Türkiye`de bir okula gelen Koreli çocuğun sırasında test çözen kıza aşık olması

Arınma Gecesi günü evden kovulmuş ve katiller tarafından kaçırılıp işkence izlemek zorunda kalan Gece Milena Altıner Onu kurtaran kişi ise yıllardır onu seven mafya ve Gecenin Gölgesi lakabıyla bilinen Arda Ayaz Demirel

Gençlikte başlayıp 7 yıl önce yarım bırakılan bir aşk hikayesi. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki eski aşık. Kırgınlıklar, pişmanlıklar ve gönül yorgunlukları her şey hala yerli yerinde miydi? Yerindeydi, peki ya aşkları o hala yerli yerinde miydi?

Sera, çocukluğunu bir gecede kaybetti. Aras, o gecenin içinde büyüdü. Yıllar sonra aynı şehirde, aynı üniversitede, aynı merdivenlerde karşılaştılar. Biri bunun tesadüf olduğunu sandı, diğeri kaderin çoktan yazıldığını biliyordu. Aşk, bazen iki insanı iyileştirir. Bazen de en derin yarayı açan şey olur. Geçmişin gölgesi, saklanan bir sır, yarım kalan hayatlar ve unutulması imkânsız bir aşk… Kelebek Vadisi, birbirlerine aşık olan iki insanın aslında birbirlerinin hayatını yıllar önce değiştirdiğini öğrendikleri o anın hikâyesi. Ve bazı hikâyelerde, en büyük ters köşe aşktır.

Ada; Lan davar Ada; Hödük Ada; Sana zeki dedik çalışkan dedik önümüzü kollar dedik Ada; Sen bizi önümüzden vurdun lan Ada; Neden kalktın o sıradan! Neden sattın lan bizi! Neden bunu bize yaptın! Alparslan; Canım öyle istedi. Ada; Öyle mi? Sen canının öyle her istediğini yapıyor musun birader? Alparslan; Canım ve aklım uyuşuyorsa evet. Alparslan; Ayrıca bir daha kopya çekmek yerine ders çalışsan en azından belki 0 yerine 1 alırsın. Alparslan; Bu da benim bir tavsiyem olsun sana.

Öyle güzel bakıyordu ki aşık olmamak elde değildi

Aynı mahallede kardeş gibi büyüdüğümüz lise aşkı olduğumuz araya giren engellere rağmen aştığımız yollar o halde birbirimize cesur olamamamız Giriş. Korkudan titrerken depo da onunlaydım sonunda kurtulmuştuk ve bianda beni kendine çekip öpünce zaman durdu bundan sonrasını biz deil kader belirleyecek . Çok yakında

Hayat dün ve bügünden daha fazlasıyla savaşmaya alıştırabilir insanı. Kalben, zihnen ve fiziksel anlamda da yorabilir. Hatta her şeyi senden alıp yapayalnız da bırakabilir. Bencildir çünkü. Kendi kuralları vardır. En umutsuz anında, karanlık her yanını ele geçirmişken sana fısıldadığında ipleri eline geri de verebilir. O zaman ateşin içinden çıkmış biri külden neye dönüşür? İntikam, aşk ile şekillenirken yeniden sevebilecek misin kendini ve onu? Her şeyin bittiği yerden başlıyor.

Selin, geceleri düşüncelerinden kaçamadığı bir anda anonim bir hesap açar: @adimi_bilme. Amaçsızca gezinirken Sinan`ın hesabına denk gelir ve içinden gelen bir dürtüyle ona mesaj atar. İlk başta sadece meraktan yazar; onun nasıl tepki vereceğini görmek ister. Fakat Sinan cevap verince oyun ciddileşir. İkili arasında yavaş yavaş gizemli bir diyalog başlar Selin kimliğini gizler, Sinan ise onu çözmeye çalışır. Mesajlar ilerledikçe flörtleşme başlar; Sinan yazdıklarından etkilenir, kim olduğunu tahmin etmeye çalışır. Selin ise hem yakalanma korkusuyla hem de Sinan`ın ilgisinden aldığı heyecanla karışık duygular yaşar. Sinan, "Beni tanıyor gibisin" dedikçe Selin`in kalbi hızlanır ama kimliğini belli etmez. Her mesajla aralarındaki gizem ve çekim artar Selin`in küçük bir merakı, giderek tehlikeli bir oyuna dönüşür.

İtalya’ya tatile giden bir Türk kızı. Başlangıçta bir tatildi ama kalması için fazlasıyla yakışıklı bir nedeni vardı.

Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin`in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran`ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja`nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder...

Cemre: Selam, yavru ceylanım. :) Yavru Ceylan: Pardon?? Yavru Ceylan: Kimsiniz? Cemre: Beni nasıl tanımazsın yaaa! Yavru Ceylan: Yabancı numara; numaramı nereden buldunuz? Sizi tanımıyorum. Cemre: Karınım, çocuklarınla bırakıp gittiğin karınım

Elimdeki silahı ona doğru çevirdim .Gözlerinde rahatlama oluştu. Oysa bir kaç saniye önce silahı kendime doğrultuğumda korkusu elle tutulurdu. Sanırım ölmekten korkmuyordu. Ya da onu öldüreceğime ihtimal vermiyordu. "Sen başka tene dokunduktan sonra bitti her şey niye anlamıyorsun?!"dedim bağırarak. " Kuma almamı sen istemiştin "dedi bu sefer sertçe. ___________ Nefesini kadının yüzüne üflerken gözlerini gözlerine dikmiş acıyla fısıldadı adam.. " Sen benim en büyük hayalimken nasıl en büyük hayalkırıklığım oldun ?!" 2 başrol çiftimiz var ♡ İkinci çiftimiz sonradan katılacak hikayeye.

