Ünüvarsite 2` ye fidan ela okul cıkışı eve gidarkan kamyon çarpması sonuçu öldü ama Berdan bilebilrdi ki en sevdi romanın kötü kadını Elena ılvor olaçanı...

Asya, yeni okulunun ilk gününde bir çocukla tanışır. Sinan geçmişi ve geleceği karanlıktır. Annesini kaybetmiş, ve bir takım sorunlar yaşamaktadır. Asya Sinan için güneş olabilirmiydi?

İzmir`in özgür havasında büyümüş, modern ve asi Mehra Depraji, hayatının en karanlık gerçeğiyle yüzleşmek üzere Mardin`in taş konaklarına sürüklenir. Abisinin sorumsuzluğu, kan davası kapısını çalmış, Depraji ve Hazani aşiretlerini karşı karşıya getirmiştir. Tek çözüm: Bir Berdel. HER AKŞAM SAAT 19.00 DA YENİ BÖLÜM

Beyda Behrilan,güzeller güzeli bir veteriner. O, hayatının en büyük yarasını taşıyor: Yıllardır görmediği Baran`ı, unutamıyor. Baran Karaser, İstanbul’un en başarılı Tarım Holdingi yöneticisi. Güç ve modern hırs onun tek rehberi. Ailesinin çağrısıyla döndüğünde, gelenek onu beşik kertmesiyle zoraki evliliğe, Beyda`ya mahkûm ediyor. Baran, bu evliliği bir görev sayarken; vicdanını İstanbul’da bıraktığı gölge bir ilişkiye esir etmiştir. Beyda ise yıllardır beslediği saf sevginin, Baran’ın kayıtsızlığı karşısında yanıp kül olduğunu fark eder. Bir yanda vazgeçilmez bir sadakat, diğer yanda kaçınılmaz bir ihanet gölgesi. Peki bu zoraki evlilikte, kalbi kimin esiri olacak? HER GÜN SAAT 19.30 YENİ BÖLÜM

Umarım beğenirsiniz❤️

Her gerçek bir hayttan alıntılar...

Babası boxs antırotörü olan İdil bir gün babasına yemek vermek için spor salonuna gider giderken yolda buldu papatya ise elindeydi İdil tam spor salonuna girerken birine çarpar ve papatyası yere düşer ve işte İdilin asıl hikayesi o an başlar....

Köy kurgusu, jamdarmadan kaçan adam

! ÖNCELİKLE BU KİTAPTAKİ HER KARAKTER VE OLAY KURGUSALDIR. HİÇ BİRŞEY GERÇEK HAYATTAN ALINMAMIŞTIR ! Bir kadın, bir şirket sahibi adamın odasına girer... Ve herşey öyle başlar. Masal Serer`i zorla evlendirecektir Semih Serer. Ve Masal Serer`in duyduklarına göre, Mert Demir adlı şirket sahibininde canı tehlikededir. Masal Serer Mert Demir`in yanına gider ve olayları üstü kapalı anlatır. Mert Demir`in bu olay ilgisini çeker. Hem karşısındaki güzel kadına yardım etmek ister. Hem de kendi hayatını kurtarmak ister. Zorunlu bir evlilik olur. Beraber yaşadıkları sürede birbirlerine birşeyler hissetmeye başlarlar ve açılırlar. Gerçek aşka yelken açmışlardır. Onlar gerçek aşkı sembolize etmeye başlarlar... Başlarına gelen olayları atlatıp mutlu bir yaşam sürmek isterler Onlar gerçek aşk hikayelerinden daha çok gerçek aşklardı..

“Biz o gün ilk kez otobüste karşılaştık ben üniversite de hazırlık bölümünde okuyordum o ise üniversite 2. sınıfın öğrencisiydi…” ~Onu ilk gördüğüm an kalbim de sanki bir şeyler kıpırdandı bu duyguya şaşırmıştım çünkü uzun bir zamandan sonra ilk defa böyle hissetmiştim. ~O ise benimle bir kaç saniyelik göz teması kurup ilerlemişti…

Mafya Zerrin ve onun tarafından ailesi katledilmiş arel

Doğa hayatın yükünü daha çocukken sırtına vurmuş bir kızdır… Esenyurt’un dar sokaklarından, gürültülü ve soğuk evinden başka sığınabileceği bir yer yoktur. Baba öfkesi, anne sessizliği bir çocuğu ancak bu kadar öldürebilirdi.

Bir grup genç bir binada mahsur kalırlar. Onları bir takım gizemli insanlar kaçırmıştır. Bu binadan çıkmak için şifreleri çözmeleri gerekmektedir. Çünkü her hafta biri kurban edilir. Ama bilmedikleri şey onların çoktan ölmüş olmalarıdır. Bu sadece onların bilinçaltından yapılmış bir bilgisayar oyunudur.

