Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Balkan ve Hristiyan bir doktorun mezun olduğu gün önünü kesen bir araba sonucunda tüm hayatı değişir ve Şırnağa gitmek zorunda kalır. Orada tanıştığı asker sayesinde bütün planları değişir fakat asker gerçekleri öğrendiğinde tüm her şey altüst olur.

Eskiden birbirini seven iki insan... Yüzbaşı Batuhan Sancaktar ve doktor Alara Beliz Ege. Küçük bir Karadeniz köyündeki sağlık ocağına atanan Alara Beliz Ege`nin aklından eski sevgilisi ile karşılaşacağı hiç aklına gelmiş miydi? Hayır, gelmemişti. Peki buna sadece tesadüf denebilir miydi? Hayır, denemezdi. 🥀 “𝘒𝘢𝘳𝘢𝘯𝘧𝘪𝘭 ç𝘪𝘤ç𝘦ğ𝘪 𝘨𝘪𝘣𝘪𝘺𝘥𝘪𝘬 𝘣𝘪𝘻. 𝘒𝘰𝘬𝘶𝘮𝘶𝘻 𝘦𝘵𝘳𝘢𝘧𝘢 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘳ı 𝘮ü𝘫𝘥𝘦𝘭𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯, 𝘬ö𝘬𝘭𝘦𝘳𝘪𝘮𝘪𝘻𝘥𝘦 𝘬𝘰𝘱𝘢𝘳ı𝘭𝘮𝘢𝘯ı𝘯 𝘴𝘢𝘯𝘤ı𝘴ı𝘯ı 𝘺𝘢şı𝘺𝘰𝘳𝘥𝘶𝘬.” 🥀

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

SINIRDAKİ AŞK Dr. Arya ve Yüzbaşı Emir`in arasında geçen bir aşk hikayesini konu almaktadır. Bazen bir kapı açılır ve hayat, sen hazır olmadan yön değiştirir. Arya, yeni taşınan komşusuyla tanışmak için çaldığı kapının ardında, kalbinin ritmini altüst edecek bir yüzbaşıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Bakışlar, suskunluklar ve söylenemeyen cümleler… Bu sadece bir tanışma mı, yoksa geri dönüşü olmayan bir başlangıç mı? Bu eser bir kurgu ürünüdür. Kitapta yer alan kişi, olay, mekân ve kurum isimleri tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen rastlantısaldır. Anlatılanların gerçek hayatla doğrudan ya da dolaylı hiçbir bağlantısı yoktur.

Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

Annesi gözleri önünde teröristler tarafından öldürülen asker adam ve ailesini trafik kazasında kaybeden doktor kadın. İkisinin de ortak bir noktası var, kardeşlerine olan zaafları. İlk kez karşılaşmalarının ardından yollarının tekrardan kesişeceğini ve bir daha ayrılmayacaklarını nereden bilebilirlerdi ki? Alparslan ve Asena Vatanı için çalışan bir asker ve insanları iyileştirmek için çabalayan doktor Kitabımla ilgili paylaşımlar yapacağım Instagram hesabımın adı Zeynluna. Takip ederseniz ve paylaştıklarımı beğenip, yorum yaparsanız çok sevinirim. Bana bir şans verirseniz çok mutlu olurum. Lütfen diğer paylaştığım kitabıma da bir şans verin💗💗

Genç ve idealist olan doktor umay zorunlu hizmet için terörün gölgesinde olan bir dağ köyüne atanır . Köye ulaşımını sağlayan tek yolun kesildiği bir fırtınada köyde saklanan ve yaralı olan bir özel kuvvetlerde yüzbaşı olan Alparslan ile baş başa kalırlar Gölge timi pusuya düşmüş kendisi ise sığınacak tek yer olan köyün revirini bulmuştur ...

Doktor&Asker Çocukluğundan kalan o yara izi... Kimse onun hikayesini bilmezdi. Ta ki bir gün karşısına çıkan yüzbaşı Arven Soylu, aynı izi taşıdığını gösterene kadar. O anda geçmiş, kendi yaralarını ortaya koydu. Onlar, farkında olmadan çocukluklarında Echo projesi`nin parçası olmuştu. Zaman geçti, hayatlar değişti... ama izler, hiçbir zaman degişmemiş gibi duruyordu. Şimdi yolları, Hastane kolidorlarında yeniden buluşmuştu. Geçmişin sessiz çığlıkları, hatırlanmayı bekleyen sırlar ve masum coçukluğun yok oluşu... Her bakış, her dokunuş, yıllardır bastırılmış bir acıyı gözler önüne seren bir ifade uyandırıyordu. Acı ve umut iç içe geçmişken, ikisi de fark etmişti: Bazen yara izleri sadece hatıra değil; kalbin bu sisli dünyada sakladığı hislerin yansımasıdır. Arven & Alya

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

Bu mahalleye taşınmak başta güzel bir fikir gibi gelmişti. Taa ki, onunla tekrar karşılaşana kadar! Ben nereden bilebilirdim bu kızın ev sahibimin kızı olduğunu. Tesadüfler benim için her zaman imkansızdır. Ben bu hayatta tesadüfe inanmam! Ya hedef benimdir! Ya da korumak istediklerim hedeftedir!

