Bazen haftalarca süren hikayelere vakit ayırmak yerine, tek bir oturuşta başlayıp finalin o meşhur "vay be" hissiyle koltuktan kalkmak istiyoruz. Hal böyle olunca, zamanın ruhunu yakalayan ama bizi aylarca ekrana hapsetmeyen o hikayelerin peşine düşmek kaçınılmaz oluyor. Ben de sizin için bir oturuşta bitirilecek o filmleri listeledim. Mısırını kap gel!🍿🎬

“Bir İhanetin Kış Masalı” ​Gerçekler bıçak gibi keskindi; kimi zaman bir pişmanlığın nişanesi, kimi zaman can yakan bir kor ateş... ​Anadolu’nun sert ayazında, yayla yollarında yankılanan sessiz çığlıkların hikâyesi bu. Bir yanda bir inat uğruna sevdası yarım kalan Hasan, diğer yanda bir intikam oyununda adı namussuza çıkarılan Fadime... Ve tüm bu fırtınanın ortasında, sevda nedir bilmeden yirmi yedi yaşına basan, babası varken yetim, kocası varken yarım kalan Nazlı. ​Hasan ve Nazlı, sığındıkları yıkık dökük bir samanlığı yuvaya dönüştürmeye çalışırken; hırsın, cehaletin ve kardeş ihanetinin en karanlık yüzüyle karşılaşıyorlar. Mustafa’nın dinmeyen öfkesi ve Ürükğe’nin sinsi planları, masumların bahçesine kara bir kış gibi çöküyor. ​Duaların arkasına saklanan beddualar, şifa niyetine boyunlara asılan muskalar ve bir ailenin üzerine karabasan gibi çöken ağır veballer... Hiçbir ahın yerde kalmadığı, geçmişin geleceği bir gölge gibi takip ettiği bu topraklarda; mutluluk bir lütuf mu yoksa erişilmez bir hayal mi? ​“Kundağa düşen her ah, gün gelir sahibinin boynuna dolanır.” ​İhanetin ayazında savrulanların, yeniden çiçek açma mücadelesine tanık olun. ​İlk Bölümden Tanıtım Kesiti (Teaser) ​"Gerçekler vardı, can yakan türden... Hasan sevdi, bir inat uğruna sevdası yarım kaldı. Nazlı kimseyi sevemedi. Sevda nedir bilmeden gelmişti yirmi yedi yaşlarına. Kocası varken yarım kalan kadınlardandı; babası varken yetim kaldığı gibi. Şimdi kanatları kırılmış, sabaha kadar ağlamıştı. Hasan öfkesine yenik düşüp yaylaya gitmişti. İki kardeş birbirine düşecekti. Asıl bundan sonrası önemli olandı. Bundan sonra onları ne beklediğini kimse bilmiyordu..." ​Yazar: Merve Altuntaş Tür: Dram / Aile / Anadolu Gerçekliği

Bence çok hoşunuza gidecek kapaklar tasarlıyorum üstelik karşılığında size bol bol zaman mükemmel bir kitap örgüsü ve gıcır gıcır bir kitap kapağı imkanı sağlıyorum sizin için çok karlı bir anlaşma

Psikoloji ile ilgileniyorum bilimsel psikoloji alanında bir deneyle yaptığım konuşmalar ve o deneyin yaptıkları ve nasıl ilerlemek hak ettiği için bu kitabı yaznak istiyorum

..bazen kimse göründüğü gibi değildir...

Öylesine kendi hikayelerim

Sevgili Okuyucu, Gecenin sessizliğinde aklıma düşen her anı, kalbimde saplanan her acıyı, gözlerimden süzülen yaşları seninle paylaşmak istedim. Bu kitap, unuttuğum sandığım ama her an yeniden hatırladığım bir aşkın, özlemin ve sensizliğin hikâyesi…

Çiçek açmasını beklerken, güneşe döndüm yüzümü. Bekledim. Sessizce… Sabırla… Ne bir tomurcuk çatladı içimde, ne de güneş ısıttı bu bekleyişi. Şimdi karanlık bulutlar dolaşıyor üstümde. Yağmur yağıyor; gecikmiş, ağır, usandıran bir yağmur. Yine de bekliyorum. Yağmur diner belki diye. Çünkü insan, en çok da artık inanmadığı bir güneşi beklerken yoruluyor. (Karakter yoktur, sadece hisler ile yazılan bir kitap olacak) Bilginize. Şimdiden iyi okumalar. Sevgilerimle...

