Yıllardır ailesinin intikamını almak için planlar yapan bir adam, bir gün intikamını almak için ilk adımını atar. Bu intikam yolunda onun gibi ailesinin intikamını almak isteyen ailem dediği arkadaşları ona destek verir ve ona yardım eder. İntikam oyununu başlatan adam, hayat enerjisi fazla olan, onun tam zıttı olan bir kadın ile karşılaşır. Bu kadın ile ilk karşılaşması olmayacağını bilmiyordur.

Yeni okul ve zorbalar

Anastasiya Vladislava Mikhaylovna Petrova`nın hayatı onun hakkında bilgi sahibi değildi öz babası ve beş öz abisi.... Yılmaz ailesi, yıllardır gücün ve sözün tek sahibi olan bir soyadını taşır. Ama o soyadında eksik olan tek bir şey vardır: bir kız torun. Ta ki o geceye kadar… Ailenin gelini olan Rus kadın, herkesin gözünde bir yabancıdır. Kimine göre masum, kimine göre sırlarla dolu bir kadın… Ve bir sabah, çocukları annelerinin hareketsiz bedenini gördüğünde, sadece bir anne değil, bir sır da toprağa gömülür. Oysa kimsenin bilmediği bir gerçek vardır: Kadın iki aylık hamiledir. Ve Yılmaz ailesinin ilk kız torunu dünyaya gelmek üzeredir. Dede, yıllar önce mirasının tamamını doğacak kız toruna bırakacağını açıklamıştır. Bu karar, aile içinde sessiz bir savaş başlatır. Güç, para ve soy meselesi artık masum değildir. Kız çocuk Rusya’da dünyaya gelir. Annesinin geçmişi karanlıktır. Bir aşk, bir ihanet ve yarım kalmış bir hikâye… Ve sonra bir cinayet. Genç kız akıl sağlığını kaybetmediği halde, susturulmak için akıl hastanesine kapatılır. Gerçekler, ilaçların arkasına gizlenir. Fakat orada biriyle tanışır. Dmitri. O, kızın deliliğini değil, suskunluğunu görür. Ve ikisi birlikte Yılmaz ailesinin yıllardır sakladığı gerçeğin izini sürmeye başlar. Çünkü bazı miraslar para değildir. Bazı soyadları kanla yazılır. Ve bazı anneler… Ölmez. #gercek ailem #abilerim #cinayet # suç #gizem

"Bu kafeste kaybetmek ya da kazanmak diye bir şey yok." Turan, purosundan çektiği zehirli nefesi dudaklarının arasından ağır ağır salarken sesi keskin ve toktu. Duman, rahatsız edici sarı ve sönük ışığının altında kıvrılıp dağıldı. "Bu kafeste.." Diye devam etti sonra. "Yalnızca hayatta kalanlar ve ölenler var." İzan başını istemsizce sağa çevirdi. Bahsi geçen kafes olduğu yerde duruyordu. Demir telleri zamanla kararmış, darbelerden olsa gerek eğilmiş, yer yer paslanmıştı ama asıl izler soğuk mermer zemindeydi. Silinmişti, temizlenmişti ama tamamen yok olmamıştı. Bir anlığına düşündü. Kaç adam bu tellerin içinde yere düşmüştü? Kaçı kalkamamıştı? Kaçının adı bile anılmamış, sadece bahis kağıtlarında bir sayı olarak kalmıştı? Birkaç züppenin cebine para girecek diye kaç hayat burada yarım bırakılmıştı? Hayatta kalanlar ve ölenler. İzan yutkundu. Burada kazanmak, galip gelmek değildi. Burada kazanmak, alkış almak değildi. Burada kazanmak bir sonraki nefesi alabilmekti. 🔗🔗🔗 ❗️Olaylar tamamen hayal ürünüdür. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. Geçen kişi ve kurumların gerçekle bir alakası yoktur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ***TÜM HAKLARI BANA AİTTİR.

