her şey olağan akışında ilerliyordu Beyza için ta ki o güne kadar...

Baz? ?ark?lar unutulmaz.

Baz? insanlar da.

Lara m�zi?in hayat?ndaki en �nemli ?eylerden biri oldu?unu biliyordu. Ama kendi bestelerini payla?acak kadar cesur de?ildi.

Ta ki hi� beklemedi?i bir anda, be? ki?ilik bir m�zik e?itimi i�in se�ilene kadar.

�stelik se�ildi?i ki?ilerden biri, iki ayd?r nedenini bile bilmeden ondan uzak duran Koral'd?.

?imdi farkl? bir �lkede, ayn? m�zi?in i�inde olmak zorundalar.

Belki bu yolculuk onlara yeni ?ark?lar �?retecek.

Belki de yar?m b?rakt?klar? baz? ?eyleri tamamlayacak.

Duru�nun 17 y?l boyunca zor ge�en hayat?n?n ard?ndan asl?nda do?ru bir yerde evde olmad???n? �?renir bunun ard?ndan yeni ailesine ?ans verir.Acaba Duru yeni ailesiyle anla?abilicek mi?

K?z?m?z Las Vegas`?n basit bir kafesinde �al???yorken yapt??? bir hata y�z�nden mafya toplulu?una bir hizmetk�r olarak al?n?yor (tabi zorla) ama k?z?m?z?n duyduklar? hi� hayra alamet de?il ve bu duyduklar?n? kullanabilir.

Kabusumsu bir hayatta yaşayan ve YKS çağında olan bir kızın ve ona yks koçluğu yapan eski arkadaşı.

Bazı aşklar yanlış zamanda başlamazdı. Yanlış insanların kalbinde de doğmazdı. Sadece yanlış bir yerde filizlenirdi. Onların arasında aşılması imkânsız görünen uçurumlar yoktu. Bir kara tahta, birkaç sıra ve toplumun çoktan çizdiği keskin bir sınır vardı. Biri o sınırın önünde duruyordu. Diğeri hemen karşısında. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki sıradan bakışlar birkaç saniye fazla sürmeye, sessizlikler sözcüklerden daha çok şey anlatmaya başlayana kadar. Yaklaşmaları yanlıştı. Uzak durmalarıysa her geçen gün biraz daha imkânsız. Çünkü o sınıfta öğretilmeyen tek bir ders vardı: İnsan, kalbine nerede durması gerektiğini öğretemezdi. Birinin elinde tebeşir vardı. Diğerinin önünde henüz yazılmamış bir hayat. Ve aralarında yalnızca bir tebeşir mesafesi... Ama bazen en kısa mesafeler, aşılması en ağır bedelleri isterdi. Çünkü bu hikâyede mesele birbirlerini sevip sevmeyecekleri değildi. Mesele, birbirlerini sevdiklerinde kaç kişinin hayatını kıracaklarıydı.

Bazı aşklar başlar başlamaz günahla yoğrulur

sadece ikizimin yar??aca?? bir motor yar???na kat?laca??m en fazla ne olabilir ki?

A?ka inanmayan, erkeklerden uzak duran a?ktan ka�an gen� bir k?z; her g�n i?e gidip gelirken otob�ste tan?mad??? bir �ocukla s�rekli g�z g�ze gelmeye ba?lar. Ba?lang?�ta bunu �nemsemez. Fakat zaman ge�tik�e bak??lar al??kanl??a, al??kanl?k meraka, merak ise sessiz bir a?ka d�n�?�r. ?kisi de birbirini tan?r ama hi� konu?amaz. Belirsizlik, zamanla gen� k?z?n en b�y�k s?nav? olur.

`Tohum sab?rla beklerse kayalar? a??p filizlenir. ?nsan tevekk�l ederse en olmazlar oluverir.`

Bir mahalle hikayesi.

