Operasyon Aurora, karanlıkta yürümeyi öğrenmek zorunda bırakılanların hikâyesi. İsmi hiçbir dosyada geçmeyen bir birim… Varlığı inkâr edilen bir operasyon… Ve seçildiğini bile bilmeden, hayatı kökten değiştirilen bir kadın. O, sıradan bir geçmişe sahip gibi görünse de taşıdığı potansiyel devletin en gizli kapılarını aralar. Eğitilmek üzere alındığı bu dünyada güven, bir lüks; merhamet ise bir zaaf olarak görülür. Her adımda test edilir, her bakışta sorgulanır. Kim dost, kim düşman bilinmezken en tehlikeli savaş kendi içindedir. Askerî disiplinle şekillenen bu yeni kimlik, onu sadece bir ajan olmaya değil; sırları taşıyabilen, susmayı bilen ve gerektiğinde yok olmayı kabul eden birine dönüştürür. Ancak bazı bağlar, en sıkı eğitimlerden bile sağ çıkabilir. Operasyon Aurora, gizli görevlerin, sessiz fedakârlıkların ve karanlıkta filizlenen bir insanlık duygusunun hikâyesini anlatıyor. Çünkü bazen bir ülkeyi korumak için, önce kendinden vazgeçmen gerekir.

Her şey hiç beklemediğin zamanda gercekleşiyor

Bende okuyup yorum yapın sizi seviyorumm…

Bu bir asker kurgusudur.

Ben cepheye giderken, O ameliyathaneye giriyordu. Ben silah tutarken, O umut dağıtıyordu. Ama ikimiz de aynı şeyi kaybetmekten korkuyorduk: Birbirimizi… Bu, Erdem ve Öykü’nün hikâyesi.

Aslı, ateş gibi içten, güçlü ama kırılgan bir kadın. Bora ise barut gibi patlayıcı, tehlikeli ve gözü pek bir asker. Başta sahte bir ilişki olarak başlayan yakınlıkları, zorlu görevler, tehlikeler ve paylaşılan hayat-kalım anlarıyla gerçek bir aşka dönüşür. Her kurşun, her patlama, onları hem sınar hem de birbirine daha da bağlar. Görevler, ihanet ve ölümün gölgesinde, Ateş ve Barut’un hikâyesi, sevginin, cesaretin ve fedakârlığın kıvılcımına dönüşür. Aşk, savaşla, cesaretle ve hayatta kalma mücadelesiyle test edilir. Peki, gerçek duygular, ateş ve barutun arasında ayakta kalabilecek mi?

Sınır, sadece bir hat değildir. Bazen insanın içinde başlar. Ilgar, görevle yaşayan bir askerdir. Emirle yürür, sessizlikle ayakta kalır. Bir tim, bir sınır ve geri dönülmesi mümkün olmayan bir görev… Sınırda Kalan, görevle vicdan arasında sıkışan askerlerin ve savaşın ortasında değişen insanların hikâyesi.

