Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

Aras, odadaki gürültülü hengameyi tek bir el işaretiyle susturduğunda, bakışları hala benim üzerimdeydi. Duvara yaslanmış, titreyen ellerimi önlüğümün cebine gizlemeye çalışıyordum. Adımları ağır, kendinden emin ve fazlasıyla tehlikeliydi. Tam önümde durdu; aramızdaki o ince mesafe, barut kokusu ve benim kesik kesik aldığım nefeslerle doldu. "Bana öyle bakmayı kes, doktor," dedi Aras. Sesi, bir emir gibi sarsılmaz ama bir fısıltı kadar yakındı. "Nasıl bakıyormuşum?" diye dikleştim. Korkumun yerini yavaş yavaş o çocuksu ama sert inadım alıyordu. "Katil mi yoksa kahraman mı olduğunu çözmeye çalışıyorum. Dudaklarının kenarı, alaycı bir ifadeyle çok hafifçe kıvrıldı. Bir adım daha attı; o kadar yakındı ki, Kıyafetinin altındaki o sert göğüs kafesini neredeyse hissedebiliyordum. Elini yavaşça kaldırdı, parmak uçları tam şakağımın kenarındaki firari bir saç tutamına değdi. Dokunuşu buz gibiydi ama tenimi yakmıştı. "İkisi de değilim," diye mırıldandı, sesi iyice boğuklaşmıştı. "Sadece işini yapan biriyim. Ve şu an işim, senin bu karanlıkta neden titrediğini bulmak." "Titrediğim falan yok," dedim, gözlerimi o koyu harelerinden kaçırmadan. "Sadece... Oda çok havasız." Aras, hafifçe eğilip yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Gözleri dudaklarıma kayıp tekrar gözlerime çıktığında, kalbimin atış sesini koridordaki doktorların bile duyduğuna yemin edebilirdim. "Havasız olan oda değil, Doğa," dedi, ismimi ilk kez bu kadar vurgulu söyleyerek. "Havasız olan sensin. Nefes almayı unutuyorsun." Elimi göğsüne koyup onu hafifçe itmeye çalıştım ama bir milim bile kımıldamadı. Aksine, elime değen o sıcaklık parmak uçlarımdan kalbime giden bir akımı başlattı. "Benden uzak durun," diye fısıldadım, sesim benliğime ihanet edercesine güçsüz çıkmıştı. Aras, elini saçlarımdan çekip cebine koydu ama bakışlarını bir an bile ayırmadı. "İstesen de duramam," dedi buz gibi bir ciddiyetle. "Çünkü bu hastaneden sağ çıkana kadar gölgen bile benden izin alacak. Anlaşıldı mı, doktor?" Yutkundum. "Anlaşıldı."

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

KİTAP ASKIYA ALINMIŞTIR,YAZAR UZUN SÜRE KİTABA BÖLÜM VE ALINTI ATMAYACAKTIR.

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Hiç geçmişiniz ile geleceğiniz arasında arafta kaldınızmı? Mutluluk ile hüzün , heyecan ile endişe ve en kötüsü... Delilik ile akıl arasındaki o ince çizgide.. O Araf noktasında... Hiç kaldınızmı?... Peki kalsaydınız... Nereyi seçerdiniz?..

GÖKLERDEKİ GÖLGE "Bazı yeminler mürekkeple değil, kanla çalışıyor." Biri vatanını korumak için silahla kuşanmış bir zaman komutanı, diğerinin gökyüzündeki gözleri olan bir teknoloji dehası... Emre ve Nisa Bozkurt ; aynı kanı taşıyan iki kardeş, aynı amaca hizmet eden iki asker. Ama savaş kuralları, aile bağlarından daha serttir. Bunların dünyasında adalet, anneleri Savcı Handan`ın mahkeme salonlarında değil, puslu dağların duldasında, barut kokulu nefeslerle dağıtılır. Bir yanda sınırının ucundaki lazerle ölüm bekleyen bir asker, diğer yanda hayat vermek için ant içmiş, savaşın tam ortasında düşen bir doktor: Rüya Sancak . Göklerdeki Gölge , sadece bir operasyonun değil; Sevginin, sadakatin ve fedakarlığın hikayesi. Kalbinin üzerindeki o kırmızı nokta ona bir patlamaya hazırlanırken; Emre Bozkurt ya emrindeki timi, ya kardeşini ya da yeni filizlenen dostunu kurtaracak. Hüküm verildi, operasyon başladı. Gökyüzünün gölgeleri ise tek sırdaş.

