Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Düğününden bir hafta önce, nişanlısının onu aldattığını öğrenip, bir bara içmeye gider. Fakat alkolün dozunu alamayıp sarhoş olur. İçindeki ihanete uğramışlık duygusunu bastıramayıp, önüne gelen ilk erkeğin dudağına yapışır... Fakat o kişinin yer altı dünyasının başındaki kişi olacağını Talya da bilemezdi...

Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi`ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu kurguda geçen yerler, kurumlar, olay örgüleri bana, yani şahsıma aittir. Benzeri yoktur bilginize.

"Bazen uzak bir köy, kaderin haritasını yeniden çizer." Henüz stajını yeni bitirmiş bir doktor olan Tutku Ay, kendine bile güvenemediği bir anda babasının zoruyla Gaziantep`in unutulmuş bir köyüne gönderilir. Kalabalıktan uzak, tenhalığın içinde mesleğine tutunmaya çalışırken, yolu geçmişi sırlarla dolu bir yüzbaşıyla kesişir: Dağhan Mert Kıraçlı. Onlar birbirine mecbur değil, birbirine anlaşmayla bağlı. Ama her anlaşmanın görünmeyen bir bedeli, her uzaklığın bir yakınlığı vardır. Ve bazı duygular, haritada yeri olmayan yerlerde filizlenir...

" Evlenelim " " Tamam. Evlenelim. " 🕰🕰🕰 Acıların tazesi can yakardı değil mi? Peki geçmişte yaşananlatın bıraktığı hasara ne demeli? Hayatın kördüğüm olduğu zaman da ailesinden kopmak ve nefes almak için mesleği olan doktorluğu Artvin`de devam ettirmek isteyen Neşe ve otobüste karşılaşıp aynı koltukta kavga eden Yüzbaşıyla hikayesiydi bu. Saklanan sırlar, kapanan yaralar kanayacaktı.

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Bazı adamların hikâyeleri kurşunla başlar. Benim hikâyem ise o kurşunları çıkarırken başladı.

"Her kilidin bir anahtarı vardır, tıpkı her kalbin bir sahibi olduğu gibi... Yıllar önce birbirlerini bulabilmek için mühürlerini bedenlerine kazıyan Asena ve Yaman, kaderin sert rüzgarlarıyla savrulmuştu. Yıllar sonra, karşılaştıklarında ise Yaman, geçmişin izlerini unutmuş, Asena`yı bir terörist sanarak vurmuştu. Oysa mühürleri onları bir araya getirmek için oradaydı... Adaletin, aşkın ve kaderin kesiştiği bu yolculukta, mühür gerçekten sahibini bulabilecek mi?"

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Hiç geçmişiniz ile geleceğiniz arasında arafta kaldınızmı? Mutluluk ile hüzün , heyecan ile endişe ve en kötüsü... Delilik ile akıl arasındaki o ince çizgide.. O Araf noktasında... Hiç kaldınızmı?... Peki kalsaydınız... Nereyi seçerdiniz?..

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Kan davaları olan iki düşman, yıllar sonra bir genç kızın hayatı için karşılaşırlar. Ama tek ortak noktaları o değildir. Yıllar önce yapılan bir güzel bir hatanında bedeldir.

KİTAP ASKIYA ALINMIŞTIR,YAZAR UZUN SÜRE KİTABA BÖLÜM VE ALINTI ATMAYACAKTIR.

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

GÖKLERDEKİ GÖLGE "Bazı yeminler mürekkeple değil, kanla çalışıyor." Biri vatanını korumak için silahla kuşanmış bir zaman komutanı, diğerinin gökyüzündeki gözleri olan bir teknoloji dehası... Emre ve Nisa Bozkurt ; aynı kanı taşıyan iki kardeş, aynı amaca hizmet eden iki asker. Ama savaş kuralları, aile bağlarından daha serttir. Bunların dünyasında adalet, anneleri Savcı Handan`ın mahkeme salonlarında değil, puslu dağların duldasında, barut kokulu nefeslerle dağıtılır. Bir yanda sınırının ucundaki lazerle ölüm bekleyen bir asker, diğer yanda hayat vermek için ant içmiş, savaşın tam ortasında düşen bir doktor: Rüya Sancak . Göklerdeki Gölge , sadece bir operasyonun değil; Sevginin, sadakatin ve fedakarlığın hikayesi. Kalbinin üzerindeki o kırmızı nokta ona bir patlamaya hazırlanırken; Emre Bozkurt ya emrindeki timi, ya kardeşini ya da yeni filizlenen dostunu kurtaracak. Hüküm verildi, operasyon başladı. Gökyüzünün gölgeleri ise tek sırdaş.

