devam ediyor 2s önce güncellendi
ESKİ BİR BİLET
@mürekkep.golgesi98
Okuma
2
Oy
2
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
ESKİ BİR BİLET
Birinci Bölüm: Geçmişten Gelen Bir Mesaj
Yağmurlu bir gündü. Gökyüzünü kaplayan koyu bulutlar, güneşin ışıklarını tamamen gizlemişti. Yağmur damlaları pencerenin camına aralıklarla vuruyor, dışarıdaki ağaçların dalları rüzgârın etkisiyle bir sağa bir sola savruluyordu. Hava soğuktu. Böyle günlerde insanın dışarı çıkmak yerine sıcacık odasında oturup sevdiği kitabı okuması, yanında da güzel bir kahve içmesi gibisi yoktu.
Defne Karan da tam olarak bunu yapıyordu.
Odasının pencereye yakın köşesindeki koltuğa yerleşmiş, elindeki kitabın sayfalarını büyük bir dikkatle çeviriyordu. Koyu kestane rengi, hafif dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu. Mavi gözleri, okuduğu kitabın satırlarına dikkatle odaklanmıştı. Bazen bir cümlenin üzerinde uzun süre durur, bazen de okuduğu bir paragrafı yeniden gözden geçirirdi.
Defne, dışarıdan bakıldığında biraz mesafeli ve sert görünebilen biriydi. İnsanlara hemen güvenmez, düşüncelerini her zaman kolayca paylaşmazdı. Ancak onu yakından tanıyanlar, bu görünüşünün ardında oldukça merhametli, vicdanlı ve ince düşünceli bir kalp taşıdığını bilirdi. Birinin üzülmesine kayıtsız kalamaz, çoğu zaman kendi duygularından önce başkalarınınkini düşünürdü. Kitaplar ise onun için yalnızca birkaç sayfadan ibaret değildi; bazen kendisini en iyi hissettiği yer, başka hayatların anlatıldığı satırların arasıydı.
Yanındaki mavi sehpanın üzerinde duran kahvesinden bir yudum almak için kitabını dizlerinin üzerine bıraktı. Kahvesi neredeyse soğumuştu. Bardağı eline alıp pencerenin dışına baktı. Sokak lambalarının ışığı yağmur damlalarının arasından belli belirsiz görünüyordu.
Tam yeniden kitabına döneceği sırada telefonunun ekranı aydınlandı.
Gelen bildirime göz ucuyla baktı. Mesaj Nehir'dendi.
Nehir:
Akşam için plan yaptım. Saat 18.00'de Lavin'de buluşuyoruz. İki kişilik rezervasyon yaptırdım. İtiraz etmek yok!
Defne mesajı okuduktan sonra hafifçe kaşlarını çattı. Dışarıdaki havaya yeniden baktı. Böyle bir günde evden çıkmak hiç de istediği şey değildi.
Telefonunu eline alıp cevap yazdı.
Defne:
Bu havada mı? Nehir, ciddi misin?
Cevap beklediğinden hızlı geldi.
Nehir:
Evet, gayet ciddiyim. Hem uzun zamandır doğru düzgün vakit geçiremiyoruz.
Defne, ablasının bu konuda kolay kolay vazgeçmeyeceğini biliyordu. Nehir, kendisinden birkaç yaş büyük olmasına rağmen onunla çoğu zaman bir arkadaş gibi konuşurdu. Daha girişken, planlı ve kararlı bir yapısı vardı. Defne'nin aksine aklına koyduğu bir şeyi gerçekleştirmeden kolay kolay rahat etmezdi. Kardeşini kızdırmaktan hoşlansa da onun üzülmesine dayanamazdı. Defne'nin ne zaman bir şeyleri içine attığını çoğu zaman ilk fark eden kişi de oydu.
Birkaç saniye düşündükten sonra telefonu yeniden eline aldı.
Defne:
Peki, tamam. Ama bir daha böyle havalarda plan yaparsan seni tanımıyorum.
Nehir:
Anlaştık. 18.00'de hazır ol.
Defne telefonu sehpanın üzerine bıraktı. Kitabına dönmeye çalıştıysa da aklı artık akşam ne giyeceğindeydi. Derin bir nefes alıp kitabını kapattı.
