renklerini seven dilsiz bir kadın , renkli olan her şeyi hayatından silen kibirli bir savcı ...

Lina karalev ve Dante nerkobov

Urfa’nın sarp kayalıklarında rüzgâr, sanki bir infazın sessizliğini örtmek ister gibi uğulduyordu. Asena, elindeki son dımdızlak kalmış papatya sapını uçurumdan aşağı fırlatırken parmaklarının titremesine engel olamadı. Günlerdir konak etrafında, civar köylerde baktığı her faldan sonra burası onun son kalesiydi. Ama buradaki yaban papatyaları bile ona ihanet etmişti. Büyük bir hayal kırıklığı ve şok içinde arkasını döndü. Baran Kümnakşan, kayanın üzerinde kollarını göğsünde bağlamış, dudaklarındaki o ölümcül, zafer dolu alayla ona bakıyordu. "Mümkün değil, bu imkansız..." diye fısıldadı Asena. Sesi ilk kez bir ajan gibi değil, sıradan bir kadının çaresizliği gibi kırgındı. Baran, kolundaki pahalı saate alaycı bir bakış fırlattı. "Hava kararıyor sarışın. Yeter mi bu kadar? Anlaşmayı kazandığımı kabul et artık. Benim seni sevme ihtimalim bile yok." Asena öfkeyle ona doğru bir adım attı, buz mavisi gözleri alev alevdi. "Bunu nasıl başardın bilmiyorum ama bu mümkün değil! Bu senin oyunun... Hile yaptın Kümnakşan!" "Yoo," dedi Baran, sigarasından dumanı vadinin karanlığına üfleyerek. "Sadece seni sevme ihtimalim bile olsun istemedim." Asena oturduğu taşın üzerinde, gururu unufak olmuş bir şekilde kalakalırken gözlerindeki o devasa çaresizlik Urfa dağlarını bile susturmuştu. Baran yavaşça ona doğru yürüdü. Eğildi, Asena’nın platin sarısı saçlarının arasından çıplak kalan kolunu sertçe kavradı ve onu tek bir hamleyle ayağa dikti. Parmakları tenini ezecek kadar sıkıydı. Gözlerinin en derinine nefretle ve o dondurucu kibirle bakarak sesini alçalttı: "Ben ne kendime ne de sana, benim seni sevebilme ihtimalimi bile bırakmadım Asena! Biz o ölümcül anlaşmayı yaptığımız gün, adamlarım bu dağlardaki tüm papatyaların tek sayılı yapraklarını elleriyle yoldu. Sen o sıcak gülüşlerinle, o esprilerinle beni kolayca devirip diz çöktüreceğini sanıyordun. Ama bak şimdi kendine... Gözlerindeki o devasa hayal kırıklığıyla benim topraklarımda kendi dizlerinin üzerine çöktün." Asena nefesini tutmuş, kolundaki acıyı bile unutmuşken acıyla yutkundu. "Bunun için miydi?" diye fısıldadı. "Sırf bir falı manipüle etmek için koskoca bir şehrin doğasını mı katlettin? Bu kadar mı korktun beni sevmekten?" Baran’ın gözlerinde okuyucunun kanını donduracak, o güne kadar yazılmış tüm mafya ve güç repliklerini gömecek cinsten, siber bir acımasızlık belirdi. Kadının kolunu biraz daha sıkarak dudaklarının kenarını kıvırdı ve o şok edici cümleyi vadinin boşluğuna bıraktı: "Ben papatya katletmedim sarışın. Ben bu gece Urfa`daki tüm papatyalara birer yazılım attım. Her birinin köküne hile, yapraklarına kendi irademi kodladım. Sen beni zekanla alt etmek isteyen gizli bir ajansın, ben bunu ilk günden beri biliyorum. Ama unuttuğun bir şey var Asena... Devlet sana bu dağlardaki suçluları ve kaçakçıları indirmeyi öğretmiş olabilir; ama bir Kümnakşan`ın bölgesine sızarsan, ben senin sadece kaderini değil, tanrının senin için yazdığı matematiği bile baştan yazarım. Şimdi söyle... Telsizindeki amirlerine elindeki sıfır ihtimali nasıl rapor edeceksin?" Asena’nın buz mavisi gözleri şokla açılırken, Baran onun kolunu fırlatır gibi bıraktı ve arkasını dönüp cipe doğru yürüdü. Arkasında bıraktığı şey, kimliği çoktan deşifre edilmiş ama gururu yüzünden infazı zihninde yapılmış darmadağın bir ajandı...

Enemies to lovers minsung. Okuyup destek veren herekese teşekkür.