“Bazı aşklar çocuk kalır…” Arhan, yaşadığı mahallenin dar sokaklarında hep kendinden bir adım önde yürüyen Bahar Ece’yi izlerdi. Ayağına dolanan toz bulutlarından daha hafif bir şeydi içindeki his; o zamanlar sevda denmezdi buna, “oyun arkadaşlığı” derlerdi. Ama Arhan, Bahar Ece’nin beyaz tokalarının güneşte parlamasını izlerken, bunun bir oyun olmadığını bilirdi. Mahallenin bayırında dururlardı. Bahar Ece’nin bir eli hep babasının hediye ettiği kırmızı bisikletin gidonunda olurdu, diğer eli ise Arhan’ın cebindeki misketlere uzanırdı. “En çok hangisini seviyorsun?” diye sormuştu bir gün Bahar Ece, elindeki cam misketi güneşe tutarak. Arhan o gün cevap vermemişti, ama içinden ‘seni’ demişti. Yıllar geçti, misketler kayboldu, sokakların tozu kalktı. Ama Arhan, çocukken her sabah Bahar Ece’yi gördüğü o köşede, hâlâ bir şeylerin eksik olduğunu hissederdi. Çünkü bazı aşklar çocuklukla birlikte büyümezdi; sadece içinde bir yerlerde, hep aynı masumiyetle kalırdı.

Limon tadında bu hayat. Şekeri katıp limonata yapmak da tuz basıp yemek de sana kalmış... Bir ninni çağırdığın vakit, ben o kayan yıldızın rûyasına uyanacağım limon çiçeğim... 🍋 17 yaşında yazmaya başladığım bu romanı bitirmem yaklaşık beş yılımı aldı. Şimdi ise onunla tekrar yüzleşip Kitappad`de değerli okuyuculara sunuyorum... umarım beğenirsiniz... Kapak çizimi bana aittir.

Lara, İstanbul`a atanmış bir doktor. Kaan, İstanbul`da görev yapan bir yüzbaşı. Lara, İstanbul`a gittiğinde prof. Doktor Selin ile tanışır ve bir gün prof. Doktor Selin`in evine gider. O gün hiç unutamayacağı bir yüz görür ve bütün hayatı değişmeye başlar.

Boynum bükülmedi yada çenem düşmedi. Hâlâ dimdik ayaktaydım, onun karşısında. O ise öfkeden ne yapacağını bilemiyordu. Yaşananlar sadece benim suçum değildi, onun da suçuydu. Sadece ben suçlanamazdım. "Bu kadar mı Neslihan? Sen sadece bu kadar mısın? Bu sözlerden mi ibaretsin?" Canım yandı. Ben sadece anlaşılmak istiyorum diye haykırmak istedim. Yapamadım. Dik tuttum çenemi de, omuzlarımı da. "Bu kadar. Ne çok, ne az. Olması gerektiği kadardı her şey." Öyle bir baktı ki, sanki tüm binalar üstüme yıkıldı. Mezara gömüldüm, üstüme toprak atıp nefesimi kestiler. "Sen taş kalpli canavarın tekisin, Neslihan!" Zaman durdu, kalpler yavaşladı. Kalp durdu, taş kalbim onu öldürdü. Ben canavar değilim demek istedim, diyemedim. Öylece durdum, hiçbir şey yapmadım, demedim. Sadece durdum. Yüzüme bakıyor, bir tepki vermemi bekliyordu. Vermedim, duygusuz değil miydim zaten? Öyleydim. Saati kazı aklına Neslihan, bugün günlerden ayrılık günü. Artık yollar ne onu sana, ne de seni ona götürecek.

Melike çalıştığı hastaneye geldiğinde arkadaşlar İLE sohbet ederken acil hasta gelmesi ile amaliyata girer bilmediği şey ise o kişinin asaf Çınar pala olduğuydu Melike amaliysthaneden çıktığında asafıda normal odaya almışlardı asaf çoktan Melike’yi gözüne kestirmişti bile Birkaç gün donra beklenmedik bir şekilde melikenin tayini çıkar Tayini çıkmadı ile kendini asaf Çınar palanın doktoru bulur