Defne bir mafya ile severek evlenmişti fakat bir gün, Defne eşine yani Demir`e hamile olduğunu söyliyeceği gün ikiside kaza geçirirler. Defne ve bebeği hayatta kalır ama Demirin ailesi Defne`ye Demirin öldüğünü söyler ve Defne buna inanır. Ama bir gün biri tarafından bir not alır ve bu notta hem ölen annesinin yaşadığını hemde Demirin ysşadığı yazar. Defne Demiri arar ve bulur. Bulduğunda peki Demir ne diyecekti ve Defne`ye annesini bulucakmıydı? Veya Defne, Demiri ne kadar zaman sonra affedicekti? TAMAMEN KURGUDUR!!!

"Yıldızlar alanlarına giren cisimleri parçalarlar , böylece parlamaya devam edebilirler" Alisia , her alanda en mükemmeli arayan Münih Akademisi için ideal öğrenci olmaya çalışmaktadır , karşılaştığı engeller onu farklı seçimler yapmak zorunda bırakır . Bu seçimler onu içinden çıkamayacağı bir cinayete iter , ama bu cinayet gerçekten bir suç mudur ? Yoksa hak ediş mi?

"Ölsem üzülür müsün?" "Tanımadığım bir kız için niye üzüleyim," Karadeniz`in dalgaları gibi sert bir hikâye... Karan,babasının ölümünün hesabını sormaya yemin etmiş bir adamdır. Derya ise inatçı ruhuyla,unutulmuş anıları ve saklanan gerçekleri ortaya çıkarmakta kararlıdır. Unutulan anılar ve saklanan sırlar sisli kıyılarda tekrar uyanırken,intikam ile aşk arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha silinir. Peki bu kıyılarda intikam mı,yoksa aşk mı galip gelecek?

O, kendini katil olarak görmüyor. Ona göre sadece eksik kalan adaleti tamamlıyor. NOCTERRA’da adalet mahkemelerde değil, karanlığın içinde yazılıyor… ve her hüküm, kanla mühürleniyor.

Bu dünyada her söz bir duadır; yanlış bir fısıltı bile felaket getirebilir.

William Primrose ve Elena Starlink, Astrum şehrinde tarihi Miradis kütüphanesinde gizemli bir kolye bulurlar. Bu kolye antik çağlardan kalma İgnis Lux isimli bir mühürdü. William ve Elena istemeden kolyeyi aktifleştirirler, ve böylece Astrum şehrin dört bir yanına dağılan ışık hüzmeleri meydana gelmiştir. Işık hüzmeleri insanları karanlık arzularını, kaybettikleri yakınlarını, ve hatta korkularını gün yüzüne çıkartmaktaydı. William ve Elena birlikte İgnis Lux kolyeyi kullanarak, ışık hüzmelerin peşine düşmüşlerdir, bir bir avlayarak tekrar kolyeye hapsetmeye başlarlar. Fakat işler öyle kolay gitmeyecekti, onları fark eden karanlık, William ve Elena`nın gerçek tehlikenin ışık hüzmeleri olmadığını anlayacaklardı. Bu milyonlarca yıllık bir kavganın yeniden başlamasıydı. Karanlık ve Aydınlığın kavgası, Lumigen ve Umbragen`in kavgası. "Işık ne iyiyi seçer ne de kötüyü dışlar; o yalnızca aydınlatır. Seçimi yapan kalptir."

Hiç kitap karakterine aşık oldunuz mu? Hayır, hayır. Soruyu değiştiriyorum. Hiç dilek tuttunuz mu? Peki, o dileğiniz gerçekleşti mi? Galiba benim dileğim gerçek oldu. Yoksa balkonumun ortasında yayılarak yatan bu yarı çıplak prensin bir açıklaması olamazdı. Tek sorun vardı. Bu adam Grondal Krallığı`nın korkulu rüyası olan Prens Lokii. 2024 yılında balkonunuzda yatan yarı çıplak prensle karşılaştığınızda ne yapabilirdiniz ki?