Aycan ,delikanlı bir doktordur. Gittiği bir konserde bir çift çikolata kahvesi gözlerle tanışır. Gözlerin sahibi Yıldız ise Aycan`dan yardım istemesiyle hayatlarına aldığı dehşetlerden bihabelerdir Hikayemize bide bu gözle bakın

Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir dama kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

Defne, geçmişiyle arasına mesafe koymayı öğrenememiştir. Bazı yaralar kapanmaz; sadece saklanır. Yeni hayatı, sandığı kadar temiz başlamaz. Aras, hiçbir şey söylemeden çok değiştiren bir yabancı gibi girer günlerine. Ege ise giderek uzaklaşan bir ses olur. Defne artık en basit soruyla baş başadır; insan en çok kendini mi yanıltır, yoksa güvendiğini mi? Ve bazı yaralar... hatırlamak için kalır.

"ya siz kafayı mı yediniz çocuk daha o çocuk iki gün önce papucu yırtıldı diye ağlayan kızı gelmiş bana koynuna al diyorsunuz o yetmezmiş gibi bide çocuk yap diyorsunuz çocukla çocukmu yapılır Allah aşkına" bütün konak sesiyle yankılanıyordu Xece hanım sürmeli gözlerini oğluna dikti"valla onu bunu bilmem evlenecen hep küçük olsunki sözün geçsin baktın bir kaç ay olmuyor alırsın yeni bir kadın koynuna halin kuvvetin yerinde çok şükür sana kadınmı yok" Aziz sakin olmaya çalıştıkça üstüne geliyordu hem oyuncakmı bu sıkılınca at köşeye anası durmadı devam etti sözlerine "hem sen olmasan amcanın oğlu istiyor babası kızını yamamak için zengin bir kapı arıyor" işte şimdi sinirleri tepesine çıktı amcasının oğlu kırk yaşındaydı iki karısı vardı yetmezmiş gibi küçük kızımı gözüne dikmişti zalimin tekiydi hem o acımazdı o garibana düşündü bir süre evlense hiç değilse kız rahat ederdi yanında alır elini sürmezdi okutur büyütürdü sonra boşanırlardı kıza güzel bir hayat sunardı hiç değilse zaten halindende belliydi ailesinden eziyet gördüğü öyle olmasa amcasının oğluna vermeye razı gelirlermiydi yüzünü sıvazlayıp " tamam " Xece hanım istediğini almıştı artık keyfine diyecek yoktu "kızlar bana kahvemi getirin"

kız hastanede değiştirilir üvey ailesi kız erkek ayrımcılığı yapar bir çok şiddet uğrar abisi de şehit düşünce tahammülü tükenir yetimhanede yaşar bir anda gerçek ailesi ortaya çıkar şimdi gerçek ailesiyle zincirleri kırılır⛓️‍💥🖤

Not: Haftada bir yeni bölüm gelecek.Dünyama, zihnimin kuytu köşelerine hoş geldiniz ****

Klasik gerçek ailem kurgusu

Eski bir telefonda bulunan yarım bir mesaj, bir tamir ustasını geçmişin gölgelerine sürükler. Gerçek ile hatıraların iç içe geçtiği bu yolculukta, en büyük sır kaybolan bir insan değil, yıllarca söylenemeyen birkaç kelimedir. Çünkü bazı mesajlar kalbe ulaşmak için yazılır ❤️

Kahramanlarımız kayıp bir gelecek için hayatlarını ortaya koyması ve bu süreçte gerçekleşen olaylar...

Hiç kimseye boyun eğmeyen insanlara boyun eğdiren insanlar vardır ya onlar kalpsizdir o hiç boyun eğmeyen insan kırılsa bile dışarı yansıtmayan insana boyun eğdirtmişti. O gün İklim Karaca il defa birine yalvarıyordu "Yapma!" diye bağırdı yalvarırcasına karşısında acımasızca, duygudan yoksun ona bakan Rıfat`a "Yapma artık acıtıyorsun yapma" diye haykırdı. "Yapma n`olursun yapma bırak artık bizim peşimizi!" o gün İklim ikinci ve son defa yalvarmıştı birisine ve o gün boyun eğişinin Rıfat için bir zafer gibi görünse de yalvaran İklim yalvartacaktı kendine...

