Dünya turu bir insanın başına en fazla ne getirebilir ki ? Ya da neden iki insan arasındaki farkı anlayamazsın ki?

​Miami`de güneş herkesi ısıtır. Ama bazılarını yakar. Mila için sahil, saklanmak için kusursuzdu. Kalabalığın içinde kaybolmak, normal görünmek, geçmişini susturmak... Hepsi mümkündü. Ta ki okyanus, unutulması gereken bir şeyi yeniden kıyıya vurana kadar. Yaman Sancak bu sahilin düzenini korur. Kuralları nettir, hataya yer yoktur. Ama bazı insanlar, geldikleri anda dengeleri değiştirir. Bazı sırlar suyun altında kalmaz. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Ve Miami`de, herkes göründüğü kişi değildir. 🧭 ​“Tebrikler Boran,” dedi, sesi her zamankinden daha boğuk geliyordu. Ama gözlerindeki o delici bakış gitmemişti. “Üniversite takımında size balık olmayı mı öğrettiler?” “Şanslı bir günümdü Şef,” dedim, yere bakarak. Yaman yanıma yaklaştı. Sadece benim duyabileceğim bir sesle fısıldadı: “Kasten mi bekledin? Benim çıkmamı bekleyip bir saniye sonra mı çıktın?” Bakışları üzerimde kilitlendi. “Okyanus yalan söylemez Mila. Suyun altında elimin altındaki nabzın tek bir kez bile hızlanmadı.” Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. “Sen kime meydan okuyorsun?”

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

Yanlış arabaya bindim. Doğru adama çarptım. Ve hayatım resmen sıçtı. Asena Keskinoğlu, 23 yaşında, çilli yanaklı, kocaman mavi gözlü, lafını sakınmayan bir kız. Hayatı boyunca kimseye kötülük yapmadı. Ta ki bir pisliğin parasını "haklı sebeple" çalana kadar... O para sandığı gibi para değilmiş. İçinde USB varmış. USB`de isimler, ihanetler ve mafya savaşını başlatacak bombalar varmış. Ve o USB`yi yanlışlıkla cebine atmış. Şimdi İstanbul`un en tehlikeli adamı Batu Çalvan (nam-ı diğer Kara Batu) ile aynı arabada, aynı tarafta, aynı yatakta... yani aynı belanın içindeler. Batu: 34 yaşında, 1.92 boyunda, siyah eldivenli, küfürbaz, dominant, soğuk bakışlı mafya patronu. Kimseye acımaz, kimseye güvenmez. Ta ki bu 1.65`lik, "ısırırım" diye diklenen çilli kıza kadar. Asena: "Ben öğretmen olmak istiyordum!" diye bağırıyor. Batu: "Artık mafya oldun bebeğim." Bir yanda peşlerindeki kanlı düşmanlar, Bir yanda Asena`nın kendi babasından öğrendiği ihanet, Bir yanda Batu`nun eldivenli elleri ve tehlikeli yakınlaşmaları... Komedi var, aksiyon var, dram var Ve en önemlisi: Bu kız pes etmiyor, bu adam da bırakmıyor. Yanlış arabaya binmek hiç bu kadar eğlenceli, tehlikeli ve bağımlılık yapıcı olmamıştı. Hazır mısın? Çünkü bu arabadan inmek artık çok zor.

Bir insan abisinin katiline aşık olabilir miydi?

"Masal bitti Deniz… Şimdi benim dünyama hoş geldin. Burada merhamet yok, şefkat yok. Sadece ben ve intikamım var." nasıl... "Sana zarar vermek için hayatına girdim Deniz... Ama sensiz yaşayamayacak hale geldim." kısmına dönüştü hadi izleyelim. 🔥❤️

