" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diye bilicek misin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Bazı yaralar çocuklukta açılır; en masum gülüşlerin, en oyunbaz heyecanların arasına gizlenir. Efnan için hayat, Miran Ali`nin gözlerinde parlayan o tanıdık dünyadan ibaretti. Sevmek, henüz kelimelerin ağırlığını bilmezken bile onun tek gerçeğiydi. Ancak bazen bir kelime, inşa edilen tüm hayalleri yıkmaya yeter: "Abi." Bu hikâye; kalbine mühürlediği aşkı bir "abi" sıfatının arkasına saklamaya çalışan bir genç kızın sessiz feryadıdır. Miran Ali üniversiteye gidip hayatın karmaşasına karışırken, Efnan`ın olduğu yerde sayan o sadık bekleyişidir. Ama hayatın her zaman bizim planlarımızdan daha sert planları vardır. Bazen vazgeçmek bir seçim değil, ruhun hayatta kalmak için attığı son çığlıktır. Efnan, kalbindeki o büyük yangını söndürmek zorunda kaldığı gün aslında yeniden doğdu. Bu satırlarda, imkânsız bir aşkın ağır yükünü, büyümenin verdiği o sancılı olgunluğu ve kalbin bir noktadan sonra neden "vazgeçtim" dediğini okuyacaksınız. Çünkü bazen bir haber gelir ve o ana kadar bildiğiniz tüm doğrular, gömmek zorunda olduğunuz birer anıya dönüşür.

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

"Bazı sırlar, en yakınlarının gözü önünde işlenir." "Biliyorum," dedi Bora. Sesi her zamanki gibiydi ama bu sefer içindeki o uçurumun kenarındaydık. İki haftadır kaçtığım, uykularımı haram eden o `aldırırdım` cümlesi aramızda buzdan bir duvar gibi duruyordu. Ben Alya. Onun `doyamadığı`, `yarını` dediği ama aynı zamanda en büyük korkusuyla yüzleştirdiği kadın. Bu hikaye; bir salonun duvar dibinde başlayan korkunun, saklanan tahlil sonuçlarının ve "asla" denilen kelimelerin nasıl yutulduğunun hikayesi. Elif’in kapıdaki nöbeti bitti, sırlar döküldü. Şimdi sadece Bora, ben ve ikimizin sessizliğinde büyüyen o küçük can kaldık. "Sen benim dünüm, bugünüm ve sonram... Şükrettiğim nimetimsin." Bir adamın içinin karanlığı, bir bebeğin kalp atışıyla ne kadar aydınlanabilir?

Bazen önümüze yeni kapılar açılır, bizse bir türlü önümüzdeki kapıyı göremez içeriye giremeyiz. Oysaki girdiğimiz zaman bizi karşılamakta olan güzelliklerden bi haberiz... Bir sonbahar günü yada biz ona hazan diyelim, bir hazan günü hayatınız değişebilir...

Çocukluktan süregelen şeyler bazen sadece sevdiğim yemekler ya da sevdiğimiz renkler mi olur? Kalbimiz çocukluktan beri aynı kişiyi sevemez mi? Peki bu sevgi alışkanlık mı olur aşk mı?

Baba… Bazıları için iki hecelik basit bir sözcük, bazılarının korkulu rüyası, bazılarının olmazsa olmazı, bazılarının yaşama sevinci. Benimse eksikliğini duyduğum, özlediğim, yerinin asla dolmayacağı insan, babam... Benim bu yarama ilaç olan kişiler benim en değerlilerim. Üstelik iki kişi hariç hepimiz aynı yaraya sahibiz. Farklı aileler, aynı yara. Annem de o çok sevdiği kocası ölünce ardında kalan üç yavrusunu da umursamadan bizi terk edip gitti. Hakkımı helal eder miyim, orası meçhul. Peki, siz bu zor yolculuğumda bana eşlik edecek misiniz? Mutlu anıma, hüzünlü anıma, kızgın anıma kısacası olan her şeye tanıklık etmek ister misiniz? Eğer beni merak ediyorsanız ben Gece, Gece Karayel.

