Bir köre renkleri nasıl anlatabilirsin ki!?

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o "evet"in yalnızca bana değil, Efsun`la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu. Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi. Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü. Naci istemsizce Efsun`a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun`un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci`nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi, Efsun`un üzerinde durdu. Efsun`un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci`nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti. Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun`a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı. Efsun, Naci`ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci`nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi. Naci, Efsun`un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun`un yüzüne kilitlenmişti. Efsun`la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde, yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu. "Ver onu." Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğini yardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım. Tam o sırada Naci`nin sesi duyuldu. "Bırakma onu... Sakın bırakma." Hangi "onu" kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyi mi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum. Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi. Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun`un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci`nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımın arasından dökülen kısık melodi, odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu. Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor; yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu. DÜĞME III Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun`un diktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerin ışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu. Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden daha ağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu. Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci`nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü. Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken, uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum yasaklı takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken, parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi. Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı. Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.

Bir öğretmenden fazlası.....

Bu kitap zorkuklsra başa cikan ama genede vaşaramayan insanlar içindir ama siz genede herşeye rağmen başarin kitabımı beğenirsiniz umarimm💕

Bu kitap, sevgisiz büyüyen ama umudunu kaybetmeyen bir insanın gerçek yaşam hikâyesidir. Çocukluğumdan bugüne yaşadığım acıları, yeniden ayağa kalkmayı ve umudu anlatıyorum. Eğer bu satırlar bir insanın yalnız olmadığını hissettirirse, amacına ulaşmış olacaktır.

Bu satırlar, kimsenin duymadığı bir yerden seslenir. Belki sana. Belki senden önce sana benzeyen birine.

Canlarımm kitap kapağı tasarlamaya karar verdim,çünkü neden olmasın dimi? Dm den nasıl birşey istediğinizi detaylıca yazabilirsinizi.yapabildiğimin en iyisini yaparım.Sizi seviyorumm💋🤍 Ama detaylı bilgi verin nasıl birşey istediğinizi iyice anlatın. Seviyom sizi💋🤍

Hiç beklemediğiniz bir kitap ile karşınızdayım canlarım.Umarım kitabım hoşunuza gider.Sizi seviyorumm💋🤍

Kendi çektiğim fotoğrafları, yazdığım yazıları, düşünceleri, bakış açımı ve anılarımı biriktirdiğim kareleri içinde barındıran, anlık paylaşımlarımın nahif ve özgün muhtevâsıdır. . 🌿 Azıcık dünyadan uzaklaşıp hayata Zarif Hanım`ın penceresinden bakmaya ne dersiniz? Bu kitap size iyi gelecek. 😇

Kapakları, beni takip ettiğiniz sürece alabilirsiniz. ☄️ BAŞKA İSTEK ALMIYORUM, YENİ İSTEKLERİ KABUL ETMEYECEĞİM. BURAYA GÖRE YAZ!

İki liseli teknoloji grubunun projelerini hayata geçirmek için çıktıkları bu yolda başlarına gelmeyen kalmadı! Sponsor ararken yaşanan komik kazalar, hurdalıkta parça arama maceraları ve daha nicesi

Merhaba ben Marşl bazı kişiler daha doğrusu ailem dışında herkes beni insan olarak görmüyo.Bende sizlere kendimi anlatacağım bir kitap yazmaya karar verdim

Ana karekterimiz akın çocukluktan beri futbol meraklısı biridir küçüklüğünde almanyada altyapılarda oynamış ama babasının işi yüzünden Türkiye`ye gitmiş orda hiçbir altyapıya katılamamış taki o güne kadar

Küçük umutlardan büyük yıldızlığa işte Kenan yıldızın hayat hikayesi

Bu kitapta bir hayat hikayesi olarak düşünün

Bu kitap, son üç yılda yaşadığım olayların, duyguların ve hayatın bana öğrettiklerinin bir kaydı. Her sayfasında, kendi gözümden, kendi hislerimle anlatılan anılarımı bulacaksınız.

Tanzimat`tan günümüze Türk Edebiyatı`nda iz bırakmış ve 100 yaşını aşmış yazar ve şairlerimizi alfabetik sırayla tanıtıyorum. Doğum, eğitim, meslek ve sanat yaşamı, önemli eserleri ve ölümleriyle ilgili sadece birkaç cümleyle unutulmaz yazar ve şairlerimizi tekrar anmaya ve unuttuklarımızı hatırlamaya çalışalım.

Mini Kapak Tasarımı Atölyesi’ne hoş geldin! Burada kitapların ruhuna dokunan, yumuşacık ve estetik kapaklar tasarlıyorum. Hikâyenin duygusunu, karakterlerin enerjisini ve senin hayal ettiğin vibe’ı küçük ama özenli dokunuşlarla bir araya getiriyorum. İstersen minimal, istersen pastel, istersen daha dramatik… Sen hayalini söyle, gerisini ben tatlı tatlı hallederim.

Hanj hayat bazen istediginiz gibi gitmez ya...

Normal bi hayat mı? Asla..

Umarım mektubumu almışsındır.

Çiçek açmasını beklerken, güneşe döndüm yüzümü. Bekledim. Sessizce… Sabırla… Ne bir tomurcuk çatladı içimde, ne de güneş ısıttı bu bekleyişi. Şimdi karanlık bulutlar dolaşıyor üstümde. Yağmur yağıyor; gecikmiş, ağır, usandıran bir yağmur. Yine de bekliyorum. Yağmur diner belki diye. Çünkü insan, en çok da artık inanmadığı bir güneşi beklerken yoruluyor. (Karakter yoktur, sadece hisler ile yazılan bir kitap olacak) Bilginize. Şimdiden iyi okumalar. Sevgilerimle...

Alışılmışın dısı gercek ailem kurgusu

Bu kitap benim başımdan geçen olayları anlatmaktadır.(Acemiyim iyimser yaklaşır mısınız?Teşekkür ederim🦋💘

6 Subat depreminden esinlenerek gerçek bir hikayeden alıntı