Saat ilerledikçe yağmurun şiddeti biraz azalmıştı. Defne dolabının karşısına geçerek giyeceklerine göz gezdirdi. Bir süre düşündükten sonra bordo renkli, uzun kollu ve fırfır detaylı elbisesini seçti. Elbisesini yatağının üzerine bıraktıktan sonra takılarını hazırladı. Abartılı şeylerden hoşlanmıyordu; sade bir kolye ve küçük küpeler yeterliydi.
Hazırlığını tamamlayıp aynanın karşısına geçti. Saçlarını düzeltti, son kez kendisine baktı. Bordo topuklu ayakkabılarını giydikten sonra çantasını aldı.
Tam odasından çıkacakken kapısı aralandı.
— Nereye böyle?
Kapının önünde küçük kardeşi Doruk duruyordu. Yüzünde her zamanki muzip gülümsemesi vardı. Doruk, evin en hareketli üyesiydi. Meraklı, neşeli ve biraz da yaramazdı. Özellikle Defne'yle uğraşmaktan büyük keyif alırdı. Bazen öyle sorular sorardı ki Defne ona cevap vermek yerine yalnızca gözlerini devirmekle yetinirdi.
— Dışarı çıkıyorum, dedi Defne.
Doruk başını hafifçe yana eğerek ablasını baştan aşağı süzdü.
— Onu ben de görüyorum. Asıl soru, kiminle buluşmaya gidiyorsun?
Defne gözlerini devirdi.
— Nehir'le.
— Hımm... Emin miyiz?
— Doruk!
— Tamam, tamam. Sadece sordum. Belki hayatımızda bilmediğimiz gelişmeler vardır.
Defne gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
— Senin bilmediğin tek şey kendi ödevlerin olabilir. Onlarla ilgilen bence.
Doruk kahkaha atarak geri çekildi.
— Peki, eniştemiz olursa haber ver!
— Hadi odana!
Defne başını iki yana sallayarak koridora çıktı. Salona geçtiğinde annesi Yasemin'i mutfakta hazırlık yaparken buldu.
Yasemin, çocuklarının hayatındaki en önemli kişilerden biriydi. Şefkatli, anlayışlı ve koruyucu bir anneydi. Evde herkesin ne yaşadığını bilmek ister, küçük ayrıntılara bile dikkat ederdi. Çocuklarının mutluluğu onun için her şeyden önce gelirdi. Bazen tek bir bakışıyla bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayabilirdi.
— Anne, ben çıkıyorum. Nehir geldiğinde birlikte gideceğiz.
Yasemin elindeki işi bırakarak kızına döndü.
— Tamam kızım. Dikkatli olun, hava hâlâ soğuk.
— Merak etme anne. Görüşürüz.
Defne annesinin yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra kapıya yöneldi.
Babası ise bir süredir iş nedeniyle ailesinden uzakta yaşıyordu. Evde olmadığı zamanlarda bile çocuklarıyla iletişimini sürdürmeye çalışırdı. Defne de babasıyla konuşmayı severdi; ancak aralarındaki mesafeyi zaman zaman özlediği olurdu. O gün de henüz kendisinden bir mesaj gelmemişti.
Birkaç dakika sonra Nehir de gelmişti. İki kardeş birlikte evden çıktılar.
Yağmurun ardından sokaklarda oluşan ıslaklık, akşamın serinliğiyle birleşmişti. Nehir arabaya yönelirken Defne bir kez daha gökyüzüne baktı.
— Umarım dönüşte yine yağmura yakalanmayız, diye söylendi.
Nehir gülümseyerek ona baktı.
— Bir akşam dışarı çıkıyoruz Defne. Biraz da havanın tadını çıkar.
— Senin için söylemesi kolay. Rezervasyonu yapan sensin.
— Hâlâ şikâyet ediyorsun.
— Çünkü hâlâ bu planın neden gerekli olduğunu anlamadım.
Nehir cevap vermek yerine güldü. Yol boyunca gündelik konulardan konuşarak restorana ulaştılar.
Lavin, dışarıdan bakıldığında oldukça zarif görünen bir restorandı. Kapısından içeri girdiklerinde onları hafif bir müzik ve sıcak bir atmosfer karşıladı. Duvarların koyu lacivert rengi, ahşap masalarla uyum içindeydi. Tavandan süzülen sarı ışıklar mekâna sakin ve huzurlu bir hava katıyordu. Geniş lacivert koltukların kenarlarında bulunan bej detaylar ise dekorasyonu tamamlıyordu.
