Annesine verdiği sözü tutan Hazal, yıllar sonra doktor olarak memleketi Adana’ya döner. Ama geldiği köyde sadece bakımsız bir sağlık ocağı değil; sert kuralları ve yakıcı bakışlarıyla Yaman Ağa onu beklemektedir. ​Biri hayat kurtarmaya yeminli bir doktor, diğeri bu toprakların dediğim dedik ağası... ​Adana sıcağında inatla başlayan bu hikaye, kaçınılmaz bir tutkuya dönüşmek üzere. ​"Senin ağalığın benim odamın kapısında biter Yaman Ağa!"

Tayini karedenizdeki bir köye çıkan müjgan Karadenizin keçi yüzbaşısı Murat "Sevdan doldu doldu da taştı karadenize doktor güzeli"

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Zəhra getdiyi xəstəxanada cərrah olan elvinə plotonik aşıq olur bəs bunu elvin biləcəkmi davamını bilmək üçün oxumaqla başlayın

Aynı şehir, iki farklı kişi. Bir telsiz, iki farklı anons. Tek Emniyet, iki farklı alan. Benzer görünüş, zıt kişilik. Ve görünmeyenler...

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Hayatını insanları iyileştirmeye adamış bir doktor... Ve hayatını savaşmaya adamış bir asker. İki karakterimiz kimsesizler yurdunda arkadaş olup bir gün yollarını ayırmışlardır. Lakin kader onları bir acilde karşılaştırır. Bu hikayede Aras Demir ve Defne Yalının zorluklarla mücadelesini okuyacağız....🤗

"Cehennem olarak adlandırdığınız yerde, cennet çiçeği olmak için geldim. Unutmayın her cehennemin altında bir cennet yatar." "Lütfen beni bu cehennem ateşinin içinden çekip al kara. Adın gibi üstüme bir kara olarak çökme. Bir kere olsun beni aydınlatsana." 210125🕊️

Yetimhane de başlayan bir aşk tam umudunu kaybederken ve yaşama sebebini yitirmişken kendinde bir sebep bulan ve hayatta eskisini daha sıkı bir şekilde bağlanıp hayata yaşama sebebi veren iki karakterin aralarında yıllar girse de aralarındaki bağı asla yitiremeyeceğini göreceğiz

Her siren sesi yeni bir tehlikenin habercisi. Her viraj yeni bir karar. Her sır ise geri dönüşü olmayan bir yol… Yıllarca saklanan sırlar, yanlış anlaşılmalar, yarım kalan duygular ve kaderin yeniden kesiştirdiği iki hayat… Neva ile Barlas’ın yolları yeniden kesiştiğinde yalnızca geçmişleri değil, kalpleri de sınanacak. Birbirlerine karşı koymaya çalıştıkları çekim, ortaya çıkmayı bekleyen gerçeklerle daha da karmaşık bir hâl alacak. Aynı mahallede başlayan hikâyeler, bazen yıllar sonra bambaşka bir hâl alır. Dostlukların arasına karışan aşk, inkâr edilen çekim, söylenemeyen duygular ve yıllardır saklanan sırlar… Bazı bağlar kopmaz, sadece zamanı gelene kadar sessizce bekler. Aralarındaki çekim inkâr edilemeyecek kadar güçlü, ama geçmişin yükü buna izin vermeyecek kadar ağır… Yanlış anlaşılmalar, sessizce taşınan duygular, ağır fedakârlıklar ve kimsenin bilmediği sırlar onları hiç beklemedikleri bir sona sürükleyecek. Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Bence bir şans vermelisinn💕iyi okumalarr💗 Başlangıç:06.08.2026

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi`ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu kurguda geçen yerler, kurumlar, olay örgüleri bana, yani şahsıma aittir. Benzeri yoktur bilginize.

Mera sokağında çocukluğunu geçiren Irmak ve Güney uzun yıllar sonra karşılaşır

“Beni neden kaçırdın?” Varan gözlerini üzerimden çekmeden birkaç saniye sustu. “Çünkü seni başka türlü yanımda tutamazdım.” “Ben senin yanında olmak istemiyorum.” Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. “Biliyorum.” “O zaman bırak beni.” Bu kez gülümsemedi. “Onu yapamam, doktor.” “Neden?” Varan bir adım daha yaklaştı. “Çünkü artık seni bırakmak, seni kaçırmaktan daha zor.” Evelina, hayatının bir gecede değişeceğini bilmiyordu. Varan ise hayatına giren hiçbir şeyi kolay kolay bırakmadığını.

“Bir milyon lira. Nakit. Babanın kapısına gitmek zorunda kalmazsın.” Nizamiyenin ortasında gözlerimi hırsla süzüp, "Sence askere benzer bir halim mi var?" diyen o devasa, gıcık adam... Dün dükkanımın tavanını boyayan, bugün yeşil kamuflajının içinde karşıma dikilen koskoca Yüzbaşı Savaş Ateş Akkın’dı. Babamın "Tıpış tıpış ameliyathaneye döneceksin" baskısı bir yandaydı, cebimdeki sıfır bakiye ve hayallerimle kurduğum o bomboş atölye diğer yanda. Gururum Ankara’ya dönüp o beyaz önlüğe mahkûm olmamı engelliyordu ama İstanbul’un ortasında parasızlık boğazımı sıkıyordu. Ve Savaş, hayatımın en karanlık anında masaya o akılalmaz teklifi sürdü: 3 aylık sahte bir evlilik. "Benimle evleneceksin Doğa. Dışarıya karşı karım gibi davranacaksın, ben de atölyen için ihtiyacın olan tüm parayı ödeyeceğim." Önce masayı başına yıkmak, adama bağırıp çağırmak istedim. Ama iç sesimle verdiğim o amansız savaştan sonra arkamı dönüp, masadaki çantamı hırsla kavradım: "Sen beni parayla kandırabileceğini mi sanıyorsun gerçekten Yüzbaşı?" dedim çenemi dikleştirerek. "...Doğru düşünmüşsün. Masaya oturuyorum." İki ayrı oda, katı kurallar, peşimizde dolanan korumacı abiler, oğluna evlilik baskısı yapan bir anne ve babama karşı verdiğim büyük varoluş savaşı... Bir tıp terk tasarımcı ile sınır tanımaz bir yüzbaşının aynı çatı altındaki 3 aylık savaşı başlıyordu. Ama bilmiyorduk; kural ihlalleri, kağıt üstündeki imzalardan çok daha çabuk başlardı.

