Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

Liana’nın ölümden dönüp Aren’i seçmesiyle başlayan hikâyede geçmişindeki ihanetler birer birer ortaya çıkarken aşk sandığı şeyin aslında bir oyun olduğunu fark etmesi anlatılır.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Görevi hayat kurtarmak olan bir kadın, hayatı can almak olan bir adama siper olursa ne olur? ​Evdeki ihanete kızı için göz yummak zorunda olan Uzman Doktor Efnan Azay, sedyesine kanlar içinde uzanan mafya lideri Toprak`ın karanlığına çekileceğinden habersizdi. İki farklı dünya tek bir nabızda birleşti. ​Ama bazı hikayeler bir kurşun üzerine yazılıdır. Her şeyi başlatan o kanlı gecede, son nefese kadar sürecek imkansız bir yüzleşme...

KAYBOLAN HAYATLAR, SAKLANAN GERÇEKLER, ALINACAK İNTİKAMLAR, YAPILAN PLAN VE STRATEJİLER……

Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok `ulaşılmaz` demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella`ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella`ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? -

Suçun gölgesinde kurulan dostluklar, ihanetle sınanan aşklar ve kül olmuş hayatlardan yükselen birer taç… Alper “Çakal”, Bora “Çelik” ve Vural “Gölge”... Yasadışı ticaretin içinde var olmayı seçmiş, kendi adaletlerini kendi kurallarıyla yazan üç adam. Ama geçmişleri ve sırları, sadece düşmanlarını değil, kalplerini de hedef alıyor. Alara ve Bora’nın tutkulu ama yıkıcı aşkı, bir fotoğrafla darmadağın olurken; sahnede görünmeyen oyuncular yeni planlarını devreye sokuyor. Karanlık sokaklar, kirli eller ve suskun intikamların hüküm sürdüğü bu dünyada, herkesin canı yanacak. Taç giymek isteyen, önce kül olmayı göze almalı...

Araf Mührü, gölgelerin içinden dünyayı yöneten; bünyesinde acımasız suikastçılar, zeki kumarbazlar ve sınır tanımaz kaçakçılar barındıran karanlık bir örgüttür. Bu dünyada sadakat bir yeminle mühürlenir, ihanet ise ancak kanla temizlenir. Çünkü Araf`ta affedilmek, sadece bir illüzyondan ibarettir... İhanetin ağır bedeli, hiçbir şeyden haberi olmayan Roza`nın üzerine bir kabus gibi çöker. Örgütün soğukkanlı suikastçıları tarafından kaçırılan Roza, içine düştüğü bu zifiri karanlıktan çıkmanın yollarını ararken; kendini hiç ummadığı tehlikeli isimlerin arasında bulur. Sırlar birer birer gün yüzüne çıktığında, bildiği doğrular yerle bir olur. Araf Mührü bir kez vurulmuş, kader yeniden yazılmaya başlanmıştır. "Kurban mı olacaksın, yoksa mühre hükmeden mi?"

lisede sevgili olan çiftimiz Lina Mavi Yalçın ve Alp Demirhan. bazı sebeplerden dolayı ayrılmak zorunda kalırlar. ayrıldıktan 8 yıl sonra Alp Demirhan`ın bir oğlu olur fakat karası ile boşanırlar. 6 aylık olan bebeğine bir bakıcı bulmak ister Alp Demirhan. ve ona gelen bir mesajla bakıcılığı asistanına kabul ettirir. ve 8 yıl sonra yeniden karşılaşacak olan çiftimizin biri`nin oğlu vardı fakat diğeri sadece sevdiği adamı beklemişdi. Kader onlara ne bekletiyordu. birbirlerine bir şans daha verecekler miydi? yoksa sadece bakıcı ve patron ilişkisi mi geçecekler aralarında?

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Sıla ve Çağrı, kaybolacaklarını bilmeden bir yola çıkarlar. Bu yolda tümsekler, tuzaklar bitmez. Hepsinin üstesinden gelirler; fakat bir tuzağı atlatamaz ve bir kuyunun içine düşerler. Kuyudan çıkabilmek için birbirlerine ihtiyaçları vardır. Ama inatları ve hırsları o kadar kuvvetlidir ki; aşkı, tutkuyu ve arzuyu içinde barındıran kalplerinden habersizdirler. Lakin kalplerinde bir o kadar da nefret, öfke ve acı vardır. Bakalım zamanla hangisi daha ağır basacak? “Peki sen, Çağrı, benim kalbime ışık olabilecek misin?” dedim titrek bir sesle. “Çünkü kalbim kapkaranlık, hiçbir şey hissedemiyorum.” Peki siz, kalbinizdeki ışığı bulabilecek misiniz?

