Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Zorunlu yemin… Burda kalmak için ne gerekirse yaparım… O şirket için ne gerekiyorsa yaparım… Evlenin… O kadar değil ya…

Feryal Karza, tam on üç yıl önce gece yarısı Diyarbakır’dan kaçmıştı. Arkasında töre baskısını, kan davalarını ve kendi kanından insanların soğuk nefesini bırakarak. O gece abisi Tayfun’un yardımıyla sınırdan geçti, önce İstanbul’a, oradan Zürih’e uzandı. Yeni bir kimlik değil belki ama yeni bir hayat kurdu. Okudu. Avukat oldu. Sonra yazmaya başladı. Kitaplarında hep o coğrafyayı, karanlık odaları, sessizliğe mahkûm edilmiş kadınların çığlıklarını anlattı. Kimse bilmedi ama onun ilk romanı “Zifir”, kendi hikâyesinin perdelere bölünmüş haliydi. Feryal artık Avrupa’nın dingin sokaklarında yürüyor, töre cinayetleri üzerine makaleler yazıyor, kadın derneklerine danışmanlık yapıyordu. Geçmiş onun için bir dosyaydı – ara sıra açıp baktığı, sonra kilitlediği. Ta ki bir sabah telefon çalana kadar. “Tayfun abin trafik kazasında öldü.” Cenazeye gitmek zorundaydı. Çünkü Tayfun, onun kaçmasına yardım eden tek kişiydi. Ona bir şey olduğunda yanında olacağına dair söz vermişti. Sözünü tutacaktı. Uçağa bindiğinde henüz bilmiyordu: Diyarbakır’a ineceği an, hayatının ikinci kez çalınacağını. Konak. Töre. Zifir. Diyarbakır Havaalanı’ndan çıkar çıkmaz, siyah bir araç yanaştı yanına. İçinden dört adam indi. Feryal ne bağırabildi ne kaçabildi. Bir el ağzını kapadı, bir başka kol beline dolandı. Onu tanıyorlardı. Adını biliyorlardı. “Feryal Karza, hoş geldin. Çelik Demir Bey seni bekliyor.” Çelik Demir Soykırımlı. Diyarbakır’ın en güçlü aşiretlerinden birinin varisi. Sert, acımasız ve törenin demirden yumruğu. Onunla bir kan davası vardı Karza ailesiyle. Tayfun’un ölümü bu davayı bitirmemiş, aksine kanı tazelemişti. Şimdi sıra borcu kapatmaya gelmişti. Ve borç, Feryal’ın bedeniyle ödenecekti. Zorla imam nikahı kıyıldı. Mürekkep parmaklarına sürüldü, imza attırıldı. Feryal’ın “hayır”ı, taş duvarlarda yankılanıp söndü. Birkaç saat içinde avukat, yazar, özgür kadın – hepsi silinip yerine “Çelik Demir’in karısı” yazıldı. Kapatıldığı yer bir malikane değildi. Daha eski, daha karanlık, daha ağırdı. Bir konak. Diyarbakır taşının soğukluğu, avlularındaki ölü ağaçlar, koridorlarına sinmiş yüz yıllık zulmün kokusu. Burası Soykırımlı ailesinin konağıydı. Her taşı, her oyması, her kilidi bir kadının feryadını saklıyordu. Feryal, bu konağın en yeni mahkûmu oldu. Konak, sadece taştan değil, kemikten ve dişten de örülmüştü. Feryal’ın etrafı, düşmanlarla dolu bir orkestra gibiydi. Asude Soykırımlı, Çelik Demir’in annesi. Ellerinde tesbih, dilinde dua, gözlerinde taş kesilmiş bir merhametsizlik. Oğlunun namusunu korumak için kadını ezecek, söndürecek, yok edecek. Feryal’ın saçlarını kendi elleriyle kesecek, suratına tükürecek, “Bu evin gelini susar” diye fısıldayacak. Neslihan Soykırımlı, elti. Yani Çelik Demir’in abisi Cebrail’in karısı. Konağın en sinsisi. Güleryüzlü, tatlı dilli, ama arkasından hançeri çeken. Feryal’a ilk gün yardım edecek gibi görünecek, sonra onu ele verecek. Alaz, Ferah, Lâl – üç yeğen. Alaz, Çelik Demir’in öz yeğeni, babasının izinden giden küçük bir kurt. Ferah, daha genç, daha korkak, içindeki iyiliği bastırmaya çalışan bir kız. Ve Lâl – dilsiz. Konuşamıyor. Ama gözleri her şeyi anlatıyor. Lâl, Feryal’ın konaktaki tek ışığı olacak. Notlar yazıp fırlatacak. “Tayfun öldürüldü” diye fısıldayacak. “Katil evin içinde.” Feryal’ın kendi ailesinden de kimseler konaktan uzak değildi. Mercan Karza, annesi, konağın hemen dışında yaşıyor ama sesini çıkaramıyor. Derya Karza, kuzeni – kıskanç, zehirli. Feryal’ın Avrupa’da okumasını, özgür olmasını hiç affetmemiş. Şimdi intikam vakti. Suat Amca ise farklı: Gözlerinde eski bir suçluluk, belki de kurtuluşun anahtarı. Ve Çetin Karza. Tayfun’un ikizi. Aynı yüz, aynı