𝐘𝐚𝐳𝐠𝛊 𝐉𝐢𝐧𝐝𝐚 𝐒𝐨𝐲𝐤𝐚𝐧 özgürlüğüne düşkün, kendi hayatını kendi kararlarıyla yaşayan genç bir hemşiredir. Ancak babasının onu bir yalan ile Mardin’e çağırması, onun hayatında geri dönüşü olmayan bir sürecin başlangıcı olur. Kendini her şeyden kurtulduğunu sanarak gittiği bu şehirde, aslında saklanan büyük bir gerçeğin ortasına düşer. Öğrendiği sarsıcı gerçek ile, dünyasını altüst eder ve Yazgı’nın güvenli sandığı hayatı bir anda parçalanır. Büyük abisinin düşman aşiretin kızını kaçırmasıyla birlikte olaylar daha da içinden çıkılmaz bir hâl alır. Ailenin içine sürüklendiği bu tehlikeli dengede, son çare olarak Yazgı, Karan Akgün Bozkurt ile mecburi bir evliliğe zorlanır. Bu karar, iki yabancı hayatı aynı kader çizgisinde kesiştirir. 𝙆𝙚𝙮𝙞𝙛𝙡𝙞 𝙊𝙠𝙪𝙢𝙖𝙡𝙖𝙧 𝘿𝙞𝙡𝙚𝙧𝙞𝙢 🙏🏻

Genç bir kızın hayat mücadelesi.

* Hikayemden her hangi bir isim veya alıntı gibi benzeri şeyler alındığı taktirde yasal işlemler başlatılacaktır * * Hikayenin konusu ve fikirler tamamen bana ayitir * Yazım tarihi 15 ağustos 2025 ben HAZAL DAĞHANLI Urfa`nın büyük olan DAĞHANLI aşiretinin ağası babam MEHMET DAĞHANLI nın kızıyım. babam beni çok sever küçüklüğümden bu yana hep onun yanındaydım bana herşeyi öğretmeyi çok istediği için o ne dese onu yaptım ve bu yaptıklarımın arasında en büyük fedakarlığı da okulumu bırakmak oldu liseyi bitirdikten sonra tek sözüyle herşeyi silip attım . geleceğimi, umutlarımı ,hayellerimi ve birçok şeyden sadece babamın bir isteğiyle silip attım herşeyimi . ben dahil olmak üzere 5 kardeştik 2 abim ben ve benden küçük olan erkek kardeşim ve bir kız kardeşim vardı annem ve babam bizi en iyi şekilde yetiştirmişti saygı ,sevgi ,merhamet ,adelet bunlar çok önemliydi. ama bu topraklarda daima kız çocukları hep bir adım geride geliyordu tıpkı benim hayatımda olduğu gibi ama ben artık boyun eğme meye karar vermiştim işte benim savaşım şimdi başlıyordu. çünkü tüm aileme sırtımı dönecek herkesi yok sayacak ve bu topraklardan kurtulacaktım artık çünkü bu son olan olay beni kendime getirmiş ve ben artık hayatımın iplerini elime almaya karar vermiştim...

Aksa, doğduğu günden itibaren kaderi elinden alınmış bir çocuktu. Başka bir hayata verilmiş, farklı bir adamın evinde büyütülmüştü. On yaşından sonra ise gerçek yüzü şekillenmeye başladı; disiplin, dövüş ve hayatta kalma onun dili oldu. Zamanla hem silahı hem de kelimeleri birer savunma aracına dönüştü... ve bazen en derin yaraları mermiler değil, onun sözleri açtı. "İz" lakabı ise bir efsaneden doğar: Geride bıraktığı olaylar ve çöktürdüğü iki kardeşin ardından, onların hikâyesinde silinmeyecek bir "iz" gibi kalmasından. Artık adı yoktur; sadece bıraktığı etki vardır. Ve insanlar ona bu yüzden "İz" der. Yankı, kendini bildi bileli sokaklarda tek başına büyümüş, hayatta kalmayı kimseye ihtiyaç duymadan öğrenmiş biriydi. Soğuk geceler, yarım kalan hayaller ve bitmeyen yalnızlık onun çocukluğu olmuştu... ta ki 7 yaşında Arya, Baran Ardıç ve Nehir ile karşılaşana kadar. O günden sonra yalnızlık, yavaş yavaş yerini bir `aile` hissine bıraktı. Bu grubun temelini yıllar önce onları sokaktan çekip alan Kara Uluç kurmuştu. Arya ve Nehir`i zaten kendi yanında büyütmüş, Baran`ı da sonradan bu düzene dahil etmişti. Kara, zamanla bu yapının içinde gerçek liderin Yankı olduğunu fark etti; çünkü Yankı bağırmazdı ama sustuğu an bile herkes geri adım atardı.