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

"Gerçeği kopyalayabilirsin. Sonuçlarını asla." KOPYA Bir insanın yerini başka biri alabilir mi? Su, geçmişinin yüküyle yaşamaya çalışan sıradan bir gençtir. Ancak bir gün kendisini, hiç kimsenin karşılaşmaması gereken bir gerçeğin ortasında bulur: Bir kopyalama makinesi ve geri dönüşü olmayan sonuçlar. Bir patlama. Kanla kaplı bir olay yeri. Ve komaya giren bir genç kız... Herkes cevapların peşindedir. Polis, doktorlar ve geçmişten gelen gölgeler gerçeği ararken kimsenin sormadığı bir soru vardır: Ya gördüğünüz kişi gerçekten o kişi değilse? Gerçek ile yalanın, insan ile kopyanın birbirine karıştığı bu hikâyede hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmayacaktır. Çünkü bazı gerçekler yok edilemez.

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

Geçmiş gömülmedi. Sadece bekledi. Babasının ölümünün ardındaki sırları araştırmak için İstanbul`a dönen Ayla Akay, yıllardır saklanan gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazı günahlar zamanla silinmez.

Geçmiş yıllarda Suzie Brown isimli İngiltere`nin ünlü bir kadın örgüt lideri vardı. Fakat haftalar sonra gizemli bir şekilde kayboldu. Ve ben Selin Acar yıllar önce nasıl olduğunu bilmediğim bir şekilde hafızam kaybolmuştu. Kimse hatırlamam için yardımda bulunmadı aksine daha da unutturdular. O örgüt liderinin ben olduğumu ne zaman öğrenecektim? Bilmiyordum. Ama şunu biliyordum. Ben. Bu Dünya`nın en güçlü Kadınıy`dım. Ve geleceğin suçlularını ellerimin içinde öldürecek, adaletin yapamadığını yapacaktım... İyi okumalar Sevgili Okur!🤍

Beş yıl… Beş yıl boyunca polis, ardında tek bir iz bırakmayan seri katilin peşinden koştu. Her cinayet kusursuzdu. Her kurban suç dünyasının en karanlık isimlerinden biriydi. Kimse onun kim olduğunu bilmiyordu. Bildikleri tek şey vardı… Sıra herkese gelebilirdi. Şehrin en güçlü mafya lideri ise bugüne kadar hiçbir rakibine boyun eğmemişti. Kurduğu imparatorluk korkuyla ayakta duruyor, adını duyan herkes başını öne eğiyordu. Ta ki yolları, aynı hedefin peşinde kesişene kadar… Bir kumarhane. Tek bir kurban. İki avcı. Biri öldürmek için geldi. Diğeri gerçeği öğrenmek için. O geceden sonra başlayan mücadele artık yalnızca hayatta kalma savaşı değildi. Bu, zekânın güce, sabrın öfkeye ve karanlığın karanlığa karşı oynadığı ölümcül bir satrançtı. Çünkü bu oyunda herkes hamle yapabilir… Ama şah mat yalnızca bir kez gelir. Bu kitap ai ile yazılmıştır!!!

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Oyunbaz mafya lideri Turgut ile kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan zor şartlarda büyümüş Sıla.

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. Kuma kitabı değildir... Savaş ağa adlı hikayem ÇİLEM olarak değiştirilmiştir haberiniz olsun. İlk kitabı da Instagram hesabımda belirttiğim sitelerde vardır. Bakmak isteyen instagrama girebilir. Her cumartesi yeni bir bölümle yayındadır. 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

Siz hiç okulun iki zorbasının arasında kaldınız mı? Ben kaldım. Bir yanda okulun sert, kalpsiz, popüler çocuğu Savaş, diğer yanda okulun Flörtöz, alaycı, oyunbaz çocuğu Tuğrul. Lena uzun yılların ardından eski yaşadığı yere geri dönmüş ve Şehrin en iyi okullarından birisine başlamıştı. Fakat daha ilk günden başlayan gerilimle birlikte ilerleyen zamanlarda kendini bir aşk üçgeninin içinde bulacak. Bir yanda sert çocuk diğer yanda Flörtöz çocuk. Ve olmazsa olmaz zorba kız grupları... Peki Lena tüm bunlarla nasıl başa çıkacak? Ve en önemlisi... Kalbini kime açacak?