Hukuk öğrencisi olan Beliz zamanla ikizinin arkadaşına aşık olması …

Melis, yedi yıl önce ailesinden çalınan hayatı geri almak için geri döndü. Tek bir amacı vardı: Onu mahveden Araslı ailesinin içine sızmak ve her şeyi içeriden yakmak. Planı kusursuzdu, adımları hesaplıydı. Ta ki o malikanenin varisi Arda Araslı ile göz göze gelene kadar. Arda, Melis`in karanlık dünyasındaki tek aydınlıktı. Melis ise Arda’nın cennetini yerle bir edecek olan fırtına.

Duman, okulun sistemine girip devamsızlıkları ve notları değiştirirken kimsenin radarına takılmadığını düşünür. Ta ki okuldan bir kız onu tehdit etmek için gizli numaradan mesaj atana kadar.

Seviyorum ulan çok seviyorum ama olmaz abime yapamam bunu

Yavuz: Hayırlı sahurlar

Yatılı lisedeki guzel gunler

Aşkınızın üzerinden yıllar geçse, yıllar yeniden doğacak bir aşkı körükler mi yoksa engel mi olur? Kalbin beni affeder mi, yoksa sonum mu olur? O gözlerin bir daha bana öyle bakar mı, yoksa bir başkasının baharı mı olur? Elindeki hançer beni öldürür mü, yoksa yaşamıma panzehir mi olur? ...

Bu evren TBD evreninin olaylarıyla uyuşmaz! Bu evrendeki olaylar bambaşka. Dark roman bir İsFad okuyacağız. (Kapak yakında değişecektir)

“Çevresindeki insanlara fazla güvenen ELİSA AKAR hayatında ilk kez yanılmıştı ve artık hayatı boyunca güvene bile şüphe ile bakmaya başlar..”

“Sence mucizeler başka insanlar için mi var?” O soruyu sorarken gözlerinde öyle bir umut vardı ki… insan inanmak zorunda kalıyordu. Ben ise hep mucizelerin kapımı çalmadığını düşünürdüm. Hep bir başkasının hikayesine yazılırdı o güzel sonlar, o imkansızın mümkün oluşu. Ama o an… O an kalbim ilk kez kendine ihanet etti. Çünkü gözlerindeki ışık, yıllardır karanlıkta bıraktığım bir yeri aydınlattı. İncinmekten yorulmuş yanım geri çekilmek istedi, ama içimdeki o küçük, inatçı umut fısıldadı: “Ya bu kez farklıysa?” Belki mucizeler sandığım kadar uzak değildi… Belki de ben, onlara inanmamakla kendimi koruduğumu sanıyordum. Oysa umut, insanın kalbine sessizce düşen bir ışıktır; önce ısıtır, sonra yakar. Ve ben o an, yıllardır karanlıkta sakladığım yerin aydınlanışını izlerken şunu fark ettim: Bazı mucizeler gerçekleşmek için değil, kalbin hala atabildiğini hatırlatmak için çıkar karşına.

Bazı insanlar hayatınıza fırtına gibi girmez. Sessizce yaklaşır. Bir kıyı çizgisi kadar ince bir mesafede durur. İkisi de sınırlarını iyi tanıyor. Ama kalp, çizgileri pek umursamıyor. Hayat bazen insanı tam kıyı çizgisine getirir. Ya geri dönersin... Ya da bir adım atarsın. Deniz her gün kıyıya dokunur. Fakat hiçbir zaman tamamen onun olmaz. Peki ya biri gelip arada ki görünmez çizgiyi geçmeye cesaret ederse?

Baybars: Ben Yekta Baybars Arslan. Siyah kadar yalnız mavi kadar sonsuz bir insanım ama o, o beni yalnızlığım ve sonsuzluğumdan çekip çıkardı hem de tek bir bakışı ile. Elzem: Ben Maysa Elzem Özer. Bana göre mavi bir renkten daha fazlası bence, sonu olmayan bir gökyüzü, umut dolu bir deniz. Aynı onun gözleri gibi.

