara Ilgın Karayel, 17 gün boyunca saat her 12’ye bastığında tekrardan ölmüştü."

!!Düzenlenmiş hali!! Yerde yatan bedenini gördüğüm anda içimdeki tüm hisler zaten kırılmıştı. Koşarak onun yanına gittim, "Yelda, Yelda uyan nolur güzelim." bir hafta önce yüz gizliliği amacı için öptüğüm, ve iki gün önce en haksız olay yüzünden kavga ettiğim kadına nefes alabilsin diye dudaklarına yapışmış bir salaktım ben. "Yelda hadi aç gözlerini, yemin ediyorum bir daha senin üzerine gelmeyeceğim, kavga dahi etmeyeceğim.." 𓇢𓆸 Her insanın hayatı için seçimleri, kazancı, mesleği ve yaşadığı bir aşk vardır. Dünyanın neredeyse hepsi bunlar üzerine kuruludur, insanların sözde aşk dedikleri şey bazen taciz bile olabilir ama insan bu işte aşktan gözleri kör olduğu için aşkla takıntıyı ayırt edemeyen varlıklar. Yelda ise bunların farkına çok erken varmıştı.. Neyseki kendini koruyabilme bilincindeydi, yaşadığı şeyler yüzünden aşka olan inancı olmasada bir gün o ekibe geri geldiğinde onu gördü.. Buz mavisi gözleri ile Yeldanın içindeki donmuş buzlu okyanusu tekrar çözebilecek güçten biriydi.

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Shakespeare’in de dediği gibi; hepimiz bu dünyada birer oyuncuyuz. Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ​~°•☆ ​Soyadının ağırlığı altında ezilen Neva Altınsoy için hayat, kristal bir fanusun içindeki yalanlardan ibaretti. Bu fanus kırılıp gerçekler yeraltı dünyasının keskin köşeleri gibi tenine battığında, Neva’nın aklında artık tek bir amaç vardı: ​Kendi oyununu kurmak ve o karanlık düzenin tahtına oturmak. ​Yolu, yeraltı dünyasının en tehlikeli ismi Karan Varyan ile kesiştiğinde; aile sırları ve hiç kabul görmemiş bir kardeşliğin yükü, kalbindeki o tehlikeli çekimle birleşecekti. Neva ya babasının inşa ettiği bu karanlıkla yüzleşip özgürleşecek ya da Karan’ın dünyasında kendi sonunu yazacaktı. ​"Hayatım koca bir yalandı." "Hayır, üstünü çiz." "Hayatım, onların ellerinde yalanlara sığdırılacak kadar değersizdi."

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Yeni çocuk Baran Çevik♡⑅*˖•. ·͙*̩̩͙˚̩̥̩̥*̩̩̥͙·̩̩̥͙*̩̩̥͙˚̩̥̩̥*̩̩͙‧͙ .•˖*⑅♡

Eski Polis Kız &Mafya Adam Üzerine atılan asılsız bir iftira, yalnızca kariyerini değil, hayatını da paramparça etmişti. Yıllarca disiplinle, inatla ve tek başına verdiği mücadeleyle kazandığı komiserlik rütbesi, bir gecede elinden alınmış; savunma hakkı bile doğru düzgün tanınmadan meslekten men edilmişti. Geriye kalan tek şey sessizlikti. Ne üniforması vardı artık ne de ait olduğu bir yer. Ve tam da o boşlukta, yıllardır uzak durduğu bir isim yeniden zihnine yerleşti: dedesi. Yeraltı dünyasının gölgesinde hüküm süren, adı fısıltıyla anılan o adam… Çocukluğunda yanında büyüdüğü, zekâsını ve soğukkanlılığını ondan öğrendiği tek kişi. Onu karşılayan şey, eskisi gibi dimdik duran bir imparatorluk değil; çatlaklarla dolu, yıkılmaya yüz tutmuş bir düzendi. Gücünü kaybetmiş, etrafı ihanetlerle sarılmış ve artık batmanın eşiğine gelmiş bir adam… Dedesi. Bir zamanlar yeraltı dünyasını ikiye bölen o büyük kararın bedeli, yıllar sonra ağır ağır ödeniyordu. Bölgeyi paylaştıkları adamla kurulan kırılgan denge, artık yok olmuştu. Eski ittifaklar parçalanmış, güven yerini paranoyaya bırakmıştı. Ve en kötüsü, karşı taraf hâlâ dimdik ayaktaydı. Kendi kurdukları düzen, şimdi kendi sonlarını hazırlıyordu. Dedesi ona tek bir çıkış yolu sundu. Ya da belki bir emir verdi. Hayatta kalmak için, bir zamanlar karşılarına aldıkları o ailenin torunuyla ortak olmak zorundaydı. Bu, sadece bir iş birliği değildi. Bu, geçmişte açılmış bir savaşın tam ortasında, düşmanla aynı masaya oturmak demekti. Ama onun için mesele sadece dedesini kurtarmak değildi. Görünürdeki sebep buydu, evet. Ama içten içe bildiği başka bir gerçek daha vardı. Onu buraya getiren şey, sadece bir çöküşü durdurmak değil… Geçmişte yarım kalmış bir hesabı tamamlamaktı. Ve bu kez, kimse onun hangi tarafı seçeceğini tahmin edemeyecekti.

