Büyü kullana bilenlerin bulunduğu bir okul mu? okurkan eğlenmek için başka ne isteye bilirsin ki?

AYRI HAYATLARDAN 4 KIZ AYNI KADERE SAHİPTİ...

Bir melek ve bir iblis... Birbirlerinden nefret etmeleri gerekirken kader onları aynı yola sürükledi. Geçmişlerinde saklanan sırlar, cevabı olmayan kayıplar ve yaklaşan bir felaket... Peki ya gerçekler sandıkları her şeyi yıkacaksa? Çünkü bazı düşüşler cennetten başlar. 🔞 Gerçek dinlerle hiçbir bağlantısı yoktur.

KİTABIM TAMAMLANDI BÖLÜMLER YAYINLANACAK INSTAGRAM:bookskitaplarevrenii TEK KİTAP FANTASTİK

​KADİM TANRIÇALAR SERİSİ I : TANRIÇANIN MİRASI ​ Valerius Sarayı’nda her soylu kız, on sekiz yaşına bastığında hayatını ona adayacak bir koruyucu melek seçer. Asteria Valerius için bu seçim bir zorunluluk değil, yalanlarla örülü bir düzeni yıkmanın ilk adımıdır. ​Kralın ilk kızı ve meşru veliahtı olarak doğan Asteria, kardeşi Selith’in hırslı entrikalarına ve saraydaki tüm dışlanmışlıklara rağmen, krallığın dizginlerini elinde tutan sarsılmaz bir iradeye sahiptir. Saray duvarları krallığı sarsan isyanların ateşiyle titrerken, Asteria kardeşinin taht hırsına ve kendi koruyucu meleğinin ihanetine karşı tek başına durur. ​Sarayın dışında ise tek bir gerçek güç yükselir: Valerius ordusunun en kudretli ve korkusuz komutanı Aster Nightmare. Aster’in emrindeki sarsılmaz ordu, isyanın gürültüsü içinde tahtın gerçek sahibini korumak için saf tutarken; Asteria, rüyalarına sızan o kadim yankının ne anlama geldiğini anlamaya başlar. ​Kimsenin konuşmaya cesaret edemediği, gökyüzünün bile sakladığı o "büyük sır" yavaş yavaş gün yüzüne çıkar. Asteria, damarlarında taşıdığı gücün kökeninin beklediğinden çok daha eski olduğunu henüz tam olarak kavrayamamıştır; ancak çok yakında tüm krallık ile birlikte bu gerçeği öğrenecektir. ​Sarayın kuralları yıkılırken, melekler yeminlerinden vazgeçerken; Asteria Valerius, ordusunun başında krallığı yeniden inşa etmeye hazırdır. Peki ya kendi kanında taşıdığı o dehşet verici mirasla yüzleştiğinde, tahtın asıl sahibi olarak tüm bu yalanların üzerini tamamen karalayabilecek midir?

Elora vane morhenna kırallığında yaşayan bir prensestir sahip olduğu güç yüzünden onu yakalamaya çalışanlardan kaçarken kıralla evlenmek zorunda kalır

Ateşin hüküm sürdüğü Aetherion Krallığı, suyun derin zekâsıyla şekillenen Lumeria Krallığı, toprağın sarsılmaz gücünü taşıyan Terralys Krallığı ve rüzgârın özgürlüğünü temsil eden Aerthys Krallığı… Bir zamanlar denge içinde var olan bu dört kadim krallık, Kayıp Taç’ın ortadan kaybolmasıyla kaosa sürüklenir. Çünkü bu taç, yalnızca bir efsane değil; elementler arasındaki düzeni kontrol eden kadim bir güçtür. Onu bulan, tüm dünyayı yönetebilecektir. Geçmişi sırlarla dolu Aria Sylvarion, soğukkanlı ve tehlikeli bir savaşçı olan Lucian Dravorn ve gölgeler arasında kimliği belirsiz bir yabancı, Edward, kendilerini bu büyük savaşın tam ortasında bulurlar. Krallıklar arasındaki gerilim giderek artarken, ihanetler ortaya çıkar, ittifaklar çözülür ve hiçbir şey göründüğü gibi kalmaz. Kayıp Taç’a yaklaşan herkes, aslında kendi kaderine biraz daha yaklaşmaktadır. Çünkü bu dünyada güç sadece yönetmez… aynı zamanda yok eder. Ve tek bir soru her şeyi belirler: Kayıp Taç gerçekten kimin eline geçecek?

