​"Karanlığın ortasında kesişen yollar, ya birbirini aydınlatır ya da tamamen kül eder." ​Derin Soykan; soyadının getirdiği o asil lüksün içinde, kendi tırnaklarıyla kazıyarak Soykan Holding’in baş mimarı olmuş, zekası ve güzelliğiyle göz kamaştıran bir kadın. Hayatını kusursuz çizimler ve katı kurallar üzerine kurmuştu. Ta ki o geceye, geçmişinin takıntılı gölgesi tarafından köşeye sıkıştırılana kadar... ​Yaman Keskin; yeraltı imparatorluğunun bükülmez çeliği, kuralları kendisi yazan ve oyunun gidişatını tek bir bakışıyla belirleyen karanlık bir güç. Onun dünyasında zayıflığa yer yoktu, ta ki o loş kulübün cam locasından aşağıya, o dik duruşlu kadına bakana kadar... ​Bir barda, dumanların ve buz gibi bakışların ardında başlayan o gizemli karşılaşma, sadece birkaç saat sonra devasa bir holdingin yönetim odasında, kaçınılmaz bir ortaklık masasında son bulacaktı. ​İki farklı dünya, tek bir ortaklık ve sınırları darmadağın edecek tehlikeli bir çekim. ​Biri kuralların mimarıydı, diğeri ise o kuralları yıkıp geçecek olan fırtınanın ta kendisi. ​Yolları kesiştiğinde ya birbirlerinin kurtuluşu olacaklardı ya da her şeyi yakıp kül edecek bir yangının başlangıcı...

O Yaz Bizdik… Bazı yazlar sadece tatil değildir. Bazı yazlar bir ömür unutulmayacak anılar bırakır. Lina, yıllar sonra çocukluğunun geçtiği sahil kasabasına geri döner. Yanında en yakın arkadaşı Mina, kalbinde ise geçmişten kalan yarım hikâyeler vardır. Ama bu yaz, sadece eski sokakları ve denizi yeniden keşfetmeyecektir. Çünkü aynı kasabada, kendi dünyası ve ailesinin değerleriyle büyüyen Bora da vardır. Geçmişte kalan bir hikâye, söylenmemiş sözler ve saklanan sırlar onları yeniden aynı yola çıkaracaktır. Dostluklar sınanacak, kalpler değişecek ve bazı insanlar yıllar sonra bile kaldığı yerden devam edecektir. Çünkü bazı aşklar biter sanılır… Ama bazı yazlar hiç bitmez. O yaz bizdik.

Siz: Bence hepimiz aptalız 0538*: Çoğul eki kullandın maviş 0538*: Ben aptal değilim.

Nil Tiryal üniversite ikinci sınıf bir organizatördür. Yaklaşan spor festivali için de birtakım hazırlıklara girişip yine kendi düzeniyle ilerleyeceğini düşünmektedir ama hayat aynı fikirde değildir ve okulun popüler basketbol kaptanı ile iş birliği yapması gerekir.

Hayatı boyunca sadece ders çalışmış, tek çocuk olarak büyümüş 54 yaşındaki başarılı beyin cerrahı Hasret Hanım, geçirdiği feci bir trafik kazasından sonra gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Kendini 15 yaşındaki bir genç kızın bedeninde bulan Hasret için asıl şok aile yapısıdır: Hayatı yalnız geçmiş bu kadın, artık 5 abisi ve 2 erkek kardeşi olan, aşırı korumacı ve kalabalık bir ailenin tek kız olmuştur. ​İçinde 54 yaşındaki bir dâhinin olgun ruhunu taşıyan Hasret, bir yandan ergenlik çağındaki bu yeni bedenine ve 7 erkek kardeşin yarattığı tatlı kaosa alışmaya çalışırken, diğer yandan tıp geçmişinden gelen büyük sırrını saklamak zorundadır. ​"Bir beyin ameliyatını yönetmek, 5 abi ve 2 erkek kardeşi idare etmekten çok daha kolaydı."

Lise yıllarında dört arkadaşın kurduğu sanal dosluk ,yıllar içinde gerçek hayata karışmadan devam eder Sare ve Aras sevgili Yağız Aras`ın en yakın arkadaşı Hilye ise hep oradadır .sessizce uzaktan kimseyle aynı ekranda görünmeyen Kimse hilye ve yağızın neden hiç denk gelmediğini bilmez Takı hilye doktor olarak Mardin`e görev yapmaya gidene kadar

Aile içi şiddet

"Herkes susuyordu çünkü gerçek düzeni bozar"

Ailesini küçük yaşta kaybeden İnci şuan 23 yaşında bir seri katildir her cinayetinin ardından yeşil bir boncuk bırakır, bu sebeple lakabı "Boncuk" tur. Ajan Karan`ın görevi ise İnci`yi öldürmektir, İnci ise bu durumu öğrenince bir köstebek olarak ajanların arasına sızar. İkisinin de amacı birbirini öldürmektir ama yolunda gitmeyen bir şeyler vardır.

Peki ben bu yaşıma kadar nasıl mı bekar kaldım? Sırasıyla anlatacağım ama önce siz bana cevap verin; Sizce aşkın kaç hali var? Belirtme hali (seni seviyorum…) Yönelme hali (sena aşığım…) Bulunma hali (sende bana ait bir şey var…) Ayrılma hali (senden gidiyorum…) Ve yalın hali (sen… ah sen) hallerini anlatacağım muhteşem bir aile hikayesi sizleri bekliyor

Geçmişin gölgesi, insanı en beklemediği anda yakalar. İzmir’in hareketli sokaklarında hırsız babasının bıraktığı kötü şöhretle mücadele eden Nur, hayatında yeni bir sayfa açıp sokak muhabirliğine başlamıştır. Tek isteği, annesi Nuran’la birlikte huzurlu bir hayat sürmektir. Ta ki en yakın arkadaşı, yetim büyüyen Naz kapısını çalana kadar...Naz’ın korumacı büyükannesinden (nenesinden) binbir güçlükle koparılan o "son izin", geri dönüşü olmayan bir oyunun ilk perdesidir.

