İnsanların hatası yüzünden ödenen bir bedel olabilir miydi insan? ... "Sen benim için bedel değil şükür sebemimsin." Adam bunları dışından söylemeyi isterdi. ...

Bir okul, bir eğitim kampı, bir aşk. Bir güç, bir bedel, bir çığlık. Bir kız, bir geçmiş, bir hikaye. Bir ses, bir Seda, bin sessizlik. °°° Vampirler ve insanların savaşı, yapılan hileler sonucu sona erdiğinde dünyada yalnızca üç tür kalmıştır. Vampirler, cadılar ve insanlar. Cadılar, sayı bakımından oldukça az oldukları için kimsenin gözüne batmadan yaşarken vampirler her yere dağılmış olsalar bile kendilerini insanlardan gizlemektedirler. İnsanlar ise, çoğu zaman hiçbir şeyden habersiz bir şekilde dünyayı kullanmaya devam ederler. Bir şeyleri öğrenenler, vampir olmak zorunda kalır, çünkü insanlar güvenilmezdirler. Seda`nın hikayesi de böyle başlar, bir şeylere şahit olmakla. Bir şeylerin ortasında kalmakla. Seda, hayatının başrolünü yıllar önce yapmış, hikayesinin sonunda ölmemiş ama hayatı yerle bir olmuş 17 yaşında bir kızdır. Yeni açılan bir yatılı okulda, yalnızca kendisi gibi olanların yanında kalmaya başladığında geçmişi peşini bırakmaz. Seda`nın, bir yandan geçmişini korumaya çalışırken bir yandan da yavaş yavaş hayatına dahil olan şeyleri sindirmesi gerekmektedir. Geçmişi, onun zaafıdır ve zaaflar oynadığında ortaya çıkacak zararlar herkesin suçu ancak tek bir kişinin yüküdür. Bu işin sonunda, sağ çıkabilen çok az kişi vardır. Ve sağ çıkmak, bedenin yaşaması ve ya kalbin atması değildir çoğu zaman. Her şeye rağmen iplerini elinde tutabilmektir. O ipleri ateşe vermemektir. Benliğini gizlemek zorunda kalan ve bazen, sırf onun için gizlediği benliğini, yine onun yüzünden kaybeden herkese...

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

Bütün gözler Zerda’ya döndü. Cengiz, Zerda’ya bakarak: "Anlaşma bozulmayacak, berdel Zerda’yla olacak," dedi. ​Zerda titredi. Lafı algılamamış gibi baktı herkese. "Berdel Zerda’yla olacak" lafı kulaklarında çınladı. Gözleri kararıyordu. İçindeki nehir kurudu, çorak bir nehir kaldı geriye. Sol gözünden tek bir yaş aktı; bir masumun daha gözyaşı Riha topraklarına düştü. ​Yer yavaşça ayaklarının altından kaydı. Abisinin sevdiği kızın saçı, Zerda’nın boynuna ilmek ilmek dolanıyordu. "Anne, kızın bu sefer töreye kurban gidecek," diyerek sayıkladı Zerda. ​İşte bu sefer töreye kurban giden bir kızın annesinin yüreğindeki çığlıklar Riha semalarına yükselmedi; çünkü Zerda’nın arkasından ağlayacak bir annesi yoktu. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!

Eyşan ile Mahir... bir bilinmezliğin buluşması. yara iken derman olmak, kara iken ak...

"2 asır önce Adel öldüğünde efendimiz onun anısına bir tapınak ve heykel yaptırdı. Adel`in gözleri o kadar güzeldi ki tanrı Aerion onu sadece kendi hatırlamak istedi, böylece Varanya tapınağı Adel dönene kadar kör kalacaktı."

