Burada herkes yalnız, herkes kimsesiz. Burası İn! Burada adalet yok, acıma yok, güçsüzlüğe yer yok, insanlık yok! Herkes sadece kendi canını düşünür. Herkes hayatta kalmaya çalışır. Kimse dost değildir. Herkes, birbiriyle düşmandır. Burada hiçbir arkadaşlık menfaatten öteye geçemez. Başarısız olamazsın. Başarıya da asla ulaşamazsın. Burası bizim inimiz… Hepimizin İn’i. Özgürlüğe aç, adaleti sadece sözlük anlamıyla bilen çocuklar… Onlar yaşamak zorunda. Yaşatmak gibi bir dertleri yok. Bu, onların özgürlüklerini arama hikayesi. Bu, onların adalet için savaşma hikayesi. “Artık bu çocuklar kimsesiz değil!” diye bağırdım. “Ben varım!” Öfkeyle doldu gözlerim. “Hepinize yeterim!” Anlatılanlar tamamen kurgudur. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur. 13.06.2022 TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Bazı insanlar kaderin oyunu değildir. Bazı insanlar, bilerek gönderilmiş bir felakettir. Güneş Korkmaz, geçmişin yükünü sırtında taşıyan güçlü bir avukat. Erdem Atabey, babasının karanlık mirasının gölgesinde yaşayan bir adam. Birbirlerini sevmeleri yasak değildi. Ama imkânsızdı. Erdem`in hayatına girişi bir tesadüf değildi. Güneş`in kalbine düşüşü ise en büyük hatasıydı. Aşk bazen birlikte kaçmak değildir. Bazen, sevdiğini yaşatmak için yalnız kalmayı seçmektir. Sesini Duymalıyım Geçmiş, günümüz ve geleceğin iç içe aktığı; Sırlar, ihanetler ve fedakârlıklarla örülü, Tutkulu ama acıtan bir aşkın romanı. ( Kitap Editleri için instagram: @my.elra )

Bu kitap, Herkes yağan ilk kar tanesini konuşurken yalnız soğuğu duyanlar için... Gazetecilik kulübünün küçük çaplı yazarı Turna,kalbinin kanatlandığı çocuğu her gördüğü an için defterine bir yazı yazmaktadır.Bu anı defterindeki küçük notlardan biri,aşık olduğu çocuğun kardeşi ile ilgili gerçeklerin yazdığı gazeteye karışır.Sırlar gazete sayfalarıyla buluşurken ,cinayetin yanında insanların dikkatini çeken bir konu daha vardır;Turna`nın Ufuk Kayra`ya yazdığı not. Gazete sayfalarına bulaşan isimsiz ve dilsiz satırlar okulda büyük bir yankı uyandırır.Çünkü notun sahibi bilinmese de ithaf edildiği kişi okulda oldukça popüler olan eski basketbol kaptanıdır.

Sen başarılı bir Cumhuriyet Savcısı olmuşken ülkenin en tehlikeli, aranan adamının abinin arkadaşı olduğunu öğrenirsen... Abimin Arkadaşı Savcı -Suçlu (savcı da suçlu aynı zamanda) Hasta kız- Doktorluğu bırakmış adam Rekabet

“Kalpler tehlikede, sırlar gölgede… Hukuk salonlarından, karanlık sokaklara; aşk, ihanet ve sadakat arasında sıkışan bedenlerin hikâyesi.

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

"Ülkenizin attığı bombalar yalnızca şehirleri değil, insanları da renksiz bırakıyor." Bir savaş... Ve o savaştan çıkmayı başarmış bir kadın... Bu kitap, yıkıntıların arasından sağ çıkmanın "kurtulmak" anlamına gelmediği bir coğrafyada başlıyor. Bombaların sustuğu yerde, hafızalar hâlâ gürültülüdür. Renklerini kaybetmiş sokaklar kadar, duygularını kaybetmiş insanlar da vardır. Kahramanımız, geride bıraktığı ülkeyle birlikte kimliğini, dilini ve geçmişini de taşımak zorunda kalan bir kadındır. Göç, yalnızca bir yer değiştirme değil; insanın kendisiyle giriştiği uzun ve acımasız bir yolculuktur. Bu roman, savaşın rakamlara sığmayan tarafını; hayatta kalmanın suçlulukla, umudun korkuyla nasıl iç içe geçtiğini anlatır. Bir kadının sessiz direnişi üzerinden, "tarafsız" kalmanın mümkün olmadığı bir dünyada vicdanın bedelini sorgular. Bu, bombaların patlamasını değil; patladıktan sonra geriye kalanları anlatan bir hikâye. Renklerini arayan bir kadının, insana ve hayata yeniden tutunma çabası... Ve okuru, savaşın gerçekten kimin savaşı olduğunu düşünmeye zorlayan bir yüzleşme.

