​Kibirli bir şeytan ile öfkeli bir şeytan karşılaştığında ne mi olurdu? Önce aralarında fark edemedikleri, karşı konulmaz bir çekim doğardı. Birbirlerine zarar verirlerdi, evet; ama bu zarar yalnızca birbirlerinedir. ​Kural bellidir: Şeytanların savaşı başladığında, cehennem bile onların yanında masum kalır.

Safir kitabımdaki Pars Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir.

Sınır mı vardı? Yoktu. Çünkü kalp bütün sınırların önüne geçmişti. *** "Gün doğdu nefret ettim senden." Ve bir gün battı, çok sevdim. *** Bu zamana kadar vatan ne dediyse yapmış olan o iki kişi yine vatanın dediğini yapmıştı. Vatan o iki kişiye evlenmeyi emretmişti.

Gecenin üçünde, otelin en üst katındaki o zifiri karanlık, aynalı havuz odasına sızmıştım. Amacım Sarp`ın gizli lüks harcamalarının dijital dökümünü tuttuğu şifreli diski ceketinin cebinden çalmaktı. Havuzun neon yeşili dip ışıkları suyu hafifçe aydınlatırken, arkamdaki cam kapının kilitlenme sesiyle irkilerek döndüm. Sarp, darmadağın siyah saçları, sırılsıklam gövdesi ve beline doladığı o tek beyaz havluyla sudan yeni çıkmış bir heykel gibi tam karşımda dikiliyordu. "Gizlice odaları dikizlemek, sarışın..." dedi, o boğuk ve pürüzlü sesi havuzun nemli havasında yankılanırken. Adımlarını sakince bana doğru attı, aramızdaki mesafeyi tamamen sıfırladı.Üzerindeki o sırılsıklam havlunun ucunu arsızca elimle kavradım. Parmaklarımın arasındaki ıslak kumaşa inat, gözlerimi onun o tehlikeli, çekik koyu kahve gözlerine diktim. İçimdeki o vahşi şehvete ve hırsa teslim olmamaya kararlıydım. "Cebindeki o şifreli diski almadan buradan çıkmıyorum Karadağ," dedim, sesimdeki iddialı tınıyı doğrudan yüzüne çarparak. "Beni bu karanlıkta korkutabileceğini sanıyorsan yanılıyorsun. Senin bu ucuz tuzaklarına düşmeyecek kadar yüksek bir iradem var benim." Sarp arsızca güldü, çekik gözlerinde katıksız bir kışkırtıcılık ve açlık peydah oldu. Elini uzatıp ıslık çalar gibi pürüzlü parmak uçlarını yavaşça saten elbisemin açıkta bıraktığı çıplak sırtıma yerleştirdi. Parmaklarının ıslak sıcaklığı omurgamı bir kor gibi yakarken, o baştan çıkarıcı Rus aksanıyla doğrudan ruhumu eriten o ilk imasını yaptı: "Я пришел не для того, чтобы прятать диск, Куколка. Я пришел посмотреть, как твоя хваленая иррациональная воля растает под моими руками. И поверь мне, в этой воде твои ледяные стены не продержатся и минуты." (Ben buraya diski saklamaya gelmedim, Kukolka. Ben senin o çok övündüğün iradenin benim ellerimin altında nasıl eriyeceğini görmeye geldim. Ve inan bana, bu suyun içinde senin o buzdan duvarların bir dakika bile dayanamaz.) "O duvarları yıkabilecek kadar güçlü bir ateşin yok senin Sarp," diye fısıldadım, parmağımdaki antika safir yüzüğü onun çıplak, kaslı göğsüne sertçe bastırıp tenini ezerek. Gözlerinin içine baka baka beni köşeye sıkıştırabileceğini sanıyordu. "Benim üzerimde hiçbir hakkın yok ve hiçbir zaman da olmayacak. Beni asla elde edemezsin Karadağ." Sarp bu cevabımla tamamen utanmaz, kuralsız bir tavırla sırıttı. Göğsündeki elimi bileğinden nazikçe ama sıkıca kavradı, parmaklarımızı birbirine kenetleyip beni havuzun kenarındaki o sıcak mermer duvara sertçe yasladı. Devasa, ıslak gövdesiyle üzerime çöktüğünde dudaklarımız arasındaki mesafe neredeyse tamamen sıfıra inmişti. Sıcak nefesi doğrudan dudaklarıma sızarken, o en arsız, en utanmaz tonda Rusçasıyla son darbeyi vurdu: "Ты боишься меня, Куколка? Хорошо, дрожи. Потому что прямо сейчас между твоими ногами, на этой горячей мраморной коже, единственное лекарство от этой боли — это я. Я сорву с тебя и эту гордую маску, и твои правила. Сегодня ночью я так истощу тебя у этой стены, мне будет так наплевать на твои запреты, что завтра, когда ты войдешь в холдинг, твои шаги будут дрожать из-за меня. А теперь приоткрой свои прекрасные губы и отдай мне ту женщину, которая жаждет внутри тебя. Потому что пока я не закончу, ты не сможешь остановиться." (Benden korkuyorsun değil mi, Куколка? Güzel, tir tir titre. Çünkü şu an bacaklarının arasında, o sıcak mermere yaslanan teninde hissettiğin o sızının tek çaresi benim. O gururlu maskeni de kurallarını da tek bir hamlede söküp alacağım senden. Bu gece seni bu duvarda öyle bir tüketeceğim, canını öyle bir yakacağım ki; yarın o holdinge girdiğinde bile adımların benim yüzümden titreyecek. Şimdi o güzel dudaklarını arala ve içindeki o aç kadını bana teslim et. Çünkü ben durana kadar duramayacaksın.)