Ben Arya. Mezuniyet dedikleri şey, herkesin aynı anda çok mutluymuş gibi davrandığı kısa bir tiyatro. Alkışlar, fotoğraflar, gurur dolu bakışlar… Hepsi yerli yerinde. Teen’in tek yapması gereken bu sahneden fark edilmeden geçmek. Bilge orada. Her zamanki gibi. Konuşmuyor. İnsan bazen suskunluğun bir tercih değil, bir uyarı olduğunu geç fark ediyor. Kimse yanlış bir şey olduğunu düşünmüyor. Zaten sorun da bu. İlk kitabım, hatalar varsa lütfen söyleyin. Yapay zekadan yardım alınmıştır.

ilk kitabımdır lütfen bir şans verin

Hayat, arkadaşı Gizemin abisine aşık olmuştur ama hislerinin farkında değildir. Onlara yaptığı ziyaretlerde fotoğraflarda gördüğü adama aşık olmuştur. Bir gün ansızın Gizemin telefonunu karıştırarak abisinin numarasını alır ve olaylar başlar. Hayat: Fotoğraflardan daha yakışıklı bir beymişsiniz. Fotoğraflar aldatıcı derlerdi de inanmazdım. Polat Alemdarım: Telefonumda kayıtlı değilsin. Kimsin ve beni nereden tanıyorsun? Ayrıca benim fotoğraflarım bir yabancıyı alakadar edemez o kadar. Şimdi kimliğini açık etmek ister misin yoksa ben mesleki yöntemlerimi kullanarak seni bulayım mı? Hayat: Kimliğimi açıklamak zorunda mıyım? Sana zararı olamayacak masum biriyim sadece. Etrafında bile dolanamıyorum. Bırak da birazcık olsun senle konuşayım. Hevesimi alayım. Polat Alemdarım: Kızım beni dellendirme. Sabah sabah başıma nerden çıktın ya?

Siz: Kız seni yerler yerler 03:35 Ufuk: Nw diyprsun gecw gece 03:40 Siz: Seni ham yapar bu zilliler 03:40 Ufuk: Ne? 03:41 Siz: Yaylanmadan yürü 03:41 ‘Ufuk adlı kişi tarafından engellendiniz

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. … Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. …

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

Bir zamanlar "Abi" dediğin adam, bugün kalbinin en büyük engeli olabilir. ​Veterinerlik öğrencisi Çisem, yaz tatili için döndüğü Saklıbahçe Mahallesi`nde çocukluk arkadaşı Tuna Abi`yi bulur. Tuna (26), babadan kalma holdingin tepesinde, yorgunluktan ezilmiş ve hayatın neşesini unutmuş bir iş insanıdır. ​Çisem, Tuna`nın gözlerindeki o cam ve çelik soğukluğunu silmek, onu çocukluğundaki tasasız haline geri döndürmek ister. Ancak Alp`in koruyucu mesafesi, Tuna`nın omuzlarındaki ağır sorumluluklar ve aralarındaki "Abi" bariyeri, Çisem`in her adımını zorlaştırır. ​Çisem, Tuna`yı çocukluk bankına çektiğinde, Tuna elindeki yıpranmış bir ahşap parçasıyla karşılık verir: Üzerinde "Çisem & Tuna" yazan, unutulmuş bir hatıra. ​Tuna`nın yorgunluğu sadece işten mi? Yoksa yıllardır bastırdığı başka bir şeyden mi? ​Bu yaz, Saklıbahçe`de hatıralar canlanacak, sınırlar aşılacak.

yıllar önce hiç bir haber vermeden giden abinizin arkadaşı olan ilk aşkınızı taşındığınız apartmanda hemen yan komşunuz olarak bulsanız tepkiniz ne olurdu? çünkü ben en yakın arkadaşımın aklına uyup fake hesaptan ona istek ettım da.

..... "Yalan hiçte bile kıskanmadım ben seni" dedim sinirden nefes nefese kalmıştım. -Belki de onun yakınlığından kalbin yerinden çıkacak gibi attığı içindir.- Sus ne alakası var, sinirlendiğim için öyle oldu!!! "Hımm bu değini duysa sana katılmayacak çok kız var kızıl" dedi benim aksime büyük bir sakinlikle "Beni başkalarıyla karıştırma, o kızlar gibi seni her gördüğünde heyecandan tuhaf şeyler yapmıyorum en azından ben" dedim bir çırpıda ama bu dediğime ben bile tam olarak inanamadım. "Yani ben seni heyecanlandırmıyo muyum?" dedi kaşlarını tam tersini ima edercesine kaldırırken benimle alay ettiğini belli eden sinir bozucu bir sırıtış belirdi yüzünde. Beni mahveden gamzeleri olmasa belki yüzüne bir yumruk indirip içimdeki ateşi söndürebilirdim. Ama ordalardı işte. .....

