Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Poyraz (Doktor): "Yıllarca o kristal avizelerin altında, aslında kendime ait olmayan bir hayatın içinde bir yabancı gibi yaşadım. Cerrahi önlüğümü giyip hayat kurtardığımda kendimi bulduğumu sanıyordum ama meğer ben sadece o `Kansu` yalanından kaçmaya çalışan biriyim. Şimdi o DNA raporu elimde ve anladım ki; benim cerrahlığım bir tesadüf değil, aslında ait olduğum o sert, disiplinli aşiret kanının bir sonucuymuş. Artık o yalan dünyadan istifa ediyorum." Polat (Oyun Şirketi Sahibi): "Hayatımızı bir oyun gibi tasarlamışlar, kaynak kodlarımızı bile Yeşim Kansu’nun çıkarlarına göre yazmışlar. Ben dünyaca ünlü bir teknoloji imparatorluğu kurduğumla övünürken, aslında o kadının kumar masalarındaki borçlarını kapatan bir `gelecek garantisi`ymişim. Sistem çöktü. Artık kendi oyunumu oynamaya, o Mardin topraklarına gidip bu sistemin asıl kurucularını bulmaya gidiyorum." Parla (Moda Tasarımcısı): "Londra podyumlarında yürürken üzerimdeki o pahalı kostümler, aslında Yeşim’in `mükemmel anne` rolünü oynamak için bizi vitrine dizdiği birer aksesuarmış. Ben o kadına bir gün bile gerçek anlamda `anne` diyemedim çünkü o beni sadece bir aksesuar gibi taşıdı. O hastane koridorunda Cemre Hanım’ın titreyen ellerini tuttuğumda, hayatımda ilk kez gerçekten birine ait olduğumu hissettim. Artık o yaldızlı kafesten çıkıp, kendi gerçek kanımızın olduğu o topraklarda hikayemizi yazacağız." not sadece adını ve resim değiştirdim

Lavinyanın annesi ve babasının trajik bir ölümünden sonra anneannesinin önersiyle kasabaya taşınır tek amacı atanmak olan kızın anneannesin zoru ile arkadaşının torunu doktor Ayazla tanışır.

Yeşilçam Mahallesi... Akşamları pencerelerden eski şarkıların taştığı, komşuların birbirinin derdine ortak olduğu, çocuk seslerinin sokaklardan eksik olmadığı o eski mahallelerden biri. Burada her sokağın ayrı bir hikâyesi, her balkonun sakladığı bir sırrı vardır. Çınar ağacının altında edilen sohbetler, bakkalın önünde biriken insanlar, akşam çayına karışan kahkahalar... Bu mahallede hayat, eski Yeşilçam filmleri gibi; biraz hüzünlü, biraz sıcak ve bir o kadar da gerçektir. Ama kimseye aldanmayın. Çünkü bu mahallenin her köşesinde yarım kalmış bir hikâye saklıdır. Kimi geçmişinden kaçıyordur, kimi birini bekliyordur, kimi de çoktan vazgeçtiğini sandığı bir duyguyu hâlâ kalbinde taşımaktadır. Eskiler bir efsane anlatır. Derlermiş ki; kader, birbirine benzeyen kalpleri değil, birbirine inat edenleri yan yana getirirmiş. Çünkü en büyük aşklar huzurdan değil, savaştan doğarmış. İki inatçı kalp önce birbirine yabancı olur, sonra birbirinin yarası, en sonunda ise birbirinin evi olurmuş. Ve belki de bu yüzden... Gözlerinde baharı taşıyan bir kız ile kalbinde kışı saklayan bir adamın yolları, bu mahallenin dar sokaklarında kesişti. İkisi de kendi savaşını veriyordu. İkisi de yenilmeye niyetli değildi. Ama kaderin kimseye söylemediği bir sırrı vardı: Bazı savaşlar kazanılarak değil, birbirine yenilerek son bulurdu. Şimdi gelin... Bir bardak çay alın, çınarın altındaki yerinizi hazırlayın ve Yeşilçam Mahallesi`nin dar sokaklarında bizimle yürüyün. Çünkü burada herkesin anlatacak bir hikâyesi, saklayacak bir sırrı ve yarım bırakılmış bir cümlesi vardır. Ve kim bilir... Belki bir köşe başında kendi hikâyenizden bir parçaya, eski bir şarkıya ya da unuttuğunuzu sandığınız bir duyguya rastlarsınız. Yeşilçam Mahallesi`ne hoş geldiniz. ♡ Yazılma Tarihi: 31.05.2026

Bazı yeminler vatan için edilir… Bazı sözler ise sevilen insan için verilir. Ama en zor savaş, ikisi arasında seçim yapmak zorunda kaldığında başlar.