Biz birbirimizi seçmedik. Ailelerimiz bizi aynı hayata mecbur bıraktı.O, benim tanımadığım bir adamdı.Ben de onun istemediği bir kadındım. Ama bazen aşk, seçimle değil; iki yabancının kaçamadığı bir kaderle başlardı... İkimiz de bu evliliği istemiyorduk. Ama kader, iki yabancıyı aynı soyadında birleştirmeye kararlıydı.

Bella Collins`in tek bir hayali vardı: dünyanın en iyi moda tasarımcılarından biri olmak. Hayatının en önemli projesi için ihtiyacı olan tek şey ise, yalnızca efsanevi tasarımcı Victoria Marshall`ın elinde bulunan eşsiz bir kumaştı. Fakat Victoria`ya ulaşmak neredeyse imkânsızdı. Üstelik takıntılı eski sevgilisi Tyler, Bella`nın hayatını yeniden cehenneme çevirmeye kararlıydı. John Marshall`ın ise bambaşka bir sorunu vardı. Üniversitenin yıldız buz hokeyi oyuncusu olmak, herkesin seni tanıdığı anlamına geliyordu. Sürekli peşinde dolaşan insanlar, bitmeyen dedikodular ve ailesinin baskısı... John`un tek istediği biraz olsun huzurdu. Bir barda yolları kesiştiğinde ikisi de hiç beklemedikleri bir anlaşma yaptı. Sadece birkaç ay sürecek sahte bir ilişki... Bella, John sayesinde hayallerine bir adım daha yaklaşacaktı. John ise bu oyunla kendi hayatını kontrol altına alabileceğini düşünüyordu. Fakat hiçbir plan, gerçek hisleri hesaba katmaz. Ve bazen insanın en güzel tasarımı, kalbinin kendisidir. Çünkü bazı aşklar çizilmez... Kendiliğinden şekillenir.

Ada Toksöz, yazdıkları beğenilmesine rağmen defalarca kez sosyal medyada yeterince takipçisi olmadığı gerekçesiyle yayınevleri tarafından reddedilmişti. Sosyal medya fenomeni Aksel Karahan ise hayatını en büyük tutkusu olan müziğe adamak istiyordu. Fakat babası kendi hedefleri ve de yeni eşinin etkisiyle oğlunun hayallerine karşı çıkıyordu. Ancak iki gencin de düşlerinden uzaklaşıp durmaya daha fazla tahmülü kalmamıştı. Kırılma noktasına ulaşmışlardı. Tam da bir kurtuluş aradıkları sırada ikilinin yolları kesişti. Hayallerine ulaşabilmek adına çılgınca bir anlaşma yaptılar. Artık önlerinde zorlu bir yol vardı. Ailelerine, arkadaşlarına ve milyonların izlediği sosyal medyaya karşı kusursuz bir oyun oynamaları gerekiyordu. Peki ya bu oyun, onları hayallerine ulaştırabilecek miydi? Yoksa boylarından büyük bir işe mi kalkışıyorlardı?

Geceleri suçluların peşindeydi. Gündüzleri ise kimse onun kim olduğunu bilmiyordu. Gerçek bazen kanıtlarla değil, maskeler düştüğünde ortaya çıkar. O kendi adaletini sağlamıştı...

