Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

İki hayat… ihanet…ama bu sıradan bir ihanet değil, nikah masasının önünde onu çok seven onun için canını verecek olan insana yapılmış bir ihanet… biri buz biri ateş ikisi ya birbirini söndürür yada komple yok eder. İyi okumalar…

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Okulun zorba ve kötü kızı olarak bilinen Ilgın Kayra Şensoy bir gün anonim bir hesaptan tehtid içerikli mesajlar alır, kendisinin bile hatırlamak istemediği sırları tek tek önüne serilirken ona yardımcı olan okulun inek öğrencisi ve sahte sevgilisi Mert Aras Aksoy`dan başkası değildir.

Burası Mardin bütün feryatların, çığlıkların susturulduğu yer.. "Coğrafya kaderdir," Zeynep Aldemir.. KİTAPLARIM NOTER ONAYLIDIR.. EN UFAK BİR SÖZ ÇALMA HALİNDE ADLİ İŞLEM YAPILACAKTIR!! BÜTÜN TEHLİF HAKLARI SAKLIDIR!!!!

Yeni çocuk Baran Çevik♡⑅*˖•. ·͙*̩̩͙˚̩̥̩̥*̩̩̥͙·̩̩̥͙*̩̩̥͙˚̩̥̩̥*̩̩͙‧͙ .•˖*⑅♡

!!Düzenlenmiş hali!! Yerde yatan bedenini gördüğüm anda içimdeki tüm hisler zaten kırılmıştı. Koşarak onun yanına gittim, "Yelda, Yelda uyan nolur güzelim." bir hafta önce yüz gizliliği amacı için öptüğüm, ve iki gün önce en haksız olay yüzünden kavga ettiğim kadına nefes alabilsin diye dudaklarına yapışmış bir salaktım ben. "Yelda hadi aç gözlerini, yemin ediyorum bir daha senin üzerine gelmeyeceğim, kavga dahi etmeyeceğim.." 𓇢𓆸 Her insanın hayatı için seçimleri, kazancı, mesleği ve yaşadığı bir aşk vardır. Dünyanın neredeyse hepsi bunlar üzerine kuruludur, insanların sözde aşk dedikleri şey bazen taciz bile olabilir ama insan bu işte aşktan gözleri kör olduğu için aşkla takıntıyı ayırt edemeyen varlıklar. Yelda ise bunların farkına çok erken varmıştı.. Neyseki kendini koruyabilme bilincindeydi, yaşadığı şeyler yüzünden aşka olan inancı olmasada bir gün o ekibe geri geldiğinde onu gördü.. Buz mavisi gözleri ile Yeldanın içindeki donmuş buzlu okyanusu tekrar çözebilecek güçten biriydi.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş`ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan`ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan`a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş`ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile."

ZİHNİNE GÜVENİYOR MUSUN? Bu hikaye güçlü ve zeki kadınlara; harbi seven adamlara gelsin. Lavin Kamer... Geçmişindeki o "karanlık kirli geceyi" silmek isteyen ve kişilik bölünmesini reddeden bir avukat. Kimliğini ispatlamaya çalışırken çetelerin, mafyaların ve yozlaşmış polislerin arasında kapana kısılır. Zeki kadının mücadelesi devam ederken, hayatına giren gizemli adamın kimliğini çözmeye çalışır. Kime güvenebilirsin? Aldo Lorenzo...Kanla kurulan bir suç imparatorluğunun efendisi. Güç, para ve korku... Ancak geçmişi nedeniyle itibarı riske girer ve kendi kimliği kendi düşmanına dönüşür. Ne kadar ileri gidebilirsin? KARASİNEK`E HOŞGELDİN...🪰 🪰 🪰 Hikayedeki her detay bilinçli bırakıldı. Hiçbir ipucu tesadüf değil. Eğer ipuçlarını yakalayabiliyorsan zihnin sandığından daha karanlık olabilir. Hikayedeki anketlere cevap ver ve zihninin ne kadar güvenilir olduğunu test et. Psikolojik gerilim ve karanlık romantizm 🔥🖤 Haftada iki yeni bölüm: 👉 Salı 21:00 👉 Cumartesi 21:00 Yeni bölümler için takip etmeyi unutma. NEDEN KARASİNEK`İ YAYINLIYORUM?🪰 Tamamlanmış bir kitaptır. 160.000 kelimeyi aşkın bu hikayeyi yaklaşık 2,5-3 ayda yazdım. Bir çok türde hikayem olmasına rağmen şuanın popülaritesinde bu hikayem sevilebilir diye düşündüm. Ha, bu hikayem kolay bir kitap mı? Hayır, değil. Basit ve sıradan bir kurgusu yok. Bazıları sadece okur. Bazıları ipuçlarını fark eder. Çok azı ise gerçeği çözer.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

Liya küçük yaşta çocuk esirgemeye düşmüştü. İsminin anlamı olan armağan, şanslı doğum onun için bir masaldan ibaretti. (Alışılmışın dışında bir gerçek ailem kurgusu)