" Evlenelim " " Tamam. Evlenelim. " 🕰🕰🕰 Acıların tazesi can yakardı değil mi? Peki geçmişte yaşananlatın bıraktığı hasara ne demeli? Hayatın kördüğüm olduğu zaman da ailesinden kopmak ve nefes almak için mesleği olan doktorluğu Artvin`de devam ettirmek isteyen Neşe ve otobüste karşılaşıp aynı koltukta kavga eden Yüzbaşıyla hikayesiydi bu. Saklanan sırlar, kapanan yaralar kanayacaktı.

“Bazı aşklar çocuk kalır…” Arhan, yaşadığı mahallenin dar sokaklarında hep kendinden bir adım önde yürüyen Bahar Ece’yi izlerdi. Ayağına dolanan toz bulutlarından daha hafif bir şeydi içindeki his; o zamanlar sevda denmezdi buna, “oyun arkadaşlığı” derlerdi. Ama Arhan, Bahar Ece’nin beyaz tokalarının güneşte parlamasını izlerken, bunun bir oyun olmadığını bilirdi. Mahallenin bayırında dururlardı. Bahar Ece’nin bir eli hep babasının hediye ettiği kırmızı bisikletin gidonunda olurdu, diğer eli ise Arhan’ın cebindeki misketlere uzanırdı. “En çok hangisini seviyorsun?” diye sormuştu bir gün Bahar Ece, elindeki cam misketi güneşe tutarak. Arhan o gün cevap vermemişti, ama içinden ‘seni’ demişti. Yıllar geçti, misketler kayboldu, sokakların tozu kalktı. Ama Arhan, çocukken her sabah Bahar Ece’yi gördüğü o köşede, hâlâ bir şeylerin eksik olduğunu hissederdi. Çünkü bazı aşklar çocuklukla birlikte büyümezdi; sadece içinde bir yerlerde, hep aynı masumiyetle kalırdı.

Limon tadında bu hayat. Şekeri katıp limonata yapmak da tuz basıp yemek de sana kalmış... Bir ninni çağırdığın vakit, ben o kayan yıldızın rûyasına uyanacağım limon çiçeğim... 🍋 17 yaşında yazmaya başladığım bu romanı bitirmem yaklaşık beş yılımı aldı. Şimdi ise onunla tekrar yüzleşip Kitappad`de değerli okuyuculara sunuyorum... umarım beğenirsiniz... Kapak çizimi bana aittir.

Lara, İstanbul`a atanmış bir doktor. Kaan, İstanbul`da görev yapan bir yüzbaşı. Lara, İstanbul`a gittiğinde prof. Doktor Selin ile tanışır ve bir gün prof. Doktor Selin`in evine gider. O gün hiç unutamayacağı bir yüz görür ve bütün hayatı değişmeye başlar.

Boynum bükülmedi yada çenem düşmedi. Hâlâ dimdik ayaktaydım, onun karşısında. O ise öfkeden ne yapacağını bilemiyordu. Yaşananlar sadece benim suçum değildi, onun da suçuydu. Sadece ben suçlanamazdım. "Bu kadar mı Neslihan? Sen sadece bu kadar mısın? Bu sözlerden mi ibaretsin?" Canım yandı. Ben sadece anlaşılmak istiyorum diye haykırmak istedim. Yapamadım. Dik tuttum çenemi de, omuzlarımı da. "Bu kadar. Ne çok, ne az. Olması gerektiği kadardı her şey." Öyle bir baktı ki, sanki tüm binalar üstüme yıkıldı. Mezara gömüldüm, üstüme toprak atıp nefesimi kestiler. "Sen taş kalpli canavarın tekisin, Neslihan!" Zaman durdu, kalpler yavaşladı. Kalp durdu, taş kalbim onu öldürdü. Ben canavar değilim demek istedim, diyemedim. Öylece durdum, hiçbir şey yapmadım, demedim. Sadece durdum. Yüzüme bakıyor, bir tepki vermemi bekliyordu. Vermedim, duygusuz değil miydim zaten? Öyleydim. Saati kazı aklına Neslihan, bugün günlerden ayrılma günü. Artık yollar ne onu sana, ne de seni ona götürecek.

Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

Melike çalıştığı hastaneye geldiğinde arkadaşlar İLE sohbet ederken acil hasta gelmesi ile amaliyata girer bilmediği şey ise o kişinin asaf Çınar pala olduğuydu Melike amaliysthaneden çıktığında asafıda normal odaya almışlardı asaf çoktan Melike’yi gözüne kestirmişti bile Birkaç gün donra beklenmedik bir şekilde melikenin tayini çıkar Tayini çıkmadı ile kendini asaf Çınar palanın doktoru bulur

-KİTAP HASSAS MİDESİ OLAN OKUYUCULAR İÇÜN UYGUN DEĞİLDİR. DETAYLI OTOPSİ ANLATIMI MEVCUTTUR!- "Ölüm sonrası yanığı değil bu. Diri diri yanmış." dedi Yankı, yardımcılarına ithafen. Fakat beklemediği bir ses cevap verdi ona. "Nasıl bu kadar eminsiniz?" Yankı arkasını döndüğünde şeridin içine girmiş jandarma formalı, iri yarı adamla burun buruna geldi. "Buraya giremezsiniz beyefendi. Lütfen şeridin diğer tarafında bekler misiniz?" dedi bıkkınlıkla. Fakat adam şeridin diğer tarafına geçmek yerine Yankı`nın yanından geçip cesedin başında durdu. "Soruma cevap vermediniz?" Adamın kendisini görmezden gelip tek bir noktaya odaklanması Yankı`nın sinirini bozmuştu. Aynı sakinlikle adama cevap verdi; "Kim olduğunuzu söylemediniz?" sesi daha çok soru sorar gibiydi. Adam bakışlarını cesetten çekip Yankı`ya çevirdi. "Jandarma yüzbaşı Turan Alp Kara." dedi Yankı`nın gözlerinin içine bakarken. Yankı, Turan`ın yanına gelip cesedin yanına doğru çömeldi. "Öldükten sonra yansaydı duruşu bu şekilde değil, boksör duruşu şeklinde olurdu. Ölü bedende Kaslar kullanım dışı olduğu için ısıyla birlikte büzüşür. Ama gördüğünüz gibi burada maktül yüz üstü ve kolları açık şekilde. Ağzının açıklığını görebiliyor musunuz? Acı çekmiş." Turan başını sallarken bir kaç adım geri çekildi. "Ama yine de net cevabı otopsiden sonra verebilirim." Turan ellerini kemerinin üstüne koyup ağırlığını tek bacağının üstüne verdi. "Anladım. Siz daha iyi bilirsiniz tabii. Kolay gelsin o zaman size..." Turan`ın merakla bakan gözleri karşısında Yankı ismini söylemediğini hatırladı. "Yankı Sırdaş." dedi sadece. Turan az önceki cümlesini tamamladı; "Kolay gelsin size Yankı Hanım." Turan ikinci kez Yankı`nın yanından geçerken Yankı, Kübra`ya sesleni. "Kübra! Yüzbaşının ayak izi örneğini de alalım!" Turan anlamazca Yankı`ya bakarken Yankı sadece omzunu silkti. "Şeridi geçmemeniz geretiğini söylemiştim. Ayak izleriniz diğer ayak izlerine karıştı. İşimizi zorlaştırıyorsunuz. Sizin yüzünüzden fazladan ayak izi inceleyeceğiz." Yankı, yüzbaşının cevap vermesini beklemeden arkasını döndü ve cesetle ilgilenmeye devam etti.

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Bir doktor ve savcının hikayesi.Zor geçen bir çocukluk..Keyifli okumalar.

Görevine bağlı, disiplinli ve güçlü bir asker… Hayatını vatanını korumaya adamışken, hiç beklemediği bir anda kalbini değiştirecek biriyle tanışır. Zorlu görevler, mesafe ve belirsizlikler arasında sıkışan bu asker, ilk kez birini kaybetmekten korkmayı öğrenir.

Bazı doğum günleri dileklerle değil, vedalarla başlar… Duru, yirmi sekizinci yaş gününde kahkahalarla dolu bir evin ortasında, geçmişin hiç kapanmamış bir yarasıyla yüzleşir. Sevdikleri etrafındayken, kalbi onu beş yıl öncesine; bir düğün gününde başlayan ve kar altında biten bir ayrılığa sürükler. Rüzgâr… Bir asker. Görevleriyle duyguları arasında sıkışmış, sevdiğini korumak için ondan vazgeçmeyi seçmiş bir adam. Bir cümleyle biten bir ilişki, gözlerden kondurulan son bir öpücük ve hiç dinmeyen bir “ya şöyle olsaydı”… Yıllar sonra gelen bir atama, Duru’yu bu kez bambaşka bir yol ayrımına getirir. Hakkâri’de bir askerî kışla… Geçmişin izleri, bastırılmış duygular ve yeniden karşılaşma ihtimali. Aşk, görev, ayrılık ve cesaret… Bu hikâye; sevmenin bazen gitmek, güçlü olmanın ise kalabilmek olduğu anları anlatıyor. Bazı aşklar yarım kalır, bazıları ise tam da en uzak yerde yeniden başlar.

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.