“Akıbet”, kavuşulamayan ama unutulamayan bir aşkın hikayesini anlatıyor. Elif ve Deniz’in yolları kesişir, hisleri yanar ama hayatın gerçekleri onları birbirinden uzak tutar. Her bakış, her sessiz dokunuş, eksik kalan bir aşkın yakıcılığını taşır. Bu roman, aşkın yalnızca kavuşmakla değil, hissedilmekle de var olduğunu gösteren bir içsel yolculuk. Yakıcı, derin ve unutulmaz bir hikaye.”

“Bir kadının hicreti sadece yolculuk değildir… O, bir teslimiyet, bir dua, bir feryattır göğe yükselen. Bu kitap; zalimin zulmüne karşı, kalbinde yalnızca tevhid taşıyan kadınların öyküsüdür. Onlar mallarını, yuvalarını, bazen çocuklarını geride bıraktılar… Ama Rabb’lerini asla terk etmediler. MUHADJİRA, zamanımızın karanlığına ışık tutan iman sahibi hanımların sessiz çığlığıdır. Kur’an ve Sünnet çizgisinde, hakikate susamış yürekler için yazıldı bu satırlar. Ey okuyucu, bu kitap sadece bir anlatı değil; bir davet, bir fark ediştir…” Ve kim Allah için hicret ederse, yeryüzünde birçok sığınacak yer ve bolluk bulur." (Nisâ, 100)

...Bazen kelimeler yetmez ya işte o zaman devreye girer bu sessiz çığlıklar...

Gökyüzünden binlerce yıldızın kaydığı o gün iki genç yan yana, biraz da diz dize otururlarken oldu her şey. Oğlan kıza, onu ilk gördüğü andan beridir sevdiğini söyledi. Kız ise utançla parmakları ile oynadı. Bu memlekete geldi geleli adetlerine uyum sağlamakta güçlük çekiyorduysa da hisleri öyle değildi ya. O da besbelli seviyordu oğlanı. Yine de söz etmeye ar etti. Nasıl derdi? Babası bacaklarını kırardı! Babasını da hatırlayınca irkildi, yüzünde açan çiçek soldu, ayaklandı hemencecik. Gideyim diyecekken oğlan da kalktı. Oğlan pervasızdı, gönül çelmekle pek bir anılırdı. Şu mahallenin bütün kızları; güzeli, çirkini, uzunu, kısası, derlisi toplusu hep birden şu oğlan bana baksa diye ah ederdi. Bakardı oğlan, çapkındı zira. Ergenliğinin orta yerinde ulaşabildiği tüm kızlara elini sürerdi. İyi yürekliydi ama. Eli ayağı tutmayan yaş almış komşularının varsa elinde öte beri, alır evlerine kadar taşırdı. Yahut darda kalmış küçük bir çocuk görünce sarılır, güvenlice evine yollardı. Her iyi gibi onun da kusuru vardı. İşte o kusur da Mahruze`nin göğüs kafesine sığmaya çalışan kalbini paramparça ediyordu. Gitmeye yeltendi, oğlan tutuverdi bileğinden. "Biraz daha kalsan?" Kalırdı Mahruze. Zaten anneciği de onun annesiyle sohbete dalmıştı. Kahveler içilmiş, sonra da ters çevrilmişti. Anneciği pek iyi bakardı kahve falına. Mahruze`ye de bakardı. Sonra hoşuna gitmemiş gibi, `Al yıka şunu, içine de hiç bakma!` diye uyarırdı. Mahruze inanmazdı ama işte insanoğlu, bir telvede kader arardı. O da karmakarışık şekilleri gördüğünde epeyce anlam çıkarmaya çalışır ama bir türlü çıkaramayınca da yakalanırdı annesine. Gülerdi annesi ama yarımca. `Merak etme,` derdi. `Senin bahtında güzellik var. Var da sen ciğersizin birine tutulacağın için,` deyip elini sallardı. Hakikati söylemişti annesi. Ciğersiz değilse de kahpeydi gözleri. Bir baktığına bir daha bakmazdı, istemezdi işte. Çekindi Mahruze, gözlerini indirdi. Oysa gözleri tüm ışıkları içine almış gibi parlarken indirmesin istedi oğlan. Şöyle doya doya baksa, o gözlerden ufacık öpse... Bir deli cesaretti vurdu göğsünü, tuttu kızın çenesinden, kaldırdı başını gözleri değsin diye gözlerine. İçi kanatlandı oğlanın. Oğlan da kulağına Ahmet ismi okunduğu andan beridir böyle gözler görmediğine yemin ederdi. Ahmet zaten olur olmadık yeminler ettiğinden bir kıymeti olur mu bilmezdi. Taştı içinde taşıyamadığı sözler. "Gözlerin ne güzel!" Yaklaştı biraz kuş gibi titreyen kıza. "Şu dünyayı içine almış, sığdırmış gibi..." Az kalsın yıkılıyordu Mahruze. Daha evvelinden böyle sözler işitmediğinden ne diyeceğini de bilemedi. Az sonra Ahmet iyice sokulup kızın gözlerinin üzerine derin bir öpücük bırakınca ister istemez tutundu ona. Ahmet bir kere fırsatı bulmuştu ya gözlerden şakaklarına, yanağına ve en son kor gibi görünen dudaklarına bastırdı dudaklarını. Mahruze yitip gidecekti besbelli. Fakat derinlerde bir yerlerde babasının sesini duyunca toparlandı. Oysa, `Ulan!` demeliydi Ahmet`e. `Daha geçen günlerde 10`lardan afili Esma ile sen?` Diyemedi ama... Diyecek gibi de değildi hiç. Kaçtı durdu Ahmet`ten. Ahmet`e de sevda oluverdi bu kaçma kovalama işi. O kaçtıkça kovaladı, kovaladıkça kızın özünü özümsedi. Ne güzeldi Mahruze, hem içi hem dışı... *** Gençlik hevesi iki genci kıskıvrak yakaladığında aşkın ateşine yakalandılar. Ancak onlardan evvel çizilen yolları ayrıldığında bir daha karşılaşabileceklerini düşünmemişlerdi. Yıllar yılları kovalayıp kuyruklarını yakaladığında bir adalet sarayında bir davanın iki tarafı olarak karşılaştılar. Ancak artık gözlerde aşktan evvel vicdan perdesi vardı...

