- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Herkes onun ailesine imrenirdi. Güçlü bir baba, düzenli bir hayat, kusursuz görünen bir ev… Ama kapılar kapandığında gerçekler değişirdi. Hasan, dışarıdan bakıldığında herkesin olmak istediği adamdı. Ama içeride… karanlığıyla herkesi yavaş yavaş yok eden biriydi. Bu hikaye bir ailenin değil, saklanan yaraların, bastırılan çığlıkların ve kaçınılmaz bir sonun hikayesi. Bazı gerçekler ortaya çıktığında… artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Bu hikayenin içinde aile geçmiş aşk umut gizem ve gerilim bulacaksınız en önemlisi iki dostun birbirine sımsıkı tutunmasına, yeniden umutla yeni sayfalar acma çabasına Şahit olacaksınız.

Lavin tek arkadaşını bir kazada kaybeder.Çok büyük bir acıyla yüzleşen Lavin baskıcı ailesi ve okulundaki zorbalarla da yüzleşir.Bir süre sonra artık bu duruma dayanamamaya başlar ve evden ayrılmak ister.Evden ayrılmayı bir şekilde başarır fakat gittiği yerdeki terkedilmiş metro istasyonunda gördükleri onu şok edecektir... "Aslında arkadaşımı değil,ailemi kaybetmiştim..." "Terkedilmiş metro istasyonu mu ?"

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Mardin`in taş duvarları arasında çırpınan iki yürek; Sencer ve Sarya.

Kalbim çaresizce sana yöneldi. Hayat, karşılaşmak istemeyeceğim en son kişi olsan da seni sürekli karşıma çıkardı. Her seferinde canımı yakmana rağmen kalbim seni bulmaya devam ediyor. Dahası, bencil, duygusuz ve kaba bir insan için neden bu kadar hızlı attığını anlamıyorum. Kimseye karşı nefret beslemeyen ben, bu adamdan nefret ediyorum. Murat Soykan; bir holding sahibi, zengin, ukala ve kendini beğenmiş biri. Parayla herkesi ve her şeyi satın alabileceğine inanan bir egoist. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Gökyüzünü tanıyamamış masum bir kız düşünün. Bir üsteğmenin onu bulduğunu düşünün. Öyle ya sırlarla dolu romantizm, mizah, dram ve mutluluk. Hepsi bir arada. Gelecek bölümlerden alıntı. `o güçlü değildi. Sadece kendini korumak için dövüşen masum bir kızdı.` DİKKAT! COK AZ DA OLSA KÜFÜR VE ARGO İCERİR! RAHATSIZ OLANLAR OKUMASIN

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

Telkinler verip durdum kendime. “Çocuk senin farkında bile değil, Damla.” “Boş hayaller kurma.” Aşk bir çözüm müdür yoksa bir kaçış mı?

Aynanın karşısında gördüğü beden, oynayan filmin son sahnesiydi...

Duyguları olduğu için gezegeninden Dünya`ya sürgün edilen Numara 396`nın elinde yaşamak için son bir şans vardır. 396`nın yolu intihar etmeye karar veren Özgür`le kesişir.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Göktenar, genç yaşında başarıya mahkûm edilmiş bir tıp öğrencisidir. İstanbul Üniversitesi`nin tarihî taş duvarlarının ardında, herkesin imrendiği bir hayata sahip gibi görünür; ancak zihninin derinliklerinde, kimliğini sarsan karanlıklar, bastırılmış bir hayalin yankılarını taşır. Ailesinin mükemmeliyetçi beklentileri, içinde büyüyen huzursuzluk ve giderek artan halüsinasyonlar, onu yavaşça gerçeklikten koparır. Bir gün, hayatının yönünü değiştirecek gizemli bir kazıya katılır. Toprağın derinliklerinden çıkan bir bulgu, geçmişiyle sandığından daha güçlü bir bağ kurar. Ancak bu bulgunun açtığı kapı, yalnızca arkeolojik bir sırrı değil; varoluşunun ardındaki büyük gerçeği de ortaya çıkaracaktır. Göktenar`ın, rüya ile gerçek, bilim ile büyü, geçmiş ile kader arasında gidip gelen yolculuğu başlar. Zihninde açılan bu dünya, yalnızca bir yanılsama mı, yoksa unuttuğu bir yaşamın yankısı mı? Bu roman; kim olduğunu arayan bir genç kadının, ruhunun köklerine, kayıp bir medeniyetin karanlıkta kalmış kaderine ve yazgısını bekleyen büyülü bir dünyaya uzanan hikâyesini anlatıyor.

Gerçek, en çok “biz asla yapmayız” diyenlerin içinde saklanır. O gece kimse katil değildi. En azından gece başlarken.

Bazı yaralar kanamaz . Bazılarıysa kapanmış gibi görünür ama her nefeste biraz daha derinleşir. Yüzümdeki bıçak izi.. Ama asıl sıyırık , kimsenin dokunamadığı yerderdir. Ben NARE AYDEMİR . Yaşadığım o kabus dolu geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

“Hande Yılmaz ve Boran Sayer” Bilinmezliklerin başladığı o geceden sonra bir iş görüşmesinde her şey sona erer.

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Yalan. Belki o kadar uzun bir kelime değil ama uzun hikaye kendisi. Karadeniz`in imzası gibidir yalan belki düşmanlık için belkide barış için susar insan. Sevdasından da susar sevince de susar. Ben Eleni Koçari, yalanlarla kurulmuş bir dünyada kurduğum yalansız hayallerimi gerçekleştirmek için çabalıyorum. Ailemi bulmak için geldiğim trabzon benim sevdiğim adamı ve hayallerimi bulmamı sağladı. Buda benim hikayem demek isterdim ama değil bu benim sevdiğim adamla olan savaş hikayem...