İki düşman aileni içinden çıkan büyük üç savda.✨

Gökyüzünün sonsuzluğunda ferahlık, gecenin karanlığında huzur bulan Ahu, hayatını kusursuz bir düzen üzerine kurmuş başarılı bir doktordur. Ancak zihninin derinliklerinde, her şeyin göründüğü gibi olmadığına dair huzursuz edici bir his, cevabını bulamadığı bir "yanlışlık" duygusu vardır. Genç kadın için dünya, parçaları yerli yerine oturmayan devasa bir boşluktan ibarettir. Bu boşluk, Ahu’nun en yakınlarını bile aslında hiç tanımadığını fark ettiği o sarsıcı yüzleşmeyle derin bir uçuruma dönüşür. Bildiği tüm doğrular un ufak olurken, hastane acilinde karşısına çıkan gizemli bir yabancı, zihnindeki bulanıklığı daha da tetikler. Bu adam hem rahatsız edici derecede itici hem de ruhuna kazınmış kadar tanıdıktır. Ahu, hayatın ona sunduğu her tesadüfte bir mana, her bakışta bir ipucu ararken kendini tehlikeli bir labirentin içinde bulur. Geçmişin tozlu rafları aralandıkça, elinde kalan tek şey eksik parçalardır. "Bazen en büyük resmi görmek için, tüm hayatını titizlikle birleştirdiğin o yapbozu en baştan dağıtman gerekir. Çünkü gerçek, parçaların arasında değil; onların birleştiği o karanlık boşlukta gizlidir."

Yıllar önce yarım kalan bir hikâye, şimdi onların hayatında yeniden yazılacak. Fakat ne Sevda boyun eğmeye niyetliydi ne de Aras.

Bodrum geceleri sandığınız kadar güzel değildir. Bazı geceler yağmur sadece sokakları değil,insanın geçmişini de temizler. Gökçe,bir gecede kendisini silahların,ihanetin ve sırların ortasında buldu. Karşısında ise herkesin korkuyla adını fısıldadığı adam vardı: Çakır. Bu hikayede kimse masum değil.

Artık Nehri Gümüşhan değildim. Artık Nehri korhanlıydım. Babamın katılının torunuyla evlıydım hemde Allah katında. Bır kez daha nefret ettım kendımden. Bır kez daha af dıledım babamdan. O an arkamdan onun sesini duydum. "Artık benımsın, benim karımsın Nehri Korhanlı."

`SANA DIŞARI ÇIKMA DEMEDİM Mİ? NİYE DİNLENMİYOR SÖZÜM!?` Küçük kız çok korkuyor ve titriyor `S-sen i-izin vermeyin-`Sözü kesildi küçük kızın `Kurallarımızı unuttun galiba? Tekrar mı hatırlatayım? Hm?` Diyerek kızın yüzüne tısladı,küçük kızın ağlaması artmıştı,bunu kayle almayan genç adam küçüğünü kolundan tutup sürüklemeye başladı... Lütfen saçma yorumlar yapmayın! Yoksa kitabımı silerim bilginiz olsun

𝙕𝙤𝙧 𝙗𝙞𝙧 𝙝𝙖𝙮𝙖𝙩 𝙞𝙘𝙞𝙣𝙙𝙚 𝙖𝙘𝙖𝙣 𝙗𝙞𝙧 𝙘𝙞𝙛𝙩 𝙢𝙖𝙫𝙞 𝙜𝙤𝙯...

Hergün gördüğün bir insana ne kadar güvenebilirsin ki? Ya da en çok kime güvenmelisin? Kendi hayatında bile çifte oynarken, başkasının dürüst olduğuna nasıl inanabilirsin?

Güneş babasıyla birlikte yaşayan genç kadındır. Babasının sağlık sorunu ile mücadele eder. Geçmişte annesinin neden onları terk ettiğini merak eder ve annesini arayışa çıkar. Annesinin ve dünyanın karanlık yüzü ile tanışır. Bu süreçte karşısına çıkan Karan ile arkadaş olur. Arkadaşlıkları gittikçe aşka dönüşür. Bizler bu güzel çiftimizi okuyacağız. Umarım beğenirsiniz.