Kitabımızın kurgusu eski bölümler gibi değil tamamen işleyiş,karakter adları vs değişti düzenlenmiş haliyle tekrar döneceğiz.

Karanfil Mahallesi’nde çiçekçi olan Kardelen’in hayatı Abimin arkadaşı-arkadaşımın abisi

Dilim tutulmuşçasına tek kelime edemiyordum. Tek yapabildiğim derin derin nefes almaktı. Bu halime karşı dudağının köşesi tehlikeli bir gülümsemeyle kıvrıldı. Dudaklarını dekolteme değdirene kadar o tehlikeli bakışlarını gözlerimden çekmemişti. “Dilini mi yuttun yoksa senden uzak durmam konusunda fikrin mi değişti?” “Değişmedi.” Dakikalar sonra sonunda sesimi bulabilmiştim. İtirazımla birlikte dekoltemi hafifçe dişledi. Bu hareketiyle birlikte omuzlarını tutan parmaklarım olduğu yeri sıkmıştı. Şimdiye çoktan kucağından inmiş olmam gerekiyordu. İstemediğim bir şeyi yapacak birisi kesinlikle değildi. Sorun da buydu ya, onu istiyordum ve bunu çok iyi biliyordu. Aksini iddia etsem de bir halta yaramamış, ona karşı koyamamıştım.

Yurttaki oda arkadaşlarıyla anlaşamayıp sadece görünce öylesine selamlaştığı bir kızla aynı evde yaşamaya başlayan kız, nereden bilebilirdi ki arkadaşının abisine aşık olup onunla evleneceğini...

• ABİMİN ARKADAŞI • YAŞ FARKI (7) • ÇOCUKLUK AŞKI • ARKADAŞIMIN ABİSİ •ROMANTİK KOMEDİ "Şimdi ben seni sevmeyip de ne yapayım? Söyle bana ben seninle ne yapayım?" ... Dramın ve komedinin birbiriyle ahenkli bir şekilde dans ettiği bu serüvende birbirinden kopmak zorunda kalan iki çocukluk aşkı bize eşlik edecek; Ali Agâh ve Efşan. Babasının cezaevine girmesinden sonra memleketinden gitmek zorunda kalan Efşan Duman yedi yıl sonra vedalaşma şansının bile olmadığı mahallesine geri döner. Aile sıcaklığı, dostları ve kalbini emanet ettiği adam yerli yerindedir. Fakat Efşan yılların ondan çaldığı gençliğine kavuşurken başına gelen belalardan nasıl kurtulacak? Her şey eskisi gibi tozpembe olacak mı?

Mahalle kurgusu, arkadaşımın abisi kurgusu, Genç kurgu. Kenan abi: Mehpare, neden bugün okula gitmedin? Kenan abi: bir şey yok dimi? Kenan abi: varsa söyle hal edeyim. Mehpare: yok abi bir şey İyim. Mehpare: endişelenme bir sorun Yok. Mehpare: bugün ders yoktu Oyuzden abi.

Her şey Nazlı’nın mahallede gördüğü yakışıklıya laf atmasıyla başladı.

Diş Hekimliği Okuyan Asmin,derbi günü gittiği kafede yakın arkadaşının abisi ile aralarındaki elektriği fark etmemiş,basit bir duygu sanıp geçiştirmişti.Peki o duygu,sandığı kadar basitmiydi?

Nehir Deva, yeni taşındığı şehirde yeni bir okula başlar. Tanıdık yüzlerden habersiz. Yeni okulunun ilk bir ayı ne kadar normal geçse de bir ayın sonunda garip olaylar yaşanmaya başlar. Her geçen gün esrarengiz olaylarla karşılaşırlar ancak kimse tek kelime etmez. Kural 1: Unutma, kimseye güvenme! O an anladım çıkmazda olduğumuzu, bu koridorun bir sonunun olmadığını..