Görevli, Nehir'in rezervasyonunu kontrol ettikten sonra onları masalarına yönlendirdi.
Defne otururken etrafına göz gezdirdi. Restoranın dekorasyonunda eskiye ait küçük ayrıntılar dikkatini çekmişti. Özellikle duvarlarda asılı duran çerçeveler ilgisini çekti. Çerçevelerin içinde farklı yıllara ait tiyatro biletleri bulunuyordu.
Bakışları bir çerçevede durdu.
Diğer biletlerden biraz daha farklıydı. Üst kısmı kahverengiye çalan eski bir renkteydi. Kenarları zamanla yıpranmış, üzerindeki yazıların bir kısmı solmuştu. Ancak ortasında yer alan altın renkli tarih hâlâ seçilebiliyordu.
Defne gözlerini kısarak tarihe baktı.
Bir an duraksadı.
Bu tarihi biliyordu.
Hatta yalnızca bilmekle kalmıyor, o günü de hatırlıyordu.
— Nehir...
Ablasına döndü.
— Efendim?
Defne yeniden duvardaki bileti işaret etti.
— Şu bilete bakar mısın?
Nehir başını kaldırıp gösterdiği yere baktı.
— Ne olmuş?
— Tarihini görüyor musun?
— Evet, görüyorum. Neden?
Defne birkaç saniye sustu.
— Bu tarih... Sekizinci sınıftayken tiyatro kursunda sahneye çıktığımız günün tarihi.
Nehir biraz daha dikkatli baktı.
— Emin misin?
— Eminim. O günü nasıl unutabilirim?
— Belki başka bir tiyatro kursunun gösterisidir. Sonuçta burada farklı yıllardan biletler var.
Defne başını iki yana salladı.
— Hayır, bizim gösterimizin tarihi bu. O gün başka bir gösteri olmadığını hatırlıyorum.
Nehir, kardeşinin yüzündeki ifadeyi fark etti. Defne'nin bakışları hâlâ biletin üzerindeydi.
— İstersen yemekten sonra biraz daha bakarız. Şimdi menülere göz atalım mı?
Defne istemeden de olsa bakışlarını biletten ayırdı.
— Olur.
Menüler masaya bırakıldığında ikisi de yemeklerini incelemeye başladı. Defne kremalı mantarlı tavuk ve yanında patates püresi sipariş etti. İçecek olarak limonata istedi. Nehir ise ızgara somon ve rokalı salata tercih etti. Yanında su söyledi.
Siparişleri verdikten sonra Nehir çantasını sandalyesinin yanına bıraktı.
— Peki, anlat bakalım. Okul nasıl gidiyor?
Defne hafifçe iç çekti.
— Fena değil. Sadece sınavlar biraz yoruyor.
— Daha yılın başındayız. Kendini bu kadar sıkma.
— Biliyorum ama bazen yetiştiremeyecekmişim gibi hissediyorum.
Nehir kardeşinin yüzüne dikkatle baktı.
— Her şeyi aynı anda halletmek zorunda değilsin. Biraz kendine de zaman ayır.
Defne başını salladı.
— Haklısın.
Bir süre okuldan, arkadaşlarından ve günlük yaşantılarından konuştular. Nehir zaman zaman Defne'ye takılıyor, Defne de ablasının sözlerini karşılıksız bırakmıyordu.
Sohbet ilerledikçe konu kitaplara geldi.
— Hâlâ bu kadar çok kitap okuyor musun? diye sordu Nehir.
— Okumaz mıyım? Hem insan bazen kendi hayatından uzaklaşıp başka bir hikâyenin içine girmek istiyor.
— Sen zaten küçüklüğünden beri böylesin.
Defne gülümsedi.
— Bazı şeyler değişmiyor.
Nehir bir süre kardeşini izledi.
— Tiyatro kursunu da hâlâ hatırlıyor musun?
Defne'nin yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
— Evet. Arada aklıma geliyor.
— Özlüyor musun?
Defne cevap vermeden önce masadaki peçeteyi düzeltti.
— Bazen. Güzel zamanlardı.
Bir an sustu.
— Ama üzerinden çok zaman geçti.
Nehir onun sesindeki küçük değişikliği fark etmişti. Yine de konunun üzerine gitmedi.
Tam o sırada yemekleri geldi. Defne çatalını eline alırken son kez duvardaki çerçeveye baktı. Bilet hâlâ oradaydı. Sanki yıllardır kimsenin dikkatini çekmeden bekliyordu.