Mafya ailesinin oğlu Kutay ile mafya liderinin kızı umayın aşk hikayesini anlatmaktadır

Giriş Bölümü Yağmur, şehrin gri sokaklarını nazikçe yıkarken, Elif elindeki şemsiyeyi sıkıca tutuyordu. Her adımda sokak lambalarının sarı ışığı su birikintilerine yansıyor, şehir neredeyse büyülü bir hale bürünüyordu. O gün, her zamanki gibi sıradan başlamıştı; kahvesini alıp işe gitmek, toplantılar, yüzler… Ama bir anda hayatının akışı değişecekti. Çünkü bir kafede, yanlışlıkla çarpıştığı adam, sadece birkaç saniye için bakışlarıyla kalbini hızlıca çarptırmıştı. Adamın gözleri, yağmurdan ıslanan saçlarından süzülen damlalar gibi parlak ve derindi. Elif, bir an için nefesini tutmuş, zamanın durduğunu hissetmişti. O an, bir şeylerin farklı olduğunu biliyordu; belki de kaderin sessiz bir fısıltısıydı bu. “Özür dilerim,” dedi adam, sesi Elif’in kulağına çalınan hafif bir melodi gibi. Elif gülümsedi, ama kelimeler boğazında düğümlendi. O an, ikisi de bilmiyordu ki bu tesadüf, hayatlarının en unutulmaz hikayesinin başlangıcı olacaktı…

Yazdığım şiirleri burada paylasacagim

Sen bir denizi seyrediyorsun, Ben ise o denizde boğulan bir gemiyi. Senin gözlerin ufukta, başka limanlarda, Benim bütün yüküm senin kıyılarında. Sen elmayı sevmiyorsun diye, Elma dalından düşer mi sanıyorsun? Ya da güneş söner mi sen bakmıyorsun diye? Ben seni, senin bana ihtiyacın olmadan da severim; Çünkü bu sevda, senin nezaketine değil, Benim yüreğimin cesaretine emanet.

Kalp atışlarımın yankılanmasını kulaklarımda duyabiliyordum. Beni bekleyen uçağa doğru koşarak yaklaştığımda arkamdan hızla gelen araba ışıkları tenimde karıncalanmalar yaratıyordu ama durmadım. Uçağa kadar koşarken arkama bile bakmadım. Onu bırakıyordum ve onun bundan haberi bile yoktu. Ben buradan gidip yeni hayatıma yeni bir kimlikle başladığımda artık her şey için çok geç olacaktı. Ona demiştim. Ona beni elinden kaçırırsa bir daha asla bulamayacağını söylemiştim ama o benimle alay etmişti. Kalbimi kırmıştı ve ben de şimdi onun kalbini kıracaktım. Arkamda bıraktığım şehre son bir kez bakış attım. Heavenhell, gece ışıklarları içerisinde görkemle aydınlanıyordu. Bu şehirde yaşayan herkesin bir sırrı vardı. Şehirin kendisinin bile.. Ve benimde sırlarım var, ne de olsa bazen en tehlikeli sırlar, en güzel şehirlerin altında gömülüdür...

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

“Ne bakıyorsun?” -Bakmak yasakmı? “Yasak,çek o gözlerini” -Ben tadına bakmayı kastetmiştim

Berfin Bozan, abisinin aşiret kurallarını yıkan aşkının bedelini, Midyat’ın korkulan ağası Aras Karahanlı ile berdel evliliğiyle öder. Aşk mı ağır basacak, kader mi? yetişkinlerin okuması önerilir

Derin işinden istifa etmek için dilekçesini verir ama patron reddeder. Ne kadar ısrar etse de işten çıkamaz ve farklı yollar denemeye başlarr

Çocukluğundan beri hiç çalışmamış, hayatı görmemiş ve kolaya kaçmış bir kadının konfor alanından çıkıp ayakları üzerinde durma çabası… Peki bu kadın ne zorluklarla karşılaşacak, bu yolda yeni bir aşkla karşılaşacak mı, arkadaş edinebilecek mi? Hamilelik, evlilik ve hayatın getirdiği zorluklar ile ilgili birçok tetikleyici unsur vardır!

Ulaş(ılmaz): Adı efsane, sesi ulaşılamaz. Efs(un)a: Yeter be! Sal artık beni! Sapık mısın nesin, geri zekâlı! Ulaş(ılmaz): Ya Efsaaa, niye öyle dedin? Kalbim kırıldı, diyorum; Pepelik yapmanın sırası değil şimdi. Efs(un)a: Ya Allah`ım! Çıldıracağım Rabb`im. Sana daha kaç kere söylemem gerekiyor? Adım `Efsa` değil, `Efsun`! Ulaş(ılmaz): Tamam, tamam anladım; Füsun. Adın `Füsun`. Efs(un)a: Lan yeter! Sus artık! Engelliyorum oğlum seni, yazma artık bana. Engelliyorum. Engellendin! Ulaş(ılmaz): Bu defa gerçekten `tamam`! Vallahi `tamam`. Engelleme, özür dilerim. Hatta kal Efsun! Bu kişiyi engellediniz, engeli kaldırmak için dokunun. *** {İçinde un ufak kırıntı şeklinde dahi olsa eğlence arayan ama her defasında belaya bulaşan o deli çocuklara...}

Ya bir sabah bir mesaj tüm hayatınızı değiştirirse? işte o an içimi bir korku kapladı mesajda yazan cümle hiç normal bir cümle değildi yazan cümle herkesi korkutur bir şekildeydi Bilinmeyen numara: o silahlar yarın elimiz ulaşsın yoksa o çok sevdiğin aileni gözlerinin önünde öldürürüm. Herşey daha mı farklı olacak yoksa normalmi olacak?