Bir öğretmen öğrencisinin geleceği için ne kadar ileriye gidebilir?

1998 yılı.

Erdem makina mühendisi, mahallede ismi çokça duyulan ve sevilen bir gençtir. Almanya’dan Türkiye’ye döndüğünde annesi ilk iş onu evlendirmeye kalkar.

Lakin evlendirmek istediği kız Erdem’den 8 yaş küçük, okuma hayalleri olan ancak ailesi tarafından baskılanan bir kızdır.

Genç bir öğretmen olan Güliz, yeni mezun ettiği bu genç kızın böyle bir evliliğe sürüklenmemesi için her yolu dener.

Nihayet kendini yalan bir aşkın içinde bulur.

Numara sallayıp mafyaya denk gelirsek...

İki yabancı, iki tanınmayan. Bir yazar, bir futbolcu. Devam edebilir miydi bu aşka?

Köy Kurgusudur.

"Gündüzün ışığı kimliğimi korur, gecenin karanlığı ise vatanı.

Benim dünyamda bir hata, binlerce insanın hayatına mal olurdu. Bu yüzden kimseye güvenmedim, kimseyi içeri almadım. Bir asker, benim gizemimi çözmeye ant içene kadar...

O, emirlere ve disipline sadıktı; ben ise gölgelere ve kodlara. İki farklı hayat, tek bir tehlikeli görev ve kaçamadığımız o çekim.

‘Benden ne saklıyorsun?’ diye sordu.

Gülümsedim. ‘Bilmek istemeyeceğin kadar çok şey.’"

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir.

Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade`yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil.

Pulsar Averin`in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır.

Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz.
Kurşun iz bırakır, ten hatırlar.

"Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

☆
"Yine hislerime yaptın taaruz ama gözlerin geliyo bana makul"
☆
Liseden beri birbirlerini tanıyan, ama hislerinden habersiz olan iki kişi, yıllar sonra bir kazayla yolları kesişince kalplerindeki eski tanıdıklık, yeniden duygularını canlandırır.

Karen Riyan, sevgilisi Fred Stuffer tarafından dolandırılır. Elindeki avucundaki her şeyi kaybeden Karen, sevgilisinin arkadaşı olan Vincent Moarlo Klein’den yardım ister. Aralarında anlaşma yaptıklarında, Vincent sonunda yardım talebini geri çevirmez.

Karen, dolandırıcı sevgilisinin peşine düşmeyi seçim sanır, kendi isteği ile gerçekleştirdiği bir ihtimal ama bir gün telefonuna gelen aramayla seçimleri zorundalıklara dönüşür.

‘Benimle oyun oynamak ister misin?’

Karanlık, sadece ışığın yokluğu değildir; bazen kaçamadığın tek sığınaktır.

​"Ben senin bildiğin o masallardaki adamlardan değilim Yosun. Bu dünyada hayatta kalmak için bazen canavar olman gerekir."

Küçük bir mahalle ve küçük mahallenin değerli sakinlerinin yaşadıkları küçük(!) olaylar

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

Gülce ile hayatına yeni girdiğini zannettiği Poyraz`ın hikayesidir. Hayat bazen en olmadık yerlerde karşımıza hayatımız olacak o kişiyi çıkarır. Tesadüf sandığımız karşılaşmalar belki de tesadüf değildir. Argo kelimeler bulunmaktadır. Başlangıç tarihi: 31.03.2026

Kartal Soykan, yeraltı dünyasındaki Baronlar Masası’nın imza isimlerinden biriydi. İsminin geçtiği yerde kapılar ardına kadar açılırdı.

Afra Karadağ, karşısındaki adamın gerçek yüzünü öğrendiğinde ondan uzaklaşmayı seçti. Ama bazı insanlardan kaçmak, onlardan kurtulmaya yetmezdi.

Kartal için güç, insanları kontrol etmekti.
Afra içinse kendi hayatının kontrolünü kimseye bırakmamak.