ses, ama bambaşka bir ruh. Çetin, Feryal’ın kaçmasına engel olan, belki de Tayfun’un ölümüne sessiz kalan o kardeş. Onun konağa gelişi, Feryal’ın kanını donduracak. Feryal konağın karanlık odalarında çürürken, dışarıda üç kadın nefesini tutmuş bekliyordu. Define Yıldırım, Feryal’ın avukatı. Aynı zamanda onun en yakın arkadaşı. İstanbul’da ofisi var, parası var, gücü var. Ama töreyle baş etmek, avukatlık diplomasından daha büyük bir savaş. Define, Feryal’ın kaçırıldığını öğrendiğinde soluğu Diyarbakır’da alacak, kapıları zorlayacak, mahkemelere koşacak. Ama Soykırımlıların avukatı Koray Sondemir karşısına dikilecek – taş gibi, duygusuz, sadece parayı ve gücü tanıyan biri. Ela Karahan, Feryal’ın çocukluk arkadaşı. Diyarbakır’da yaşıyor, konağın nabzını tutabiliyor. Define ile Melek arasında köprü olacak, karanlık sokaklarda not taşıyacak, konağın bahçe duvarına ip bırakacak. Melek Vuslat, gazeteci. Kadın cinayetlerini, töre baskınlarını, zorla evlendirmeleri yıllardır yazan yürekli bir kalem. Feryal’ın haber ağı. Onun sayesinde konağın kapılarına basın çullanacak, televizyonlar konuşacak, belki bir umut doğacak. Ama dışarıdaki en büyük umut, Serhat Akgün adında bir aşiret ağası. Tarafsız mı, kendi çıkarına mı, yoksa gerçekten adaleti mi istiyor? Feryal’ın kaderi onun bir telefonuna bağlı. Feryal konağa kapatıldığı ilk günlerde sadece hayatta kalmaya çalışıyordu. Ama Lâl’in attığı notlar, Tayfun’un ölümünün bir kaza olmadığını fısıldıyordu. Bir gece, Lâl ona Tayfun’un yazdığı bir mektubu ulaştırdı. Mektup, konağın taşları arasına sıkıştırılmış, yıllardır orada bekliyormuş. Tayfun, mektubunda şöyle diyordu: “Feryal, eğer bu mektubu okuyorsan, ben artık yokum demektir. Beni öldüren kazaymış gibi gösterecekler. Ama bil ki, ölümümün tek sorumlusu Çetin’dir. İkizim olabilir ama o bir cani. Feryal’ı geri getirmek için töre kurbanı istiyor. Ben engel oldum. Bedelini canımla ödedim.” Çetin. Kendi ikizi. Kendi kanı. Feryal, mektubu okurken elleri titredi. Çetin, Tayfun’u öldürtmüştü. Sırf Feryal’ın kaçmasına yardım ettiği için. Töre, bir kardeşi diğerine kıydırmıştı. Artık Feryal’ın mücadelesi sadece kurtulmak değildi. Aynı zamanda abisinin katilini adalete teslim etmekti. Feryal, Lâl ve Ferah’la birlikte bir kaçış planı yaptı. Konağın altındaki gizli tünel – Lâl’in çocukluğunda keşfettiği, kimsenin bilmediği bir yol – özgürlüğe çıkıyordu. Gece yarısı yürüyeceklerdi. Ama ihanet her köşedeydi. Derya Karza, kıskanç kuzen, planı Çelik Demir’e sattı. Kaçış gecesi, tünelin ağzında Çelik Demir ve adamları bekliyordu. Feryal’ı dövdüler, sürüklediler, konağın en karanlık odasına kapattılar. Ve ceza olarak – töre usulü – sağ elinin serçe parmağını kestiler. “Bir daha kaçmaya kalkarsan, dilini keseriz. Sonra gözlerini. Töre böyle, Feryal. Sen bunu unutmuşsun.” Feryal’ın çığlığı konağın taşlarında yankılandı. Ama o çığlık, bir uyanışın da habercisiydi. O gece Feryal’ın içindeki “Siyah Zifir” uyandı. Zifir, onun kitaplarında hep karanlığın adıydı. Ama aslında Zifir, bir kadının içindeki hesap soran, yıkmaya hazır, intikam ateşiydi. Artık Feryal kaçmayacaktı. O, konağı yıkacaktı. Konağın içinde Feryal, sessizce yeni bir plan kurmaya başladı. Bu kez tek başına değildi. Ferah, korkusunu yendi. Lâl, konuşamasa da her şeyi anlatıyordu. Hatta yaşlı Suat Amca, yıllar sonra ilk kez konuştu: “Ben tanıklık ederim. Tayfun’u Çetin öldürttü.” Dışarıda Define, Ela ve Melek basını ayağa kaldırdı. “Töre evliliği” haberi ulusal kanallara düştü. Serhat Akgün, aşiret ağası, köşeye sıkıştı. Ya Feryal’ı kurtaracaktı ya da itibarını kaybedecekti. Ve sonunda o gece geldi. Polis baskını, konağın avlusunda Çelik Demir’i kelepçeledi. Asude, Neslihan, Alaz – hepsi gözaltına alındı. Feryal, hastaneye kaldırıldı. Parmağının kesik yerine bakarken ilk kez gülümsedi. Ama en büyük hesaplaşma mahkemede olacaktı.