Gözlerim yanıyor, içim acıyor. Haykırmak çığlıklar atmak istiyorum. Evren, sırtımdaki o ağır yükmüş gibi. Bu zamana kadar yaşadığım hiçbir gerçek beni bu denli sarsmadı. Eskiden her ne kadar canım acısa da toparlamamı sağlayacak bir babam vardı arkamda. Şimdi ise o yanımda olmadan benim ruhum parçalara ayrılıyordu. • Yemyeşil harelerinin etrafını kırmızı damarlar sarmıştı. Öldüklerinin düşüncesi bile kalbini delip geçerken, öldüklerini duymak saf acının ta kendisi değil miydi? • Acıyı iliklerine kadar hisseden bir ablaydım ben. Hepsinin bebekliğini bilirken, öldüklerini duymak nasıl ağır gelmezdi? Nasıl acıyı durdurabilirdim? Böyle bir gerçek beni, bir daha ayağa kalkabilmekten bile alıkoyardı. İçimde biriken bu yoğun dert beni nasıl çileden çıkarmazdı? İnkar ediyordum. Her şeyi kabullenebilecek benliğim bu gerçeği inkar etmeyi seçiyordu. Onlara zarar gelmesi düşüncesi bile ödümü koparırken, şimdi bana öldüklerini rahatça söyleyebilen bir soysuzun sesini duyuyordum. • Dünyayı ayağa kaldır dese, düşünmeden yapardım bunu. Onun tek bir sözüne bakıyordu yapabileceğim her şey. Kollarımda inkar ederek, haykırıyordu ve ben acısını dindiremeyeceğimi çok iyi biliyordum. Haykırışları boğazını aşındırıyordu. Sesi tüm evi inletiyodu. Gözyaşlarını silmiyor, aksine akmalarına izin veriyordu. Her haykırışı aklımda yer ediyordu. Son kez boğazından acı koca bir haykırış firar etti. Sekiz koca haykırış, her tonuyla aklıma kazılmıştı. İlki titrek ve sessizdi. Anılarındaki o acı serzenişti. İkincisi acı ve öfkenin en yoğun haliydi. Yoğun bir ağıttı. Üçüncüsü yine titrek ama yüksekti. Dördüncüsü öfke dolu ve uzun bir çığlığın ta kendisiydi. Beşincisi hıçkırının engellediği kesik bir haykırıştı. Altıncısı inkar ediyordu her şeyi. Yedincisi göz yaşlarının kesilmesini sağlayan o ayaklanmaydı. Sekizinci ve son çığlığı, tehdit dolu ölüm habercisiydi. Gözlerindeki intikam etrafa sıçrayan alev parçalarıydı. Derin derin nefes aldı ve daha fazla gözyaşı dökmek yerine ayağa kalktı. Islak göz altlarını sildi. "Mutlu musun?" dedi. "Gardımı indirmemi söylemiştin ya. Mutlu musun?" O ağlarken mutlu olacağımı mı düşünüyordu? Hayır, benim içim parçalanıyordu. Bu söylediklerine cevap vermek yerine ayağa kalkıp sıkıca sardım onu. Kokusundan ayrılmak istemiyordum ama onu kollarımdan ayırarak "Şimdi söyle. Emrine amade bir ordun var arkanda. Ne istersen? Dünayayı ayağa kaldırırım senin için." O haykırışlar, şerefsizlerin saklandığı her inin yıkımına sebep olacaktı. • Kurutacağım. Soyunu, neslini, kanını, tüm varlığını bu dünyadan sileceğim. Acının ne demek olduğunu ona misliyle tattıracağım. Belasını isteyen, şerefini satmış bu haysiyetsize yaşayabileceği en korkunç vahşeti yaşatacağım. Ne olursa olsun ona acımayacağım. Vicdansızlara acıma duygusunu yitirmiş biriyken, bu kansız şerefsize acıyacak değildim. Onun derisini yakarken ona acımıyacaktım. • Yanan bu iyi bedenleri toprak elbet kabul eder. Fakat toprağa girmeden, daha ölmeden önce içleri çürümüş soysuz bedenleri toprak nasıl kabul eder? Viran olan bu kent toprakları, onlar, o soysuzları nasıl kabul eder? • İntikam. Saf iyi niyetlerden arınmış intikam. O söylenenler yalan olsa da her bir gelecek neferi için. Çocuklarının geleceğini düşünen, küçücük bebeğini arkasında bırakmak zorunda kalan, sancağının gururu olan, annesinin gözlerindeki yaşı silemeyen, kendinden önce vatan diyen, yârdan önce Ya Rab diyen, vatanın sağlığı olan o şehitler için İNTİKAM.