"Bana on sekiz yıl boyunca bir yalanı yaşattılar." Yedi nüfuslu, rutubet kokan, her köşesine sefaletin sindiği o evin istenmeyen kızıydım ben. Üzerime giydirilen başkalarının eskileri, sofrada bana düşen o en küçük pay ve ne yaparsam yapayım o gözlerdeki `yabancı` bakış... Hepsi benim gerçeğimdi. Ben Sıla`ydım; İstanbul`un arka sokaklarında unutulmuş, o yoksul ailenin sığıntı kızı. Ta ki o rüyalar başlayana kadar. Zihnimin duvarlarını yıkan, gözlerimi kan ve intikam hırsıyla açmama sebep olan o fısıltılar bana kim olduğumu haykırıyordu. Ben o döküntü evin kızı değildim. Ben benden çalınan bir hayatın, arkamdan çevrilen karanlık oyunların ve kanla yıkanmış bir tahtın tek varisiydim. Beni bir çöplükte büyümeye mahkum eden gerçek ailem... Yıllarca bana `kızımız` diyerek o iğrenç yalanı sürdüren sahte ailem... İçimde uyanan bu karanlık gücü artık durduramam. Gölgelerin ardındaki o geçidi bulacağım. Oraya, ait olduğum yere gideceğim. Ve benden çalınan her bir saniye için, hepsinden hesap soracağım. Merhamet yok. Sadece intikam var.

Gözleri gökle buluştuğunda yaşam, dansı rüzgarla harmanlandığında yıkım getirecek. Sizin nefretiniz, onun zaferine dönüşecek. Sudan uzak dur. Rüzgara kapılma. Kayıp ruh aradığını buluncaya kadar sonsuz döngünün içindeki yaşam devam edecek. -Yaşamın Kehaneti, sayfa üç.

Kekre aşçı bir kızın hayatı

İNTİKAMDAN DOĞAN BİR AŞK MASALI ... Genç kadının gözlerinde derin bir yenilgi vardı. Yorgunluk ve bitkinlik bedenini esir almış, bakışları küçük ellerinin ortasında kızıla boyanmış lekeye takılmıştı. Yarın, hiç tanımadığı, hiç sevmediği bir adamın karısı olacaktı. Abisi için… Ne yaşadıysa, neye mecbur bırakıldıysa, hepsi abisi içindi. O ve  onun bebeği için… Korkuyordu. O adamın gözlerinin kahverengisi öylesine delice bakıyordu ki, sanki canının yanacağını bağırır gibiydi her göz süzüşü. Kardeşinin intikamını alacaktı elbet o kadın vesilesiyle. O ve onun ailesi düşmandı adama. Ve adam düşman sevmezdi... Berzan BORAN. Canını yakacaktı… Ciğerini nasıl söktüyseler öyle solduracaktı  o ailenin en kıymetli çiçeğini. Kabus olacaktı bir kere. Kardeşini ondan koparmanın bedelini ödetmek için yakacak, yanacak, kül olacaktı. Ama bir şey vardı… Kalbi… Kalbi o çiçeği soldurmak istiyor muydu? Bunu billmiyordu işte  Kadının gözlerinde ürkek ceylanlar saklıydı; hem korkusuz, hem de kaçmak ister gibiydi. Bakışları pusluydu; bir yanı bangır bangır adama nefretini haykırırken diğer yanı sanki hak veriyordu. Biliyordu ki sanki canı yanıyor. O kadın değeri bir mücevher gibiydi… Ama adam farkında bile değildi elindeki servetin. Bir yanı delice kadından kaçmak isterken, diğer yanı da  adını koyamadığı bir hisle yanıp kavruluyordu. Neydi bu yoğun duygunun adı? Kıskançlık… Bariz kıskançlıktı... “Hazır ol Civan Bey,” dedi genç adam. “Yarın gelip alacağım cevabını. Seçim senin; ya kardeşim, ya kardeşin.” Sözleri ağırdı. Ortama çaresizlik sinmişti. Kadının ürkek parıltılarla şekillenen harelerinden gözlerini alamıyordu. Onlar, büyük bir intikamın kurbanıydı. Kadın, yanaklarından süzülen damlalarla teslim olmuştu adama. Peki ya adam? Oysa o  çoktan kendinin saymıştı kadını… Geliyor… Büyük bir intikamın gölgesinde yeşerecek mucizevi bir destan. Ya intikam bitecek, aşk kazanacaktı… Ya da intikam kazanacak, aşk hiç var olmayacaktı. Onlar, ancak birbirlerinin gölgelerinde nefes alabilecekti. BERZAN ❤ GÜL BORAN