Borap çiftimizin fotoğraf albümü

Karşısında bir aptal varmışçasına sırıtıyordu evet şuan delirmek üzereydim. Parmağımı kaldırıp sertçe göğsüne vurdum iki kez "senden nefret ediyorum senin olan herşeyden iğreniyorum senin karın olduğum güne lanet olsun senden ölesiye nefret ediyorum Baran Şadoğlu"...

Bu da bizden olsun;)

Sıla, iyi misin?" dediğinde öfkeme yenik düşüp ona döndüm. "Sinirliyim Kıvanç." dedim. "Ben mi yaptım?" dediğinde zorlukla bir nefes aldım. Zil çalmadan diyeceğimi demeliydim. "Sen hiçbir şey yapmazsın ya, sen ne yapabilirsin ki değil mi?" dedim kucağımdaki montu elimde çekiştirirken. "Özür dilerim." dedi gerileyerek. Bir soluk daha almaya çalıştım. "Ne yaptım?" dedi bu sefer. "Dün çıkışta dediklerimi dikkate almamışsın ya da unutmuşsun Kıvanç, ama ben ciddiyim." Zil çalmıştı. Herkes sınıfı hızlıca boşaltırken İstiklal Marşı için oluşturulan sıraya onunla girmenin vereceği gerginlikle ayaklandım. "Tüm sinir damarlarım elinde ve sen işine geldiği gibi oynuyorsun. Bu da beni daha çok delirtiyor ve sana tekme tokat dalasım geliyor." diye haykırırcasına konuştum ve sınıftan apar topar çıktım. Arkamdan seslendi, bir şeyler söyledi ancak duymadım. Hızla sıraya girdim ve marş okunsa da servise binsem diye sabırsızlıkla bekledim. Wattpad: Kendimizibulabiliriz Vaveyla: Sayın Savcım

💔 Berçem & Fırat Berçem’in hayatı bir karar yüzünden değişiyor… Ailesi onu nişanlısından ayırıyor ve Fırat’ın bebeğine annelik yapması için zorluyor. Fırat, yas ve yalnızlık içinde bu zorunlu evliliği kabul ediyor. İkisi de istemiyor ama kader onları bir araya getiriyor…

Ankara’nın ayazında, cebinde sadece gidiş-dönüş otobüs bileti olan iki aşık... Cihan, Siteler’in talaş tozunda ömrünü zımparalayan bir marangoz; Bahar, tekstil fabrikasının iğne sesleri arasında geleceğini dikmeye çalışan bir işçi. ​Hayat onlara her zaman "yok" demişti. Yokluk, soğuk bir karton gibi ayakkabılarının altından tenlerine işliyordu. Ta ki o güne kadar... Bir kilit taşının arasına sıkışmış, kimsenin görmediği, kimsenin önemsemediği o küçük 5 kuruş, sadece bir kahvenin eksik parasını tamamlamadı; iki insanın kadere olan inancını yeniden inşa etti. ​"Kahve Kokulu Günler", yoksulluğun gri tonları arasında filizlenen, onurun paradan daha ağır bastığı ve sevginin en büyük sermaye olduğu bir direniş öyküsü. Bu, sadece bir fincan kahvenin değil; bir liranın içine sığdırılan devasa bir dünyanın, Hamamönü’nün dar sokaklarından yükselen bir sesin hikayesi. ​"Biz bu 5 kuruşla koca bir dünyayı satın aldık. Şimdi o dünyayı kurma vakti..."

Ben zeliha,çocuk yaşta olgunlaşmaya zorlanan 11 yaşındaki bir kızım.hiçbir zaman hayatına saygı duyulmayan,derdim var denince”BU YAŞTA NE DERDİ?!”Denilen bir kızım.

#burasıkaybedenlerkulübü Oturup derdine dua etmişliğim var, Dünya yalansa sende nankörsün.

Hüküm verildi: Kan, kanla yıkanmayacaktı. Bir kadın, bir adamın ömürlük bedeli olacaktı. ​Ruhumun mürekkebi acıyla doldu, kalemim törenin sert duvarlarına çarptı. Şimdi bu sayfalarda sadece bir berdelin hikayesi değil; iki yaralı kalbin, nefretin içinden doğan yakıcı savaşı var. Lütfen kitabıma şans verin ilk kez yazıyorum

BİTMEYEN KEDER Bölüm 1 – Babasızlığın Başladığı Yıl 1986 başlıyor olaylar 1982 yılında, Doğu Anadolu`daki küçük bir köyde doğdum. Yoksulluğun sıradan, mutluluğun ise lüks sayıldığı bir yerdi burası. Sekiz kardeştik; dört kız, dört erkek. Ben ailenin ikinci kızıydım. Adım Asiye.

