Babasından hiç sevgi görmeyen bi kızın hikayesi...🥀

okursanız takip edip oy verirseniz sevinirim iyi okumalar

Ben burada hem basılmış hemde uygulama üzerinden yazılmış ve beğendiğim kitapları ve konularını paylasacagim.

26 Nisan 1986 gecesi, sessiz bir şehir olan Pripyat’ın üzerinde mavi bir ışık belirdi. Çoğu insan bunun ne olduğunu anlayamadı. Kimisi pencereye koştu, kimisi uyumaya devam etti, kimisi ise çoktan ölmüştü. Resmî açıklamalar geç geldi. Gerçekler hiç gelmedi. Sovyetler Birliği o gece yalnızca bir reaktörünü kaybetmedi; güvenini, kudretini ve geleceğini kaybetti. Bu kitap, o geceden başlayarak 1991’e kadar süren çözülüşün hikâyesini anlatıyor. Alexander Akimov’dan Leonid Toptunov’a, hastane koğuşlarından KGB tutanaklarına, sokaklardan Politbüro toplantılarına kadar farklı sesler aynı soruda birleşiyor: “Ne zaman yıkıldık?” Çünkü bazen bir imparatorluk bir savaşla değil, görünmeyen bir ışıkla çöker.

bu kitapta beni takip eden yorumları ve oylarını esirgemeyen takipçilerimi tanıtacağım... İyi okumalarrr

Şartlar: Ardenia adlı kitabıma destek olman, istediğin kriterleri yazman ve Kitabının özetini geçmen

Bir babanın tam evladına tam kavuşacakken ayrılmadı en önemlisidir gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanması

Artık açıklamalarımı burdan yapacağım

Gerçek bir hayat hikayesinden edinlenmiştir.

Ön söz : Kanadı kırık bir kuş gibiyim tam iyileşip uçacağım yakalayıp kafese haps ediyorlar beni Ben büyümeyi cam dolu yollardan geçerek öğrendim (Leyla`nın hikayesi )

birleştirilse bile aynı olamayan parçalar vardır. Kimisi için paramparça deriz, kimisine kırık, kimisine çatlak, kimisine cam parçası. Güzeller güzeli melodi hayatı toz pemde gören kendine has dünyasında, bakınca 19 yaşında , gerçekse 26 yaşında zümrüt yeşili gözlü , kendince güçlü bir kız. Kitabın ismi neden mi cam kırıkları? Çünkü cam kırıkları demek sebepsizce canice katledilen ve Sırf bir yemeğin tuzu, biberi, mayası,o su,bu su ve daha nice anlamsız durumlar için el kaldırılan ,hayatı zehir olan kadınlara hitafen ismi cam kırıkları.

Umay lise de başına bir olay geliyor bütün hayatı değişiyor. üniversite için çabalıyor . o dönemlerde üniversite tercih etmiş sonuçların açıklanmasını bekliyor. Akşam saatlerinde mutfağı toplarken sosyal medyadan gelen bir arkadaş isteği Umay heyecanlanır ve böyle konuşmaya başlarlar. Bu arada Tercihler sonuçlanır buraya kadar güzel ilerlerken oğlan birden değişir ve ilişki nasıl mahvediyor Hepsi bu hikaye de

İnsanları gerçekten tanıdığınız da onlardan nefret edersiniz. Tecrübelerinizi anlatacak güvendiğiniz biri olmadığı için de tek arkadaşınız siz olursunuz.

Öylesine şeyler yazıyorum günlük gibi ama anlamlı cümleler bana göre..

Yıllar sonra gelen diğer yarısıdır, beyaz siyaha.....