Burak, ailesini öldüren teröristlerden intikam almaya çalışırken saniyeler önce yaşadığını öğrendiği kardeşini kaybeder... 💙🖤İyi Okumalar🖤💙

Bir aile… Kökleri Karadeniz’in sisli dağlarında, adı yüz yıldır saygıyla anılan Ardeşen Ailesi... Ve o ailenin biricik torunu; Barva Esvara Ardeşen... Fakat büyük servetler, büyük ihanetleri de beraberinde getirir. Amcaların hırsı, kuzenin ihaneti, sevgilinin sadakatsizliği… Barva’nın dünyası, bir anda enkaza dönüştürdüğü yetmemiş gibi servetleri de bataklığa girmişti. Geçmişin en karanlık köşesinden çıkagelen adam; Barva’nın yıkımına sebep olacak bir düşman mıydı, yoksa küllerinden doğmasını sağlayacak kader mi? ... Instagram hesabı; esmanursezerr Tiktok hesabı; Esmnrszr

Yıllar önce ihanet ugradığı mekana gidip kafa dağıtmak isteyen Liza Asya Bozkurt ve onu yıllardır bekleyen Zehir Kara Demiroğlu onu gördüğü anda Trabzon`a götürüp karısı olduğunu söyler...

“Biz ateşle su gibiyiz,” dedim. “Buhar olur, göğe yükseliriz,” dedi.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Karanlığa doğan her insan bir gün kendi ışığını bulmak zorundadır. Yoksa gideceği tek yer vardır, o da sadece ölümdür. Ben Feray. Adının anlamı ay ışığı olan Feray. Işığım karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu, bende hükmetmeyi öğrenmiştim.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

ZİHNİNE GÜVENİYOR MUSUN? Bu hikaye güçlü ve zeki kadınlara; harbi seven adamlara gelsin. Lavin Kamer... Geçmişindeki o "karanlık kirli geceyi" silmek isteyen ve kişilik bölünmesini reddeden bir avukat. Kimliğini ispatlamaya çalışırken çetelerin, mafyaların ve yozlaşmış polislerin arasında kapana kısılır. Zeki kadının mücadelesi devam ederken, hayatına giren gizemli adamın kimliğini çözmeye çalışır. Kime güvenebilirsin? Aldo Lorenzo...Kanla kurulan bir suç imparatorluğunun efendisi. Güç, para ve korku... Ancak geçmişi nedeniyle itibarı riske girer ve kendi kimliği kendi düşmanına dönüşür. Ne kadar ileri gidebilirsin? KARASİNEK`E HOŞGELDİN...🪰 🪰 🪰 Hikayedeki her detay bilinçli bırakıldı. Hiçbir ipucu tesadüf değil. Eğer ipuçlarını yakalayabiliyorsan zihnin sandığından daha karanlık olabilir. Hikayedeki anketlere cevap ver ve zihninin ne kadar güvenilir olduğunu test et. Psikolojik gerilim ve karanlık romantizm 🔥🖤 Haftada iki yeni bölüm: 👉 Salı 21:00 👉 Cumartesi 21:00 Yeni bölümler için takip etmeyi unutma. NEDEN KARASİNEK`İ YAYINLIYORUM?🪰 Tamamlanmış bir kitaptır. 160.000 kelimeyi aşkın bu hikayeyi yaklaşık 2,5-3 ayda yazdım. Bir çok türde hikayem olmasına rağmen şuanın popülaritesinde bu hikayem sevilebilir diye düşündüm. Ha, bu hikayem kolay bir kitap mı? Hayır, değil. Basit ve sıradan bir kurgusu yok. Bazıları sadece okur. Bazıları ipuçlarını fark eder. Çok azı ise gerçeği çözer.