Asil Ağa isimli bu hikayenin tüm hakları diğer hikayelerimde olduğu gibi tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s de gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Instagram: azimet340 🍁🍁🍁 Hikayede geçen isimler karakterle yerler hayal ürünüdür. Bildiğiniz bütün ağa hikâyelerini unuttun. Klasiklerin dışında bir hikâye. Bu Asil Ağa`nın hikâyesi. Hikayemizin bir ucu Şanlıurfa bir ucu İstanbul... 🍁🍁🍁 Erkek evlat sahibi olamayan Reşo Ağa nihayet üçüncü karısından ikiz çocuk sahibi olacaktı. Biri kız biri erkek. Zeliha`ya 9 ay gözü gibi baktı Reşo Ağa. Ne de olsa erkek doğuracaktı. Altı kızdan sonra Nihayet bir kız daha olsada Allah onunla birlikte bir de erkek evlat verecekti. Büyüdüğünde babasının desteği olacak, zamanı gelince yerine geçecekti oğlu. Ağa oğlu ağa olacaktı. Doğduğunda kurbanlar kesecekti Reşo Ağa oğlu için. Ama olmadı. Büyük konuşan Ağa`ya Allah yine erkek evlat vermedi. Oğlu dünyaya geldiğinde sadece yarım saat yaşadı. İşte o gün yazıldı Asil`in ateşten harflerle kaderi. Annesi adını Asya koyacakken babası ölen erkek kardeşinin suçunu da adını da yeni doğan kız bebeğe yükledi. Babası bir erkek gibi büyüttü yetiştirdi kızı. Sonunda Asil olan kızın adının arkasına Ağa eklendi.

Bir çift gamzeye gömülür en derin yaralar Ev gittiğin yer midir yoksa ait olduğun mu? O küçük kaplumbağaydı kafamı karıştıran evi sırtındaysa nereye gidiyordu o minik ayaklarıyla? Asla bir yere ait olmamış bir kaplumbağa nereyi memleket bilirdi? Sırtında taşıdığı bir yuva mıdır ona? Yoksa ömür boyu taşıyacağı bir yük mü?

"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

"Kaybetmekten korkmuyor musun?" dedim aceleyle,konudan kaçmaya çalışır gibi. "Bu davayı,yetkilerini,her şeyi." Aras çok kısa, neredeyse duyulmayan bir sesle güldü. Sonra başını biraz daha eğdi. Dudakları kulaklarıma çok yakındı. Sıcak nefesi tenime işleniyordu. "Kaybetmekten korktuğum tek şey" diye fısıldadı. "sensin" Bu bir evlilikti. Aşk için değil,mecburiyet için. Aksa adaleti arıyordu. Aras ise geçmişinin peşinden kaçıyordu. Bir dosya,bir vasiyet ve karanlıkta kalmış bir ölüm... Onları aynı soyadının altına hapsetti. Ama rol yaparken gerçeğe dönüşen davranışlar,hisler, planda yoktu. Çünkü bazı kalpler,yalnızca gölgelerde atmaya cesaret eder.

“Her iyiliğin içinde bir parça kötülük, her kötülüğün içinde bir parça iyilik vardır. Önemli olan, hangisini görmeyi seçtiğimizdir.”

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.

"Bir anlaşma yapalım seninle." Demişti üzerime yürürken. Ben bakışlarımı kaçırdığım sırada, bakışlarımın odağına girmek için yaklaşmıştı. "Madem yasakmışım, günahmışım sana. O halde, hepsini ortadan kaldıralım. Evlen benimle."

Hayat bazen insandan her şeyini alır. Umudunu, güvenini, hatta kendisini bile… Ellie Grace için her yeni gün, bir öncekinden biraz daha ağırdır. Borçlar, yalnızlık ve geçmişin izleri arasında sıkışıp kalan genç kadın, karşısına çıkan beklenmedik bir fırsatın hayatını değiştireceğine inanır. Ancak bazı kapılar, yalnızca yeni başlangıçlara değil; geri dönüşü olmayan karanlıklara da açılır. Açıklanamayan olaylar, cevapsız sorular ve gölgelerin arasına saklanan bir gerçek, Ellie’yi hiç hazır olmadığı bir dünyanın eşiğine sürükler. Bu dünyada herkesin sakladığı bir sır, her seçimin bir bedeli vardır. Çünkü bazı dilekler kabul edilmez… Onlar mühürlenir. Uyarı ⚠️ Kitabım`da Ki Tüm Karakterler Ve Olayların Kurumlarla Hiç Bir İlgisi Yoktur. 🗡️ Tamamen Hayal Ürünüdür.

“Biz ne olduk Azar?” “Ne demek bu?” “Başta iki yabancıydık. Sonra karı koca olduk. Şimdi birbirimizin yarasıyız.” “Belki de hiç birbirimizi sevmemeliydik.” “Sevdin mi beni?” Cevap vermedi. “Azar, sana bir soru sordum.” “Evet.” “Neyi?” “Seni.” “Pişman mısın?” Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Her gün.” Kalbim kırıldı. “Beni sevdiğin için mi?” “Hayır.” Gözlerini açtı. “Seni kaybettiğim her gün, seni daha önce neden bulamadığım için.”