“Gerçek dediğin şey, en iyi yalanın kabul edilmiş halidir.”

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

Adı yoktu. En azından artık yoktu. Sahada ona “Akrep” diyorlardı. Gerçek ismi kayıtlarda kalmış, geçmişi ise yalnızca eksik dosyalardan ibaretti. Bir uzman çavuş olarak görev yaptığı birliklerde fazla konuşmazdı, kimseye kendini anlatmazdı. Çünkü bazı insanların anlatacak bir hayatı değil, sadece yerine getirmesi gereken görevleri olurdu. Ama her insan gibi onun da susturamadığı bir tarafı vardı. Bir şehirden diğerine taşınan, köyde baskı altında yaşayan genç bir kadın. Gözde. Yıllar önce internet üzerinden başlayan masum bir tanışma, zamanla kimliği belirsiz bir bağa dönüşmüştü. Ne Gözde onun gerçekte kim olduğunu biliyordu, ne de Akrep bu bağın nereye varacağını kontrol edebiliyordu. Görevler, çatışmalar ve sürekli değişen coğrafya arasında Akrep, kimliğini gizleyerek onu uzaktan izlemeye başlar. Söylenmeyen her cümle, gidilmeyen her yol ve ertelenen her gerçek, iki hayatı da yavaş yavaş aynı noktaya sürükler. Bir yanda emir komuta zinciri içinde yok olmamayı öğrenen bir asker, diğer yanda kendi hayatının içinde kaybolan bir kadın. Ve ikisinin arasında, söylenmemiş bir gerçek. Bu hikâye bir aşk hikâyesi değildir. Bu hikâye, konuşulmayanların insanı nasıl değiştirdiğinin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar birbirini bulmaz. Sadece birbirine yaklaşırken kaybolur.

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

"İnsanın insanla kavgası, yeryüzüne ilk indiğinden beri var. Nefret, insan kadar eski bir hikâye. Toprak, Kabil`in akıttığı ilk kan damlasını da, Kabil`den sonra dökülen tüm kanları da sinesinde saklayan yeryüzü örtüsü. İhtiras, insan kalbine uzak olmayan bir hissiyat." Kendini, uzak durmak istediği hengâmenin içinde bulan bir kadın, içine doğduğu kavgayı söndürmek isteyen bir adam, kuralları can yakan bir yer altı dünyası. Yaren, Tunahan ve Difenbahya`nın hikayesi.

"Sonunda buldum, kaybeder miyim sandın?" Rastgele bir barda takılırken sıkılmıştım. Yan masaya gözlerimi kaydırdığımda o adam bana bakıyordu. Siyah takımlı adamların ortasında duruyordu. İri yarı bir çocuktu ve yakışıklıydı. Yüksek ihtimalle üniversite son sınıf öğrencisiydi. Hepsi masadan ayrıldı ve ben, içkinin verdiği cahil cesaretiyle, onun bardağının altına telefon numaramı koydum. Amacım sadece şakaydı. Oysa başıma nelerin geleceğinden habersizdim. Çünkü ertesi gün evime geldiğimde kapımın önüne yapıştırılmış bu notu buldum. Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...

