Suskundum ve yorgun

9 yıl önce yaşanan olaylar birazcık anlatmak istedim bölümler gelecek

Okuyup beğendiğim yazarların kitaplarını buraya koyuyorum. Okuyup keyiflene bilirisnizzz

Diktatör bir Domuz. Adaletli bir Fil`in siyasi görüşlerinin arasında ki rekabeti konu alan bu çekişmeli kurguda günümüzde ki adalet sistemini de ele alıyor. Bu hikâye genel okuyucu kitlesine uygun değildir! 🙌

Bazen haftalarca süren hikayelere vakit ayırmak yerine, tek bir oturuşta başlayıp finalin o meşhur "vay be" hissiyle koltuktan kalkmak istiyoruz. Hal böyle olunca, zamanın ruhunu yakalayan ama bizi aylarca ekrana hapsetmeyen o hikayelerin peşine düşmek kaçınılmaz oluyor. Ben de sizin için bir oturuşta bitirilecek o filmleri listeledim. Mısırını kap gel!🍿🎬

Psikoloji ile ilgileniyorum bilimsel psikoloji alanında bir deneyle yaptığım konuşmalar ve o deneyin yaptıkları ve nasıl ilerlemek hak ettiği için bu kitabı yaznak istiyorum

..bazen kimse göründüğü gibi değildir...

Sevgili Okuyucu, Gecenin sessizliğinde aklıma düşen her anı, kalbimde saplanan her acıyı, gözlerimden süzülen yaşları seninle paylaşmak istedim. Bu kitap, unuttuğum sandığım ama her an yeniden hatırladığım bir aşkın, özlemin ve sensizliğin hikâyesi…

Borap çiftimizin fotoğraf albümü

Karşısında bir aptal varmışçasına sırıtıyordu evet şuan delirmek üzereydim. Parmağımı kaldırıp sertçe göğsüne vurdum iki kez "senden nefret ediyorum senin olan herşeyden iğreniyorum senin karın olduğum güne lanet olsun senden ölesiye nefret ediyorum Baran Şadoğlu"...

Bu da bizden olsun;)

💔 Berçem & Fırat Berçem’in hayatı bir karar yüzünden değişiyor… Ailesi onu nişanlısından ayırıyor ve Fırat’ın bebeğine annelik yapması için zorluyor. Fırat, yas ve yalnızlık içinde bu zorunlu evliliği kabul ediyor. İkisi de istemiyor ama kader onları bir araya getiriyor…

Ankara’nın ayazında, cebinde sadece gidiş-dönüş otobüs bileti olan iki aşık... Cihan, Siteler’in talaş tozunda ömrünü zımparalayan bir marangoz; Bahar, tekstil fabrikasının iğne sesleri arasında geleceğini dikmeye çalışan bir işçi. ​Hayat onlara her zaman "yok" demişti. Yokluk, soğuk bir karton gibi ayakkabılarının altından tenlerine işliyordu. Ta ki o güne kadar... Bir kilit taşının arasına sıkışmış, kimsenin görmediği, kimsenin önemsemediği o küçük 5 kuruş, sadece bir kahvenin eksik parasını tamamlamadı; iki insanın kadere olan inancını yeniden inşa etti. ​"Kahve Kokulu Günler", yoksulluğun gri tonları arasında filizlenen, onurun paradan daha ağır bastığı ve sevginin en büyük sermaye olduğu bir direniş öyküsü. Bu, sadece bir fincan kahvenin değil; bir liranın içine sığdırılan devasa bir dünyanın, Hamamönü’nün dar sokaklarından yükselen bir sesin hikayesi. ​"Biz bu 5 kuruşla koca bir dünyayı satın aldık. Şimdi o dünyayı kurma vakti..."

Ben zeliha,çocuk yaşta olgunlaşmaya zorlanan 11 yaşındaki bir kızım.hiçbir zaman hayatına saygı duyulmayan,derdim var denince”BU YAŞTA NE DERDİ?!”Denilen bir kızım.

#burasıkaybedenlerkulübü Oturup derdine dua etmişliğim var, Dünya yalansa sende nankörsün.