BİR KIZ. KIZIMIZIN ÇEKTİĞİ ACILARLA MÜCADELE ETMESİNİ BERABER GÖZLEMLİYECEĞİZ. BU ACILARLA BAŞ EDEBİLECEK Mİ? BU ACILARI AŞABİLECEK Mİ? KİMLER YANINDA OLUCAK? KİMLERİ SEVECEK? KİMLER ONU SEVECEK? KİMLER ONUNLA BERABER OLUCAK? KİMLER ONA İHANET EDECEK?

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Gümüş bir tacın soğukluğu, bir kadının ruhunu kaç kış boyunca dondurabilir? ​ Elera için krallık, yüksek mermer sütunların ve sahte gülümsemelerin ardına gizlenmiş devasa bir hapishaneden ibaretti. Doğduğu günden beri bir piyon gibi oynatılan, babasının ve amcasının hırsları arasında ezilen genç bir prenses... Ancak sarayın o ağır sessizliğini bozan tek bir tını vardı: Kapısının önünde bir gölge gibi bekleyen, çelik zırhının ardında sırlar taşıyan sadık muhafızı Kael. ​ Büyük bir ihanetle sarsılan krallık, bir gecede alevlere teslim olduğunda; Elera sadece tacını değil, geçmişini de geride bırakarak karanlık ormanlara doğru bir firara zorlanır. Yanında ise sadece kılıcıyla değil, ruhuyla da ona siper olan Kael vardır. Fakat bu kaçış, sadece peşlerindeki ordulardan kurtulmak değildir. Bu, iki yaralı ruhun birbirinin sızısında şifa aradığı, yasak bir aşkın küllerinden yeniden doğduğu amansız bir yolculuktur. ​ Kael, göğsünde taşıdığı o dağlanmış izin intikamıyla yanarken; Elera, ipek elbiselerinden sıyrılıp eline hançeri aldığı an "Kül Çiçeği"ne dönüşür. Onlar artık bir kraliçe ve muhafızı değil; aynı kadere mühürlenmiş, aynı ölüme yürüyen iki isyankârdır. ​Ancak krallığın karanlık dehlizlerinde hazırlanan o feci son, her adımda biraz daha yaklaşmaktadır. Beş günlük bir ızdırap, demir parmaklıklar ardında kalan yarım kalmış bir veda ve darağacının gölgesinde bekleyen bir cellat... ​ Aşk, gümüşün soğukluğunu eritebilecek midir? Yoksa bu hikaye, sadece bir mezar taşının üzerine dökülen son gözyaşlarıyla mı son bulacaktır?

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

Silahtan çıkan her kurşun öldürmez, sözlerin isabet etmesiden de kan akar. "Senin en âlâlı doğruların benim en koyu yalanlarımdı." Bir melek hayal edin; kanatları kanlı, elleri yaralı, ağzı mühürlü ve en çok da özgürlüğü varla yok arasında. Herkesin ruhu satılıktır, o da dâhil... Karanlık Cennet diye tanıtılan cehennem kuyusunda... Demir parmaklılar dost, özgürlük düşman felsefesi ile asimile edilmeyen nadir insanlardandı. Kadınlar köle, erkekler birer lord edildi bu kuyuda. Devri sona erdirecek "Devrimci" yanında bir Yardımcı`yı taşır. Ve bu iki köstebek, toprağın altından gün yüzüne çıkabilmek için tüm bariyerlere göğüs gereceklerdir.