Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

Lavin sıradan bir genç kızdır. Ta ki hayatını değiştirecek bir oyun oynayana kadar. Başına bir Fransız örgüt liderinin takılacağı ve o liderin kendisini çok daha önceden tanıdığı aklına bile gelmemişti. Kitap ikinci erkek, ihanet, ters köşe, örgüt içerirr! ☆⁠☆☆ " Okyanusta değilde gider bir kaşık su da boğulur insan demiş Cemal Süreyya, bende karanlıkta kaybolacağıma onun bana baktığını o anda kaybolmuştum. "

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Her yaramıza dikiş atılmaz Cennet. Bazen geçmesini beklersin, öylece. Dokunmazsın ki iyileşsin..." On bir yıl önce, çamurlu bir sokakta verilen bu söz; bir çocuğun sığınağı, bir kızın ise kalbine atılan ilk gizli dikişti. Cennet, zihnindeki gürültülü senfoniyi susturmaya çalışırken, çocukluk aşkı Ayaz`ın gölgeler arasından sıyrılıp gelişini bir kurtuluş sanmıştı. Oysa en büyük enkaz, en güvendiğin ellerin sakladığı sırlarla başlamıştı. Kimseye güvenilmeyeceği en acı şekilde öğrenmişti Cennet. Herkesin bir şeyler gizlediği, sadakat sözlerinin ihanetle lekelendiği bu karanlık yer altı dünyasında bardağın kırılması an meselesiydi. Ve o bardak nihayet kırıldı; sırlar döküldü, öfkeler can buldu, tokâtlar patladı... Fakat Cennet`in bilmediği, zihninde yankılanan o çocukluk sesinin fısıldadığı çok daha korkunç, çok daha sinsi bir gerçek vardı: Bizi yaralamıyorlar... Bizi yavaş yavaş zehirliyorlar. Kimin verdiğini bilmediği zehirle günbegün hatıraları kanlı şekilde onu buluyordu. Damarlarda dolaşan asil bir zehir, geçmişin canlanan kanlı fragmanları ve bilincini kaybeden yaralı bir kız. Kitabıma hoş geldiniz.🩷🩷🩷

Kekre aşçı bir kızın hayatı

Gece, abimin ellerine bulaşan kanla başladı; benim üzerime dikilen kefenle son bulacaktı. Ölümümün kurgulanmış videosu ekranlara düştüğünde, abimin çığlığı sessizliğe karışırken ben bir canavarın ininde, buzdan bir kalbin ortasındaydım. Herkes benim öldüğümü sanıyordu, oysa ben onun en derin nefretinin içinde nefes alıyordum. Beni öldürmek için alan adam, gözlerimin içine baktığında orada ölümü değil, kendi karanlığının yansımasını gördü. Namlunun ucu kalbimdeyken, parmağı tetiğe gitmedi. Çünkü cellat, kurbanının gözlerinde ilk kez kendi ruhunu bulmuştu...🥂 Bu tür kurgu sevenler sayfama davetli...💕

Dünya güzel ve yaşanır bir yerdi. Dört farklı kıtada, üç farklı ırk —Toryanlar, İnsanlar ve Politler— huzur içinde yaşamlarını sürdürüyordu. Ta ki o yasaklı sihir yapılana kadar... ​Aslan Dağları`nın eteklerindeki şirin Urçek şehrinde yaşayan yaşlı büyücü Algon, sadece hayatının son demlerinde küçük bir maceraya atılmak istemişti. Babasından kalan, siyah yılan derisi kaplı "Büyük Sihirler Kitabı"nın kapağını araladığında, yaptığı sihrin dünyayı büyük bir felakete sürükleyeceğini nereden bilebilirdi? ​Üç Alev Diyarı`nın acımasız sahipleri olan ölümcül Roblar uykularından uyanırken; Algon elindeki efsanevi Pembe Elmas ile Sık Orman`ın vahşi doğasını, karanlık bataklıkları ve kadim sırları aşmak zorunda. ​Masum bir merakın bedeli tüm dünyayı yakabilir mi? Yaşlı bir büyücünün, bozduğu yemini telafi etmek için çıktığı bu destansı hayatta kalma mücadelesine davetlisiniz.

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Bazen hayat seni doğru insana çarptırır ☆ ~Çarptım galiba. ~Yok canım, ne alaka? Ben senin arabana çarpmışımdır. Yerde ayağı incinmiş olan da araban zaten, değil mi?! ...

24 yaşındaki güzel sarışın hostes Melis Karaca uçuşu sırasında Karan Atalay ile tanışır.Aşırı zengin ve evli olan bu adam, karizmasıyla her şeyi domine edebilir..

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Başlarına büyük bela aldıklarından habersizdiler çün ki ben intikamımı almadan durmam!