Kanla atılmış iki imza, kaç insanın canına mal olabilirdi? Bir evlilik, kaç hayatı geri dönülemez bir karanlığa sonsuza dek gömebilirdi? Peki ya bir sır? Nereye kadar saklanırdı? Saklanan her sır, bir gün mutlaka gün yüzüne çıkar mıydı? Kanla atılan bu imzalar, küllerinden bir aşkı doğurabilir miydi?" Bir insan kaç kere yanarsa o kadar yanmış, küllerimin oluşmasına izin vermiş, ardından da Anka kuşları misali küllerimden tekrar tekrar dirilmiştim. Beni yakmak için can atan düşmanlarımsa bunu hala anlayamamışlardı. Ateş saçan mermiler diledikleri kadar bedenimi delip geçebilirdi. Ben Anka kuşuydum ölmezdim. Zümrüdüankaydım ölsem bile tekrar dirilmesini bilirdim. Ben Simurg kuşuydum. Beni yakmaya çalışanları diri diri yakar küllerini de koleksiyonuma eklerdim. Tüm Hakları Saklıdır Keyifli okumalar

Boynunda ülkesine kazandırdığı altın madalya, kulaklarında binlerce kişinin alkış tufanı ve gözlerinde her şeyini borçlu olduğu abisinin koltuğu... Asya için hayatının en büyük zaferi, sahne arkasından gelen bir telefonla saniyeler içinde en büyük tragedyasına dönüştü. ​ "Abiniz ağır bir kaza geçirdi. Durumu kritik." ​Hayatı boyunca düşe kalka, kendi tırnaklarıyla kazıyarak var olan inatçı bir patenci kız; abisini yaşatmak için gururunu, öfkesini ve geçmişini satmak zorunda kalırsa ne olur? gerçek ailem kurgusudur.

100 k okunan ve yeniden düzenlediğim kurguya hoş geldiniz. Uyarı! Sanrı zifirisi adlı ilk kurgudur. İzinsiz basılması durumunda gerekli hukukî işlemler yapılacaktır. Tiktok hesap adı; elan Yesari

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. "Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki." Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. "Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim." Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Yağmurun perde gibi örttüğü şehirde iki kader çarpışıyor: Biri masumiyetin ve kırılganlığın sembolü Yazgı. Diğeri ise karanlığın hükmüyle yaşayan, silahların ve kurşunların dünyasında adıyla korku salan Barut. Onların hikâyesi aşk, umut ya da mutlulukla değil; kanla yazılmıştır. Her adımda kanla mühürlenen bir kader, her nefeste karanlığın gölgesi… Yazgı’nın saf kalbi ile Barut’un acımasız dünyası birleştiğinde ortaya çıkan tek gerçek çürük bir cennettir çünkü yazgının cennetini barut çürütmeye ve yok etmeye başlar. Bu kitap, masumiyetin karanlıkla sınandığı, aşkın kanla imzalandığı bir yolculuğun hikâyesi. Ve bu yolculukta hiçbir yarın aydınlık değildir…

"HERKİMSE GEÇMİŞİNİ BIRAKABİLİR AMA GEÇMİŞİ ONUN ARDINDAN GELECEK" Azad Zinar, yıllar önce Mardin`in tozlu sokaklarını ve törenin nefes aldırmayan kurallarını arkasında bırakıp İstanbul`a sığınmış bir adamdır. Kendi tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu imparatorluk, bugün Türkiye`nin dört bir yanına yayılan şirketler zinciriyle ona büyük bir güç ve özgürlük kazandırmıştır. O artık Mezopotamya`nın bir aşiret varisi değil, modern iş dünyasının parmakla gösterilen, sert ve kararlı iş adamıdır. Geçmişin gölgesinden kaçtığını sanırken, hayatın ona en büyük oyununu oynaması uzun sürmez. Kız kardeşinin bir başka aşiretin oğluyla kaçtığı haberi, Azad`ın İstanbul`daki lüks hayatına bir yıldırım gibi düşer. Töresi, kanı ve aşireti onu geri çağırır. Mardin`e döndüğünde, namlunun ucunda sadece bir hayat değil, sarsılan bir onur ve durdurulması gereken bir kan davası vardır. Silahların susması, toprağın kanla sulanmaması için tek bir yol kalmıştır: Berdel. Rojîn, hayatı boyunca o topraklardan kaçmanın hayaliyle yaşamış, gecesini gündüzüne katarak tıp fakültesini kazanmış genç bir kızdır. Beyaz önlüğünü giyip insanlara şifa dağıtacağı günün hayaliyle yaşarken, bir sabah kendini o meşhur berdel masasında bulur. Kardeşinin hatasının bedeli, Rojîn`in hayallerinden vazgeçmesi ve hiç tanımadığı, kalbi buz tutmuş bir adama gelin olmasıdır. İstanbul`un gökdelenlerinden Mardin`in taş konaklarına dönen Azad ile hayalleri elinden alınan müstakbel doktor Rojîn... Bir yanda törenin yıkılmaz duvarları, diğer yanda yarım kalmış bir gençlik. Azad, bu evliliği sadece bir borç olarak görürken; Rojîn, o konakta kendi sesini ve özgürlüğünü arayacaktır. Bu sadece bir evliliğin değil; pişmanlığın, küllerinden doğan bir aşkın ve bir kadının onur mücadelesinin hikayesidir.

İtalyan bir mafya ve iş için İtalya`ya giden bir Türk kızı🖤🤍