" Bu hata ikimizi de yakar, yüzbaşı." dedim. "Hatamızda yanmaya hazırım, doktor hanım." Bu hatada yanacaktık; birimiz kurtulacak, diğerimizse küle dönecekti. Askeri , Platonik karışık gel oku pişman olmayacaksın. Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

SINIRDAKİ AŞK Dr. Arya ve Yüzbaşı Emir`in arasında geçen bir aşk hikayesini konu almaktadır. Bazen bir kapı açılır ve hayat, sen hazır olmadan yön değiştirir. Arya, yeni taşınan komşusuyla tanışmak için çaldığı kapının ardında, kalbinin ritmini altüst edecek bir yüzbaşıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Bakışlar, suskunluklar ve söylenemeyen cümleler… Bu sadece bir tanışma mı, yoksa geri dönüşü olmayan bir başlangıç mı? Bu eser bir kurgu ürünüdür. Kitapta yer alan kişi, olay, mekân ve kurum isimleri tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen rastlantısaldır. Anlatılanların gerçek hayatla doğrudan ya da dolaylı hiçbir bağlantısı yoktur.

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

= Lazcada Nayinom, Türkçede yaygın olarak kullanılan anlamıyla Sevdalım veya Yarim anlamına gelir. ( kitabın eski adı Kanlı zümrüt ) ☆ "Madem affedildim, hadi eve gidelim. Böyle hasta olacaksın." ♡ "Yok, sağ ol. Ama beni öldürmeye çalışan bir kişinin evinde de, yanında da durmam," deyip ayağa kalktım. ☆ "Affetmiştin?" ♡ "Affetmem, bir şeyleri göz ardı ettiğim anlamına gelmez. Üzgünüm. Bundan sonra sadece karşılaştığımızda selam veririm. Benden daha fazlasını bekleme," deyip ondan hızla uzaklaştım.

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Üsteğmen Yavuz, Hakkâri’de görev yapan Gölge Tim’in lideridir. Hazal, yıllar sonra annesinin cenazesiyle Türkiye’ye dönen bir doktordur. Geçmişte yaşanan büyük bir kayıp ve yarım kalan bir evlilik, ikisini aynı kışlada yeniden karşı karşıya getirir. Dağlarda süren operasyonlar devam ederken Hazal’a bırakılan kimliği belirsiz mektuplar, kışlanın içinde görünmeyen bir tehdidi ortaya çıkarır. Geçmiştteki acılarımızı her ne kadar saklamak istesekte gün geldiğinde yüzümüze vurur kaderin cilvesidir bu...

Bazen gitmek, kalmaktan daha cesurdur. Ecmel, hayatın getirdiği ağır yüklerin altında ezilirken, kendi kaderiyle yüzleşmeye karar verir. Kaybettiği aşkın acısı, ailesinin gölgesindeki yalnızlığı ve geleceğe dair umutları arasında sıkışan bir kadın... Ünlerin gölgesinden sıyrılıp kendi ışığını ararken Van`ın serin sokaklarında, askeriyede başlayacak yeni görevinin ortasında başlayan bu yolculuk, aslında onun kendini yeniden bulma ve yeniden güçlenme hikayesidir. Geçmişin sırları önüne dökülürken attığı adımların öyküsüdür. Başkasına derman olmak için adım attığı bu yolda kendi yaralarının da başkası tarafından sarılacağından habersizdir. Ve her yeni tanışma, kırık kalbin yeni umutlarla tanışmasıdır. Ecmel`in hikayesi, acının içinden doğan cesaretin ve hayatı yeniden kucaklamanın öyküsüdür. Gerilim, gizem ve duygusal derinliklerle örülmüş bu hikâye, ihanetin, kaybın ve gizemli bir geçmişin gölgesinde, kendini bulma yolculuğunu anlatıyor. "Hiçbir silah, gözlerin kadar derinden vuramaz beni, Acem kızı." •Psikolog&Asker•

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

(İlk kitabı okumadan okuyabilirsiniz) Bazı doğum günleri dileklerle değil, vedalarla başlar… Duru, yirmi sekizinci yaş gününde kahkahalarla dolu bir evin ortasında, geçmişin hiç kapanmamış bir yarasıyla yüzleşir. Sevdikleri etrafındayken, kalbi onu beş yıl öncesine; bir düğün gününde başlayan ve kar altında biten bir ayrılığa sürükler. Rüzgâr… Bir asker. Görevleriyle duyguları arasında sıkışmış, sevdiğini korumak için ondan vazgeçmeyi seçmiş bir adam. Bir cümleyle biten bir ilişki, gözlerden kondurulan son bir öpücük ve hiç dinmeyen bir “ya şöyle olsaydı”… Yıllar sonra gelen bir atama, Duru’yu bu kez bambaşka bir yol ayrımına getirir. Hakkâri’de bir askerî kışla… Geçmişin izleri, bastırılmış duygular ve yeniden karşılaşma ihtimali. Aşk, görev, ayrılık ve cesaret… Bu hikâye; sevmenin bazen gitmek, güçlü olmanın ise kalabilmek olduğu anları anlatıyor. Bazı aşklar yarım kalır, bazıları ise tam da en uzak yerde yeniden başlar.

“Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.” Herkesin hayatında bir kırılma anı vardır. Umay’ınki, hayallerine en çok yaklaştığını sandığı anda geldi. Asistanlığının ikinci yılında, tüm düzeni bir anda yerle bir oldu. Geride bırakmak zorunda kaldıkları yalnızca bir şehir değildi; anıları, sevdikleri ve babam dediği adam da o şehirde kaldı. Yeni bir şehir, yeni bir hastane, yabancı yüzler… Ve herkesten sakladığı, geceleri uykularını bölen bir sır. Umay güçlü görünüyordu. Ama bazı insanlar en çok gülümserken dağılır. Hayat ona yeniden başlamak için bir şans verirken, karşısına Doktor Ali Asaf çıktı. Bazen insan hiç beklemediği bir anda birine tutunur. Bazen de en güvenli sandığı yerde en çok korkmaya başlar. Çünkü bazı aşklar iyileştirir… Bazıları ise insanın en kırılgan yerine dokunur. Ve Umay, kalbiyle aklı arasında sıkıştığı bu yolda, en zor soruyla baş başa kalacaktı: İnsan, her şeye rağmen yaşamaya mı tutunurdu yoksa sevgiye mi? “Bir kadın, bir sır, yarım kalan bir hayat ve zamana karşı bir aşk…”

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Siz: Alp abi sana birşey söylemem lazım.(20.30) Alp Abi: Yine ne oldu Defne?(20.47) Siz:Hamileyim.(20.48) Alp Abi:Ne saçmalıyorsun?(21.00)

Bir doktorun elleri hayat kurtarmak içindir… Peki ya kurtardığı hayat, kendi özgürlüğünü tehdit ediyorsa? Yeraltı dünyasında değişmeyen tek kural vardır: Kimin elini tuttuysan, kime can borçluysan, kaderin onundur. Bu borç, kanla yazılmamış olsa da ruhu mühürleyen bir zincir gibidir. Kutay Alp Alkan, gücün ve karanlık dünyanın tam merkezinde bulunan acımasız bir lider olarak bilinirken, bir gece ölümün kıyısına sürüklenir. Onu hayata döndüren ise hiç beklemediği biridir: Düşmanının kızı, inatçı ve yetenekli doktor Ülkü Işık Alpuğan. Ülkü, yalnızca mesleğinin gereğini yapmış olduğunu düşünür. Fakat kurtardığı adamın dünyasında hiçbir iyilik karşılıksız değildir. Kutay için bu sadece bir kurtarılış değil; aynı zamanda geri alınamaz bir bağın başlangıcıdır. Çünkü o, can borcunu iki şeyle öder: Güçle… ve sahiplenmeyle. Ülkü, kendi hayatının bir anda görünmez bir ağ içinde sıkıştığını fark ederken, Kutay’ın dünyası da sarsılır. Düşmanının kızı tarafından kurtarılmıştır. Artık yolları kesişmiş iki insan vardır: Biri hayat kurtarmak için yemin etmiş bir doktor… Diğeri hayatı kendi kurallarıyla yöneten, borcu ve ihaneti ölümüne ciddiye alan bir adam… Bu can borcu, ikisini de geri dönüşü olmayan bir savaşa sürükleyecektir: Özgürlükle bağlılık arasında, doğruyla tehlikeli gerçekler arasında, kaderle seçim arasında… “Bir kalp, yalnızca duygularla değil; kaderle de mühürlenir. Ve bazen en derin yaralar, insanı yeniden doğurur.”

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Zeynep in gördüğü son şey kırık cam parçalarıydı.. Hakan ın ise kan çok fazla kan..