A Kakslsl kslsks

Bazı yerlerden insan yalnızca bedenini götürür. Kalbi ise yıllarca orada kalır. Yıllar önce nefret ettiği köyü terk eden Elif, kocasının ihanetiyle yıkıldığında kaçacak tek bir yer bulur: Gitmemeye yemin ettiği memleketi. Fakat köy onu bıraktığı gibi değildir. Yıllardır herkesin fısıldadığı bir hikâye vardır burada… Bir çocuk, bir gece ansızın kaybolmuş ve herkes onun Kıvrama denilen gizemli çaya düştüğüne inanmıştır. Kimse gerçeği aramamıştır. Elif köye döndüğünde yalnızca geçmişiyle değil, ailesinin yıllardır sakladığı bir sırla da yüzleşir. Ve tam her şeyin ortasında, kalbini yeniden attıran bir adam çıkar karşısına. Ama bazı gerçekler ortaya çıktığında, bir köyün bütün hikâyesi değişir. Çünkü bazen bir efsane sandığımız şey… Yıllarca saklanmış bir gerçektir. Ve bazı sırlar, en çok da aşkı sınar.

İstanbul hayali kuran bir kız... Ailesinin kuralları arasında sıkışmış bir hayat... Ve karşısına çıkan bir teklif: "Benimle evlenir misin?" Ama bu bir aşk hikâyesi değil. Sadece bir yıl sürecek, tamamen formalite bir evlilik... Kuralları olan, duygulara yer olmayan bir anlaşma. Peki ya kurallar bozulursa? Ya kalp, imzalanan sözleşmeleri dinlemezse?

Naz, herkesin kolayca suçlayabildiği fakat kimsenin gerçekten dinlemediği o kişiydi. Gülümsemesi sahteydi belki, ama kimse gerçeği görmek istemedi. Çünkü gerçekler, insanların kurduğu hikayeleri bozar. Bazı anlar, sessizce her şeyi değiştirdi; hiçbir kelime söylemeden, tüm dengeleri altüst etti.

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Şehrini korumak için yemin eden bir Fransız askeriyle, onu işgal etmek için emir alan bir Nazi askerinin yolları kesişir. ﹏𓊝﹏𓂁﹏

Karşımda gördüğüm görüntü bir adamın alnının ortasındaki delikten akan kanla son nefesini vermesiydi. Korku bütün ruhumu sarmalarken iki elimle kapattığım ağzımla geriye adım atmaya başladım. Hiç olmasını istemeyeceğim şey gerçekleşti ve arkamda çarptığım bir cisim ile ortama sesin yankılanmasına sebep oldum. Bütün vücudum titremenin akımına kapılmışken yerde ölü bir şekilde yatan adamı vuran büyük cüsseli katil elindeki silahı yavaşça indirerek omzunun üstünde başını çevirip bana baktı. “Gözlerinde bir şey vardı. Onun gözleri ölümün ta kendisiydi.” *** Bir an önce buradan gitmem gerektiğini yukarıda gördüğüm gerçekler ile çok iyi anlamıştım. Adamın itibarının ne kadar büyük ve her şeye sahip olacak kuvvette olduğunu müdüre verdiğim görüntülerin o adama iletilmesi ile görmüştüm. Otoparkın sürgülü kapısından adımımı attığım anda kolumdan tutulup bir anda kenara çekilmemle çığırmama fırsat olmadan ağzım kapatılmıştı. Karşımdaki camdan yansıyan görüntüye baktığımda arkamda dağ gibi çağlayan cüssedeki adam ile ölümün beni çağırdığını anladım. “Korkma, ölüm çiçeği. Ölümün şimdi değil” dedi kulağıma doğru fısıldayarak. 03.02.2026 ÇOK YAKINDA SİZLERLE. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)

Aelira`nın kaderi doğduğu gün yazılmıştı. Yirmi yaşına girdiğinde, kalkanın yeni koruyucusu olacaktı. Bu bir onurdu. Bu bir fedakârlıktı. Bu kaçınılmazdı. Çünkü kalkan onları koruyordu. Ta ki Theron gelene kadar. Theron`un tek bir amacı vardı, kalkanı yok etmek. Ve Aelira... Theron`un hedefinin tam merkezindeydi. Aelira korumak için yetiştirilmişti. Theron ise her şeyi yıkmak için gelmişti. İkisi de geri dönüşü olmayan bir seçimin eşiğindeydi. Ve bu seçim... Ya bir şehri kurtaracak, ya da her şeyi yok edecekti.

Her şey bir doğum günü gecesinde yıkıldı… Ama bazı sonlar, yeni başlangıçların habercisidir. Elya, 27. yaş gününde hayatının en büyük ihanetini yaşadı. Güvendiği insanlar, en büyük düşüşünün mimarı oldu. Bir gecede; kurduğu şirket, dostlukları ve geçmişi elinden kayıp gitti. Ama kimse onun bir şeyi fark ettiğini bilmiyordu: Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Geçmişinin yükünü sırtında taşımak yerine, onu geride bırakmayı seçti. Yeni bir yol, yeni kurallar ve belki de bambaşka bir kimlik… Fakat bazı izler silinmez. Bazı hesaplar kapanmaz. Ve bazı insanlar… yeniden karşına çıkmak için bekler.