BİTMEYEN KEDER Bölüm 1 – Babasızlığın Başladığı Yıl 1986 başlıyor olaylar 1982 yılında, Doğu Anadolu`daki küçük bir köyde doğdum. Yoksulluğun sıradan, mutluluğun ise lüks sayıldığı bir yerdi burası. Sekiz kardeştik; dört kız, dört erkek. Ben ailenin ikinci kızıydım. Adım Asiye.

Gerçek değildir

Kalabalıkta herkes bağırır, ama bazı sesler diğerlerinden daha fazla duyulur. Yakamoz, okulun amigo takımının lideri. Tribünlerde sesiyle binlerce kişiyi ayağa kaldıran, dışarıdan güçlü görünen bir kız. Ama kalabalık dağıldığında geriye kalan sessizlik, onun en büyük sırrı. Demir ise okulun yıldız basketbolcusu. Sahada soğukkanlı, hayatta mesafeli. İnsanlara kolay yaklaşmaz, ama Yakamoz’u ilk gördüğü andan itibaren ona farklı bir isimle hitap etmeye başlar. Kimsenin bilmediği, sadece ona ait bir lakapla. Bir lakap, iki insan arasında görünmez bir bağa dönüşür. Yakamoz’un arkadaş grubu; buz pistinde parlayan Güneş ve Evren, tenis kortlarının enerjik yıldızı Baran ve disiplinli yüzücü Selin, her biri kendi hayalleri ve korkularıyla bu hikâyenin parçası olur. Rekabet, kıskançlık, dostluk ve gizli yaralar, gençliğin en gürültülü zamanında iç içe geçerken, Yakamoz ile Demir arasındaki bağ sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir mücadeleye dönüşür. Çünkü bazen insanın en gerçek adı, kalabalığın içinde değil… Sadece bir kişinin dudaklarında saklıdır.

Bu aslında bir kitap değil bir hatıra. Yazmaya başlarken bir planım yoktu. Bir hikâye kurmak, bir şey anlatmak, bir yere varmak istemedim. Sadece durmak istedim. Bakmak. Unutmamak. Elmas büyürken günler hızlı geçiyor. Aynı sabahlar, aynı akşamlar, benzer sorular, benzer susuşlar… Ama her benzerliğin içinde küçük farklar var. O farklar kaybolmasın istedim. Yazmasam kaybolacaklarını biliyordum. Bu bir baba hikâyesi değil. Bir çocuk hikâyesi de değil. Bu, birlikte geçen zamanların kaydı. Büyük olayların değil, küçük anların. Yüksek seslerin değil, sessizliklerin. Burada bir baba var. Bazen sessiz, bazen konuşkan. Bazen şakacı, bazen içine atan. Zaman zaman kızan, ama hep geri dönen. Bir anne var. Yumuşak bir yer gibi. Bir çocuk var. Meraklı, inatçı, dağınık, süslü. Patates kızartmasını seven, kedilere bakan, sorularla yürüyen bir çocuk. Bu hatıraları yazarken süslemek istemedim. Eksiltmedim de. Olduğu gibi bıraktım. Çünkü Elmas zaten yeterince gerçek. Benim yapmam gereken tek şey, onu dikkatle izlemekti. Bu sayfalar bir hatıra olsun istedim. Bir gün okunur ya da okunmaz, bilmiyorum. Ama yazıldığı anlar yaşandı. Bu bana yeter.

Bilinç dünyamızın kapıları.

Yeni taşındığı apartmanda her şey başta yabancı ve sessiz gelir. Zamanla kurduğu arkadaşlıklar, bu yeri onun için bir eve dönüştürür. Üç yıl boyunca aynı sokakları paylaşır, aynı banklarda oturur, aynı anılara tanıklık eder. Bu süreçte beklemediği bir anda kalbini etkileyen biriyle tanışır. Büyümeyi, alışmayı ve hislerini anlamayı öğrenirken, site onun hayatında önemli bir dönemin sessiz tanığı olur.

