Gösterişli bir balo salonunda çalışan Vincent`ın kendine dair sırları ve son derece kurnaz bir kafası vardır. Ama etrafını sarmış kan emicilerle başa çıkabilecek midir? (komedi, kısmen)

Herkesin bi hikayesi vardır. Bu da benim hikayem bizim hikayemiz. Hatalarimizla yanlışlarımızla doğrularımızla bizi biz yapan hikayelerimiz. Bazen bana kızıcak bazen yediğim kazıklara üzüleceksiniz. Bazen benim yanımda bazense karşımda duracaksıniz hatalarıma kızıcak sinirleneceksiniz ama içinizden bi parça bulacağınıza eminim. Size bir Akdeniz gencinin hikayesi anlatacağım. Kendimi geliştirip size daha iyi anlatabilmem için yorumlarınıza, oylarınıza, desteğinize ihtiyacım var.

Mardin`den, doğup büyüdüğüm memleketten, sokaklarında ip atladığım topraklardan kopmak zorunda kalmıştım. Ailemi bırakıp da geldiğim Karadeniz`de, hiç bilmediğim bir memlekette öğretmenlik yapmaya gelmiş, tam da yapayalnız kaldım dediğim anda, birisinin ailesi olmak için adım atmıştım buralara. O yetim, Ben yurtsuz... Ben onun herşeyi, o benim yurdum olacaktı. İkinci bir aileye sahip olacağımı bilemezdim. Bir yaren kazanacağımı da... Birinin yareni olacağımı da...

Sadece yüzünüzü değil; adınızı , yaşınızı, nereli olduğunuz ve nerde yaşadığınız da dahil olmak üzere her şeyiniz gizli olduğu bi yayıncı olduğunuzu düşünün. Ve günün birinde kapınızı yardıma muhtaç korkmuş bi kişinin çaldığını düşünün. Ya o kıza yardım eli uzatıp kapıyı açacak ve hayatınız kökten değiştiğini göreceksiniz ya da görmezlikten gelip bir kız olarak kendini onun yerine koyacak ve hayatının sonuna kadar vicdan azabı çekeceksiniz. Bizim kız ilk seçeneğin sonuçlarını bilmiyordu tabiki ama bilseydi de yine de ilk seçeneği seçerdi:) Ve o kapıyı açtı, hayatın ona ne kapılar açacağını bilmeden…

-Vera "beni korkutuyorsun" yüzünde yalandan bir tebessüm belirdi -"Bu yüzden buradasın" Bazı dönüşümler bir seçim değildir. Bazıları bir suçtur. Vera, geçmişinden kaçtığını sanarak küçük ve sessiz bir kasabaya taşındığında, dokunduğu insanların zihninde gördüğü karanlığın normal olmadığını henüz bilmiyordu. Onu kimse kontrol edemiyordu. Ta ki o gelene kadar. Her vampiri ve her insanı zihniyle yönetebilen alfa, Vera üzerinde hiçbir güç kuramadığında merak, takıntıya... takıntı ise yasak bir dönüşüme dönüştü. Bir büyücünün vampire dönüşmesi yasaktı. Ölümcüldü. Türler arası barışı yıkacak kadar tehlikeliydi. Vera hayatta kaldı. Ama artık hiçbir yere ait değildi. Vampirler onu sahiplenmek istiyordu. Büyücüler onu kullanmak. İnsan dünyası ise onu geri istemiyordu. Ve uzaktan izleyen biri vardı... Özgürlük bir ödül değildi. Bir bedeldi.

Annesiz büyüyen Ecre Akdağ’ın hayatı Not:İlk kitabım yazım hataları varsa kusura bakmayın.

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

Beğendiğim Wattpad kitaplarını öneriyorum, tanıtıyorum.

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

Kekre aşçı bir kızın hayatı

"Zenciler Birliği" adlı gruba alındınız

"Bir itiraf ister misin?" Yutkunup yüzüne baktım. "Ne itirafı?" Gülüp gözlerimden gözlerini çekip gökyüzüne baktı. "Biri var gülüşü güldürüyor, nefesi yaşama isteğimi arttırıyor." Eliyle yıldızları gösterince oraya baktım çok parlak bir yıldız gösterdi. "O yıldız gibi işte milyonlar içinde böyle parlıyor."

"EĞER YENECEĞİNİZ KENDİNİZSE KAYBEDECEKSİNİZ DE, BUNU GÖZE ALABİLECEK MİSİNİZ?" Adım, Evan. Yaşamayı seviyorum. Etrafım, arkadaşlarım ve ailemle çevrili. Sevdiğim ve sevildiğim harika bir hayata sahibim. Girdiğim koma sonucu gözlerimi burada açtım. Buraya ait değilim. Hayır, tüm hayatım bir yalan. Yaşadığım dünyadan silindim. Ben hiç var olmadım. Diyar bizi çağırıyor. Burası benim gibi kaybolmuşlarla dolu. Ve bir de o var. Benim yalancı İnci’m. O gözümün önünde kendini feda ediyor. Ama ben onu görmezden geliyorum. Adım, Amaya. Etrafımdakileri kurtarmak için kendimi hapsettiğim evden uzağım. Bu dünyayı tanımıyorum. Getirildiğim akademiyi tanımıyorum. Diyar bizi çağırıyor. Güce hükmetmemizi emrediyor. Her zaman farkındaydım ama kabullenmeyeceğim. Kendinden nefret etmenin nasıl bir duygu olduğunu biliyorum. Başka kimse kendinden nefret etmesin diye yalnız savaşıyorum. Onları kurtaracağım, hayallerini yok etmek pahasına. Ölümsüzlüğün öldürücülüğünü görmeyecek kadar aptallar. Ve bir de o var. Benim iyimser tarafım. Benden nefret ediyor, diğerleri gibi. Ama hayatım, hayatına bağlı.