Yemeklerini bitirdikten sonra tatlı menüsünü istediler. Defne çikolatalı sufle, Nehir ise San Sebastian cheesecake sipariş etti.
Tatlılar geldiğinde Defne'nin yüzünde yeniden küçük bir gülümseme belirdi.
— Şimdi oldu, dedi.
Nehir güldü.
— Demek akşamın en güzel kısmı buymuş.
— Kesinlikle.
Tatlılarını bitirdikten sonra hesap istediler. Nehir hesabı ödedi. Defne çantasını alıp ayağa kalktı. Tam çıkışa yönelirken bakışları yeniden duvardaki bilete kaydı.
Bir an durdu.
Biletin üzerindeki tarih, zihninde yıllar öncesinden bir görüntü canlandırmıştı. Sahne ışıkları, kulis telaşı, prova günleri... Bir zamanlar hayatının önemli bir parçası olan o günler gözlerinin önünden geçti.
Fakat hatırlamak istediği her şeyin yanında, açıklayamadığı başka bir his de vardı.
— Defne, geliyor musun?
Nehir'in sesiyle kendine geldi.
— Geliyorum.
Son kez bilete baktıktan sonra ablasının yanına gitti.
Eve döndüklerinde hava iyice kararmıştı. Yol boyunca Nehir, Defne'ye gün içinde konuşmadıkları birkaç şeyden bahsetmişti. Defne ise bir yandan onu dinliyor, bir yandan da aklından Lavin'deki bileti çıkaramıyordu.
Evin önüne geldiklerinde Nehir arabadan indi.
Defne de çantasını alarak kapıya yöneldi. Ancak Nehir anahtarını çıkarmak yerine kapının önünde durdu.
— Bir dakika, dedi.
Defne şaşkınlıkla ablasına baktı.
— Ne oldu?
Nehir cevap vermedi. Kapıyı çaldı.
Defne kaşlarını çatarak onu izledi.
— Anahtarın yok mu?
— Var.
— O zaman neden çalıyorsun?
Nehir yalnızca gülümsedi.
Kapı açıldığı anda evin içindeki ışıklar birden yandı.
— İYİ Kİ DOĞDUN DEFNE!
Defne olduğu yerde kaldı.
Karşısında annesi Yasemin, Doruk ve diğer aile üyeleri vardı. Salon rengârenk balonlarla süslenmiş, masanın üzerine çeşitli ikramlıklar hazırlanmıştı. Ortada ise üzerinde mumları bulunan büyük bir doğum günü pastası duruyordu.
Defne önce etrafına, ardından Nehir'e baktı.
— Siz... Bunu ne zaman hazırladınız?
Doruk hemen araya girdi.
— Bizim de bir şeyleri gizleyebildiğimizi öğrendin sonunda.
Defne gülerek başını iki yana salladı.
— Demek bütün akşam bunun için dışarı çıkardınız beni!
Nehir omuz silkti.
— Biraz da bizim planımıza uyman gerekiyordu.
Yasemin kızının yanına gelerek ona sarıldı.
— İyi ki doğdun güzel kızım.
Defne annesine sıkıca sarıldı.
— Teşekkür ederim anne.
Ardından diğer aile üyelerine de sarıldı. Salonun ortasında dururken yüzündeki mutluluk saklanamayacak kadar belirgindi. Günün başında dışarı çıkmak istemediği için yaptığı şikâyetleri hatırladı. Şimdi ise bu akşamın hiç bitmemesini diliyordu.
Doruk pastanın yanına geçerek seslendi:
— Hadi, mumları üflemeden önce dilek tut!
Defne pastanın önüne geçti. Mumların ışığı yüzüne vururken birkaç saniye gözlerini kapattı. İçinden bir dilek tuttu ve ardından mumları üfledi.
Herkes alkışlamaya başladı.
Doğum günü şarkısının ardından pasta kesildi. Aile üyeleri birbirlerine ikramlarda bulunurken salonda neşeli bir kalabalık oluşmuştu.
Defne bir ara Nehir'in yanına yaklaştı.
— Gerçekten hiç anlamadım.
Nehir gülümseyerek kardeşinin saçını düzeltti.
— Anlamaman gerekiyordu zaten.
— Çok güzel olmuş. Teşekkür ederim.
— Sen mutlu ol yeter.
Defne ablasına sarıldı.