Gece, şehrin üstüne ağır bir sis gibi çökmüştü. Sokak lambalarının solgun ışıkları, yağmurdan parlayan asfaltın üzerinde titrek yansımalar bırakıyordu. Uzaklardan gelen siren sesleri bile o anın dehşetini bastıramıyordu. Çünkü Gökhan’ın kulaklarında yankılanan tek şey, Meyra’nın yere düşerken çıkardığı o boğuk nefesti. Her şey birkaç saniye içinde olmuştu. Önce sert bir bağırış… Sonra patlayan silah sesi… Ve ardından Gökhan’ın dünyasının paramparça oluşu. “Meyra!” Gökhan’ın sesi geceyi yaran bir çığlık gibi yükseldi. Dizlerinin bağı çözülmüş halde koşarak ona ulaştığında, Meyra çoktan yere yığılmıştı. İnce parmakları titriyordu. Karnının yan tarafına saplanan kurşunun etrafında koyu kırmızı bir leke büyüyordu. Yağmur damlalarıyla karışan kan, kaldırımın arasından ince ince akıyordu. Gökhan ellerini bastırmaya çalıştı ama ne yaparsa yapsın o sıcaklık avuçlarının arasından kayıp gidiyordu. “Hayır… hayır… bana bak, tamam mı? Sakın gözlerini kapatma!” Sesi çatlıyor, nefesi düzensizleşiyordu. Güçlü görünmeye çalışan adamdan geriye sadece korkmuş bir âşık kalmıştı. Ellerinin titremesini durduramıyordu. Meyra’nın yüzünü avuçlarının arasına aldı. Kadının dudakları solmuştu ama yine de ona bakmaya çalışıyordu. “Gökhan…” diye fısıldadı Meyra, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. “Sus! Konuşma… konuşma ne olur…” dedi Gökhan panikle. “Ambulans geliyor, duyuyor musun? Sana hiçbir şey olmayacak. Seni bırakmam… asla bırakmam!” Ama kendi söylediklerine kendisi bile inanamıyordu. Çünkü gözlerinin önünde sevdiği kadın yavaş yavaş soluyordu. Ve bu, onun hayatındaki en büyük kabustu. Gökhan çaresizce etrafına baktı. “Yardım edin!” diye bağırdı bütün gücüyle. “Birisi yardım etsin!” Sesindeki kırılma, sokaktaki herkesi susturacak kadar derindi. O an ne gururu kalmıştı ne öfkesi… Sadece kaybetme korkusu vardı. Sevdiği kadını ellerinin arasından çekip alan ölüm korkusu. Meyra’nın başını dizlerine yasladı. Yağmur saçlarını yüzüne yapıştırmıştı. Gökhan titreyen parmaklarla o saçları geri itti. Gözlerinden yaşlar yağmurla birlikte yüzüne akıyordu. “Sen bana söz verdin…” dedi boğuk bir sesle. “Birlikte yaşayacağız dedin… Daha gideceğimiz yerler vardı bizim… Bana bunu yapamazsın Meyra…” Meyra güçlükle gülümsedi. Ama o gülümseme bile Gökhan’ın içini daha çok parçaladı. Çünkü o an ilk defa gerçekten korkuyordu. Onu kaybetmekten. Onsuz kalmaktan. Ve hayatında ilk kez, hiçbir gücünün sevdiği kadını kurtarmaya yetmeyebileceğini anlamaktan. Gökhan alnını Meyra’nın alnına yasladı. Gözlerini sımsıkı kapatıp titreyen bir nefes verdi. “Ne olur…” diye fısıldadı kırılmış bir adam gibi. “Beni sensiz bırakma…” Küçük Bey ile Çakır gözlünün hikayesi... Kavuşacaklar mıydı peki?.

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Bir istihbarat uzmanından ne beklenebilir? Yemine sonsuz sadakat! Bu uğurda ailesini, sevdiğini, hayatını tamamen geride bırakabilir. Peki kardeşim dediği adama gözünü kırpmadan tetiği çekebilir mi? Hem de Can Parçam dediği kadının nefretini göze alıp aşkını kalbine gömecek kadar! Sekiz yıllık bir geçmiş, sırlar ve bu süreçte yaşanan sancılı günler... Kağan, Arca, Çağrı ve Selin`in etrafında dönen bu gizemli oyunun nereye varacağını merak ediyorsanız buyurun efenim.

Şef Tarık Dibitutan ve Enise`nin romantik komedi evrenine hoşgeldiniz🥧 Tarık’ın kazara elindeki tuz dolu cam şişeyi düşürüp kırmasıyla Enise’nin sağ gözü seğirmeye başladı. Elindeki delik cüzdanın içini göstererek “yeter Tarık” dedi. Sabrının son damlasının da taştığı dağılmış topuzundan belli oluyordu. “Hafızanı kaybetmiş olabilirsin ama Maşallah iştahın yerinde! Bu kadar pahalı malzemeleri almak zorunda mıydın?” Tarık, sanki kulağında sinek vızıldıyormuşçasına omuz silkti. Bakışlarını çok beğendiği sunum tabağından ayırmayarak yanıtladı. “Kim olduğumu gerçekten hatırlamıyorum ama sanki dünyanın en güzel sosunu keşfetmişim gibi hissediyorum.” Yüzüne şımarık bir çocuk gülüşü takınarak ekledi. “Tadına bakmak istemez misin, Karamel?"

Genç ve güçlü bir kadın olan Göknur, karizmatik ama karanlık geçmişe sahip Yiğit Sancaktar ile tutkulu bir ilişkiye sürüklenir. Başta lüks, güç ve tehlikeli çekimin hâkim olduğu ilişkileri; geçmişten döndüğü sanılan bir hayaletin ortaya çıkmasıyla ölümcül bir savaşa dönüşür. Yangında öldüğü düşünülen eski pilot Aras geri döndüğünde, aşk bir anda intikamın merkezine oturur. Göknur artık sadece bir sevgili değildir; Sancaktar ailesinin hedef alınan en zayıf noktası ve aynı zamanda en tehlikeli silahıdır.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."