Gece, şehrin üstüne ağır bir sis gibi çökmüştü. Sokak lambalarının solgun ışıkları, yağmurdan parlayan asfaltın üzerinde titrek yansımalar bırakıyordu. Uzaklardan gelen siren sesleri bile o anın dehşetini bastıramıyordu. Çünkü Gökhan’ın kulaklarında yankılanan tek şey, Meyra’nın yere düşerken çıkardığı o boğuk nefesti. Her şey birkaç saniye içinde olmuştu. Önce sert bir bağırış… Sonra patlayan silah sesi… Ve ardından Gökhan’ın dünyasının paramparça oluşu. “Meyra!” Gökhan’ın sesi geceyi yaran bir çığlık gibi yükseldi. Dizlerinin bağı çözülmüş halde koşarak ona ulaştığında, Meyra çoktan yere yığılmıştı. İnce parmakları titriyordu. Karnının yan tarafına saplanan kurşunun etrafında koyu kırmızı bir leke büyüyordu. Yağmur damlalarıyla karışan kan, kaldırımın arasından ince ince akıyordu. Gökhan ellerini bastırmaya çalıştı ama ne yaparsa yapsın o sıcaklık avuçlarının arasından kayıp gidiyordu. “Hayır… hayır… bana bak, tamam mı? Sakın gözlerini kapatma!” Sesi çatlıyor, nefesi düzensizleşiyordu. Güçlü görünmeye çalışan adamdan geriye sadece korkmuş bir âşık kalmıştı. Ellerinin titremesini durduramıyordu. Meyra’nın yüzünü avuçlarının arasına aldı. Kadının dudakları solmuştu ama yine de ona bakmaya çalışıyordu. “Gökhan…” diye fısıldadı Meyra, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. “Sus! Konuşma… konuşma ne olur…” dedi Gökhan panikle. “Ambulans geliyor, duyuyor musun? Sana hiçbir şey olmayacak. Seni bırakmam… asla bırakmam!” Ama kendi söylediklerine kendisi bile inanamıyordu. Çünkü gözlerinin önünde sevdiği kadın yavaş yavaş soluyordu. Ve bu, onun hayatındaki en büyük kabustu. Gökhan çaresizce etrafına baktı. “Yardım edin!” diye bağırdı bütün gücüyle. “Birisi yardım etsin!” Sesindeki kırılma, sokaktaki herkesi susturacak kadar derindi. O an ne gururu kalmıştı ne öfkesi… Sadece kaybetme korkusu vardı. Sevdiği kadını ellerinin arasından çekip alan ölüm korkusu. Meyra’nın başını dizlerine yasladı. Yağmur saçlarını yüzüne yapıştırmıştı. Gökhan titreyen parmaklarla o saçları geri itti. Gözlerinden yaşlar yağmurla birlikte yüzüne akıyordu. “Sen bana söz verdin…” dedi boğuk bir sesle. “Birlikte yaşayacağız dedin… Daha gideceğimiz yerler vardı bizim… Bana bunu yapamazsın Meyra…” Meyra güçlükle gülümsedi. Ama o gülümseme bile Gökhan’ın içini daha çok parçaladı. Çünkü o an ilk defa gerçekten korkuyordu. Onu kaybetmekten. Onsuz kalmaktan. Ve hayatında ilk kez, hiçbir gücünün sevdiği kadını kurtarmaya yetmeyebileceğini anlamaktan. Gökhan alnını Meyra’nın alnına yasladı. Gözlerini sımsıkı kapatıp titreyen bir nefes verdi. “Ne olur…” diye fısıldadı kırılmış bir adam gibi. “Beni sensiz bırakma…” Küçük Bey ile Çakır gözlünün hikayesi... Kavuşacaklar mıydı peki?.

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

KAYBOLAN HAYATLAR, SAKLANAN GERÇEKLER, ALINACAK İNTİKAMLAR, YAPILAN PLAN VE STRATEJİLER……

Görevi hayat kurtarmak olan bir kadın, hayatı can almak olan bir adama siper olursa ne olur? ​Evdeki ihanete kızı için göz yummak zorunda olan Uzman Doktor Efnan Azay, sedyesine kanlar içinde uzanan mafya lideri Toprak`ın karanlığına çekileceğinden habersizdi. İki farklı dünya tek bir nabızda birleşti. ​Ama bazı hikayeler bir kurşun üzerine yazılıdır. Her şeyi başlatan o kanlı gecede, son nefese kadar sürecek imkansız bir yüzleşme...