Kim olduğunu bilmediğim bir adam... Mezun olduğum gün adıma Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfına bağış yaptı. Mesajının altına ise sadece tek bir cümle bıraktı. *"Mezuniyetin kutlu olsun, Tabip Teğmen Berfin Demir."* İsmi yoktu. İmzası yoktu. Sadece bıraktığı merak vardı. Ben onu aramıyordum. O da kendini göstermiyordu. Ama kader, bizi aynı yolda yürütmeye çoktan karar vermişti. Ben; renkleri, sarı laleleri ve kahkahaları seven inatçı bir askerî hekimdim. O ise karanlıkta kalmayı seçen bir yabancı... Bir bağışla başlayan hikâye, zamanla bir sırra... Bir sır, yıllarca sürecek bir bekleyişe... Ve bir bekleyiş, ömürlük bir aşka dönüştü. Çünkü bazı insanlar hayatına kapıyı çalarak girmez. Sessizce gelir. Ve bir gün, kalbinin en güzel yerine adını yazar. **Benim adım Berfin Demir.** Ama onun gözünde... **Ben hep "Sarı Lalem" olarak kaldım.**

" neden intihar etmek istedin?" Diye sordu. " Aslında bir çok nedenim var ama hepsi sana saçma gelecektir" dedim " Sen söyle bakalım" dedi yola bakarken. " Annem beni doğurunca çöpe atmış 10 yaşıma kadar yetimhanede büyüdüm. Sonra annem beni oradan aldı Ben pişman oldu diye düşündüm ama annem benim sürekli dövdü" yutkundum. " Daha sonra evlendi ama beni kocasına yeğeni olarak tanıttı" " Arkadaş ortamım çok kötü babam olmadığı için sürekli dalga geçilen oldum. Sevgilim desek az önce bir fotoğraf aldım en yakın arkadaşımın aldatmış" dedim zorla " Senin kadar güzel birini nasıl aldatabilirler" diye mırıldandı.

“ Beni arıyormuşsun?” Dedi karşımdaki adam. Çok yakışıklıydı. Kahverengiyle karışık sarı saçları gözünün önüne dökülüyordu. Yeşil gözleriyse... Kelimelere dökülemeyecek kadar güzeldi. Üstünde beyaz gömlek altına siyah kumaş pantolon vardı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine doğru kıvırmıştı. Bu hem kaslarını daha da belli olmasını hem de onu karizmatik göstermesini sağlamıştı. Ağzım yarı açık şekilde onu izlerken yüzüme doğru eğilip “İncelemen bittiyse konuya dönebilir miyiz?” bunu söylerken dudaklarının kenarı kıvrılmıştı. Geriye doğru bir kaç adım atıp “Ne-ne saçmalıyorsun sen? Seni incelemiyordum.” “Ayrıca evet seni arıyorum. Şu adamlarına söyle çekilsinler kenara kendi başımın çaresine bakarım ben.” “Cık. Çekilemezler çünkü benimle evlenmeni istiyorum.”...

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Leyla ünlü bir yazar olma hayali olan ev kızı. Yazdığı kitaplar henüz keşfedilmemişdi ama yazmaktanda vazgeçmiyordu. Bir gün sosyal medyada gezerken fenomen bir doktoru gördü. Gülüşüne kitaplar yazdığım adam diyerek bir kitap yazmaya başladı ve erkek karakter olarak o doktorun görselini kullandı habersiz. Taki yakalanana kadar. Doktora özür mesajı attı resmini kullandığı için sonra mı ne oldu? Sonrası gelin birlikte okuyalım.

Zıt kutuplar birbirini çeker mi biri cıvıl cıvıl konuşkan diğeri ise soğuk nerdese konuşmayan kader onları birleştirebilecekmi

Melike lina Öztürk ve asaf Çınar palanın imkansız aşkı Asaf Çınar pala bütün ülkenin ağızımda ki boksör bir gün düşmanları tarafından vurulur hastaneye kaldırıldığında Asaf Melike’yi görür işte o an Asaf için kopma noktası olmuştu Ertesi gün melike kendini bir anda ülkenin en büyük boksörünün doktoru olarak bulur Ama bir şeyi unuttunuz melike lina Öztürk doğuştan kalp hastalığı vardı bu imkansız aşk buluşabilecek miydi?