"Ağlama güzelim.." "Güzelinin değilmi?" "Güzelimsin..." ____ "Serçe gözlüm" "Yüzbaşım..." ___

Bazı sırlar mürekkeple yazılır, bazıları ise kanla mühürlenir." ​Elif, Eski Şehir Kütüphanesi’nin tozlu rafları arasında yarı zamanlı çalışan, kendi halinde bir genç kadındır. Ancak gece yarısına on dakika kala bulduğu isimsiz, lacivert ciltli bir günlük, onun sıradan hayatını bir kabusa çevirir. 20 yıl öncesinden gelen bir uyarı, kendi adıyla son bulan bir not ve karanlıkta parlayan bir fener... Elif için oyun başlamıştır: Koordinatları bulmak için sadece 24 saati vardır. ​Diğer yanda, hayatını insanları yaşatmaya adamış hırslı bir cerrah: Asel Erdem. Babasının karanlık geçmişinin bedelini, düşmanları Baran Karahan ile evlenmek zorunda kalarak öder. Beyaz önlüğünü çıkarıp siyah gelinliğini giydiği o gece, Asel için bir düğün değil, bir esir takasıdır. ​Baran Karahan; yıkmayı ve yok etmeyi bilen, merhameti olmayan bir adam. "Uçmayı seven kuşların kanatlarını kırmayı severim," diyecek kadar karanlık, ama yaralarını sadece "doktorunun" iyileştirmesine izin verecek kadar karmaşık. ​Bir kütüphanede başlayan gizemli kovalamaca, bir mafya malikanesindeki kanlı taht kavgasıyla nerede kesişiyor? ​Asel, bir yandan babasını kurtarmaya çalışırken bir yandan da Baran’ın buzdan kalbindeki çatlaklara sızabilecek mi? Yoksa o meşhur Karahan cehenneminde küle mi dönüşecek?

Kendinden 16 yaş büyük bir adamla zorla evlendirilen Ilgın, nikahtan hemen önce ilk bulduğu fırsatta kaçar. Kaçmak için yardım istediği arabalardan hiç birisi durmaz. Birisi hariç. Deniz Bulut... Ilgın, ailesi tarafından psikolojik ve fiziksel şiddet gören genç bir kızdır. Eğitimine devam etmek isteyen Ilgın, babasının baskıları sonucu zorla evlendirilmek istenir. Henüz 19 yaşında olan bu genç kız, kendinden yaşça büyük bir adamla evlenmeye zorlanırken düğün günü kaçmayı başarır. Yolda tesadüfen tanıştığı Deniz, Ilgın’ı arabasına alır. Deniz, Ankara’da yaşayan ve tıp alanında uzmanlık yapan genç bir doktordur. Ilgın’ı korumak adına ona kalacak yer verir, kimliğini çıkartmasına yardımcı olur, darp raporu almasını sağlar ve üniversite hayali için onu destekler. Ilgın, geçmişin travmalarını taşırken yeni bir hayata adım atmaya çalışır. Deniz ise yoğun doktorluk kariyerinin yanında, Ilgın’a yardım etmekle sorumluluk alır. Aralarındaki bağ zamanla derinleşirken, toplum baskısı, aile tehditleri ve vicdani sorumluluklar iki karakterin hayatını şekillendirir.

Leyla beyazkurt Bir sabah babasinin aramasıyla kalkan babaannesinin hastalığını öğrenerek ablası Ablası ile Rusya`dan memleket Mardin`e gelir ve babaannesi için düşmanları baran Karakurt ile evlenir Her hafta pazartesi ve perşembe yeni bölüm.

İsmi saklı olan söylendiği vakit ya ölüm ya da ölüm olacaktı....

Biri, geçmişinin enkazını bir örtünün altında saklayan "umutsuz" bir vaka... Diğeri ise profesyonel sınırları, etik kuralları ve kariyerini bir kenara itip o örtüyü kaldırmaya yeminli genç bir doktor. "Uyumsuzluğun uyumu" dedikleri bu tehlikeli oyun, ya bir yeniden doğuşun başlangıcı olacaktı ya da ikisinin de sonu.

KİTABIMA ŞANS VERİP OKUYAN HERKESE İYİ OKUMALAR DİLERİM💐🎁

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

+16 küfür argo kurguda bulunmaktadır. Açık açık sahneler olmasa da değinilmiştir ona göre okuyup yorum yapın lütfen. "O çöpü oradan kaldır. Koku yapıyor." Olduğum yerde kalakaldım. Arkasından bakarken ağzım bir karış açık kalmıştı. "Koku mu? İnanmıyorum! İçinde sadece organik atık ve üç tane boş kahve bardağı var! Hey, bay çok bilmiş! Tanışmamız bu kadar mıydı?" Asansörün kapıları kapandığında arkasından dilimi çıkardım. Sertmiş, yakışıklıymış, dövmeliymiş... Ne olursa olsun! Defne`nin neşesini söndürmek o kadar kolay değildi Batu Bey. "Görüşeceğiz komşu," dedim poşetimi hırsla elime alırken. "Senin o asık suratını güldürmezsem bana da Doktor Defne demesinler!"