Bu kitap hasta bir kızın ölümle yaşam arasında ki mücadelesidir. Asphodel hayat tarafından dışlanmış kişiler içindir. İlaçlarla zihnini kontrol eden doktora karşı kendini korumak ister. Yalnız kimse inanmaz. Herkes onu öfkeli, bencil ve nicesi berbat biri gibi suçlar. Halbuki suç doktor kadar aynı zamanda ona inanmayanlara da aittir. Asphodel suçsuz yere suçlu ilan edilenlerdir. O da içinizden biridir. Asphodel zorbalık gören herkes içindir.

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

İmtahana gecikən tibb tələbəsi Nigar və onu imtahana çatdıran Hərbi məktəbi yeni bitirmiş Murad. Onların sevgisi lap əvvəldən uşaqlıq sevgisi olmuşdu amma həyat onları ayırmış və 10 il sonra yenidən qarşılaşdırmışdı. Bu hekayə də iki imkansız sevgini oxuyacaqsız. Gəlin Kapitan Murad Həsənzadənin və Həkim Nigar Səmədovanın imkansız sevgisini, gizlədilən gərçəklərə və danışılan yalanlara birlikdə şahid olaq.

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi`ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu kurguda geçen yerler, kurumlar, olay örgüleri bana, yani şahsıma aittir. Benzeri yoktur bilginize.

Hiç geçmişiniz ile geleceğiniz arasında arafta kaldınızmı? Mutluluk ile hüzün , heyecan ile endişe ve en kötüsü... Delilik ile akıl arasındaki o ince çizgide.. O Araf noktasında... Hiç kaldınızmı?... Peki kalsaydınız... Nereyi seçerdiniz?..

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı hayatlar, başka hayatların yıkıntısından doğar. Bir rüyanın içinde annesini arayan bir kadın… Bir kazanın ardından geriye kalan bir bebek… Geçmişleri yarım, kalpleri kırık iki insan… Kayıplar bazen insanı sessizleştirir, bazen de hiç beklenmedik bir anda bir başkasının yarasına dokunmaya zorlar. Bu hikâye; unutamayanların, iyileşmeye cesaret edenlerin ve bir bebeğin etrafında yeniden şekillenen hayatların hikâyesi. Çünkü bazı acılar geçmez… Ama bazı insanlar, o acıyla yaşamayı öğretir.

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Melike çalıştığı hastaneye geldiğinde arkadaşlar İLE sohbet ederken acil hasta gelmesi ile amaliyata girer bilmediği şey ise o kişinin asaf Çınar pala olduğuydu Melike amaliysthaneden çıktığında asafıda normal odaya almışlardı asaf çoktan Melike’yi gözüne kestirmişti bile Birkaç gün donra beklenmedik bir şekilde melikenin tayini çıkar Tayini çıkmadı ile kendini asaf Çınar palanın doktoru bulur

Ecmel, İstanbul`daki zorlu hayatını geride bırakıp Hakkâri`deki bir askeri hastaneye tayin edilir. Geçmişinden kaçarken hiç beklemediği birine takılır gözü. Ancak ona yaklaşmak sandığı kadar kolay olmayacaktır. Arkadaşı Gül`ün aklına sokmasıyla Ecmel, eski ve kullanılmayan bir hattı eline alır ve Yüzbaşı`ya mesaj atmaya başlar. Yüzbaşı,bu gizemli mesajların arkasındaki kişiyi bulmak için her yolu denerken, Ecmel için de işler kontrolden çıkmaya başlar. Oyun sınırlarını aşarken, sırlar açığa çıkacak, dengeler değişecek ve belki de en tehlikelisi, kalpler hiç hesapta olmayan duygularla yüzleşecektir. Bir mesajla başlayan gizemli bir hikâye… { Kapak tasarımı: @inciliinur0 }

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

KİTABIMA ŞANS VERİP OKUYAN HERKESE İYİ OKUMALAR DİLERİM💐🎁

“Bazı aşklar çocuk kalır…” Arhan, yaşadığı mahallenin dar sokaklarında hep kendinden bir adım önde yürüyen Bahar Ece’yi izlerdi. Ayağına dolanan toz bulutlarından daha hafif bir şeydi içindeki his; o zamanlar sevda denmezdi buna, “oyun arkadaşlığı” derlerdi. Ama Arhan, Bahar Ece’nin beyaz tokalarının güneşte parlamasını izlerken, bunun bir oyun olmadığını bilirdi. Mahallenin bayırında dururlardı. Bahar Ece’nin bir eli hep babasının hediye ettiği kırmızı bisikletin gidonunda olurdu, diğer eli ise Arhan’ın cebindeki misketlere uzanırdı. “En çok hangisini seviyorsun?” diye sormuştu bir gün Bahar Ece, elindeki cam misketi güneşe tutarak. Arhan o gün cevap vermemişti, ama içinden ‘seni’ demişti. Yıllar geçti, misketler kayboldu, sokakların tozu kalktı. Ama Arhan, çocukken her sabah Bahar Ece’yi gördüğü o köşede, hâlâ bir şeylerin eksik olduğunu hissederdi. Çünkü bazı aşklar çocuklukla birlikte büyümezdi; sadece içinde bir yerlerde, hep aynı masumiyetle kalırdı.