Sokakların kuralsız,asi ve tam bir harbi kızıyla,plazaların disiplinli,kariyerli ve efendi adamı....Bir yanda mahallede motor gürültüleri arasında büyüyen bir özgür ruh, diğer yanda ise başarı basamaklarını zekası ile tırmanmış bir beyaz yakalı.Babalarının eski bir dostluk hatırına aldıkları zoraki evlilik kararı.Bu iki zıt dünyayı aynı evin çatısı altında buluşturuyor.Nefretle başlayan,inat ile beslenen ve kahkahalarla dolu bu savaşta kim daha önce pes edecek? Zıt kutuplar birbirlerini çeker derler;peki ya bu iki kutup birbirlerini patlatmak üzereyse? Eğlenceli,didişmeli ve sürprizler ile dolu bir aşk hikayesine hazır olun!

Ben Karaca Turan, ailesiyle sade bir hayat yaşayan bir kızdım. Gerçekleri öğrenene kadar. Nereden bilebilirdim ki kanım, canım, ismim... her şeyimin aslında bir sahtelikten ibaret olduğunu.

Merhaba, ben Aleyna Yücel. On yedi yaşındayım ve dünyanın en normal hayatına sahip olduğumu sanıyordum. Aynı sokakta büyüdüm, aynı insanlarla güldüm, aynı arkadaş grubuyla sayısız anı biriktirdim. Bizim sokakta herkes birbirini tanır. Birinin canı sıkkınsa herkes bilir, biri mutluysa herkes kutlar. Bazen bu sokak fazla kalabalık, fazla gürültülü ve fazla meraklı geliyor bana. Ama sanırım tam da bu yüzden burayı seviyorum. Çünkü burada yalnız değilsiniz. Sonra Atlas Karaca geldi. Ve hayatım, sokaktaki dedikodular, arkadaş grubumuzun çılgın planları ve kalbimin neden bu kadar hızlı attığını anlamaya çalışmam arasında tam bir karmaşaya dönüştü. Bu hikâye bir aşk hikâyesi mi? Belki. Bir arkadaşlık hikâyesi mi? Kesinlikle. Ama en çok da aile olmanın ne demek olduğunu anlatan bir hikâye. Çünkü bazen aile, aynı evde yaşadığın insanlar değildir. Bazen aile, her gün yanında olan insanlardır. Ve benim ailem... İşte tam burada, bizim sokakta.

Yıllar önce bir yangında birbirinden kopan bir aile hikayesi.

Siz hiç doğruluk mu cesaretli oyununda biri bir numara salla ve ara dediyse yaparmıydınız? Ben yaptım.... 539****** Ne oldu gece? 531***** Hiç Seni merak ettim.

Tekrar o derin sesini duydum: "D mi, C mi?" "D olsun," dedim tekrar. Oyunun sonuna geliyorduk ve ben sınırlarımı sonuna kadar zorlamak istiyordum. "Vücudunda, dokunulduğunda kontrolünü tamamen kaybettiğin o gizli bölge neresi? Göstermeni değil, en ince ayrıntısına kadar tarif etmeni istiyorum," dedi.

"Bazen bir tek adım, tüm dünyanı alt üst edebilir. Beren ve Yaman’ın yolları, İstanbul sokaklarında kesiştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Ailesinin öldürüldüğü gece babasına onların intikamını alacağına dair söz veren 9 yaşındaki Ahenk büyür ve genç bir kadın olur aynı anda 3 meslek yapan Ahenk aynı zamanda yeraltı dünyasına da giriş yapmak istemektedir. Ama karşısına bir rakip çıkar ve Ahenk’in bütün planını altüst eder.

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir`den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha..."

"Her sessizliğin ardından bir fırtına kopar"

"Bi` bakışıma ortalık alev alır..." Sezin Nevra Yıldırım. 20 yaşında, dünya çapında sergiler açan bir ressam, geleceğin başarılı bir hukukçusu ve sosyal medyanın göz bebeği. Zeki, güzel, muhteşem ve kabul edelim, girdiği her ortama belayı birazcık çeken cinsten! Londra’daki ilk uluslararası sergisinin gururuyla eve dönüp, karşısına geçtiği dizinin keyfini çıkarırken çalan o telefon, Sezin’in hayatındaki tüm renkleri tek bir saniyede birbirine karıştırdı. Hayatta onu aramayan annesinin dudaklarından dökülen tek bir cümle: "Acilen İstanbul`a, Özel Aslan Hastanesine gel." Abisini Londra`da bırakıp Türkiye’ye doğru uçarken, kendisini nelerin beklediğinden habersizdi. 20 yıllık hayatı, Özel Aslan Hastanesi`nin kapısından içeri adım attığı an tamamen hükümsüz kalacaktı. Üstelik İstanbul Havalimanı’na ayak basar basmaz çarptığı o sert, sinirli ve ukala adamın ona "Babanızın prensesi" demesi, bardağı taşıran son damlaydı. Sezin Nevra, birilerinin prensesi olmayı çoktan bırakmıştı. Şimdi, hayatının altüst olan tuvalini kendi renkleriyle yeniden boyama zamanıydı. "Bence insanları tanımadan hayatları hakkında bu şekilde yorum yapamazsınız. Şimdi çekil önümden, acelem var!"