Bir kitabın içine girmek mümkün müdür? Belki bu Ayberk ve Maribel’in hikayesi olmasaydı hayır derdim.

İki dünya arasında

Ben ailemle birlikte çiftlik evinde yaşıyoruz ,ama devler saldırınca ne yapabilirdim ki ben mısra ve beni devlerin kuralına sundular ne olacak şimdi….

Ahsen Celali, yıllar sonra İstanbul`a döndüğünde çocukluğundan kalan anılarının sandığı kadar eksiksiz olmadığını fark eder. Görkemli bir aileye mensup olmasına rağmen, kendisini bekleyen miras yalnızca servet değil; yüzyıllardır gizlice varlığını sürdüren kadim bir cadı meclisidir. İstanbul`un yüksek sosyetesinin görünmeyen yüzünde, köklü aileler arasında kurulan hassas dengeler bozulurken Ahsen hem geçmişinin sırlarını hem de kendi kimliğini keşfetmek zorunda kalır. Çocukluk arkadaşı Sarp Yavuz ile yollarının yeniden kesişmesi, yıllar önce unutturulmuş gerçekleri gün yüzüne çıkarırken, güç mücadeleleri, aile içi hesaplaşmalar ve kadim ritüeller giderek daha büyük bir fırtınanın habercisi olur. Modern İstanbul`u gotik atmosferle buluşturan Fırtınalı Gece; özgün bir cadılık sistemi, yerli folklordan beslenen mitolojisi ve karakter odaklı anlatımıyla, aile bağları, aidiyet, güç ve seçimler üzerine kurulu modern fantastik bir romandır. Her sır, yeni bir kapıyı aralarken, bildiğini sandığı şehrin görünmeyen yüzüyle tanışacaksınız. Alıntılar: “Bu evde bilinmesi gereken en önemli şey de buydu: Günlük güneşlik geçen gündüzlerin geceleri fırtınalı olur.” *** "Dönmeme sevinmedin mi?" "Gitmene üzüldüm."

Yüzyıllar önce yedi büyük büyücü, dünyayı yok edebilecek yedi efsanevi yaratığı durdurmak için onları büyülü mühürlerin içine hapsetmiştir. Bu mühürler nesiller boyunca gizli muhafızlar tarafından korunmuştur. Ancak bir gece gökyüzü kıpkırmızı olur. Aynı anda yedi mühürden ilki kırılır. İlk mühür kırılınca ilk ruh serbest kalır. Ardından depremler, fırtınalar ve hastalıklar baş göstermeye başlar. Kehanete göre yedi mühür tamamen kırılırsa dünya geri döndürülemez bir karanlığa sürüklenecektir. Tam bu sırada sıradan bir genç olan ana karakter, kolunda daha önce hiç olmayan parlayan bir sembol fark eder. Bu sembol, onun Son Mühür Muhafızı olduğunu gösterir.

"Benim rahatsız olduğum insan, rüyalarda yaşayamaz." Elira, dört yıldır her gece aynı melankolik ormanda, yüzünü hiç göremediği bir adamdan kaçıyordu. Bu döngünün zihnini tüketen bir kabus olduğunu sanıyordu; ta ki o geceye kadar. İlk kez o adamın sis çökmüş gri gözleriyle net bir şekilde karşılaştı ve ilk kez onun sesini duydu: "Çünkü sen hâlâ hatırlamıyorsun." Uyanmak bir kaçış değildi. Çünkü o gözler, artık sadece rüyalarında değil, gerçek hayatın ıslak kaldırımlarında da onu izliyordu. Sislerin ardındaki gerçeği keşfetmeye hazır mısınız?