Root; biz sistemin en alt katmanlarında, kimsenin bakmadığı kök dizinlerinde yaşıyor. Dijital kapıları açıyor, mühürlü evrakları sızdırıyor ve paranın aktığı karanlık damarlarda görünmez birer virüs gibi dolaştıran kişilerdik. Ancak her sızılan sistemin bir bedeli, her açılan kapının ardında bekleyen bir avcısı vardır. Nil, Arya ve Rosa; ördükleri bu yasa dışı ağın efendisi mi olacaklar, yoksa kendi yarattıkları o büyük algoritmanın içinde birer "hata" olarak silinecekler mi? "Sistem seni izlediğini sanıyor. Oysa sen sistemi izliyorsun." Root ekibini beraber tanımaya ne dersiniz?

ilk hevesler her zaman başkadır.

Bildiğim tek bir şey vardı; birer birer masadan eksiliyor dostlar. Hayır bu sefer giden ben olmayacaktım, bu sefer yanlış anlaşılan ben olmayacaktım, bu sefer yalancı olan ben olmayacaktım, bu sefer duyulmayan, görülmeyen ben olmayacaktım. Bu sefer yalnızca izleyip, yok oluşu bekleyen olup konuşmayacaktım. Her zamankinden daha sessiz ve yalnız olacak göz yumacaktım. Belki yine haksız olan olarak görülebilirdim ama asla umurumda olmayacaktı, hiç kimseyi görmeyip, duymayıp devam edecektim yaşantıma.

Geçmişin yankısı, geleceğin kıyısı, bugünden bakınca yarının ilk adımı; bir nefeslik cesaret, kaderin kapısı. Uzun yıllar sonra çocukluk arkadaşı olan Ada vesilesiyle ülkeye yeniden dönen Naz Aksoy, geçmişin yükünü bırakıp yeni bir hayata başlamak ister fakat geldiği gibi kaçtığı geçmişiyle karşılaşır. Yeni bir bir gelecek için çıktığı bu yolda en büyük korkusu Cihan Aksoy`un başlattığı bir oyun tüm dengeleri değiştirir. İntikam için çıkılan bu yolda Naz`ı bekleyen yalnızca oyun kurucular değil, kendi içinde ki sessiz yaralardı; çünkü bazı hesaplar mahkemede değil kalpte görülürdü. Geçmişin izlerini silmek isterken attığı her adımda Cihan`ın bıraktığı gölgeler büyür; dostla düşman arasında ki çizgi incelir. Güvenmek kumar, susmak ise ihanet olur. Aşk görünmez bir kapı gibi durur önünde, açarsa geçmişi kanatır, kaçarsa geleceğini. Çünkü bazen bir kalbe sığınmak istersin ama dokunduğun an kendi duvarlarında yüzleşirsin. Naz, sonsuzun kıyısına geldiğinde bir seçim yapmak zorunda kalacak; ya intikam ateşinde yanıp kül olacak ya da aşkın nefesiyle yeniden hayat bulacak. Koca bir hayat belki de o an verdiğin karara bağlanabilir; şimdi nefes al, cesaretlen. Açılacak kapı senin geleceğin.

❗️❗️Bu eserin tamamı veya herhangi bir bölümü, yazarın yazılı izni olmaksızın çoğaltılamaz, basılamaz, dağıtılamaz, dijital ortama aktarılamaz veya herhangi bir şekilde kullanılamaz. Aksi davranışlar hakkında yasal işlem başlatılır ve gerekli durumlarda dava açılır.❗️❗️ ♦️♦️♦️ Büyük savaştan sonra kurtlar ve vampirler ikiye bölündü. Hibritler ise lanet sayıldı. Sürgünde büyüyen bir kız, düşman bildiği dünyanın kalbine gönderilir. Wolfvam Akademisi’nde dostluk, ihanet ve aşk iç içe geçerken, geçmişin gömülü sırları birer birer gün yüzüne çıkar. Çünkü bazen en büyük savaş… kimin kızı olduğunu öğrendiğinde başlar.

Üniversiteden arkadaşının doğum gününe giden Sare, gittiği partide polis baskınına uğrayarak gözaltına alınacağından habersizdi.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Mahalle kurgusudur

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

Geride bırakılan sadece bir şehir değil. ... "Çünkü ben... Babam gibi olmak istiyorum." "Baban gibi? İyi de baban sevmiş ya anneni. Yoksa sen olmazdın akıllım." Gözlerim fırtınalandı, onun da gözleri büyüdü. "Ne diyorsun sen kızım!" "Onun gibi asker olup yanına gideceğim." yüzü gerildi. "Yapma." "Söz verdim." "Asya Allah aşkına! Delirtme beni!"

Siz: SEN Siz: O TAKSİYİ SENİN DÜKKANINA SOKARIM Siz: SENİ O TAKSİ İLE AHİRETE KADAR KOVALARIM Siz: TAKSİNİN PARÇALARINI SANA MONTELERİM Şrfsz: Ne oluyor lan

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak`ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak`a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada`nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada`ya yönelik konuştum. Ardından Irmak`a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.