NİSYAN İZİ ​"Bazı izler tenin altında değil, ruhun en derin kuytusunda saklanır." ​Vatan sevdasıyla çarpan kalbinin ardında, bir depremin enkazını ve vebalini taşıyan bir kadın: Komiser Yardımcısı Defne Demirkan. O, hayatın neşeli koşturmacasıyla kendi içindeki karanlık sessizliği bastırmaya çalışan hırçın bir idealist. ​Yıllar sonra İspanya’nın tozlu sokaklarından, heybesinde çözülmemiş kördüğümler ve sarsılmaz bir otoriteyle dönen bir lider: Bora Karahanlı. Teşkilatın soğuk koridorlarına adım attığı an, sadece bir timin başına geçmekle kalmayacak; Defne’nin özenle ördüğü savunma duvarlarını da sarsacak bir fırtına estirecek. ​Vatan aşkının çatısı altında kesişen bu iki zıt ruh; sadece suçun karanlığıyla değil, geçmişin tozlu raflarından sızan o ağır bedellerle de yüzleşmek zorunda. ​Biri unutmaya çalıştıkça hatırlayan, diğeri hatırladıkça buz tutan iki yabancı... Çünkü nisyanın (unutuşun) üzerine çekilen her perde, altında daha derin ve sızlayan bir iz bırakır. ​İz silinmez; sadece üzerine yeni ve daha ağır kaderler yazılır. Not: Bu kurgu bazı hassas okuyucular için tetikleyici ve vahşet ögeleri içerebilir. Bunu göz önünde bulundurarak okuyun.

Ekran karardıktan sonra kimse hemen konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Friendtolovers kurgusudur. » Bir tarafta onu arkadaşı olarak gören Alphan, bir tarafta ona delicesine aşık olan Bade. Bu iki taraf için her şey oldukça zorlu ilerleyecektir. Özellikle Bade Korhan için. Onun tek isteği sevgisinin karşılığını alabilmek ve onun sevdiği kadar kendisinin de sevilmesiydi. Bunlar olursa, Badenin aşamayacağı hiçbirşey yoktu bu hayatta. ^^^ Bade; sen hayırdır ya? (01.24) ‎‎Bade; ne hakla benim sevgilimi dövme hakkına sahip oldun? ‎‎Bade; sahip oldunda benim mi haberim yok, ki bu imkansız ama? ‎‎Bade; kimsin ya sen? ‎‎Bade; kendinin bir vasfın ya da yetkin olduğunu mu düşünüyorsun hayatımda? ‎‎Bade; bir daha hayatıma burnunu sokma Alphan, yoksa cidden hiç iyi şeyler olmayacak. ‎‎Bade; sadece çok yakınen arkadaşız, o kadar. ‎‎Bade; madem benim, senin hayatında bir yetkim yok? ‎‎Bade; o zaman senin de olmamalı Alphan. ‎ yazılmaya başlanan tarih: 19.11.25 yayınlanma tarihi: 06.12.25

İçinde beslediğin,yeniden ve yeniden inşa ettiğin cehennemde gün gelecek kapılarını kıracak bir canavar. Göğüs kafesinin içinde ki herkese atılacak. Acıyacak,kanayacak,kanayacak.. canavar diyeceksin ama kim canavar? Kim can alan? O kafeste mezar yaptıklarını bile hortlatacak ve en çok yaralanan,en büyük hasarı yine kendi kendine veren sen olacaksın. "Canavarlar her zaman yatağının altında olmaz kızım. Bazen bir nefes yanında olabilir" Küçük Akçalı babasıyla arasında ki mesafeye baktı. "Sen canavar değilsin ki." Yüzünde ki gülüş hiçbir şeyden henüz anlamayan bir çocuğun gülüşüydü. "Ben canavarım Balca. Neredeyse herkesin içinde ki cehennemin sebebi benim. Cehenneme sebebiyet olan bir adam... Canavardan başka hiçbir şey olamaz." Balca Akçalı 17 yaşında doğum gününü kutlamak için çıktığı Trabzon yolunda ailesini bir trafik kazasında kaybeder. Bunun bir suikast olduğundan emin olan Balca bunun nedenlerini araştırmak için babasının kurduğu örgüte geri dönmek ister. Daha tüm bunları sindiremeyen Balca Akçalı bir yıl geçmeden de abisinin bir suçtan hapis cezasına çarptırıldığını öğrenir. Bütün bunların gerisinde annesiyle yalnız kalan Balca,intikamı bir kenara bırakmak ve annesinin yanında olmak zorundadır. Abisinin izinden giderek askeriyeyi kazanır. Teğmen olarak okulundan ikincilikle mezun olur fakat mesleğini yerine getirmez. Abisi 4 yılın sonunda hapishaneden çıkıyordur ve intikam kapıyı çalmıştır... Abisiyle beraber örgüte dönen genç kız örgütte ki sınavlara tabi tutulup kendini ispatlamaya çalışır. Aynı zamanda çocukluk aşkı,abisinin arkadaşı olan Barlas Ediz Başaran, burada soyadıyla beraber önemli bir role sahiptir. Peki KOR`a göre birbirinden uzak durması gereken iki kişi yanyana gelirse ne olur? Bütün saklılıklara,ihanetlere rağmen bu ikili yanyana durup katilleri bulmayı başarabilecek mi?

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...