Altay: Geçtin mi eve güzelim? Tamam, netleştirdim. Bu adam beni sinir etmek için bunu yapıyordu. Gıcık işte, gıcık. Tuna: Geçtim gıcık komutan. Tuna: Hem de ne hikmetse geçeli bir dakika bile olmadı. Sen telefonumu mu takip ediyorsun? Altay: Yok güzelim, canlı takip varken telefonla falan uğraşamam. Tuna: Çüşş Altayyyyyy, neredesin? Ayağa kalkıp sağa sola baktım ama bir şey göremedim. Tuna: Neredesin yahu? Altay: Senin göreceğin konumda olsaydım zaten bu takip olmazdı güzelim. Tuna: Beni nereden takip ettiğinizi bilebilir miyim komutan? Altay: Bu nasıl istek be güzelim? Bu bilgiyi takip ettiğim kişiyle paylaşamam. Ama başka sorun varsa yanıtlarım hemşire hanım. Tuna: Ne gibi? Altay: Rütbemi merak etmen gibi. O adamın nereye kaybolduğunu bilmek istemen gibi. Tuna: Yoo, niye merak edeyim? Biliyorum zaten rütbeni. O adam da gitmiştir bir yere. Altay: Neymiş rütbem? Tuna: Marketteki adamı nasıl öyle korkuttuysan tuğgeneral falansındır herhalde. Altay: 😎😁😂 Canım yanlış biliyorsun, ben cumhurbaşkanıyım. Beni bu kadar düşük bir seviyede görmene üzüldüm. Tuna: Altay dalga geçme lütfen. Ne bileyim ben? Adam öyle korkunca general falan sanmıştım. Altay: Ama tuğgenerali değil mi güzelim? Tuna: Gıcıkkkkkkkk. Seninle konuşmayacağım bir daha habeş maymunu. Altay: Tamam ya güzelim kızma, ilk tribi de yedim hadi hayırlısı. Tuna: Güzelim demeeeeeeeeee 😠☠️ Trip falan da atmıyorum. Altay: Tamamdır, demiyorum bir şey. Tuna: Ben gidiyorum. Altay: Nereye? Tuna: Uyuyacağım, çok uykum var. Altay: Tamam güzelim, iyi uykular. Rüyanda beni gör. Tuna: İnşallah öyle bir şey olmaz, yoksa gulyabani görmüş gibi kalkarım yataktan. Altay: Kalbimi kırıyorsunuz hemşire hanım. Bu kalbi iyileştirin diye geldik ama daha kötü ettiniz şimdi. Tuna: Bir de bana der trip atıyor diye. Altay: 😁 Trip atmıyorum. Nerede görülmüş komutanların trip attığı? Tuna: Ben de hiç bilmiyordum da sende görmüş olduk komutan.

MELEZ PRENSES: GİZLENEN Solaria (Güneş Krallığı) ve Noxis (Gece Diyarı) asırlardır birbirine zıt iki dünyadır. Solaria’nın asil Prensesi Alessa ile Noxis’in Gizemli Prensi Valerian, bu amansız mücadelenin ortasında her şeyi karşılarına alarak büyük bir aşka yelken açarlar. Ancak bu yasak bağ, krallıkların büyük sırlarıyla birlikte derin bir sessizliğe gömülür.Aradan uzun yıllar geçer. O gizemli geceden sonra her şeyden uzaklaştırılan bir bebek, tarafsız sınır kasabasında sıradan bir demircinin yanında büyümüştür. Adı Luna’dır. Kendini sıradan bir kasaba kızı sanan Luna, içindeki iki zıt gücün (yaşam veren saf şifa ışığı ve gölgelerin fısıltısı) uyanmasıyla hayatının en büyük dönüm noktasına ulaşır. En büyük sığınağı ise fırıncının oğlu olan sıradan sevgilisi Elias’tır.Luna’nın kasaba meydanında patlak veren o muazzam melez gücü, yıllardır geçmişin yasıyla yaşayan iki krallığın liderlerini aynı anda bu küçük kasabaya çeker.Geçmişin küllerinden doğan Luna, öz babası Valerian ve sevgilisi Elias ile omuz omuza vererek ailesini kurtarmak ve iki dünyayı birleştirecek olan Üçüncü Krallık`ı kurmak için geri dönüşü olmayan bir yolculuğa adım atar. İki dünyanın kaderi, artık unutturulmuş bu melez soyun ellerindedir.