Bazı evlerde sesler duvarlara çarpar. Bizimkinde sessizlik yerleşikti. Eşyalar bile alışmıştı susmaya. Pencerenin önünde duran sandalye hep aynı yere bakardı. Kim oturursa otursun, gözleri dışarıya düşerdi. Beklemek, evin içinde dolaşan görünmez bir alışkanlıktı. Ben küçükken, gidenlerin arkasından bakılmaz sanırdım. Büyüyünce anladım: Bakılırdı. Sadece bunu yaparken insan kendini gizlerdi. Bazı insanlar vardır, hayatına girmezler ama yerleşirler. Ne zaman geldiklerini hatırlamazsın. Gittiklerinde de eksildiklerini kabul edemezsin. O, böyleydi. Kapı açıldığında evin havası değişirdi. Bir sandalye çekilir, bir bardak daha konurdu masaya. Kimse “hoş geldin” demezdi. Çünkü zaten hep buradaydı. Ben o günlerde adımı severdim. Aden. Kısa, sessiz, fazla soru sormayan bir isim. İnsan bazı şeyleri anlamak için büyümez. Sadece susmayı öğrenir.

nasıl toparlamam gerek bilmiyorum

Hırkan Bende Kaldı Yazel. Hırkan Bende Kaldı Sarp.