Ölmek, her şeyin bittiği anlamına gelmez. Bazen asıl hesap, o andan sonra başlar. Aurora, Okdoll Krallığının varisiyken bir gecede her şeyini kaybetti. Tahtını, bedenini, hatta ölümünü bile. Ve en kötüsü, kendi kaderi üzerindeki söz hakkını... Artık kimse onu göremiyor. Ama o her şeyi hissediyor. Akademinin soğuk duvarları arasında gizlenen sırlar, saray entrikaları, yarım kalan büyüler, gizlenen gerçekler ve geri dönmemesi gereken ruhlar arasında Aurora`nın tek amacı kardeşini korumaktı. Fakat zamanla her şey değişti. Geçmiş sandığından daha karanlıktı. Ihanetler tesadüf değildi. Ve bazı ölümler, asla olması gerektiği gibi yaşanmamıştı. Aurora bilmediği gerçekleri öğrendikçe amacını da kaybeder. Yerine daha tehlikeli bir arzu gelir: intikam. Artık mesele geri dönmek ve hayatta kalmak değildir. Mesele, ona bunu yaşatanlardan hesap sormaktır. Çünkü bazı ruhlar ölmez, bekler. Peki, bir ruh hâlâ acı çekiyorsa gerçekten ölü sayılır mı? Bölümler zaman geçtikçe düzenlenebilir. Lütfen bunu bilerek okuyunuz.

Yakınlık fazlaydı. Yutkundu, boğazı düğüm düğüm olmuştu çünkü. Duvar ile Koray arasında sıkışıp kalmıştı Eflin. Kaçacak başka yeri kalmamıştı. Gözleri gözlerine yerleşmişti. " Koray, yapma. " Diye bilmişti sadece. Gitmek istiyordu, bu acıyı kalbinden çekip sökmek atıp istiyordu. " Bize bir şans veremez misin?. " Sevdiği adamın sesinde ki kırgınlığı ve o çaresizliği üflenmişti yanağına bir rüzgarın fısıltısı gibi. " Sen o şansı kaybettin. " Yanağına dokunulan o hafif kirli sakalların diken gibi batışını hissetmişti. " Ben seni çok özledim. " Deyişiyle, yüzünde ki gergin ifadeyle bakmıştı sevdiği adama. Evet, ona kırgındı, kızgındı, öfkeliydi. Sonrasın da, dudaklarına kayan bakışların, üzerin de hissetti baskıyla ellerinin hava da kalmasının ardından, adamın ensesine dolamıştı. Sadece adama sarılmış, karşılık vermeden öylece ne yapacağını bilemeden duruyordu. Eflin Çakır & Koray Soyhan Karadeniz`de geçen bir kurgudur.

Diyarbakır`da bir gece, en büyük ağalardan birinin evinden bir kız kaçar. Bu kaçış, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın kaderini de yerinden oynatır. Sabah olduğunda kapılar kapanır, bakışlar sertleşir ve herkes aynı sorunun cevabını arar: Bu leke nasıl temizlenecektir ? Töre, suskunluğu sevmez. Kaçışın ardından arayış başlar; sokaklar, yollar, tanıdık evler izlenir. Arananlar kadar arayanlar da sınanır. Çünkü bu topraklarda kardeşlik, aşkla; ağalık ise merhametle sınanmaz. Meclisin gölgesinde, kanın mı yoksa daha ağır bir bedelin mi konuşulacağına karar verilmesi gerekir. Bu hikâyede görünmeyen bir akıl vardır. Adı fısıltılarda dolaşır, yüzü ortaya çıkmaz. Kaçışın yönünü belirleyen de, kaderin iplerini sessizce çeken de odur. Onun varlığı, hükmü daha karmaşık, vicdanı daha yaralı kılar. İki aile, tek bir gecenin bedelini taşımak zorunda kalır. Aşk susturulur, kadınlar kaderin ortasında bırakılır, erkekler geri dönüşü olmayan kararlarla yüzleşir. Kimse masum değildir; çünkü töre, suçlu aramaz, yalnızca denge ister. HÜKÜM, kaçmanın cesaret sayılmadığı, affın zayıflık kabul edildiği bir coğrafyada; kan, suskunluk ve mecburiyet arasında sıkışan hayatları anlatır. Bazı hikâyelerde ölüm kurtuluştur, asıl ceza ise yaşamaya devam etmektir.

