Kaçıp gitmek bazen doğru bir seçenek değildir. Kaçtığın yer arkandan gelir. Geçmiş peşini asla bırakmaz

Gece, hayatının en ağır yükünü sırtına alarak küçük bir mahalleye taşındığında artık hiçbir şeye alışabileceğini sanmıyordu. Kaybettikleri sadece insanlar değildi; güveni, çocukluğu ve masumiyeti de geride kalmıştı. Yeni okulunda herkes ona sıcak davrandı. Yeni arkadaşlar, yeni başlangıçlar… Ama bazı yaralar kalabalıkta bile kanamaya devam eder. Mahallenin en sessiz çocuğu ise çoktan susmayı öğrenmişti: Yiğit Erdem Kuplay. Ailesi olan ama kendini evinde bile yabancı hisseden bir genç. Bir zamanlar arkadaşlarıyla gülen, hayaller kuran Yiğit; yaşananlardan sonra kendi içine kapanmış, kimseye yük olmamak için herkesten uzaklaşmıştır. Gece onun sessizliğini fark eder. Çünkü o sessizlik, kendi kalbindeki boşluğa benzemektedir. İki yıl boyunca söylenmeyen duygular, bastırılan hisler ve inkâr edilen bir aşk… Yiğit, Gece’ye âşık olur ama kendini buna layık görmez. Gece ise onu değiştirmeye çalışmaz; sadece düşmesine izin vermez. Bu hikâye büyük sözlerin değil, küçük ama gerçek çabaların hikâyesi. Kırılmış iki insanın, birbirini iyileştirmeye çalışırken kendi gerçekleriyle yüzleşmesinin hikâyesi. Çünkü bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir. Ve bazen en sessiz sevgi, en derin olandır. Gece “Onu kurtarmaya çalışırken, kendi yaralarını yeniden açacağını bilmiyordu.”

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan. Arkadaşlar kötü içerik içemeyeceksek bir kitaptır. Tatlış bir kitap olmasını umuyorum.

“Çul Çürüten”, yalnızlıkla büyüyen bir ruhun, ait olduğu yeri bulma mücadelesini anlatıyor. Karışan bebekler kurgusuyla merak uyandırırken; sevgi, aidiyet ve içsel dönüşüm temalarıyla kalplere dokunuyor.

Bu gerçek ailem kurgusu benim yazılarım gelişmedi yani acemi dilinden haberiniz olsun🫰🏻 Elina kendi halinde 17 yaşında yetimhanede kalan bir yke öğrencisi ama kimsenin daha doğrusu bir kişi (o şahısda en yakın arkı yani Alin) hariç kimse bilmiyor kendisi aslında hacker ve tanıdığı çok kişi var özellikle asker çünkü askeri alanda çalışıyor ama gizli oldupu için sadece üst rütbeler onu biliyor onlar bile sadece takma adını yani "Mad" o böyle tanınırdı(deli demek bu arada) rahatça işlerini yapabilirdi çünkü kimse karışmaz umutsamazdı taki hastaneden bir telefon alana kadar aslında Doğan ailesinden oldupunu öğrenene kadar...

Eğer sıradan bir aşk hikâyesi arıyorsan, yanlış yerdesin. Bazı insanlar yetim doğmaz, yetim bırakılır. Akça, geçmişini ararken sadece ailesini değil, saklanan bir savaşı da bulur. Aşkın, sadakatin ve ihanetin aynı masada oturduğu bir hikâye… Bu romanda hiçbir bağ masum değil, hiçbir sessizlik tesadüf değil.

Aralarında sadece bir yaş vardı. Biri resmi olarak amca, diğeri yeğen… Ama aynı sokakta düştüler, aynı yaraları sardılar, aynı sofrada büyüdüler. Bu hikâye, kan bağından daha güçlü olan gönül bağını anlatıyor. Çocukluk sırlarından gençlik kavgalarına, koruyucu bir amcanın susarak sevmesine ve bir yeğenin dünyadaki en güvenli yer olarak onu görmesine kadar uzanan bir yol… Bazen "amca" dediğin, sırtını yasladığın dağ olur. Bazen bir yaş, iki insanı ayırmaz; tam tersine birbirine daha sıkı bağlar.