-SENİ bir elime geçirirsem mahvedeceğim alantura -o günü sabırsızlıkla bekliyorum Balkan kızı Derin bir nefes soludum ,bu halim ile daha çok keyifleniyor gibiydi.. -OTUR şuraya yaran nerde göster Kalbinin ortasına elini koyarak yaram burda doktor varmı bir ilaç? -elinin körü var alantura elinin körü....diye sert bir sitem ettim

✮⋆𝐀𝐯𝐮𝐤𝐚𝐭&𝐀𝐬𝐤𝐞𝐫✮⋆˙ (GÖRÜCÜ USULÜ)ᯓ★𝄞✮⋆ "İ𝐧𝐬𝐚𝐧 𝐬𝐞𝐯𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐤𝐚𝐲𝐛𝐞𝐝𝐞𝐫"..𝐎 𝐳𝐚𝐦𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐫 𝐤𝐚𝐲𝐛𝐞𝐝𝐢ş 𝐬𝐞𝐯𝐦𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐢ş𝐚𝐫𝐞𝐭𝐢 𝐦𝐢𝐲𝐝𝐢?𝐒𝐞𝐯𝐠𝐢 𝐌𝐚𝐡𝐤û𝐦 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐤 𝐦ı𝐲𝐝ı?𝐊𝐚𝐥𝐛𝐢 𝐝𝐮𝐫𝐦𝐚𝐤𝐬ı𝐳ı𝐧 𝐚𝐭𝐦𝐚𝐤 𝐦ı,𝐲𝐨𝐤𝐬𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐝𝐚𝐡𝐚 𝐚𝐭𝐦𝐚𝐲𝐚𝐜𝐚𝐤 𝐠𝐢𝐛𝐢 𝐝𝐮𝐫𝐦𝐚𝐤 𝐦ı?𝐊𝐚𝐝𝐞𝐫 𝐛𝐮𝐥𝐮ş𝐭𝐮𝐫𝐝𝐮 𝐘𝐞𝐭𝐢𝐦,𝐬𝐞𝐯𝐠𝐢𝐲𝐞 𝐡𝐚𝐬𝐫𝐞𝐭 𝐢𝐤𝐢 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧ı ,𝐤𝐚𝐥𝐩 𝐢𝐬𝐞 𝐦ü𝐡ü𝐫ü 𝐛𝐚𝐬𝐭ı 𝐛𝐢𝐫𝐥𝐢𝐤𝐭𝐞 𝐲𝐨𝐤 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐲ı 𝐲𝐚𝐝𝐚 𝐯𝐚𝐫 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐲ı 𝐷𝑢𝑑𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑦𝑖𝑛𝑒 𝑑𝑢𝑑𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟𝑖𝑚𝑖 𝑏𝑢𝑙𝑚𝑢ş𝑡𝑢."Bahce𝑚𝑑𝑒 𝑎ç𝑎𝑛 ç𝑖ç𝑒𝑘𝑠𝑖𝑛" 𝑑𝑒𝑟𝑘𝑒𝑛 𝑠𝑒𝑟𝑡 𝑣𝑒 𝑎𝑟𝑧𝑢𝑙𝑢 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑒𝑠 𝑡𝑜𝑛𝑢 𝑣𝑎𝑟𝑑𝑖.Bu ton beni daha çok tahrik ederken kendime karşı koymam imkansız bir hal almıştı. "Seviyor musun bari?" Bu arsız ve Sırıtarak söylediğim soruya beni bitirecek kalbimi parçalayacak bir cevap verdi "Sevmek?Bunun adı sevmek mi bilmem ama ben sana bitiyorum her geçen gün sadece sana tükeniyorum" Kalbim buna daha fazla dayanamadı daha sert karşılık verdim... Ne demiştik başta "İnsan severken kaybeder"Belkide bu en güzel kaybediş olacaktı.

Şafak vakti verilen bir emir... Geri dönüşü olmayan bir görev... Ve gölgelerle oynayan bir tim...

bir asker ve bir ihanet

🌿🪖 Ailesi ayrı olan ve yıllardır annesinde kalan Doğa’nın, doktorluk için ilk defa göreceği asker babasının ve abisinin yanına Rize’ye taşınması ile hayatını tamamen değiştirecek JÖH komutanı ile karşılaşması… “Çay elinden öteye gidelum mi yali yali?” ~🌿🪖

Vatanını korumak için çıktığı bu yolda hayatın acı gerçeklerinin yüzüne bir tokat gibi çarpacağını bilmiyordu Ateş Alaz. Kitap kapağı Pinterest’ten

Sana sıkılan kurşun yüreğime saplanır.