Sevdiğine güvenip yarı yolda kalan Roni... Ölen eşinden sonra oğluyla yalnız kalan Zagros.. Roni Hesna Zerxan ❣️ Zagros Berxwedan

​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

İstanbul’un modern dünyasında kurduğu hayatı, tek bir gecede Mardin’in töresine kurban giden bir kadın: Efsun Soyhan. Kardeşinin hatasıyla namlunun ucuna sürülen Efsun, hayatı boyunca kaçtığı o topraklara, bu kez bir "bedel" olarak dönmek zorundadır. Karşısında ise yıllardır intikam ateşiyle kavrulan, bakışları kurşundan ağır Karan Karadağ vardır. Karan için bu evlilik bir vuslat değil; bir aileyi yok etmek, bir gururu diz çöktürmek için kurulan en büyük tuzaktır. Bir yanda özgürlüğü çalınan bir mimar, diğer yanda nefreti aşkından büyük bir ağa... Mardin’in taş duvarları arasında sessiz bir savaş başlıyor: Ya bu nefret bir aşka teslim olacak ya da bu konak her ikisine de mezar olacak. "Sen benim sevdam değil, ömür boyu ödeyeceğim diyetimsin." ⚠️“Olgun temalar içerir.”⚠️

Dünyanın dengesi bir kişinin ellerinde. Aden, istemeden kazandığı güçle hem kendi içindeki öfkeyle hem de yıkılmış bir dünyayla yüzleşmek zorunda. İnsanlar artık büyücüleri avlamayı bırakmak zorunda... ama bu düzenin bedeli ağır. Dört elementin gücüne sahip genç bir büyücü, geçmişin sırları ve kehanetlerin gölgesinde ayakta kalabilecek mi? Bu, güç ve bedelin hikâyesi. Kurgu bana aittir.

Karanlığın hükmettiği bir masada, kanla yazılmış yasalar vardır. Ve o yasalar, kimseye nefes aldırmaz. Kumsal Karaman, zalim babasının gölgesinde büyümüş; annesinin sessiz çığlıklarıyla, kardeşinin masumiyetiyle hayata tutunmaya çalışan genç bir kadın… Ne annesi onu hatırlar, ne babası onu görür. O sadece, aile denilen kara mirasın sessiz taşıyıcısıdır. Ama bir gün, kapısına kader gelir. Masanın en tehlikeli ailesi bir hata yaptığında, açığı kapatacak tek kişi vardır: Kumsal. Yıllar önce büyük bir savaşı durdurmak için yapılan kan anlaşması yeniden masaya sürülür. Ve Kumsal, yeraltı dünyasının en korkulan lideri Tuğrul Ateşoğlu’na “bedel” olarak sunulur. Tuğrul… Babasıyla birlikte kendi tahtını tırnaklarıyla kazanmış, kan donduran bir canavara dönüşebilen fakat adaletsizliğe asla tahammülü olmayan bir adam. Gölgesi bile şehirleri titreten biri. Kumsal’ın kaderi onunla kesiştiğinde, ikisinin de karanlığı başka bir şeye dönüşmeye başlar. Bu bir aşk hikâyesi değil… Bu bir kaçış değil… Bu, iki kırık ruhun kanla mühürlenmiş bir dünyada hayatta kalma mücadelesi. Ve bazen en büyük savaş, insanın kendi kalbiyle olandır. “Kanla doğulur. Kanla söz verilir. Ve bazen kader, en sessiz fısıltıda bile kan ister.”

Noksanın anlamı "EKSİKTİR!" Efnan`ın hayatı, hep yarım yamalak, noksan geçmişti. Gencecik bir kızdı, aklı hep çocukluğunda kalmıştı. Gerçi, yaşamak nedir bilmemiş, hayatın en büyük darbelerini, ailesinin "EKSİK" adı altında her defasında yüzüne vurulması ile yaşamış bir candan ibaretti. Onun adı NOKSAN`dı. Lakin yenilgilerinin hayatına dahil ettiği gerçekleri de vardı. `Geçmişin İzi!" Geçmişte yaşattığı gerçeği gün yüzüne çıkarmak isterken, EKSİK`le yolları kesişmişti. Onunla hiç ummadığı bir yolda karşılaşmış ve beraber yolculuk etmeye başlamışlardı. Bir kurşun, onaları birbirine bağlamıştı. Getirdiği gerçekler insanların yalanlarına tabi tutulmuştu. Adım Efnan. Anlamı; Cennette ki güzel gözlü kız demek. Kaderin bana yaşattığı şey... `NOKSANLIK!" Ardımı hiç bırakmamıştı... `Efnan Keleş `Berzan ŞahinKara @Tüm haklar şahsıma aittir. Çalıntı veyahut kopyalama işleminde. Yasal işleme başvurulacaktır.