Sessiz kalınmış bir acı, üzeri örtülmüş bir suç, unutulması beklenen bir kayıb ama bazı şeyler unutulmaz, üzerine kar yağsa ülkeler değişse unutulmaz.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

​"Bazı günahların bedeli kanla, bazıları ise sonsuz bir bekleyişle ödenir." ​Bir tarafta adaleti temsil eden Nisan, diğer tarafta karanlığın ta kendisi olan Koray... Namıdiğer: Kuzgun. ​Aralarındaki uçurumlar nefretle değil, barut kokulu bir tutkuyla kapandı. Ancak her şeyini kaybetmiş bir düşman varken, aşk sadece hayatta kalma mücadelesine dönüşür. ​Geçmişin kirli sayfalarını yakmak için önce kendilerini feda etmeleri gerekiyordu. ​ Kaçmak artık bir seçenek değil. Ya birlikte küle dönecekler ya da adaletin soğuk kollarında yeniden doğacaklar. ​Arka Kapak ​"Seni bir kez daha kaybetmektense, benden nefret ederek yaşamanı tercih ederim Nisan." 26.01.26

Çocukluklarından beri sürekli didişen 2 genç,yıllar sonra yeniden karşılaşır ve birbirlerine aşık olurlarsa sizce neler olur 😉Kapak için @leydiasteria arkadaşımıza çok teşekkürler ❤️

Bir cinayet, yıllar süren bir sessizlik ve asla dinmeyen bir vicdan. Kız kardeşini ani ve acımasız bir cinayette kaybeden bir kadın, adaletin suskunluğuna boyun eğmez. Yıllar boyunca iz sürer, parçaları birleştirir ve sonunda katile ulaşır. Tetiği çektiğinde, bunun sadece bir intikam olmadığını düşünür. Ta ki gerçeği öğrendiği ana kadar. Öldürdüğü adam, ülkenin en güçlü ve en dokunulmaz isimlerinden biridir. Ve geçmiş, onu bir kez daha yakalar: Bu adamın kardeşiyle karşılaştığında, intikam yerini şüpheye, nefret yerini karmaşık bir yüzleşmeye bırakır. Kanla kapanan bir dosya aslında yeni açılmıştır. Bu hikâye adalet, aşk, vicdan ve intikam arasındaki ince çizgide yürüyen bir kadının karanlık yolculuğunu anlatıyor.

Adalet, bazen sessiz ve gölgelerde saklı bir güçle gelir. Elara Kovalenko, namı diğer “Kara Zambak”, kadınları öldüren erkekleri hedef alıyor. Her ölüm bir uyarı, her hamle bir plan… Türkiye’den İsviçre’ye, gizli kameralar, sahte kimlikler ve karanlık sırlarla dolu bir dünya. Ama Elara sadece bir suikastçı değil; geçmişinin yükü ve kayıplarıyla şekillenen bir stratejist. Ayrıca katillerin de katili. Kadın cinayetlerini baz aldığım bu kitabımda beraber olur muyuz? :)

Bir yıkılış, bin diriliş demekti. Ben kendimi İstanbul`da tek başıma ararken bir anda sessizce gelip yanan umut ışığım beni bulmama neden olmuştu. "Sen benim sessiz umut ışığımsın."

Watpad`da var, Bir adamın Kuzgunu vardı, bir kadının gülü. Kuzgun güle aşık oldu. adam ise kadını öldürdü. gül toprağa karıştı. kuzgun ise o toprağa her gün kanlar içinde gitti. adam kadını sevmezdi. kadın adamın gülüydü, Kuzgunun kadınıydı. ancak o adam hiçbir zaman kadının olmamıştı. Biz bilememiştik, birbirimize bir Lotus çiçeğiyle bağlanacağımızı.