O gece kendisini gerçekten şanslı hissediyordu. Bazen insanın en güzel anları, hiç beklemediği bir anda karşısına çıkıyordu.
Gece ilerlediğinde ev yavaş yavaş sessizleşmeye başladı. Defne odasına geçti. Üzerindeki elbiseyi çıkarıp rahat kıyafetlerini giydi. Saçlarını açtıktan sonra yatağına oturdu ve telefonunu eline aldı.
Sosyal medya hesaplarına gelen doğum günü mesajlarını kontrol etmeye başladı. Arkadaşlarından, akrabalarından ve uzun zamandır konuşmadığı birkaç tanıdığından tebrik mesajları gelmişti.
Mesajları tek tek okuyup teşekkür ederken ekranın üst kısmında yeni bir bildirim belirdi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Defne kaşlarını hafifçe çatarak bildirime dokundu.
Ekranda yalnızca tek bir cümle vardı:
“Bazı anılar yıllar geçse de unutulmuyor. İyi ki doğdun, Defne.”
Defne mesajı bir kez okudu.
Sonra yeniden.
Gönderenin kim olduğunu anlamak için numaraya baktı. Rehberinde kayıtlı değildi. Profil fotoğrafı da görünmüyordu.
Telefonu elinde tutarak birkaç saniye öylece kaldı.
Kimdi bu?
Numarayı tanıdıklarına benzetmeye çalıştı. Aklından eski arkadaşlarını, okuldan tanıdığı insanları ve uzun zamandır görüşmediği kişileri geçirdi. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmadı.
Mesajın içindeki bir kelime ise zihnine takılmıştı.
Anılar...
Defne'nin aklına Lavin'deki eski bilet geldi.
Üzerindeki tarih...
Sekizinci sınıftaki tiyatro kursu...
Birbirinden bağımsız gibi görünen bu iki olay, şimdi zihninde yan yana duruyordu.
Telefonunu yatağın üzerine bıraktı. Bir süre tavana baktı. Sonra yeniden telefonu eline alarak mesajı açtı. Belki de gönderen kişi kendisini tanıtacaktı. Belki de bir sonraki mesajda kim olduğunu açıklayacaktı.
Fakat ekranda değişen hiçbir şey yoktu.
Defne cevap yazmak için klavyeyi açtı.
Sen kimsin?
Birkaç saniye yazdığı cümleye baktı. Ardından mesajı göndermekten vazgeçti. Önce karşısındaki kişinin kim olduğunu anlamak istiyordu.
Telefonunu komodinin üzerine bırakarak ışığı kapattı.
Ancak uykuya dalması kolay olmadı. Gözlerini her kapattığında aklına eski tiyatro kursundan görüntüler geliyordu. Sahneye çıktığı günler, arkadaşları, provalar... O döneme ait hatırladığı güzel anılar kadar, zihninin bir köşesinde kalmış bazı sorular da vardı.
Defne uzun zamandır o günleri düşünmemişti.
Belki de düşünmek istememişti.
Sabah olduğunda odanın perdelerinden içeri süzülen güneş ışıkları yatağın üzerine düşüyordu. Defne gece boyunca sık sık uyanmış, sabah olduğunda ise kendisini dinlenmiş hissetmemişti.
Telefonunu eline aldı.
Bilinmeyen numaradan gelen mesaj hâlâ oradaydı.
Yatağında doğruldu ve mesajı yeniden açtı. Bir kez daha okudu. Ardından numaraya baktı. Kim olduğunu bulabilmek için zihninde eski tanıdıklarını, yıllar önce hayatına girip çıkan insanları canlandırmaya çalıştı. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmaya yetmiyordu.
Dün gece yaşadığı doğum günü sürprizi, Lavin'deki eski bilet ve şimdi bu mesaj...
Hepsi birbirinden bağımsız gibi görünse de Defne'nin zihninde aynı noktada birleşiyordu. Sekizinci sınıfta katıldığı tiyatro kursu, sahnede geçirdiği o günler ve yıllar önce geride bıraktığını düşündüğü anılar...
Belki de geçmişte bıraktığını düşündüğü bazı şeyler henüz tamamen geride kalmamıştı.
Çünkü bazı anılar, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insanın karşısına yeniden çıkabilirdi.
Defne henüz bilmiyordu; o sabah aldığı mesaj, geçmişinden gelen uzun bir hikâyenin yalnızca başlangıcıydı.
Birinci Bölümün Sonu.