Evlilikte keramet var, Allah şifasını verir dediler, Allah`ın hakkı üçtür yaşarsın dediler. Yaşarken öldüm de uyandım ben. Wattpad`te 11,7Bin okunması ile Burada.

Mardin midyatın sahibi zengin genç ağası sert acımasız bir piskopat ve tüm kızların hayali olan yakışıklılığa sahip Aziz Şahmaran naif zarif güzelliğe sahip bütün herkesi kapıya görücü diken sert bir duruşa ve kararlılığa sahip Avjin Gümüş

KIZIL ŞEYTAN (BERDEL) Kitabımızın ikincisidir bir birileriyle hiç bir bağlantıları yoktur! Ayrı ayrı okuyabilirsiniz... Kader bazen yürüyemeyen bir bedenin, bazen de suskun bir yüreğin içine hapsolur. Tekerlekli sandalyesine mahkum genç bir kız, ailesinin kararına boyun eğerek berdel için bir ağayla evlendirilir. Sevmeden sevmenin, beklemeden kabullenmenin yükünü taşır kalbinde. O ise, engelli bir kızın varlığını kabul etmeyen, başka bir kadına aşık bir adamdır. Bir yandan engelli bir bedenin taşıdığı dimdik bir ruh, diğer yanda duygusuz bir adamın kırıp geçtiği bir kalp. Bu hikaye; Suskun bir sevdanın mecbur bir kaderin ve yüreğe sığmayan duyguların masalıdır. Her sevda dile gelmez, bazı sevgiler sadece hissedilir. Başlangıç tarihi; 23.08.2025

Kalbi patlayacak gibiydi sarılmak istiyordu sanki bir kere sarılsa o buz dagı eriyecekti o koca gözlerinde çocukluğu gençliği saklıydı Kendisine ne kadar zor söylesede bu hayatta nefes aldığı tek yer onun yanı onun gözleriydi kafasında sadece bi düşünce vardı onu yanında tutmak zorundaydı eger bu hayata veda edecekse o olmak zorundaydı kafasında bu düşüncelerle boguşurken onun sesiyle irkildi … Mihran daha ne kadar böyle sessiz kalacaksın Mihran derin bi nefes aldı ve o güçlü ve sert duruşuyla … 1 hafta süren var Yusuf iyi düşün benimle evlenmek zorundasın ve benim senden bi çocugum olacak sadece bu şartla babanı kurtarabilirsin ve sevdiğin kadını kararını ver Yusuf’un gözleri öfkeyle doldu ve mihrana doğru bi adım attı Mihran Yusuf’un nefesini hissedebiliyordu … Mihran Altınzade seninle evlenmek benim için ölmek demek ama şunu bil ben ölürsem senide peşimde götürürüm Mihran hafif bir tebessümle Yusuf’a baktı ve …Olur seninle ölmekte bana uyar…

Esra`nın tüm hayatı, 15 yaşında annesini kaybettikten sonra başlamıştı. Yıllar boyunca okulunu dahi bırakıp tamamen, annesinden sonra hayata küsen kumarbaz, içkici babasının borçlarını ödemeye adamıştı kendisini. Amacı, yıllarca onu yeniden hayata döndürmek, ve eski babasını ortaya çıkarmak olmuş ve bunun için savaşıp durmuştu. Derken babası bir gün eve, eli kanlı bir kâtil olarak gelmişti. Öldürdüğü kişi ise, tehlikeli bir adamın erkek kardeşiydi...

gerçek aile kurgusu Ben Arjin Armina Koray, babasının yetimhaneye bıraktığı annesinde hiç sevmediği o kızdım. Ailesi olmasına rağmen kimsesiz olan o çocuk... **** Bayılma dan bir kaç dakika önce karşımdaki adama baktım ve "kimsin sen"dedim. Adam sadece gözlerime baktı ve "sonunda buldum seni" dedi. Ve bayılma`dan önce gördüğüm son şey ela rengi gözleriydi *** #Not: bu benim yazdığım ilk kitap olucak eğer yazım hatası olursa şimdiden üzgünüm. Hepinize iyi okumalar diliyorum ☺️☺️