Ama birbirlerinin dünyasına hiç ait olmayan bu iki insanı bir araya getiren kaderin ne yazacağını kim bilebilirdi?

💐

"Frezya çiçeği umudu simgeliyormuş, sen kaybettiğin umudu yeniden kazan diye içimdeki umudu getirdim sana."

Dilay umudunu kaybetmiş bir kanser hastasıdır. Hayatı zorluklarla geçen Dilay`ın tutunduğu tek şey mesleğiyken kanser hastası olduğunu öğrenmesi ile tutunacak dalı kalmaz.

O böyle düşünürken gerçek onun yanıbaşındadır. Hem gerçek ailesini hem de kaldığı hastanede aşkını bulan Dilay`ın hikayesi...

Merak ediyorsan eğer, önden gel!

Defterin kapağını kapatırken kendimi başka bir yerde buldum. Burası..benim odam değildi. Burası evin içi bile değildi.

"Merza..." dedi, nefesi dudaklarıma değerken. "Seni seviyorum demeyeceğimi sanıyorsan beni hiç tanımamışsın." Yutkundu. "Seni seviyorum. Sana sahip olmayı hiç hak etmeyecek kadar çok seviyorum." Göğsümde bir şeyler parçalandı. Onun acısı, benimkine karıştı. "Peki..." dedim fısıltıyla. "Madem seviyorsun neden kaçıyorsun?" O anda gözlerini açtı. Bakamadığı tüm anların intikamını alırcasına, beni öyle bir bakışla delip geçti ki, kalbim göğüs kafesime tutsak oldu. O bakışta hem aşk, hem korku, hem teslimiyet, hem de sonsuz bir çaresizlik vardı. "Çünkü..." dedi, dudakları benimkine dokunacak kadar yaklaşarak, kelimeleri adeta dudaklarımdan çeker gibi fısıldadı. "Eğer şimdi seni öpersem bir daha bırakamam..." 𓇢𓆸 Üst komşunun evinden gelen müzik sesinden rahatsız olan Avukat İzgi Merza Soylu komşusuna yazar. Halbuki bilmediği bir şey vardır: Yazdığı adam, sevgilisinin ezeli rakibi olan "VSD" lakaplı boksör bir savcıdır. 𓇢𓆸 Kitap çok kısa bir texting bölümüyle başlayıp, sonrası düz yazı olacak şekilde ilerliyor. İlk 4 bölüm çok kısa ama diğer bölümler gittikçe uzuyor, bilginize. Ayrıca yorumlarda başka kitaplardan ve başka kitap karakterlerinden bahsetmezseniz sevinirim. Başlangıç tarihi: 28 Mart 2025. Kitapta geçen tüm kişi, yer, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünü olup, gerçeklikle hiçbir ilgisi yoktur. Her sahne kurgudan ibarettir.

Deli dolu neşeli kız ... Onu 17 yıldır arayan Aksoy ailesi bakalım ne yasiycaklar asya Aksoy gerçek ailesiyle abisinin arkadaşında mi aşkı bulucak

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar.

Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi.

Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş.

Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili.

Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Tek başına İstanbul`da yaşayan kimsesi olmayan konservatuar mezunu Yazgı Ona gelen teklifle bir otelin alt katında grubu ile birlikte şarkı söyleyeceklerdi solist olduğu grupla birlikte sahneye çıktı ama o gece birinin çok dikkatini çekti ama aynı zamanda yazgı`da o kişiyi fark etti. Yazgının ilk bakışı ve ilk görüşüydü ama karşı taraftan emin değildi bu bakışları biliyordu bu ilk değil sanki kendi yarattığı şaheserine bakıyormuş gibi bakıyordu. Bir anda şarkı söyleyerek geçirdiği günler tapa taklak olmuştu o kendi hiç bilmediği bir ailede hiç görmediği bir ülkeye gelmişti. 🛑BU KURGU TAMAMEN BANA AİTTİR HİÇBİR ŞEY GERÇEK DEĞİLDİR TAMAMEN HEPSİ KURGUDUR HEPSİ TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR ÇALINTI KOPYALAMA BUNA BENZER ŞEYLER DE GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR OKUDUĞUNUZ İÇİN TEŞEKKÜRLER.