Abimin mezuniyet balosunda tanıştığım abimin arkadaşına aşık olmusumdur

Aramızda çizilmiş görünmez bir hat vardı. Geçmemem gereken, dokunmamam gereken bir sınır. Fakat kalbim o çizgiyi çoktan aştı. Ve sınırın ötesinde… sen vardın. Evettt eğlenceli, bol bol aşklı, dramlı yaz kurgusuna hoşgeldinizzz. Gel gel gir içeri bir bak sonra çıkarsın geri çıkabilirsen tabii

Ortaokulda 6. sınıfta çocuk yaşta Liva Nur`un ansızın kapısını sevda çalar ve bu sevda ile ne yapacağını bilmeyen Liva Nur sevdanın ne olduğunu anlamaya çalışır. Sonunda anlasa da hiçbir şey yapamaz , kim bilir belki şimdi yaşayacakları yıllar sonra onun işine yarayabilir.

Şehir geceleri başka bir yüzünü gösteriyor; görünmeyen güçler, gençlerin hayatını oyun olarak oynuyor. Lina, ailesini kaybettikten sonra intikam yemini etmiş, arenalarda maskesinin ardında hem hayatta kalmaya hem de suçluları avlamaya çalışıyor. Ama karşısına çıkan Raven, hem ölümcül bir rakip hem de kalbini hızla çalan yasak bir çekim kaynağıdır. Aşk ve intikam arasındaki ince çizgide, Lina’nın her adımı ölümle hayat arasında bir oyuna dönüşüyor.. Peki ya sizler arenaya girmeye ve onu öğrenmeye hazır mısınız?

Güneş gökyüzünü sımsıcak ederdi , Rüzgar ise tüm şiddetiyle Güneşe inat eserdi. Tehlikeli bir fırtına çıkabilir, yaz kışa dönüşebilirdi ama bu bizi etkilemez , bizi değiştiremezdi. Güneş Rüzgarı bilimsel anlamda tehlikeli olabilirdi ama aramızdaki tehlike o ve benim sözlerimden ibaretti. Bana "Kararsız Kalp" diye sesleniyordu. Kararsızlıklarımın arasında seçenekleri bir yaz rüzgarı gibi dağıttığını bilmiyordu. Yaz aşkları gerçek miydi? Tek mevsimlik bir "aşk"a gerçek aşk denebilir miydi? © Tüm hakları saklıdır

⚠️ GERÇEK HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR⚠️ Gereksiz ve yanlış bir ilişkiye bağlanmak... Hemde fazlasıyla bağlanmak... Gerçekten aptalca Ama asıl önemli olan, Avcunun içinden pırlantaya benzer bir taş kayarsa endişelenme... çünkü o taş yerine sana hakettiğinden fazla pırlanta verilebilir.

Yapılan hata ve mahvolan tek bir hayat. Diğer herkes mutluyken mutsuz olan tek bir kişi. Hilal`in hayatı mahvolmuştu. Kime soracaktı hesap onu bırakıp giden anne baba bildiği kişilere mi yoksa öz anne babasına mı? Ya da hesap sormaktan vaz mı geçecekti.

Bazı insanlar hayatımıza iz bırakmaz. Yara bırakır. Nalan, sevmenin sabretmek olduğunu öğrendi. Rüzgar ise kaybetmenin ne demek olduğunu çok geç anladı. Birbirlerine dokundukları ilk gün, bir gün birbirlerine yabancı olacaklarını bilmiyorlardı. Söylenmeyen sözler, yarım kalan cümleler, gurura yenilen bir aşk… Rüzgar’ın pişmanlığı artık bir özür değildi. Nalan’ın gözyaşları artık bir sitem değildi. Çünkü bazı kırılmalar tamir edilmez, sadece kabuk tutar gibi yapar. Ve en acısı şuydu: Bir zamanlar “yuva” dediğin kalp, bir gün sığamadığın bir enkaza dönüşür. Bu bir ayrılık hikâyesi değil. Bu, geçmeyen bir yaranın insanı nasıl susturduğunun hikâyesi. Çünkü bazı yaralar kanamaz… Ama her gün biraz daha öldürür.

Klasik bir gerçek ailem kurgusu