Beyaz ona acıyan, küçümseyici bakışları umursamadan, dudakarını aralayıp titrek ve ciliz bir sesle, "Söyle..." demişti babasına. Keskin bakışlarının hedefi olduğundaysa acı bir şekilde tebessüm etti. Bunu yapmak bile canını çok yakmıştı. Aciz biri gibi duramamaya çalışsa da içinde birbirine karışmış olan duygularla bu hiç mümkün olmamıştı. Ejder`in bakışlarının hedefi olmasıyla sol gözünden bir damla gözyaşı aktı. Sesi duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. Ama içinde barındırdığı duygular tüm odayı doldurucak büyüklükteydi. Tüm bakışlar üzerindeydi, onlara bakmadan tek bir kişiye bakmaya devam ederek konuştu. "Cevabını söyle" diye söyledi kirılgan bir sesle. Ne diyeceğini biliyordu ama yine de duymak istiyordu. Alışıktı hayal kırıklıklarına. Ama babasının bilmediği bir şey vardı. Ölmek baylmak gibi kısa vâdeli değildi! Ejder gözlerini sertçe kapattığında gözünden bir damla yaş firar etti. Maskenin altında görünmeyen o bir damla boynuna doğru yol çizdi. Fısıldar gibi, "Öldürün" dediği anda duyduğu çarpmanın tok sesiyle ekranı hemen kapattı. O kadar cesur bir değildi ki, bu manzaraya bakabilsin. Beyaz bacaklarının onu taşıyamaması sonucu sertçe yere çarpar. Hüngür hüngür ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Gözleri sızladı. Gözyaşları derisini yakarak yanağında uzun bir yol çizdi. Ama o tek bir ses bile çıkarmıyordu. O anda hissettiği burukluk ona ölüm duygusundan da ağır bir duyguyu tatdırmıştı. Arkasında bir enkaz brrakıp gitmişti Ejder. Yıkılmaz sanılan o binayı yıkıpda geçmişti...

Onun bir gülüşü, yıllardır öğrendiğim tüm emirleri unutturdu bana. Savaşı biliyordum, kaybetmeyi de… Ama ilk kez kalbim teslim oldu, hem de düşmana değil — bir kadına. Bu aşk, cephane kadar tehlikeli. Ve ben namlunun ucundayım. ***** Savaş alanındaki kurşunlardan hiçbir an korkmamıştım ama onun bir ‘git’ deyişinde darmadağın oldum. Üniformamı çıkarabiliyordum ama kalbimden onu üniforma gibi çıkaramıyordum. Kalbimden albayın kızını sökemiyordum.

Ateş kaya: Canım dediğim canımı aldı,yar bildiğim yara açtı ASme Sahra Şah: Coğrafya kaderdir denilirdi ama ben ailemin işlediği günahların kehanetiyle cezalandırıldım Aşkım uğruna bir zalime direnişimdir... Bahoz Peyman :Varsın en zalimi ben olayım ama Aşk zehirse içmeyede zalim olmayada varım... Not:Gerçek hayat hikâyeleri

"Bizim evlenmenin tek nedeni kan davasının bitmesidir. Madem benle evlendin... O zaman oğluma anne olacaksın!" Dedi, Ardından konakta ki herkesi şaşkına çeviren cümleler çıktı dudaklarını arasından, "ve benimde sevdiğim kadın." Cümleler dudaklarını arasından çıktıktan sonra kimseye bakmadan dudaklarında oluşan güzel gülüşü ile konağı terk etti. Ben ise arkasında öylece kaldım. O zaman anladım, kimsesiz bir çocuğa anne, sevmeyi bilmeyen birinin sevgiyi öğretecektim. Ve bende onu sevecektim. ____________________ Leyla kondurmaz. Kimsesiz büyüyen anne sevgiye muhtaç olan bir kızdı. Yılardır acı çekerek büyümüş ve bu acılar sayesinde güçlenmişti. Güney Kandemir ise Leyla gibi kimsesiz büyüyen ve anne sevgisine muhtaç bir çocuktu. Kondurmaz ailesi ve Kandemir ailesi 20 yıldır bitmeyen kan davası yüzünden bir çok ailenin canı yanmış bir çok çocuk babasız büyümüştü. kondurmaz ailesi bu davanın bitmesi için kızları Leyla`yı berdel olarak Mardin`in hükümdarı diyerek bilinen Devran ile evlendirmeleri gerekiyor. Ve bu evlilikte oğlu Güneye anne olarak gelecek ama bunca zaman aşık olmayı bile bilmeyen Devran nın kalbini fethede bilecekmi? ________________ _____________