"Yapamadım ulan, yapamadım! Denemedim mi sanıyorsun! Uzak durmaya çalıştım, yolumu çizmek istedim ama yapamadım. Düşmanımın kızına aşık olmayı engelleyemedim! Uzaklaşmak istedikçe daha çok yandım, öyle bir yandım ki küllerimi bu Karadeniz`e savursalar sönmem! Ne yapacaksan yap, vur kır döv ama ben kız kardeşini seviyorum! Barış mı bitti? Sikimde değil bitsin ama seviyorum amına koyayım ötesi var mı?" dedi karşısındaki adama. Sonunda, dedi içinden. Sonundan yüreği hafiflemişti, aşıktı o kadına. Kör kütük aşıktı, bunu nereye kadar saklayacaktı? Zaten saklamak da ona yakışmazdı, abi dayağı da yemiş olabilirdi ama asla umurunda değildi. Bu saatten sonra ne olacaksa olsundu.

Nerden bilebilirdim ki arkadaşıma yazacakken bir mafyaya yazacağımı 🌸🫶🏻🤍🥰💕🤩🫠💗🩷💞🎀💝💓💗 Cringee olabilirler birazcık🤏🏻bdjjdjdj

Ateş bazen yakmaz. Bazen insanı iki dünya arasında bırakır. Bir gecede alınan kararlar; bir avluda susan silahlar, yere düşmeyen kanlar ve bedeli başkalarının ödeyeceği evlilikler… Bu hikâye, aşk ile töre arasında sıkışanların, susarak hayatta kalanların ve kaderi başkaları tarafından çizilenlerin hikâyesi. Araf Ateşi, bir ölüm hikâyesi değil, yaşarken verilen en ağır cezaların romanı.

0535*******:Merhaba Siz: Siz kimsiniz? 🧸 🧸 🧸 Kız kardeş, ablasına aşık olan kişiye ablasının numarasını verirse ne olur...

Yeni bir okula ba?laman?n en k�t� yan?, kimseyi tan?mamak de?ildi.

En k�t� yan?, herkesin birbirini zaten tan?yor olmas?yd?.

Koridorun ortas?nda �antam?n ask?s?n? d�zeltirken etraf?mdan ge�en insanlara bak?yordum. Birbirlerine sar?lanlar, daha ilk dakikadan dedikodu yapmaya ba?layanlar, s?n?flar?n? bulmaya �al??anlar...

Ben ise elimdeki k�??da bak?p ���nc� kez ayn? s?n?f? ar?yordum.

10-B.

Koridorun sonundaki kap?ya bakt?m.

Tam o s?rada garip bir ?ey oldu.

?�eride, pencerenin yan?nda duran bir �ocuk dikkatimi �ekti.

Sadece bir saniyeli?ine.

Koyu sar?ya �alan, hafif dalgal? sa�lar? vard?. �zerinde siyah bir ti?�rt vard?. Ba??n? �evirip d??ar? bakt???nda g�z g�ze geldik.

Ve ben oldu?um yerde kald?m.

��nk� onu tan?yordum.

Ama hayat?mda hi� g�rmemi?tim.

Onu nereden tan?d???m? hat?rlamaya �al???rken mideme garip bir a?r? girdi.

Sonra akl?ma geldi.

R�yalar?m.

Ayn? �ocuk.

Y?llard?r.

Bazen bir otob�s dura??nda.

Bazen kalabal?k bir okul bah�esinde.

Bazen de hi�bir ?ey yapmadan, birka� metre uza??mda dururken.

Hi� konu?mam??t?.

Hi�bir r�yamda y�z�n� tam olarak se�ememi?tim.

Ta ki ?imdiye kadar.

�ocuk birka� saniye daha bana bakt?.

Sonra ka?lar?n? hafif�e �att?.

Sanki...