Gerçek değildir

Kalabalıkta herkes bağırır, ama bazı sesler diğerlerinden daha fazla duyulur. Yakamoz, okulun amigo takımının lideri. Tribünlerde sesiyle binlerce kişiyi ayağa kaldıran, dışarıdan güçlü görünen bir kız. Ama kalabalık dağıldığında geriye kalan sessizlik, onun en büyük sırrı. Demir ise okulun yıldız basketbolcusu. Sahada soğukkanlı, hayatta mesafeli. İnsanlara kolay yaklaşmaz, ama Yakamoz’u ilk gördüğü andan itibaren ona farklı bir isimle hitap etmeye başlar. Kimsenin bilmediği, sadece ona ait bir lakapla. Bir lakap, iki insan arasında görünmez bir bağa dönüşür. Yakamoz’un arkadaş grubu; buz pistinde parlayan Güneş ve Evren, tenis kortlarının enerjik yıldızı Baran ve disiplinli yüzücü Selin, her biri kendi hayalleri ve korkularıyla bu hikâyenin parçası olur. Rekabet, kıskançlık, dostluk ve gizli yaralar, gençliğin en gürültülü zamanında iç içe geçerken, Yakamoz ile Demir arasındaki bağ sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir mücadeleye dönüşür. Çünkü bazen insanın en gerçek adı, kalabalığın içinde değil… Sadece bir kişinin dudaklarında saklıdır.

Bu aslında bir kitap değil bir hatıra. Yazmaya başlarken bir planım yoktu. Bir hikâye kurmak, bir şey anlatmak, bir yere varmak istemedim. Sadece durmak istedim. Bakmak. Unutmamak. Elmas büyürken günler hızlı geçiyor. Aynı sabahlar, aynı akşamlar, benzer sorular, benzer susuşlar… Ama her benzerliğin içinde küçük farklar var. O farklar kaybolmasın istedim. Yazmasam kaybolacaklarını biliyordum. Bu bir baba hikâyesi değil. Bir çocuk hikâyesi de değil. Bu, birlikte geçen zamanların kaydı. Büyük olayların değil, küçük anların. Yüksek seslerin değil, sessizliklerin. Burada bir baba var. Bazen sessiz, bazen konuşkan. Bazen şakacı, bazen içine atan. Zaman zaman kızan, ama hep geri dönen. Bir anne var. Yumuşak bir yer gibi. Bir çocuk var. Meraklı, inatçı, dağınık, süslü. Patates kızartmasını seven, kedilere bakan, sorularla yürüyen bir çocuk. Bu hatıraları yazarken süslemek istemedim. Eksiltmedim de. Olduğu gibi bıraktım. Çünkü Elmas zaten yeterince gerçek. Benim yapmam gereken tek şey, onu dikkatle izlemekti. Bu sayfalar bir hatıra olsun istedim. Bir gün okunur ya da okunmaz, bilmiyorum. Ama yazıldığı anlar yaşandı. Bu bana yeter.

Bilinç dünyamızın kapıları.

Yeni taşındığı apartmanda her şey başta yabancı ve sessiz gelir. Zamanla kurduğu arkadaşlıklar, bu yeri onun için bir eve dönüştürür. Üç yıl boyunca aynı sokakları paylaşır, aynı banklarda oturur, aynı anılara tanıklık eder. Bu süreçte beklemediği bir anda kalbini etkileyen biriyle tanışır. Büyümeyi, alışmayı ve hislerini anlamayı öğrenirken, site onun hayatında önemli bir dönemin sessiz tanığı olur.

Günlük hayatın zorlukları ile pekiştirilmiş ve bu zorlukları psikolojik olarak dile vuran bu nadide kitabı okumak ister misin? Kısa kısa yazılan bu satırlar çok şey anlatıyor...

Kitaplarınızı renklendirmek tanıtmak için burdayım. 🎀Her kitap avuçlarınızın içinde tuttuğunuz bir hayaldir. 👉🏻 Tasarım benden yazması sizden 👈🏻