"Mert malmısın gecenin 3 de aranırmı " " Ateş ne olduğuna inanamicaksın " " Uykumdan önemlimi " " Evet " dediğinde derin bir nefes verdim " Tamam konuş " " Ben doğumda karıstırılmısım , beni sabah aradılar hastaneden . Bebeği ölen bir hemşire  bebekleri  karıştırmış" " Eeee " " Dna mena dediler gitmiyiçem " Dundan bana ne ? Uykum var y-LAN Bİ DAKİKA #B×B#GERÇEK AİLEM

Kitap türü bir asker ve bir doktor arasında geçen, aşk romanıdır.

Herkes mi deliydi ,yoksa sadece dışlanmışlar mı? Rivena Hale, kendisini kapatıldığı hastaneye nasıl getirildiğini hatırlamıyor. Kimse neden burada olduğunu açıkça söylemiyor. Doktorlar ona güvenmesi gerektiğini söylüyor. Diğer hastalar ise susuyor. Fakat bazı bakışlar, söylenmeyen şeylerin varlığını ele veriyor. Rivena geçmişini hatırlamaya çalıştıkça zihninde boşluklar beliriyor. Duyduğu sesler, gördüğü insanlar ve hatırladığı olaylar birbirine karışmaya başladığında, gerçeğin hangisi olduğundan artık emin olamıyor. Belki gerçekten hastadır. Belki de bütün bunlar zihninin ona oynadığı bir oyundur. Ya da... Belki de ona unutturulmak istenen bir şey vardır. Hastanenin koridorlarında cevap ararken bir gerçekle yüzleşir: Buradan çıkmanın yolu gerçeği bulmaksa, önce kime inanacağını bulmalıdır. Çünkü bazen en tehlikeli insanlar deli olduğunu düşündüklerimiz değil... Deli olmadıklarına bizi inandıranlardır.

"Nazlı ." Ne diye sürekli Nazlı diye sesleniyordu bu adam bana . Zaten sinirli olan bedenimi iyice geriyordu . "Naz , benim adım Naz . Nazlı diye seslenip durma sinirlerimi bozuyorsun ." "Nazlı ." Ya beni beni dinlemiyordu . Ya da anlamaya beyni yetmiyordu. Zaten okuldayken de hiç beyni basmıyordu derslere . "Ne var ? " "Evlenelim mi ?" Ne saçmalıyordu bu adam . "Gülşah Hanım`la konuşmalarınızı duydum.Evlenelim mi ?" "Annemle konuşmalarımızı mı dinledin ? Gerçi okuldayken de hep insanların konuşmalarını dinlerdin , gıcıklığından hiç ödün vermemişsin ." "Sorumun cevabı bu değil .Evlenelim mi ? " "Senin çıkarın ne olacak bu evlilikten ? " "Senin gibi somurtkan bir karım olacak yetmez mi ?" ... Genç kadın yıllardır hastalıkla mücadele eden babasını biraz olsun mutlu edebilmek için kabul etmişti bu evliliği.Genç adam ise annesinin baskısından kurtulmak için kabul etmişti . Bir anlaşma yapmışlardı . Sadece bir süre evli kalıp sonra boşanacaklardı . Ama bilmiyorlardı ki ilkokulda birbirinden hiç haz etmeyen iki çocuktan birbirlerine iyi gelecek iki yürek olacaklarını ... Bir Nazlı kız ve Deli bir Rüzgar`ın hikayesi ...

Aile... Ne demek ki? Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular. Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı. Rüya için aile ölüm demekti. İyi hissettiren duygular değil... Babasız büyüyen her kıza hitaben.. Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

42.09k okunan yayından kaldırılan zor sevda kitabım tekrar sizler karşısında sunulacaktır.

Bazı hikâyeler sessizlikle başlar. Ama içlerinde fırtına taşır. Karın hiç erimediği bir şehirde, soğuk yalnızca havada değildir. İnsanların bakışlarında, kelimelerinde, hatta söylenmeyenlerde saklıdır. Bir gün, her şey değişir. Bir adım, bir karşılaşma, bir kırılma… Ve sonra hayat, geri dönülmez bir yola girer. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Güven, şüpheye karışır. Gerçekler, sessizce kanar. Kalp, en çok saklandığı yerde yaralanır. Kimse göründüğü gibi değildir. Ve bazı insanlar… yaklaştıkça daha da tehlikeli olur.

Herşey Murat`ın hastaneye yaralı olarak gelmesiyle başlar geçmişin ağırlığından ezilen Melek Ahu`ya daha büyük yükler yüklenir

Bazı yeminler vatan için edilir… Bazı sözler ise sevilen insan için verilir. Ama en zor savaş, ikisi arasında seçim yapmak zorunda kaldığında başlar.