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

1980. Belgin, sevdiği adama bir mektup yazar; fakat postacı bu mektubu yanlış kişiye götürür.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Her şey kapımda birisini bulmam ile değişmişti fakat o kişinin kim olduğunu nereden bilebilirdim ki bu şekilde benim hayatım değişmiş oldu ve kendimi bir sürü mafyanın içinde buldum Evet arkadaşlar bu hikayede bir doktor ve bir mafyanın hikayesini yazacağım çünkü ilk kitabım aşkın zorluğu fazla okunmadı bu hikayede Defne ile Alazın hikayesini göreceğiz ki aynı şekilde aşkın zorluğu adlı kitabımıda okumanızı öneririm

"Sana bu dağlarda yer yok Aria," dedi Raven, keskin bakışlarını dikerek. "Burada sadece ölüm olur." Aria meydan okudu: "Ölümün olduğu yerde, bana her zaman ihtiyaç vardır Binbaşı." Kendi isteğiyle Hakkâri`ye giden Doktor Aria, iki düşman tim liderinin amansız savaşının tam ortasında kalır: Raven Karahan ve Yiğit Sancaktar. İki düşman, tek bir kadın. Kazanan kim olacak?

Topuklu ayakkabılarımın çıkardı sesler eşliğinde bize ayrılan lojman`a doğru ilerliyordum. Arkamdan koşarak bana yetişen Sema adeta yolumu keserek önüme atladı. -Kızım biraz yavaş vallahi sana yetişemiyorum, tabi sen bu topuklular ile yüz metre bile koşarsın ama ben pes etmek üzereyim haberin olsun. -Sema sen de biraz hızlı mı olsan artık! Sabah`tan beri senin yavaşlığın beni çileden çıkarıyor! -Seni çileden ne çıkardı hepimiz biliyoruz! O lanet Selim seni aldatmasaydı, sen o sözleri ona söylemeseydin, ben de onun en yakın ve puşt arkadaşının sözlerine kanmasaydım ikimiz de şu an hala İstanbul`da rahatça hastane de takılacaktık. Soğuk gözlerim ile Sema`ya baktım. Bakışlarım onu endişelendirmiş olacak ki, hemen, -Özür dilerim dedi. -Bak o pislik herif hem suçlu hem güçlüydü, ikisi de bizi kandırdı ve şimdi hastane de başka insanların olması gereken yerde işte buradayız dedim. Hastane Müdürü`nün oğlu Selim Darıca babasına her ne anlattı ise adam bizi resmen buraya sürmüştü. Adına da hayır işi koymuştu...

Larin Koral, hayat kurtarmak için doktor oldu. Ateş Karahan ise insanlarını hayatta tutmak için kendi kurallarını yazdı. Biri stetoskop taşır. Diğeri sırlarını. İlk karşılaşmalarında birbirlerine yalnızca bir bakış attılar... Ve ikisi de birbirine yanlış teşhis koydu. Larin, hocasının yerine gittiği gizemli bir malikânede tedavi ettiği hastayla birlikte, hiç bilmediği bir dünyanın kapısını aralar. O dünyanın merkezinde ise soğuk, mesafeli ve gizemli bir adam vardır: Ateş Karahan. Larin, Ateş`i kibirli ve buyurgan biri sanır. Ateş ise Larin`i sınır tanımayan inatçı bir doktor... Ama bazen en büyük yanlış teşhisler, insanlara konulur. Doktor–mafya temalı, romantik komedi, dram ve aksiyon dolu Yanlış Teşhis`e hoş geldiniz. 🩺🤍

İstanbul`a tıp eğitimini tamamlayan Elina atanması üzerine Van`a teyzesinin yanına taşınır. Orada hem çocukluk aşkı olan hemde teyzesinin oğlu olan Vedat ile tekrar karşılaşır ve aşkları tekrar filizlenir.

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

Karanlığı düşünün, etrafta hiçbir ışık hüzmesinin olmadığını. Sadece hayal edin, o ıssızlığın içinde bir şule ne kadar kıymetlidir ademoğlu için. Korkmaz en basiti, yaşamı hisseder, umudu kazanır ve yahut yeniden doğar. Çünkü o karanlıkta ölüme terk edilişinin ardından kim veya ne olduğunu bilmediği bir nur ona el uzatmıştır. Kaan karanlıktı bu hikâyede Efsun ise o hale. Kaan karanlığında ölmeyi beklerken hayatta değer verebileceği parıltıyı gördü ve ona tutundu. Efsun ise Kaan için bu kadar kıymetli olduğunu bilmeden çekti çıkardı o kuyudan. Sonunda ise Kaan geçmişini, ağıl da bulduğu ziya nın gölgesinde bıraktı....

Aynı şehir, iki farklı kişi. Bir telsiz, iki farklı anons. Tek Emniyet, iki farklı alan. Benzer görünüş, zıt kişilik. Ve görünmeyenler...