İki Cumhuriyet Savcısı`nın çocukluktan gelen bağı ve aralarına giren mezarlar, duvarlar, dikenli yollar.. ᴏ̈ʟᴍᴇᴋ ɪ̇sᴛᴇᴍɪʏᴏʀᴜᴍ sᴏɴ ʏᴇᴍɪɴ-ᴀşᴋ ʜɪᴋᴀʏᴇsɪ- ɪ̇sɪᴍsɪᴢ ɢᴏ̈ᴢʟᴇʀ-ᴛᴇxᴛɪɴɢ ᴘᴀʀᴍᴀᴋʟıᴋʟᴀʀ ᴀʀᴅıɴᴅᴀ şᴀʀᴋı ᴏ̈ɴᴇʀɪʟᴇʀɪ 𝟺𝟿𝟽 ᴋᴍ-ᴛᴇxᴛɪɴɢ ɴᴀᴘıʏ`ᴏsᴜɴ ᴍᴇsᴇʟᴀ-ʏᴀʀı ᴛᴇxᴛɪɴɢ ʙᴏᴋs ᴛᴏʀʙᴀsı-ᴛᴇxᴛɪɴɢ ᴀᴋıʟsıᴢ ɪʟᴇ ᴋᴀʟᴘsɪᴢ-ᴛᴇxᴛɪɴɢ sᴇɴ ʙɪʟᴍᴇᴢsɪɴ-ᴛᴇxᴛɪɴɢ ᴀʏ ʏᴜ̈ᴢʟᴜ̈ᴍ-ʏᴀʀı ᴛᴇxᴛɪɴɢ Kitaplarımı okumanızı öneririm. İyi okumalarrrr.

"Bazı ruhlar toprağa değil, fırtınaya aittir. Ve fırtınada kök salmaya çalışmak, kıyameti göğüslemektir." Aidiyet, insanın ruhuna vurulmuş en kadim mühürdür; fakat o mühür söküldüğünde, geriye sadece kanayan bir boşluk kalır. Feride, geçmişin paslı zincirlerini kırıp kaçtığında, özgürlüğe değil, koca bir hiçliğe adım attığını sanıyordu. Oysa kader, köksüz kalanların yollarını, en sert rüzgarlarda bile yıkılmayanlarla kesiştirirdi. Bir yanda; öfkesini yumruklarında, merhametini ise nasır tutmuş kalbinin en derin mahzenlerinde saklayan, sokakların kuralsız şövalyesi Aybars Ateş. Sessizliği bir yemin, bakışları ise henüz kopmamış bir kıyametin habercisi... Diğer yanda; adaletin soğuk mermerlerine sığınmış, doğruları kanunların satır aralarında arayan, mağrur ve tavizsiz Nil Kalender. Düzenin koruyucusu, kaosun tam ortasında yanmaya mahkûm bir buz dağı... Ve gölgelerin içinden, geçmişin hayaletlerini birer cellat gibi üzerlerine salan karanlık bir geçmiş. Kağıttan kaleler ile etten duvarların, kanun ile yumruğun, kaçış ile yüzleşmenin savaşı başladığında; herkes kendi arafında yanacak. Çünkü bazı umutlar filizlenmek için güneşe değil, yangına muhtaçtır. Onlar, birbirlerinin yaralarında yurt arayanlardı. Onlar, fırtınanın ortasında kök salmaya cüret edenlerdi. "Adalet, suçlunun gözlerine bakabildiğin yerde başlar; ama aşk, o gözleri kurbanın üzerinden çekebildiğin yerde biter."..

“Kanunu yazan kalem, vicdandan nasibini almamışsa; her satır, suçun manifestosudur.”

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”

Bazı öğrenciler doğuştan üstün....bazılarıyda sistemin gölgesinde eziliyor. Ama Mina, ceza alanlardan biri olarak adaletsizliğe boyun eğmek yerine isyan etmeye karar veriyor. Gizlice başlayan mücadelesi , beklenmedik ittifaklara ve kalpleri çarpan bir aşkla büyüyor . Üstün olanların bile , kuralların yalnış olduğunu gördüklerinde ona katılıyor. Okulun düzeni sarsılırken , herkesin bir sırrı , bir arzusu ve bir cesareti olduğu ortaya çıkıyor . Peki ,aşk ve adaletin alevleri arasında kim kazanacak?

Bu hikâyede kanun, silah ve emirler var. Ama kalbin sözünü dinlediği anlar da… Kanun ve Kurşun, askerî bir dünyanın içinde adalet arayışını ve bu karanlığın ortasında filizlenen bir aşkı anlatıyor.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