Ateş bazen yakmaz. Bazen insanı iki dünya arasında bırakır. Bir gecede alınan kararlar; bir avluda susan silahlar, yere düşmeyen kanlar ve bedeli başkalarının ödeyeceği evlilikler… Bu hikâye, aşk ile töre arasında sıkışanların, susarak hayatta kalanların ve kaderi başkaları tarafından çizilenlerin hikâyesi. Araf Ateşi, bir ölüm hikâyesi değil, yaşarken verilen en ağır cezaların romanı.

“Su kiz da kim?” “E-Efendim o yeni geldi,isterseni-“ “Kes,adi ne?” “V-Valeria”

Bu kitap, beni aldatan bir adamın hikâyesi değil. Bu kitap, ihanetin ardından yeniden nefes almaya çalışan bir kadının hikâyesi.

Bu kitab bir müəllim və bir şagirdin hekayəsindən danışılır. Əslində onlar sadəcə müəllim və şagird deyildilər, onlar elə idilər:Baş qəhrəman Fatimənin qardaşı dostu idi həmin o müəllim - Cavid 🫶🏻 Elə isə başlayaqq💗

...me with english...

Arkadaşımın benden bir yaş küçük erkek kardeşiyle ne işim olur ki? ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Siz: Demet sana bişey demem gerek Çiçek Demetim: soyle yavrum Siz: ben senin kardeşinden fena halde hoşlanıyorum Çiçek Demetim: ananı skm Siz: oha Demet sen küfür eder miydin ya Siz: LAN Siz: Demet asla küfür etmez ananı avradini Siz: kimsin lan sen Çiçek Demetim: Demet in kardeşi ;) ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Kendinden bir yaş küçük erkeğe ya da kendinden bir yaş büyük kıza aşık olan herkese ithaf edilmiştir 💔

Hayat bazen hiç beklemediğin anda beklenmediğin biçimde sana gerçek aşkı verir. Tabi ki sen bunun farkında olup güzel bir fırsata çevirirsen ne ala.... Kader mi dersiniz alın yazısı mı orasını size kalmış. Ben ne diyorum diye sorarsanız Can Özüm.. Ben Yasemin ufak bir köyde mutlu, ailesi ile büyüyen sonrasında şehre üniversite okumaya giden genç bir kız.Üniversite ortamının renkliliği,ailesinin yoğun sevgisi içinde herkesin samimi olduğunu düşünen masum bir kalp. Hayatın tam da beni iyi niyetim yüzünden kıracağını bilmeden heyecanla kayıt yaptırmaya gidişim. Her şey dün gibi... Şimdi nasıl mıyım? Gelin birlikte bakalım...

Çocukluk aşkı mı? Platonik mi? Yoksa sadece bir takıntı mı? Hayatımın her yerinde karşıma çıkan bu çocuk tesadüf olamaz ama ya öyleyse? Bu kadar tesadüf fazla değil mi?

@hayatnekadardaboş: 58 senin değildi. Notun gerçek değil, boşuna kendini üzme. @elzemakgün: Sen kimsin? Notumu nereden biliyorsun? İdil sen misin? @hayatnekadardaboş: Çok soru soruyorsun. Bizim hikayemiz, yanlış bir sınav kağıdının, yanlış bir sorusuna atılmış bir çizikle başladı. Kuralların net olduğu bir dünyada, tamamen sınırların dışına taşmış bir avuç gençtik. Herkes bizi ait olduğumuz kalıplara sokmaya çalışırken, biz kendi doğrumuzu aramaktan hiç vazgeçmedik. Oysa bilmediğimiz bir şey vardı: Hayat, bizim için çoktan bambaşka bir senaryo hazırlamıştı. Yanlış yere yazılmış isimler, yanlış adrese teslim edilmiş mektuplar ve asla yan yana gelmemesi gereken yollar... "Çünkü bazen en güzel şiirler, en yanlış duvarlara yazılır."

Gerçek aile kurgusu sizlerle. Diğer hikayelerimede göz atmanızı tavsiye ederim. Hepsi gerçek ailem kurgusudur. ... Hikayemizin ana karakteri Deniz ve haberi olmadığı üçüz kardeşi, bes abisi ve bir küçük kardeşi. Kalp destek cihazı ile yaşayan Deniz gerçekleri öğrenince ne olucak?

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

13 yaşındaki Zeynep, 15 yaşındaki Melike ve 17 yaşındaki Gamze... Üç kardeş, aileleriyle aynı evde yaşamalarına rağmen birbirlerinden bile sakladıkları sırlarla doludur. Ailelerine hiçbir şey anlatmadan kendi sorunlarını çözmeye çalışırlar. Her gün yeni bir yalan söylemek zorunda kalırken, sırları giderek büyür. Kardeşlik bağları onları ayakta tutsa da, saklanan gerçekler bir gün ortaya çıkacak mıdır? Dostluk, kardeşlik, güven ve büyümenin zorluklarını anlatan bu gençlik romanı, bazen en ağır yükün söylenemeyen sözler olduğunu gösteriyor.

Enemies to lovers