Bir istihbarat uzmanından ne beklenebilir? Yemine sonsuz sadakat! Bu uğurda ailesini, sevdiğini, hayatını tamamen geride bırakabilir. Peki kardeşim dediği adama gözünü kırpmadan tetiği çekebilir mi? Hem de Can Parçam dediği kadının nefretini göze alıp aşkını kalbine gömecek kadar! Sekiz yıllık bir geçmiş, sırlar ve bu süreçte yaşanan sancılı günler... Kağan, Arca, Çağrı ve Selin`in etrafında dönen bu gizemli oyunun nereye varacağını merak ediyorsanız buyurun efenim.

Şef Tarık Dibitutan ve Enise`nin romantik komedi evrenine hoşgeldiniz🥧 Tarık’ın kazara elindeki tuz dolu cam şişeyi düşürüp kırmasıyla Enise’nin sağ gözü seğirmeye başladı. Elindeki delik cüzdanın içini göstererek “yeter Tarık” dedi. Sabrının son damlasının da taştığı dağılmış topuzundan belli oluyordu. “Hafızanı kaybetmiş olabilirsin ama Maşallah iştahın yerinde! Bu kadar pahalı malzemeleri almak zorunda mıydın?” Tarık, sanki kulağında sinek vızıldıyormuşçasına omuz silkti. Bakışlarını çok beğendiği sunum tabağından ayırmayarak yanıtladı. “Kim olduğumu gerçekten hatırlamıyorum ama sanki dünyanın en güzel sosunu keşfetmişim gibi hissediyorum.” Yüzüne şımarık bir çocuk gülüşü takınarak ekledi. “Tadına bakmak istemez misin, Karamel?"

Kekre aşçı bir kızın hayatı

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Genç ve güçlü bir kadın olan Göknur, karizmatik ama karanlık geçmişe sahip Yiğit Sancaktar ile tutkulu bir ilişkiye sürüklenir. Başta lüks, güç ve tehlikeli çekimin hâkim olduğu ilişkileri; geçmişten döndüğü sanılan bir hayaletin ortaya çıkmasıyla ölümcül bir savaşa dönüşür. Yangında öldüğü düşünülen eski pilot Aras geri döndüğünde, aşk bir anda intikamın merkezine oturur. Göknur artık sadece bir sevgili değildir; Sancaktar ailesinin hedef alınan en zayıf noktası ve aynı zamanda en tehlikeli silahıdır.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Hayat bazen hiç beklemediğin anda beklenmediğin biçimde sana gerçek aşkı verir. Tabi ki sen bunun farkında olup güzel bir fırsata çevirirsen ne ala.... Kader mi dersiniz alın yazısı mı orasını size kalmış. Ben ne diyorum diye sorarsanız Can Özüm.. Ben Yasemin ufak bir köyde mutlu, ailesi ile büyüyen sonrasında şehre üniversite okumaya giden genç bir kız.Üniversite ortamının renkliliği,ailesinin yoğun sevgisi içinde herkesin samimi olduğunu düşünen masum bir kalp. Hayatın tam da beni iyi niyetim yüzünden kıracağını bilmeden heyecanla kayıt yaptırmaya gidişim. Her şey dün gibi... Şimdi nasıl mıyım? Gelin birlikte bakalım...

Karanlığa doğan her insan bir gün kendi ışığını bulmak zorundadır. Yoksa gideceği tek yer vardır, o da sadece ölümdür. Ben Feray. Adının anlamı ay ışığı olan Feray. Işığım karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu, bende hükmetmeyi öğrenmiştim.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Shakespeare’in de dediği gibi; hepimiz bu dünyada birer oyuncuyuz. Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ​~°•☆ ​Soyadının ağırlığı altında ezilen Neva Altınsoy için hayat, kristal bir fanusun içindeki yalanlardan ibaretti. Bu fanus kırılıp gerçekler yeraltı dünyasının keskin köşeleri gibi tenine battığında, Neva’nın aklında artık tek bir amaç vardı: ​Kendi oyununu kurmak ve o karanlık düzenin tahtına oturmak. ​Yolu, yeraltı dünyasının en tehlikeli ismi Karan Varyan ile kesiştiğinde; aile sırları ve hiç kabul görmemiş bir kardeşliğin yükü, kalbindeki o tehlikeli çekimle birleşecekti. Neva ya babasının inşa ettiği bu karanlıkla yüzleşip özgürleşecek ya da Karan’ın dünyasında kendi sonunu yazacaktı. ​"Hayatım koca bir yalandı." "Hayır, üstünü çiz." "Hayatım, onların ellerinde yalanlara sığdırılacak kadar değersizdi."