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Bir istihbarat uzmanından ne beklenebilir? Yemine sonsuz sadakat! Bu uğurda ailesini, sevdiğini, hayatını tamamen geride bırakabilir. Peki kardeşim dediği adama gözünü kırpmadan tetiği çekebilir mi? Hem de Can Parçam dediği kadının nefretini göze alıp aşkını kalbine gömecek kadar! Sekiz yıllık bir geçmiş, sırlar ve bu süreçte yaşanan sancılı günler... Kağan, Arca, Çağrı ve Selin`in etrafında dönen bu gizemli oyunun nereye varacağını merak ediyorsanız buyurun efenim.

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Naz, herkesin kolayca suçlayabildiği fakat kimsenin gerçekten dinlemediği o kişiydi. Gülümsemesi sahteydi belki, ama kimse gerçeği görmek istemedi. Çünkü gerçekler, insanların kurduğu hikayeleri bozar. Bazı anlar, sessizce her şeyi değiştirdi; hiçbir kelime söylemeden, tüm dengeleri altüst etti.

KAYBOLAN HAYATLAR, SAKLANAN GERÇEKLER, ALINACAK İNTİKAMLAR, YAPILAN PLAN VE STRATEJİLER……

Taşların güç kaynağı olduğu evrenler, Her evrenin bağlı olduğu bir Taş, Her Taş`ın seçtiği bir hükmedici... Burada kaderi Taşlar belirliyor. Efsaneleri Taş okuyucuları yazıyor. Dengeleri hükmediciler koruyor. Tercihler ve Sonuçları... Yasak bir aşkın meyvesi olan melez gözlerini açtığında tüm dengeler bozulacak. Kaderin yazgısı yeniden şekillendiğinde Taş okuyucularının kadim efsaneleri korkunç fısıltılara dönüşecek. Peren, içinde bulunduğu buhrandan kurtulmak için gittiği kampta, kaderiyle yüzleşeceğini bilmiyordu. Gözlerini açtığında sırlar perdesi aralanacak; ortaya çıkan gizem uğruna vereceği savaş, onu ya hayatta bırakacak ya da ölüme sürükleyecekti.

Kimse bir anda değişmezdi. İnsan sadece gerçek yüzünü göstermeye başlardı. Eylül, sessizliği seven ama etrafındaki hiçbir detayı kaçırmayan bir kızdı. İnsanlara kolay güvenmezdi; çünkü bazen en büyük hayal kırıklıkları, en yakınında duran insanlardan gelirdi. Okul koridorlarında başlayan sıradan bir lise hayatı, zamanla gizlenen duyguların, yarım kalan geçmişlerin ve sahte dostlukların içine sürüklendi. Herkes birbirine gülümsüyor, herkes normal davranıyordu… ama hiçbir şey gerçekten normal değildi. Bir yanda eski ilişkilerin gölgesi, bir yanda kıskançlıkla karışmış arkadaşlıklar vardı. Üstelik yıllardır içinde sakladığı hisleri unutamayan biri, hâlâ sessizce Eylül’e bakmaya devam ediyordu. Bazı insanlar sevdiğini söylemezdi. Bazıları nefret ettiğini de. Ve Eylül, zamanla şunu anlayacaktı: İnsan en çok, güvendiği yerde kaybolurdu.

Sıla ve Çağrı, kaybolacaklarını bilmeden bir yola çıkarlar. Bu yolda tümsekler, tuzaklar bitmez. Hepsinin üstesinden gelirler; fakat bir tuzağı atlatamaz ve bir kuyunun içine düşerler. Kuyudan çıkabilmek için birbirlerine ihtiyaçları vardır. Ama inatları ve hırsları o kadar kuvvetlidir ki; aşkı, tutkuyu ve arzuyu içinde barındıran kalplerinden habersizdirler. Lakin kalplerinde bir o kadar da nefret, öfke ve acı vardır. Bakalım zamanla hangisi daha ağır basacak? “Peki sen, Çağrı, benim kalbime ışık olabilecek misin?” dedim titrek bir sesle. “Çünkü kalbim kapkaranlık, hiçbir şey hissedemiyorum.” Peki siz, kalbinizdeki ışığı bulabilecek misiniz?

"Yedi farklı kadın... Yedi farklı hayat... Ama onları birleştiren tek bir gerçek var: yeraltı dünyası. Zenginlerin ışıltılı maskelerinin ardına sızıp, onlardan en değerli parçaları çalmaları gerekiyor. Her biri farklı bir geçmişe, farklı bir düşünce tarzına ve farklı bir hayata sahip. Peki bu kadar farklı kadın, aynı amaç uğruna gerçekten tek bir ekip olabilecek mi? Onların bu tehlikeli macerasına katılmaya hazır mısınız?"

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."