Lalin Aydın, bir anlaşmanın parçası olduğunu öğrendiğinde artık çok geçti. Bu bir evlilikti… Ama gerçek değil. Bir imza atıldı. Bir yemin zorla kabul edildi. Ve Lalin, hayatının en büyük yalanının içine çekildi. Ama kimse şunu düşünmedi. Bir yalan ne kadar gerçek olabilir?

Karanlığa Mühürlü İntikam, bazen sessizce gelir; bazen de bir bakışta patlar. Aras Karahan için bu seferki hedefi, düşmanının en değerli varlığıydı. Her adımı planlı, her hamlesi soğuk ve acımasızdı. Ama karşısında, tahmin edemediği bir güç duruyordu: korkmayan bir kız. Lina Demirhan… Beyaz gömleğiyle, dik omuzları ve öfkeli bakışlarıyla Aras’ın dünyasını sarsacak bir fırtınaydı. Onu yalnızca bir hedef olarak görmüş olsa da, Lina kendine ait bir irade taşıyor, boyun eğmeyi reddediyordu. Ev, onun için bir kafes olabilir; ama bir savaş alanı da olabilirdi. Bu hikâye, güç, kontrol ve intikamın kesiştiği bir oyunu anlatıyor. Kim av, kim avcı belli değil; çünkü bazen en tehlikeli silah, cesur bir bakış ve kırılmayan bir ruh olur. Karanlık mühürlenmiş, sırlar ve tehditler kapılar ardında saklanıyor. Ama fırtına… o daha yeni başlıyor. “Karanlığa Mühürlü”, okuduğunuzda nefesinizi tutacak, sayfaları çevirirken kalbinizi hızlandıracak bir roman. Çünkü bazı hikâyeler, karanlık olmadan parlamaz…