Kalbim çaresizce sana yöneldi. Hayat, karşılaşmak istemeyeceğim en son kişi olsan da seni sürekli karşıma çıkardı. Her seferinde canımı yakmana rağmen kalbim seni bulmaya devam ediyor. Dahası, bencil, duygusuz ve kaba bir insan için neden bu kadar hızlı attığını anlamıyorum. Kimseye karşı nefret beslemeyen ben, bu adamdan nefret ediyorum. Murat Soykan; bir holding sahibi, zengin, ukala ve kendini beğenmiş biri. Parayla herkesi ve her şeyi satın alabileceğine inanan bir egoist.

Alara, kendisini hiç ait hissetmediği ama kötü de davranılmayan bir ailede, anne –babası ve Mustafa abisi ile yaşamaktadır. Bir gün hastaneden gelen beklenmedik bir telefon her şeyi değiştirir: yıllar önce bebekler karışmıştır ve Alara için dna testi gerekmektedir. O andan sonra Alara`nın `öz sandığı` ailesiyle olan bağı sorgulanmaya başlar.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Görev uğruna canını bile verebilen bir kız..eski nişanlısı yüzünden kimseye güvenmeyen bir adam. Bakalım ikisinin bir araya gelmesi onları mutlu edebilecek mi?

İnci;hay ben senin oynadığın oyuna Aras;botmusun kızım sen

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.

Aşk neydi? Sevmek mi? Sevilmek mi? Aşk birazda olsa kendinden biraz ödün vermekti. Mutluluğu ve acıyı birlikde yaşamaktı. Klasik mahalle kurgusudur.

Bazı vedalar, sadece bir şehrin değişimi değil; bir çocukluğun sonudur. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, aynı apartman boşluğuna yankılanan iki küçük çocuk sesiyle başladı her şey. Serhat on yaşındayken o kapıdan içeri girdiğinde, Zeynep’in dünyasına sadece bir komşu olarak değil, bir ağabey, bir koruyucu ve bir çocukluk anısı olarak yerleşmişti. Aralarındaki dört yaş, o zamanlar aşılması gereken büyük bir uçurum gibi görünse de; paylaşılan bayram şekerleri, okul dönüşü koşturmacaları ve annelerin demli çaylar eşliğindeki sohbetleri o uçurumu bir köprüye dönüştürmüştü. Ancak hayat, planlarını bizden bağımsız yapar. Serhat, on altı yaşının omuzlarındaki taze yükle Ankara’nın yolunu tuttuğunda; arkasında sadece gözü yaşlı bir aile değil, büyümesini henüz tamamlamamış bir çocukluk bıraktı. Tam on iki yıl. Zaman, en mahir heykeltıraştır; insanı yontar, değiştirir ve bazen en tanıdık gelen yüzü bile bir yabancıya dönüştürür. Şimdi, yıllar sonra aynı apartman dairesinin önünde, aynı mermer basamaklarda karşı karşıya gelen bu iki yabancı; aslında birbirlerinin hikayesinin en önemli başrol oyuncuları. Anneler hala aynı masada çaylarını yudumlarken, koridorda birbirine değen iki bakışın birbirini tanımaması, kalbin mi yoksa hafızanın mı bir oyunudur? Bu hikaye; büyümenin, değişmenin ve aslında hiç gitmemiş olan o çocukluk bağının, tozlu raflardan inme masalıdır. Bakalım zaman, unutturduğu bu iki yüzü yeniden birbirine hatırlatacak kadar cömert davranacak mı?

İki kaptan aşkı ve çılgın arkadaşlar mıııı????

Yataktan sıçrayarak uyandım. Ter içinde kalmıştım, kalbim göğüs kafesimi zorluyordu. Elim refleks olarak yüzüme gitti; o darbeyi yediğim yer hala sızlıyor gibiydi. Ama oda sessizdi. Lüks, ruhsuz ve soğuk... Doğrulup komodinin üzerindeki bardağa uzandım. Ellerim titriyordu. Aynaya baktım; Afra orada değildi. Karşımda sadece piyasanın en çok aranan, en pahalı "Afrodit"i duruyordu. Bakışları boş, duyguları nasır tutmuş bir kadın.

Aile aşk lise platonik çocuk ve bilinmeyen numaradan atılan bir mesaj buyrun okumaya Bilinmeyen:Ben seni rastgele sevmedim ki

Şuanlık açıklama yok.

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Geçmişinden kaçarak gelecek inşa eden kadın komutanın çığlıkları. Ama bundan sonra çığlıklar ona ait değil… Çığlıkların sebebi bu sefer ya kadın bir komutana aitse?