Yeraltı şehirlerinden birinde yaşıyan yarı insan yarı hayvan

Bazı hikâyeler insanın kalbine sessizce yerleşir; bazıları ise bir sinyal gibi aniden düşer, titreşir ve sonra kaybolur. Benim hikâyem tam da böyle başladı. Bir sabah 07:00’de gelen bir mesajla, bütün zaman çizgim bozuldu. S yalnızca bir harf değildi; evrendeki en güçlü kırılma noktamdı. Onu ilk gördüğüm an, sanki bilinmeyen bir gezegene adım atmış gibiydim. S’nin gülüşü, içimde bilmediğim kapılar açıyordu. Ama sonra öğrendim ki o kapılar bana değil, unuttuğunu sandığı bir geçmişe açılıyormuş. S beni sevmemişti; eski yaralarını kapatmak için kullanmıştı. Ve ben bunu duyduğumda, içimdeki bütün evren karardı. Bir gün Niğde’nin bir köy yolunda onu bekledim. Zaman orada akmıyordu; her saniye üzerine çöken bir ağırlık gibiydi. S’yi gördüğüm o 5-10 dakikalık konuşma bile kalbimin ritmini değiştirmeye yetti. Mutluydum, çünkü S yakındı. Acı çekiyordum, çünkü S yine uzaktı. Bu kitap, bir aşk hikâyesi değil. Bu, S’nin bende bıraktığı gölgeyi, bir bağlantının nasıl koptuğunu, ve bir insanın bir harfle nasıl sonsuzluğa savrulabileceğini anlatan bir yolculuk. Ben Can. Ama bu hikâyede… sadece bir sinyal avcısıyım. Ve kaybettiğim sinyal S’ydi.

“Bir kadın bazen, gövdesini değil – suskunluğunu taşır yıllarca.” Karanlık bir yer altı kenti... Adı unutulmuş kadınlar… Ve onların arasından sessizce yürüyen biri: Sirma. Sirma’nın kökleri yoktu – ne bir ağaca sarılabildi çocukken, ne bir eve ait hissedebildi. Annesi gözlerinin önünde yavaş yavaş silinirken, bir adam – adı korku kadar eski, sesi bir cellât kadar tanıdık: Popo Seblası – tüm kadınları birer duvar çiçeğine çevirmişti. Ama Sirma susmadı. Çünkü bir kadın sustuğunda, toprak konuşur. Çünkü bir kadın kaçamadığında, yollar onun içinden geçer. Bu roman, sadece bir kaçış değil; bir sızıntının isyana, bir fısıltının çığlığa, bir bakışın devrime dönüşme hikâyesi. Her bölümde başka bir kadının iç sesi, başka bir ülkenin yarası var. Afrika’dan İran’a, Fransa’dan Arjantin’e... Hepsi aynı yerden kırıldı; aynı umuda tutundu. Köksüz, geçmişin yüküyle geleceğin hayali arasında gölgesini sırtlayan kadınların yürüyüşüdür. > "Kimi kadın toprakta yeşerir, kimi ise yokluktan kök salar."

İnsan bir çuval etten ibadet birde annemin soyledine göre toprak ve su neyse önemli olan hayatta yanlış kararlar verip de hayatını çıkmaz yola sokmaman ama bazen yanlış kararlar da vermek gerekir ...

SAVCININ KALBİ MOTORUN SESİ Bu kitapta kendimi anlatacağım Ben motor ve savcı sevdalısıyım Bu ilk kitabımmm 🏍️⚖️

Bizim değil sizin benim değil senin... Beni en iyi siz anlarsınız çünkü biz yarım ve yalnızız... Bahar denilince akla neden hep ilkbahar gelir sonbahar bahar değil midir ben işte o sonbaharım insanlar umutlu olmak istedikçe yalnız kalıyorum...~Sonbahar

İki futbolcu gencin yaşadıkları şeyler ve ikisininde sevdiği bir kız uğruna yaptıkları ve beraberinde gelişen olaylar

Selamm, ben Berra Naz ama Naz`ı kullanmayı daha çok seviyorum, bu ilk yazdığım kitap olacak umarım bir şeyler becerebilirim, benimle beraber benim gözümden hayatımı okumaya hazır mısınız? hazırsanız benim yanlız hayatıma hoş geldiniz desteklerinizi bekliyorum 🙏🏻🤍

Hayalleri umutları yarım kalmış aile baskısı altında olan genç bir kız...

Anka kuşu gibi küllerimden doğacak değildim ya İşin sonunda ben de pes edecektim.