Siz: selamm Siz: biliyorum sizi deli edeceğim ama önemli bir işim varr Siz: zengin koca bulurum Siz: kaslı hemde Siz: evlenelimmi 0527**: kimdiniz 0527: çocuklarla uğraşamam Siz: tüh gelecekte bizim olacaktı

Karmen Asena Alsay arkadaşlarıyla oynadığı doğruluk cesaretlik oyununda cesareti seçer. Arkadaşları görev olarak bir numara tuşlayıp ona yazmasını ister. Karmen Karşı da ki kişiyi amca veya dede sanar ve bir iki mesaj atıp onu siler ancak Buraz Alpay Karalar`ın namıdeğer Serserinin onu bırakmaya pek niyeti yoktur.

Ben Mavi 24 yaşındayım bir ailem yok aslında şöyle demek daha doğru olur sanırım hâlâ hayatta olsalar bile beni terk ettikleri günden beri benim için yoklar Beni bıraktıkları günden sonra zor da olsa okuluma devam edip hayallerime ulaştım ve şu an bir devlet hastanesinde doktorluk yapıyorum Mavi aniden aldığı tayin isteme kararıyla kendini yepyeni bir hayatın ortasında bulur yeni şehrinde sıfırdan bir yaşam kurumuştur ama bazı olaylar hiç tahmin etmediği gibi gelişir belki de orada kendisini bekleyen bütün hayatını değiştirecek biri vardır

Hiç kitap karakterine aşık oldunuz mu? Hayır, hayır. Soruyu değiştiriyorum. Hiç dilek tuttunuz mu? Peki, o dileğiniz gerçekleşti mi? Galiba benim dileğim gerçek oldu. Yoksa balkonumun ortasında yayılarak yatan bu yarı çıplak prensin bir açıklaması olamazdı. Tek sorun vardı. Bu adam Grondal Krallığı`nın korkulu rüyası olan Prens Lokii. 2024 yılında balkonunuzda yatan yarı çıplak prensle karşılaştığınızda ne yapabilirdiniz ki?

Ben bulutlara bile anlam yükleyen insanım. Bana öyle bakma...

Hiç yazdığınız cümlelerden dolayı pişmanlık hissettiğiniz oldu mu? Her zaman kelimelerin gücüne inanan biriydim. Yazarlığı sevme sebeplerimden biri buydu. Bu dünyanın içine düşene kadar dikkatli biri olduğumu düşünüyordum. Konuşurken kullandığımız kelimelerin önemi de bununla aynıdır. Şimdiye kadar altı kitap yazdım. Bir gün, yazdığım kitaplardan birinin içine hapsolacağımı hiç hayal etmemiştim. Eğer bu hayatı ben yazdıysam, uyandığım hayat benim sayılır mı? Cumhuriyet Döneminde annemden babama, hatta beni istemeye gelen Cihan Paşa ve ailesine kadar herkesi yazan ve olay örgüsünü oluşturan kişi ben olduğum için yaşadıklarım gerçek dışı geliyordu. Hangi hayatımın hayal olduğunu sorgularken, hayatımdaki insanların karakterini tek bir kalemle belirleyen kişi olmanın tedirginliğini yaşıyorum. Farklı bir seçimin her şeyi nasıl değiştirebileceğini bilmiyorum. Yazarken de farklı bir şey yapmak istememiştim zaten. Kendimi başrolün yerine koyup, ben olsam ben de bunu yapardım demiştim. Yazdığı karakterle bağ kurmayan yazar yoktur. Yazdığım karakterler de az çok bana benziyor. İnsan kendi yarattığı dünyada rahat hissetmeli, öyle değil mi? Ama sorun şu ki: Ben bu kitabı bitiremedim. Yazmayı bitiremeyip yarım bıraktığım kitabın içine hapsoldum. Sonunu bilmediğim bir kitabı nasıl bitirecektim?