O da beni tan?yormu? gibi.

bakinn

“Ama şunu sakın unutma Karan: o duvak sadece yüzümü el alemden saklamaya yarayacak, seninle aramızdaki uçurumun köprüsü olmayacak!” “Aramızdaki uçurum bir köprüyle geçilmez zaten ama bir gün seninle bu uçurumu, el ele aşağı düşerek kapatacağız.” * * * Hazal için hayat, sığındığı o sessiz limanda kendi halinde akıp giderken bir gecede, tek bir fırtınayla darmadağın oldu. İkizi Hayat’ın vefatıyla kucağına bırakılan emanet, sadece minicik bir bebek değil; kaçmaya çalıştığı o karanlık ve acımasız töre kanunlarının ta kendisiydi. Mardin’in o koca, kasvetli Özkaya konağına adım attığında karşısında sadece düşmanları değil, beş yıl önce kalbine gömdüğü o yeşil gözleri buldu: Karan Özkaya. Geçmişin hesapsız yaraları, konaktaki entrikalar ve kapıda bekleyen tehlikeler zincirine karşı, birbirlerini tanıyan ama yabancı olan Hazal ve Karan tek bir amaç için bir araya geldi: Korunmasız bir bebeği canları pahasına korumak. Biri geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir aşiret ağası, diğeri ise bir gecede anne olmak zorunda kalan yaralı bir kadın...

Varlık, Değişim, Döngü, Aidiyet, Zaman… “İçinizdeki vicdanı uyandırın ve korkuyu kutsal ateşinizle yakın. Varlığınızı ortaya koyun, değişimi kabullenin, ait olduğunuz yeri bulun, zaman da ileriye gidin ve döngüyü tekrar edin.” Serinin birinci kitabıdır.

Sen, ka�an bir �rkek ceyl�ns?n da?da,

Ben, pe?ine d�?m�? bir canavar?m!

?stersen d�nyay? �a??r imdada;

Sen vars?n d�nyada, bir de ben var?m!

Ger�ekten tek yapmak istedi?im ?ey fizik �devini yapmakt?... Ne ara birinin ki?isel haklar?n? ihlal ettim, hi�bir fikrim yok!

Ben masumum hakim bey...

Mira 16 yaşında yetimhanede çeşitli zorluklar yaşıyan kendi halinde bir kızdır. Klasik gerçek ailem ve abilerim hikayesidir.😊😊

ilk kitab?m be?enmezsem ve okunmazsa silerim

Kaç kere yaptı aynı şeyi yine de affettim, hata dedi. Bir daha yaparsam şerefsizim dedi, Seni seviyorum dedi... Her şeye rağmen affettim, güvendim sonra bir döndüm arkamı yine aynı... ama bir daha asla affetmem onu...

Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatının her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkıp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi?

**Bazı insanlar kalplerini başkasına vermekten değil, bir kez daha kaybetmekten korkar.** Ben de onlardan biriydim. Hayat, bana bazı şeyleri yaşıtlarımdan çok daha önce öğretmişti. Güvenmenin bedelini, vedaların sessizliğini ve insanın en çok değer verdiği şeyleri bir gün kaybedebileceğini… Bu yüzden kalbimi kendime emanet etmiştim. Kimseye ait olmayan, kimsenin dokunmasına izin vermediğim bir kalp… Ta ki karşıma, bütün kurallarımı sessizce bozan biri çıkana kadar. Onun gelişi bir mucize gibi değildi. Daha çok, yıllardır kapalı duran bir kapının hiç fark ettirmeden aralanması gibiydi. İlk kez birinin yanında kaçmak istemediğimi fark ettiğimde korktum. Çünkü sevmek, benim için yalnızca birine bağlanmak değildi. Sevmek; yeniden kaybetme ihtimalini de göze almaktı. Şimdi önümde iki yol vardı: Kalbimi yıllardır olduğu gibi kendime emanet edip güvenli bir yalnızlığa dönmek… Ya da ilk kez, kalbimin bir başkasına açılmasına izin vermek. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı, sevdiği kişiyle değil; **kendisini sevmekten alıkoyan geçmişiyle** olur.