Bir insanın iç dünyasındaki hissettiği eksikliğin peşine düşmesi onu ne kadar derin maceraya sürükleyebilir birlikte takip edelim.

O mahur beste çalar müjganla ben ağlaşırız

Devam hiç gelmemiş, bir hikayenin sonu merak edilir değil mi? Hikayeyi anlatan kişi değişince hikayede değişir. Bazılarımız bunu sadece uzaktan görür. Bazılarımız ise o hikayeyi değiştirir. Değiştirir ki mutlu bir son olsun, ama gerçekte o hikaye mutsuz bir sona aittir. Ama bu hikayeyi değiştirecek biri yok. Ben ve onlar bu hikayeyi değiştiremeyeceğiz zaten değiştirmek isteyen de yok. Bütün acılar sen gidince artmadı, aksine azaldı. Ben Caterina, bu hikayenin sonunu değiştirmeden anlatacağım. Ne de olsa zarar gören ben olmayacağım. Doğduğumuz aile ve ev seçlimez. Ancak hayatımızdaki insanları seçebiliriz ve ben sadece onu seçmiştim. O ise Olivia`yı. Bu bir son değil bunu biliyorum. İşte şimdi geri geliyorum...

> Güç, bir aileden miras kalabilir… Ama onun bedelini yalnızca hayatta kalanlar bilir. Bayan Valentis, sekiz hanedanlıkla yönetilen yeraltı konseyinin ilk kadın lideri. Küllerin içinden yükseldi, adıyla bile korku salıyor artık. Bay Kraeven ise konseyin en köklü soyunun varisi. Güçlü, acımasız, her adımı hesaplı. İkisinin tahtı farklı ama savaş alanı aynı: Kurulun karanlık ağı. Herkesin gözü onların yerinde, her hamle bir ihanete gebe. Kurallar acımasız, hisler yasak. Ama nefreti besleyen bakışlar, bazen tutkuyu da çağırır. Ve bazen bir fısıltı, çığlıktan daha yıkıcı olabilir. Tahtı olanın düşmanı çok olur. Kalbi olanınsa zaafı…

Savaş izlerini taşıyan bir kalp

~Araf serisi ilk kitabıdır ~ "Kader ağlarını çepeçevre sardı , beş ruhu birbirine bağladı Ölümün soğuğu iliklerine işlerken , sevgi yağmuru içlerini ısıttı Karanlığa alışan gözleri , gün geldi ışığı arzuladı Uçurumun dibine yuvarlanmaktan korkmayan bedenleri , yeniden yaşama kanat çırptı Zincir kırıldı ama onlar asla ayrılmadı

Aileleri sayesinde çocukluk arkadaşı olan hakan ve Alara zor zamanlarda aynı yorganla ısınmaya çalışan iki çocuktur. Zaman geçer. Kendi işlerini yaparlar ama mecburen babalarının intikamını almak için mafyaya karışırlar. Bu hikaye onların birbirlerine her zaman destek olmalarına rağmen yere düşen bir ayna gibi paramparça olmasını ve herzaman içlerindeki intikam ateşinin biraz daha büyümesini anlatıyor.

Bana bakan yeşil gözlerini sevgi sandım, ama yanılmışım intikamın yeşil gözlerine yansımış.