Hayat, arkadaşı Gizemin abisine aşık olmuştur ama hislerinin farkında değildir. Onlara yaptığı ziyaretlerde fotoğraflarda gördüğü adama aşık olmuştur. Bir gün ansızın Gizemin telefonunu karıştırarak abisinin numarasını alır ve olaylar başlar. Hayat: Fotoğraflardan daha yakışıklı bir beymişsiniz. Fotoğraflar aldatıcı derlerdi de inanmazdım. Polat Alemdarım: Telefonumda kayıtlı değilsin. Kimsin ve beni nereden tanıyorsun? Ayrıca benim fotoğraflarım bir yabancıyı alakadar edemez o kadar. Şimdi kimliğini açık etmek ister misin yoksa ben mesleki yöntemlerimi kullanarak seni bulayım mı? Hayat: Kimliğimi açıklamak zorunda mıyım? Sana zararı olamayacak masum biriyim sadece. Etrafında bile dolanamıyorum. Bırak da birazcık olsun senle konuşayım. Hevesimi alayım. Polat Alemdarım: Kızım beni dellendirme. Sabah sabah başıma nerden çıktın ya?

Ülgen Kor ARSLAN "`Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm.` demiş Erdem Beyazıt. İşin sonunda varsa şehadet şerbeti, seve seve içeriz komutanım. Ben ve timim her türlü vazifeye hazırız." Albayın gözlerindeki parıltı içindeki gurur duygusunu haykırıyordu. "Var olun evlat, var olun." (Bu kitap hiç bir kurum ve kuruluşla bağlı olmayıp tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde rahatsız edici unsurlar barındırır. +16 yaş için uygundur.)

📢 BU HİKAYEDE GEÇEN KURUM, KURULUŞ VE OLAYLARIN GERÇEK HAYATLA BAĞLANTISI YOKTUR! "Bazı yaralar silahlarla değil, gerçeklerle açılır. Gerçek, daha derin bir yara açar insanda ama bedende değil, yürekte. Yüreği yaralı olanlar belki de bu yüzden gerçekleri duymaktan hep kaçarlar." Kod adı, Sangre Roja Cinsiyet, bilinmiyor. Ad, bilinmiyor. Doğum yılı, bilinmiyor. Rütbe, bilinmiyor. Türk Silahlı Kuvvetleri`nin en seçkin timlerinden olan Ecel Timi`nin üyeleri, yalnızca asker değil; aynı zamanda birbirine yürekten bağlı bir ailedir. Ecel Timinin komutanı, cesaretiyle efsaneleşmiş bir subaydır: Kıdemli Üsteğmen Armina Kırşan. Kod adıyla: Sangre Roja Geçmişleri ve gelecekleri arasında sıkışıp kalan, birbirine kan bağıyla değil can bağıyla bağlı olan Ecel Timinin kardeşliği ve sonsuz sevgi bağları. Açığa çıkmayı bekleyen gerçekler, geçmişin acı dolu izleri, gözyaşlarıyla yazılmış sayfalar, ve videolar. Çok yara almış ama asla düşmemiş yedi asker, yedi yoldaş, yedi sırdaş... Ama hepsinden önce, yedi kardeş. Ecel Timi. Akıllarından, kalplerinden geçen tek bir cümle var; Vatan uğruna, canım feda. ~~~ *Bu platformda "Sangre Roja" adıyla yayımlanan ilk kurgudur.

Terör örğütlerinin ismini duyunca korkudan kaçtığı Kurmay yüzbaşı UMAY TOMRİS TÜRKOĞLU namıdeğer FIRTINA tabi onun fırtına olduğunu bilen sadece üstleriydi diğerleri öğrense bile ölüyordu buda fırtınanın özelliğiydi işte girdiği yerde adeta fırtana çıkarırdı Umay Tomris TÜRKOĞLU bu yolculukta sadece gerçek ailesini değil aşkıda bulucaktı ama bu süreç zorlayıcı olucaktı her zaman olduğu gibi ...