İki düşman aileden olan Yaman ve İnci arasında ki bağı güçlendirip düşman olduklarını umursamadan sevgili olurlar. Her zaman gizli saklı buluşma içine giren Yaman ve İnci bir gün tekrar gizli buluşacakken Arabaları bir tıra çarpar. İkiside hastaneye zar zor yetiştirilip hayatı tehlike içine girerler ama ikiside kurtulur. Tek bir sorun vardır ki ikiside hafizasını kaybeder. İnci ve Yaman yakınlarını hatırlarken sadece birbirlerini hatırlamazlar. Aradan geçen dokuz yıl sonra ikiside ailelerinin lideri olup düşman olurlar. Yaman İnci`nin lider olduğunu bilmiyordur. Yaman bu yola ailesini bulmak için çıkarken İnci diğer tüm liderleri alt etmek için girmiştir. Kendisini de saklamıştır. Bir gün barda gerçekleşen çatışmada İnci kendini normal bir insan gibi gösterip Yaman`dan kendisini korumasını istemiştir.Yıllar sonra orada yanyana gelirler. Yaman o gün ona bir telefon verir İnci de telefonu geri vermek için şirkete gider. O zaman koruma ilanını görüp Yaman`ın özel koruması olmak ister. Ve Yaman`ın yanına sızmayı başarır. Ama Yaman İnci`nin bir düşman ve unuttuğu sevgilisi olmadan İnci`ye aşık olur. İnci`de unuttuğu sevgilisi olduğunu bilmeden düşman olur. Bir davette Yaman İnci`yi karısı olarak tanıtmak zorunda kalır. Bu tanıtım üzerine İnci`nin üzerine bir sürü olay gelir. Yaman onu korumak için İnci ile anlaşmalı evlenir. Yani ikiside birbirlerini unuttuklarını bilmeden evlenirler. İnci`de daha sonra Yaman`a aşık olur.

Zodiaz tesisi yöneten 11 tene yakışıkli adam vardı Her biri bir burcun elementini simgeliyor Tesisin düşmanı Olan Chloe yani Türk ismiyle Feyza yi kaçırırlar

Rahat bırak beni artık! Bıktım senden, kimsin lan sen? Kullanıcı... Nesin sen be? Her yerdesin! Kurtulamıyorum senden!

Bu bir gl(girls love)dır. rahatsız edici olabilecek temalar ve sahneler içermektedir ve +12 kitlenin okumasını öneririm ilk omegaverse hikayem bu arada umarım seversiniz hikayenin taslağı çok sertti o yüzden yumuşatmaya çalışıcam umarım eğlenirsinizz

Bir 20 yıl meselesi...

DİKKAT! Yoğun cinselik ve şiddet içerir(+24) ( olaylar ve kişi kurumları hepsi hayal ürünüdür. Gerçeklikle hiç bir alakası yoktur. ) ........... " Bebeğinin intikamını alırım ama bir şartla?" " Ne şartı? " "Varisimin annesi olacaksın. Benim Bebeğimi doğurucaksın. Karar senin..." Dedi " Nee?" Dedim. ..............

Ben nereden bilebilirdim ki abimin arkadaşı bana yıllardır aşık olacağını.

Axcel Crew Ana erkek karakterimiz bir mafya lideri ve bu dünya yeraltından oluşmakta yeraltında bulunan herkesin bir ünvanı ve grubu var peki erkek karakterin evlenmesi gerekirse ne olur Dünya Hayal Hayatın ortaokulda matematik öğretmenliği yaparak geçiren Dünya çoğu zamanını gerçek hayattan kaçmak için kitap okumakla geçirmiş asosyallik ve yanlızlızlığın esiri olmuştur bir gün aniden canından çok sevdiği babasının ölümüyle bu hayatın dışına çıkmış ve çıkmaz bir yola sürüklenmiş ve kurtlarla aynı masaya oturmuştur ...

Lavinin ailesi yüzünden yaşayacagı karanlık hayatın sahibi olan boran ile zorlala evlendirilmesi

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…