Yedi kişi. Tek bir okul. Ve cevabını kimsenin bilmediği bir çağrı... Orion Anadolu Lisesi`nde her şey sıradan görünüyordu. Dersler, arkadaşlıklar, şakalar ve sıradan geçen günler... Ta ki bir gece, gökyüzünde beliren işaret her şeyi değiştirene kadar. Kimse bunun neden başladığını bilmiyordu. Kimse neden onların seçildiğini de... Bazen en büyük sırlar, gözümüzün önündedir. Ve bazen bir eşiği geçmek için tek yapmanız gereken... çağrıyı duymaktır. Her hikâye bir adımla başlar. Bazıları ise bir eşikle.

Bazen birinin kalbini kırmak, sanılanın aksine çok büyük sonuçlar doğurabilir. O kadar büyük sonuçlar doğurabilir ki tüm dünyanın düzeni baştan yazılabilir. Bizim de kaderimiz baştan yazılmıştı. Hepimiz belirli bir rolle ve duygularla doğuyor, aksinin dışına çıktığımızda başımıza ne geleceğini düşünmekten bile korkuyorduk. Yüz yıllardır devam eden bu sistemi nasıl değiştirecektik? "Acı çekiyorum, gururum zedeleniyor. Sanki eklemlerimde birer ip parçası varmışsacına kontrol ediliyordum biri tarafından. Derhal bir şeyler yapmalıyım. Ama bunu tek başıma yapamam."

Yüzyıllar önce tüm büyülü ırklar tek bir krallık altında yaşıyordu. Ancak Karanlık Kral Mordrath, dünyayı ele geçirmek isteyince elfler onu mühürledi. Mührün anahtarı ise doğan bir elf bebeğe emanet edildi. Karanlık güçler bebeği öldürmek isteyince ailesi onu insanların dünyasına kaçırdı. Aradan 17 yıl geçti. Genç elf, kendisinin aslında Sylvaris`in kayıp prensi/prensesi olduğunu öğrenir ve elf ormanlarına çağrılır. Fakat Mordrath`ın hizmetkârları da onun peşindedir. Kahraman ilk kez ejderhaları görür ve mührün çatlamaya başladığını öğrenir.

Evrenin her köşesinde aynı anda var olan, içine girenin bir daha asla terk edemediği devasa bir hapishane ya da kutsal bir sığınak olan gezegen...Trynox. Bugünlerde bu gezegen, element krallıklarının ve tanrıların hüküm sürdüğü, barışın az çok pamuk ipliğine bağlı olduğu bir diyar haline gelmişti. Ancak bu huzur dolu yüzeyin altında, sadece birkaç kişinin bildiği karanlık bir sır yatıyordu. Çok eskiden Trynox, uçan arabaların gökyüzünü yardığı, teknolojinin ve büyücülerin el ele verdiği gelişmiş bir medeniyetti. Ejder Tanrısı’nın kurduğu bu denge, o kişinin gazabıyla sadece iki günde yok oldu ve Trynox yeniden şekillendirildi. Aradan binlerce yıl geçti ve bu evrene ait olmayan biri gözlerini bu gezegende açtı

Çifte Düzen & Karşıtlıkların Ortasında & Silinerek Yaşamak Aynı şehirde yaşıyorlar. Aynı sokaklardan geçiyorlar. Ama iki farklı taraftalar. Bu dünyada insanlar saç renkleriyle ayrılır; siyahlar ve beyazlar. Bu bir tercih değil, bir kimliktir. Ve kimliğin varsa düşmanın da vardır. Güçler gerçek, bedeller ağır, tarafsız kalmak ise neredeyse imkânsızdır. Yanlış zamanda yapılan tek bir hata, iki grubu da geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Saklanan kimlikler açığa çıkmak üzeredir. Kullanılan her güç, bir şeyleri geri alınamaz şekilde yok eder. Hafıza, bağ, şüphe... "Bedenim bu yolda kalırsa, gücüm beni yarı yolda bırakırsa, hatırladığım son şey adım değil de sen olursan; yine de kendimi doğru yolda sayarım."