"Her yaramıza dikiş atılmaz Cennet. Bazen geçmesini beklersin, öylece. Dokunmazsın ki iyileşsin..." On bir yıl önce, çamurlu bir sokakta verilen bu söz; bir çocuğun sığınağı, bir kızın ise kalbine atılan ilk gizli dikişti. Cennet, zihnindeki gürültülü senfoniyi susturmaya çalışırken, çocukluk aşkı Ayaz`ın gölgeler arasından sıyrılıp gelişini bir kurtuluş sanmıştı. Oysa en büyük enkaz, en güvendiğin ellerin sakladığı sırlarla başlamıştı. Kimseye güvenilmeyeceği en acı şekilde öğrenmişti Cennet. Herkesin bir şeyler gizlediği, sadakat sözlerinin ihanetle lekelendiği bu karanlık yer altı dünyasında bardağın kırılması an meselesiydi. Ve o bardak nihayet kırıldı; sırlar döküldü, öfkeler can buldu, tokâtlar patladı... Fakat Cennet`in bilmediği, zihninde yankılanan o çocukluk sesinin fısıldadığı çok daha korkunç, çok daha sinsi bir gerçek vardı: Bizi yaralamıyorlar... Bizi yavaş yavaş zehirliyorlar. Kimin verdiğini bilmediği zehirle günbegün hatıraları kanlı şekilde onu buluyordu. Damarlarda dolaşan asil bir zehir, geçmişin canlanan kanlı fragmanları ve bilincini kaybeden yaralı bir kız. Kitabıma hoş geldiniz.🩷🩷🩷

Gece, abimin ellerine bulaşan kanla başladı; benim üzerime dikilen kefenle son bulacaktı. Ölümümün kurgulanmış videosu ekranlara düştüğünde, abimin çığlığı sessizliğe karışırken ben bir canavarın ininde, buzdan bir kalbin ortasındaydım. Herkes benim öldüğümü sanıyordu, oysa ben onun en derin nefretinin içinde nefes alıyordum. Beni öldürmek için alan adam, gözlerimin içine baktığında orada ölümü değil, kendi karanlığının yansımasını gördü. Namlunun ucu kalbimdeyken, parmağı tetiğe gitmedi. Çünkü cellat, kurbanının gözlerinde ilk kez kendi ruhunu bulmuştu...🥂 Bu tür kurgu sevenler sayfama davetli...💕

Dünya güzel ve yaşanır bir yerdi. Dört farklı kıtada, üç farklı ırk —Toryanlar, İnsanlar ve Politler— huzur içinde yaşamlarını sürdürüyordu. Ta ki o yasaklı sihir yapılana kadar... ​Aslan Dağları`nın eteklerindeki şirin Urçek şehrinde yaşayan yaşlı büyücü Algon, sadece hayatının son demlerinde küçük bir maceraya atılmak istemişti. Babasından kalan, siyah yılan derisi kaplı "Büyük Sihirler Kitabı"nın kapağını araladığında, yaptığı sihrin dünyayı büyük bir felakete sürükleyeceğini nereden bilebilirdi? ​Üç Alev Diyarı`nın acımasız sahipleri olan ölümcül Roblar uykularından uyanırken; Algon elindeki efsanevi Pembe Elmas ile Sık Orman`ın vahşi doğasını, karanlık bataklıkları ve kadim sırları aşmak zorunda. ​Masum bir merakın bedeli tüm dünyayı yakabilir mi? Yaşlı bir büyücünün, bozduğu yemini telafi etmek için çıktığı bu destansı hayatta kalma mücadelesine davetlisiniz.

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?