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Lise zorba kurgusu spontone gelişicek bende tam bilmiyorum

Herkes aynı anda geceyi yaşar, ama herkesin karanlığı farklıdır La Edri

Aynı apartmanda yaşanan yasak aşk. Narsist doktor koca, kendisine aşık öğretmen. Üstelik bu iki adam, kardeş...

Liya evin ve mahallesinin prensesidir han ise mahallesine yeni dönmüş bekar bir babadır gece mahallesi bu üçlüye nasıl gelicek hepberaber görücez

Yanlış gruba giren bir kız ve gerçek ailesini bulma yolculuğu yarı texting

Düşman iki okul, kızlarla beraber biriktirilen binlerce güzel anı ve ansızın gelen aşk...

Top peşinde koşan bir çiftin ilk defa Top dışında başka tutkuları olması.

Siz:Ceren Allah belanı vermesin Türkiye ye daha ne zaman döncen 2 yıl oldu sırf eski sevgilin Burak yüzünden ülkeyi terk ettin daha ne zaman gelicen Siz: Burak da Rusya ya gitmiş kalıcı yani aynı ülkedesiniz artık o yüzden Türkiye ye dönüyorsun bana inanmıyorsan Burak ın instagrama attığı bundan sonra rusyadayım postlarına bak Siz: Gerzek herif bir ton post paylaşmış Siz: Yılışık mıdır nedir Siz:Kanka niye görüldü atıyon numaranı da amcamdan aldım değiştirmişsin bende diyom niye aradığınız hat kullanılmıyor diye söyleniyor bu telefon Siz: Kanka acil Burak ın en son attığı posta bak Rusya bayrağı atıp üstüne sevdiğim kadının değerini bilemedim ona zarar verdim oda ülkeyi terk etti Rusya ya geldi bende geldim geç geldim geç anladım değerini seni bulacağım Cerenim sensiz ben bir hiçim yazmış olum lan si&tır Ceren bu Burak sana internetten yavşamış Siz: Ceren eğer Burak ı affedersen yemin ederim seni gebertirim o yüzden çabuk Türkiye ye geliyosun

Sadece kendi hayatını yaşamaya çalışan bir kız, ama ona takıntılı olan bir mafya var

Lise hayatı bir satranç tahtasıysa, ben kesinlikle piyon değilim. Vezir olmak için de fazla üşeniyorum. Ben daha çok, oyunun ortasında canı sıkılıp taşları saklayan o kişiyim

ben kimdim ki? benim ne istediğimin ne önemi vardı değil mi? ben koca bır hiçim zaten kimi istediğimin ya da sevdiğimin ne önemi vardı değil mi şuan istemediğim sırf o beni seviyor diye bir adamla nişanlanıyordum.

Bazı insanlar geçmişlerini geride bıraktıklarını sanırlar. Ben de öyle sanmıştım. Ta ki yıllar önce kaybettiğimi düşündüğüm bir toka yeniden karşıma çıkana kadar… Bir tesadüf gibi görünen o gün, aslında hayatımın altüst olacağı günün başlangıcıydı. Geçmiş geri dönüyordu. Ve bazı yaralar hiç kapanmamıştı.

Gözlerim buğuluydu. Karanlık adeta içime işlemişti ama en küçük ışık yoktu. Kulağıma gelen hafif uğultuları; içimdeki feryatlar, çığlıklar örtüyordu. Kıyamet kopuyordu sanki, sadece içimde sadece bedenimde sadece ruhumda.. Dışarıda huzur vardı sanki. Ama ben felakete hapsedilmiş gibiydim. Dışarıda kelebekler uçuşuyor, böcekler ötüyordu. Oysa içimde yangınların çıtırtısı vardı. Alevlerin sıcaklığı beni boğuyordu sanki. Oysa dışarısı güllük gülistanlıktı. İlkbaharın kokusu vardı. Temiz hava tenime değiyordu. Ben ateşimde yanıyordum oysa. Cennetle cehennemin tam ortasında mı kalmıştım yoksa? Bir tarafım huzur, bir tarafım felaket. Bir tarafım umut, bir tarafım acı gerçekler. Bir tarafım güneş, bir tarafım fırtına. Bir tarafım sevgi, bir tarafım kan. Bir tarafım gökyüzü, bir tarafım toprak. Bir tarafım yaşam, bir tarafım ölüm. Bir tarafım cennet, diğer tarafım cehennem. Ne taraftım ben? Hangisi bendim? Çocukluğum beni yanıltıyordu. O yaralıydı. O sevilmeye, ilgiye, aileye muhtaçtı. Ben neydim ya sahi? Sevilmek benim de hakkım değil miydi? Sevilirsem çocukluğuma ihanet etmiş olur muydum? Çocukluğum beni sever miydi o zaman? Benimle gurur duyar mıydı?