Ay`ın çocuğunu gördünüz mü? Yine bir köşede ağlıyormuş. Peki Ay nerede? Neverland… Yüksek surlarla çevrili, dış dünyadan izole edilmiş bir ülke. Sur halkı güven içinde yaşarken, surların ötesindeki karanlık topraklarda düzeni sağlayan iki güçlü aile vardır. Bu aileler hem krala bağlıdır hem de Neverland’in görünmeyen koruyucularıdır. Birinci ailenin varisi olan Dmitry, kaderinin onu sürüklediği yolu henüz bilmemektedir. Babasının onun için seçtiği Savaşçı`yı almak üzere, unutulmuş yeraltı şehri Sky’a gönderildiğinde her şey değişir. Sky, yalnızca toprak duvarlardan ve karanlıktan ibaret değildir; aynı zamanda geçmişin gömüldüğü, sırların saklandığı bir yerdir. Sky’ın karanlık sokaklarından kurtulduğunu sanan Moon, özgürlüğüne kavuştuğunu düşündüğü anda geçmişiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü Dmitry’nin koruması olmak, onu yıllardır kaçtığı yere geri götürür. Tozlu raflara kaldırılmış anılar birer birer gün yüzüne çıkarken, ikisi de şunu fark eder: Bazı sırlar yalnızca geçmişi değil, Neverland’in geleceğini de değiştirecek kadar tehlikelidir. Ve bazen kader, insanı en çok kaçtığı yere geri götürür.

Şimdiki işsiz uazarınız yeni kitaba başladii tanıtım bölümünde özet var bi bakın derim -ne demek zorundayım ben evlenmem +Öyle deme bak çok üzülürüm -Malfoy ben asla seninle evlenmem ... Nikah masasındaydım ve evkeniyordum zorla...

Orman sessizdi… Ama o sessizliğin ardında yüzyıllardır saklanan bir kehanet vardı. Kimliğini bilmeden büyüyen Zelenia, kollarındaki gizemli bebekle birlikte çıktığı kaçışta kendini kadim kapılar, unutulmuş krallıklar ve karanlık bir gücün ortasında bulur. Açılan her kilit, geçmişin sırlarını ortaya çıkarırken dünyanın kaderi tek bir seçime bağlı hâle gelir. Kilitli Kapılar, cesaret, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, gizem dolu bir fantastik yolculuk. 🌲🗝️📖

Lunâra daha dünyaya yeni gelmesine rağmen hayatındaki her şey bir gecede mahvolmuştu…

"Bazı insanlar hayatınıza bir şeyler katmak için değil, sizden her şeyinizi alıp gitmek için girer. 17 aylık bir fedakarlık destanı, bitmek bilmeyen bir sadakat ve tüm bunların sonunda gelen soğuk bir `bitti` mesajı... Berat’ın kendi elleriyle inşa ettiği kusursuz dünyası, bir ihanetin enkazı altında nasıl yıkıldı? Bu sadece bir aldatılma hikayesi değil; doğru sevilen yanlış kişinin, kendi masumiyetinin kirletilişini izleyen bir adamın sessiz çığlığıdır. Başrolünde kendi külleriyle yüzleşen bir adamın olduğu bu destanı okurken, aslında kendi vicdanınızın aynasına bakacaksınız. Sen, seni bitiren birine ne kadar sadık kalabilirdin? Her seviye atladığında hayat seni geçmişe çağırır; sakın itibar etme."