Bazı aşklar yaşanmaz; insanın içinde büyür, büyür ve sonra bir gün, hiç gürültü koparmadan sessizce eksilir. İnsan o eksilmeyi ilkin anlamaz; göğsünde bir genişlik, ruhunda bir hafifleme sanır yer açılan boşluğu. Oysa giden, ardında hafiflik değil, ağırlığını zamanın bile ölçemediği bir enkaz bırakır. Agra’nın hikâyesi tam da bu sessiz eksilmeyle, o ilk kırılmayla başlar. Gerçeklerle hayaller arasında sıkışıp kalan bir adamın, bir eylül akşamı kalbini dinleyerek çıktığı o uzun ve geri dönülemez yolculuk, aslında kendi zihninin sınırlarını aşma çabasıdır. ​Yollar her zaman düz gitmez; bazen öyle keskin bükülür ki, insan kendini bir başkasının kaderinin tam ortasında buluverir. Agra’nın yolu da Efsun’la böyle bir dönemeçte kesişir. Efsun, adına tezat bir sadelikle ama gözlerinde taşıdığı o derin, gizemli fırtınayla girer onun hayatına. Masum bir sevdadır onlarınki; tıpkı baharın ilk günlerinde açan, fırtınaya direnmeye çalışan kırılgan bir çiçek gibi umutla başlar ve zamanla, mesafelerle, suskunluklarla sınanır. Gece yarıları telefonun ucundaki o ağır sessizlikler, aynı gökyüzünün altında farklı şehirlerin ayazında üşürken duyulan o çaresiz hasret ve her şeye rağmen yıllara yayılan o köklü “biz” duygusu... Agra, o duygunun kendisini koruyan bir zırh olduğunu sanırken, sığındığı limanın aslında kendi fırtınası olacağını henüz bilmiyordur. ​Çünkü her yol aynı yere varmaz ve her sevda tamamlanmaz. Agra, sevdiği kadının ardından kalan o buz gibi boşlukla değil; söylenmemiş sözler, yarım bırakılmış vaatler ve gözlerde donup kalan o son bakışın ardındaki eksik kalanlarla yüzleşmek zorunda kalır. Bir gün, zihninin labirentlerinde kaybolmuşken acı bir gerçeği fark eder: Bir aşk filmi sandığı şey, aslında yalnızca bir fragmandan ibarettir. Perde hiç açılmamış, asıl oyun hiç başlamamıştır. Geriye cevaplardan çok, geceleri uykusunu bölen amansız sorular kalır: İnsan sevdiğini kaybedince mi büyür, yoksa büyüdüğünü sandığında mı kaybeder en değerlisini? ​Agra – Eksik Kalanlar, bir ayrılığın ardından hayatta kalmaya çalışan bir adamın iç sesi; sevdanın, zamanın ve kaçınılmaz kabullenmenin hikâyesidir. Okurunu kendi yarım kalmış cümleleriyle, altı çizilmiş ama hiç telaffuz edilmemiş kelimelerle baş başa bırakan, sade ama vurduğu yerde derin izler bırakan bir anlatıdır. Bilirsiniz, en çok canı yananlar, en az kelimeyle konuşanlardır. Bazı hikâyeler mutlu biter; masallardaki gibi, kırılan her şey onarılır ve gidenler döner. Bazıları ise insanı değiştirerek, dönüştürerek ve arkasında bambaşka bir adam bırakarak son bulur. Agra’nın hikâyesi mutlu bitmedi ama o eylül akşamından sonra, Agra bir daha asla eski Agra olmadı.

Günlük hayatın zorlukları ile pekiştirilmiş ve bu zorlukları psikolojik olarak dile vuran bu nadide kitabı okumak ister misin? Kısa kısa yazılan bu satırlar çok şey anlatıyor...

Kitaplarınızı renklendirmek tanıtmak için burdayım. 🎀Her kitap avuçlarınızın içinde tuttuğunuz bir hayaldir. 👉🏻 Tasarım benden yazması sizden 👈🏻

Gerçek bir hayat hikayesidir. Köy hayatı ve kuma konusu işlenmektedir. "Gelin" kitabımla benzer türdedir.