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Hiç kitap karakterine aşık oldunuz mu? Hayır, hayır. Soruyu değiştiriyorum. Hiç dilek tuttunuz mu? Peki, o dileğiniz gerçekleşti mi? Galiba benim dileğim gerçek oldu. Yoksa balkonumun ortasında yayılarak yatan bu yarı çıplak prensin bir açıklaması olamazdı. Tek sorun vardı. Bu adam Grondal Krallığı`nın korkulu rüyası olan Prens Lokii. 2024 yılında balkonunuzda yatan yarı çıplak prensle karşılaştığınızda ne yapabilirdiniz ki?

Bir küçücük aslancık varmış. Kırlarda ko-ko-koşar oynarmış.

Anne ve babası ölen Eflal.. Eflal`e iki yıldır aşık olan Taygun...

Karen Riyan, sevgilisi Fred Stuffer tarafından dolandırılır. Elindeki avucundaki her şeyi kaybeden Karen, sevgilisinin arkadaşı olan Vincent Moarlo Klein’den yardım ister. Aralarında anlaşma yaptıklarında, Vincent sonunda yardım talebini geri çevirmez. Karen, dolandırıcı sevgilisinin peşine düşmeyi seçim sanır, kendi isteği ile gerçekleştirdiği bir ihtimal ama bir gün telefonuna gelen aramayla seçimleri zorundalıklara dönüşür. ‘Benimle oyun oynamak ister misin?’

"GERÇEĞİ ÖĞRENDİĞİM AN KAÇTIM. HATIRLAYAMADIĞIM İÇİN HAYATTA KALDIM." Geçmişi hatırlamayan bir kadın. Gerçeği saklayan bir adam. Ve aralarında yalanlarla örülmüş, tehlikeli bir bağ. Serenay, karanlık bir gecede saldırıya uğrar ve hayatta kalır. Ama hafızası, o geceyi silip götürmüştür. Hatırlaması gereken tek şey, korku dolu bir sesin fısıltısıdır: "Seni koruyacağım, Serenay." Kadef Valen ise gölgelerde yaşayan, kuralları kendi koyan bir adamdır. Serenay onun için sadece bir takıntı değil, aynı zamanda geçmişin kilitli kapısıdır. Ama bazı sırlar vardır ki, hatırlamak özgürleştirmez... Yıkar. Ve bazı aşkların sonu, kurtuluş değil, mahkûmiyettir. Bazı adamlar savaşmak için doğar. Bazı kadınlar ise onlara diz çöktürmek için... Gözlerimi açtığımda geçmişim yoktu. Adım yoktu. Hatıralarım yoktu. Kadef Valen vardı. Kocam olduğunu söylüyordu. Beni koruduğunu iddia ediyordu. Ama neyden koruduğunu söyleyemiyordu. Bir evlilik vardı. Ama aşkla kurulmamıştı. Bir anlaşma vardı. Ama tarafı ben değildim. VALEN Hafızanın bir savunma mekanizması, Aşkın bir silah, İhanetin ise kan bağı kadar yakın olduğu, Karanlık bir hikâye. +1 8 Uyarısı Bu hikâye yalnızca bir aşk hikâyesi değil. Gücün, takıntının ve sınırların bulanıklaştığı bir dünyanın kapısını aralar. İçinde karanlık arzular, tehlikeli yakınlaşmalar ve kontrol ile teslimiyet arasında gidip gelen bir bağ barındırır. Bazı sahneler rahatsız edebilir… Ama asıl tehlike, sayfaları kapatmak istemeyecek olmanızdır. Çünkü bu hikâye sadece okunmaz; içine çekilirsiniz. Ve bir noktadan sonra, karakterlerin verdiği kararları sorgulamayı bırakırsınız… Onlarla birlikte düşersiniz. ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Bazı bekleyişler umut içindir. Bazılarıysa sadece bitmesi için. Larin, beş yıl sürecek bir evliliğe tek bir imza attı. Kurallar başından belliydi. Sevgi olmayacaktı. Soru sorulmayacaktı. Ve süre dolduğunda herkes kendi yoluna gidecekti. Fakat hiçbir sözleşme, insanın kalbine hükmedemezdi. Yıllar geçtikçe sessizlik, en ağır şiddete dönüştü. Aynı evin içinde iki yabancı oldular. Larin her gün biraz daha kendinden vazgeçerken, Olas geçmişinin gölgesinde kaybolmayı seçti. Tam her şeyin böyle sürüp gideceği sanılırken, hiç beklenmeyen biri onların hayatına dokundu. Kimi zaman bir insan, seni kurtarmak için gelmez. Sadece kendini hatırlaman için karşına çıkar. Peki, bir ömre dönüşen beş yılın sonunda geriye aşk mı kalır… Yoksa sadece mehili dolmuş bir hayat mı?

Bazı anlaşmalar, kalple değil imzayla başlar.