1. BÖLÜM: Sınırın Gölgeleri Şehrin üzerine çöken akşam karanlığı, sıradan insanlar için sadece günün bittiğinin habercisiydi. Sokak lambaları sırayla yanıyor, insanlar evlerine yetişmek için acele ediyordu. Ancak onun için gün yeni başlıyordu. Bulutların arasından sıyrılan zayıf ay ışığı, ara sokaktaki silüetini aydınlattı. Üzerindeki koyu renkli kapüşonunu biraz daha öne çekti. Sıradan bir genç gibi görünüyordu; en azından dışarıdan bakıldığında. Kimse onun adımlarına eşlik eden gölgelerin, diğer insanlarınkinden farklı olduğunu fark etmiyordu. O, gölgelerin sadece ışıksızlıktan ibaret olmadığını çok küçük yaşta anlamıştı. Gölgeler canlıydı. Fısıldıyor, uzuyor ve onun parmak uçlarının hareketiyle şekil değiştiriyordu. Ancak bu gücün bir bedeli vardı: Geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Kim olduğu, bu gücü nereden aldığı ve neden bu kadar yalnız olduğu, zihninde kilitli birer kutuydu. Sokağın sonundaki eski sahaf dükkanının önünde durdu. Dükkanın vitrinindeki eski kitaplar toz içindeydi ama onu çeken şey kitaplar değil, kapının eşiğinde dalgalanan tuhaf enerjiydi. Sıradan gözlerin asla göremeyeceği, havada asılı kalan mor renkli, ince parıltılar... "Sınır burası," diye fısıldadı kendi kendine. Sağ elini yavaşça havaya kaldırdı. Hemen arkasındaki duvarın gölgesi, sanki bir sıvıymış gibi hareket ederek gencin eline doğru tırmandı ve parmaklarının etrafında koruyucu bir eldiven gibi sarıldı. Derin bir nefes alıp elini o mor parıltıların tam ortasına daldırdı. O an, sokaktaki tüm sesler bıçak gibi kesildi. Arabaların gürültüsü, uzaktan gelen korna sesleri yok oldu. Hava aniden buz gibi soğudu. Mor parıltılar girdap gibi dönerek büyüdü ve sahafın kapısı, daha önce bu dünyada var olmayan, gökyüzünün sürekli alacakaranlık olduğu, kristal kulelerin yükseldiği bambaşka bir evrene açıldı. Ancak sınırın hemen diğer tarafında, kızıl gözleri karanlıkta parlayan devasa bir silüet onu bekliyordu. Gölgelerin genç efendisi, geçmişinin anahtarını bulmak için bu tehlikeli kapıdan geçmek zorundaydı.

İki gün önce Valerion, yeryüzünün kilometrelerce altında, sarsılmaz bir kadim sessizliğin içindeydi. Burası, sadece sıradan ölümlülerin gözlerinden değil; dünyadaki en güçlü büyücülerden, kadim ölümsüzlerden ve karanlık iblislerden bile büyüyle tamamen gizlenmiş olan Frugan Tapınağı`ydı. Yeryüzünde varlığını sürdürebilmeyi başarmış, soyuna ait kalan son gizli Kristal-Doğan sığınağı burasıydı. Dış dünyadaki hiçbir varlık, ne kadar muazzam bir kudrete sahip olursa olsun bu tapınağın yerini sezemez, surlarına dokunamaz, hatta varlığına dair en ufak bir zihinsel iz bile bulamazdı. Sadece ve sadece Kristal-Doğanların geçebildiği bu mabet, aynı zamanda soyun tüm üyeleri için ortak bir merkezdi; dünyanın her neresinde olurlarsa olsunlar, bu kadim tapınağı her an zihinlerinin bir köşesinde hissediyorlardı. Mekanı büken gizli geçitlerin ardındaki bu kutsal mabette, zaman bile dışarıya nispeten daha yavaş akıyordu. Tapınağın devasa kristal sütunları, asırlardır olduğu gibi Valerion`nun damarlarındaki parıltıyla aynı kutsal tempoda, huzurlu bir mor ışıkla nefes alıyordu. Tapınağın içi, sadece taş ve kristalden ibaret cansız bir mabet değil; adeta kendi ritmiyle yaşayan, nefes alan bir organizmaydı. Havada, gözle görülebilir yoğunlukta mor bir kadim enerji nehirler halinde akıyor; metalik zeminlerden yükselip devasa sarkıtların arasından süzülerek adeta mistik akıntılar oluşturuyordu. Bir taştan çıkıp bir diğer kristal kütleye doğru havada zikzaklar çizerek dalgalanan bu ham enerji akışları, dokunduğu her yüzeyde parıldayan kırılmalar yaratıyordu. Duvarları süsleyen kristallerin üzerlerine, sıradan büyücülerin alfabelerine hiç benzemeyen, evrenin temel taşlarını simgeleyen benzersiz ve kadim rünler işlenmişti. Bu simgeler, havada akan mor enerji nehirleri kendilerine her temas ettiğinde sanki uykudan uyanırcasına canlanıyor, tapınağın derinliklerine doğru boğuk ama huzur veren bir uğultu fısıldıyordu. Valerion, bu enerjinin etrafında bir pelerin gibi sarıldığını, etinin altındaki damarlarla havada adeta dans eden o mor akıntıların aynı kutsal frekansta titreştiğini hissedebiliyordu. Burası, her hücresiyle saf büyünün kendisiydi.