Ailesi tarafından sevilmeyen Elfidanın abileri o doğmadan ölmüştü bu gizem çözülmemiş dururken kızımız büyüp asker olur timinden ayrı Yüzbaşı ile özel bir göreve çıkar...... Devamı kitapta

"Bazen uzak bir köy, kaderin haritasını yeniden çizer." Henüz stajını yeni bitirmiş bir doktor olan Tutku Ay, kendine bile güvenemediği bir anda babasının zoruyla Gaziantep`in unutulmuş bir köyüne gönderilir. Kalabalıktan uzak, tenhalığın içinde mesleğine tutunmaya çalışırken, yolu geçmişi sırlarla dolu bir yüzbaşıyla kesişir: Dağhan Mert Kıraçlı. Onlar birbirine mecbur değil, birbirine anlaşmayla bağlı. Ama her anlaşmanın görünmeyen bir bedeli, her uzaklığın bir yakınlığı vardır. Ve bazı duygular, haritada yeri olmayan yerlerde filizlenir...

Bazı sürprizlerin bedeli, beklediğinden çok daha ağır olur. Ahu, çiçeği burnunda bir öğretmen olarak hayallerindeki atamayı almıştı. İstikameti; abisinin, kahramanının görev yaptığı o zorlu şehirdi. Hasretin bitmesine saatler kala, abisi Üsteğmen Yavuz`a hayatının sürprizini yapmak için sessizce yola çıktı. Ancak kız kardeşine ulaşamayınca dünyası başına yıkılan Yavuz Üsteğmen, Ahu’nun şehre geldiğini öğrendiğinde tüm timini heyecandan seferber eder. Şehrin meydanında büyük bir kavuşma planlanırken, Ateş Timi komutanlarının canından çok sevdiği bu gizemli misafiri beklemektedir.o sırada Ahu’nun çantasında taşıdığı öğretmenlik hayalleri, Hakkari’nin sert rüzgarıyla buluşmak üzeredir. ​

Sadece bana baktı ve arkasını döndü, o an bileğimdeki prangalara baktım. Hafifçe gülümsedim ve en sevdiğim, en çok dinlediğim şarkıyı bu sefer bağırarak söyledim; "Biz vatan çiçeğini Kanımızla sulardık. Tomurcuklar açtıkça Halay çeker oynardık. Horon teper oynardık." Kıpırdamadan başını arkaya çevirecek şekilde bana baktı yüzünü buruşturdu. "Prangaya vurulduk. Hücrelere konulduk. Bunlar yetmezmiş gibi Cellatlara sunulduk. Sehpalara sunulduk." Bu sefer tam olarak bana döndü ve sırıttı,ama şarkıyı bitireceğime emindi. "İhanetin bağrına Hançer olup saplandık. En sonunda mükâfat Yiğitlikle suçlandık. Faşistlikle suçlandık." Bi adım yaklaştı beni korkutmak için ,korktum da ama devam ettim. "Çarmıhlara gerildik. Ceryanlara verildik. Bizi "öldü" sanmayın! Bir öldük, Bin dirildik..." Bitirince bi adım daha yaklaştı, ve yüzüme tükürdü ardından yüzünü yeniden buruşturak "Belki bir öleceksiniz, ama asla bin dirilmenize izin vermeyecez." Bu sefer bağırdı. " Farkındasın demi sen bi gazeteci parçasısın sadece bu ve seni unutacaklar!" Arkasını dönüp çıktı. Biraz duvara baktım ve yine bir gerçekle yüzleştim, ben kimim ki? Kim benim peşime düşsün ki, ben bi yetimim ben bi öksüzüm. Gözlerim yavaş yavaş kapanıyodu, yeniden...

Batur Sancak ve Ayliz Kızıl Kök `ün hikayesi . Küçükken arkadaş olan dünyası birinin saf ve temiz iken . Diğerinin o yaşta hayatın acı yüzünü görmüştü. Ayliz yalanlar ile süslenmiş pembe hayatı bir gün gerçekleri gösterir . Her yalan bir gün doğruyu ister acısı ile ve yarası ile . Batur gerçeklerin gösterimlik tarafından daha derine inerken . Ayliz kendi hiçbir şey yapmadan gerçekleri ve yalanları ile yüzleşir

Savaşın ortasında bir kız. Göğe yazılan tek gerçek: Vazgeçmemek.