Berdel ile evlenen iki kişi ve istenmeyen bir evlilik. Özgürlüğüne düşkün bir kadın ve kendine pranga olarak gördüğü bir adam... İçinde küfür gibi rahatsız edici ögeler bulunabilir. Rahatsız edici kelimeler bulunabilir herkes bunun bilincinde olarak başlasın. Yayınlanma tarihi. 07.02.02025 KİTAP İSMİ DAHİL KONUSU İLE DE TEK KİTAPTIR (Ç)ALINTI YAPMAYALIM🙏🏻

Eğer o gün kereme arabayı durdurmasını söylemeseydim hayatımda o günden sonra yaşadığım hiç birini yaşamacaktım. Peki, bunun iyi mi kötü mü olduğunu öğrenmek için bu kitabı takip et

Kumar masasında herşeyini kaybetmiş olan Batın Aydemir, çok sevdiği kızını ortaya koymak zorunda kalır. Kenan Yıldırım ise oğlundan kurtulmak için herşeyini verebilecek durumda olduğundan dolayı bu teklifi kabul eder. Zorunlu evleneceğini öğrenen İnci Lâl Aydemir, babasına karşı nefret beslemeye başlar. Babasının düşmanının oğlu yani evleneceği adam Altay Yıldırım da ondan çok farklı değildir. İkiside birbirinden nefret ederler, fakat unuttukları birşey vardır: `Zaman her daim ilerler.`

Tehlike, ihanet ve tutku dolu bir dünyanın kapılarını aralayan bir hikâye. Aşk, güç ve intikamın iç içe geçtiği bu serüvende, sıradan bir kadın kendini mafyanın karanlık dünyasında bulur. Gücünü, zekâsını ve cesaretini sınayan olaylar silsilesinde, her karar hayatını değiştirecek… Peki, sevgi tehlikeyle birleşince, yolun sonu nereye çıkar?

Zirve çiçeği... Kalbin tutsak olduğu bir yerde bedenin tutsak olması önemli midir Şahika vahşetin ortasına düşmüş bir çiçek gibidir zamanla o da kanlanır.Avuçlarından kan damlamaya başlar zamanla onlara benzer onlardan biri olur...

Geçmişin izleri bizi bırakmaz. Bazen doğru sandığımız kararlar bizi yanlışa sürükleyebilir. İnsan pişmanlık yaşasa da gururunu ezdiremeyebilir. Bazı durumlarda karar vermek yerine akışına bırakmak en doğrusudur. Bizde bunu yaptık. 🎭 "Ben karanlığın ta kendisiyim “ “benim karanlığımın en büyük ışığısın."

Aile baskısına uğrayan bir kız olan Damla yıllar sonra gerçek ailesini buluyor Umarım beğenirsiniz ;))

Bazı evlilikler aşkla başlar. Bazıları ise bir bedelle. Mine Serter ve Aras Vardar’ın yolları bir nikâh masasında kesiştiğinde, ortada ne aşk vardır ne de umut. Yalnızca geçmişten gelen bir hata, susulmuş bir gerçek ve ödenmesi gereken bir bedel… Bu evlilik bir tercih değil, bir kefarettir. Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarken, aralarındaki sessizlik giderek daha tehlikeli bir hâl alır. Dokunulmayan her an, bastırılan her duygu, tenlerinde iz bırakır. Arzu günah sayılırken, kaçılan şey yavaş yavaş vazgeçilmeze dönüşür. Mine için Aras, inkâr edilmesi gereken bir zaaf… Aras için Mine, affedilmek istemeyen bir vicdandır. Geçmişin gölgeleri üzerlerine çökerken, bu zorunlu birliktelik ya ikisini de paramparça edecek ya da hiç beklemedikleri bir şekilde onları birbirine bağlayacaktır. Ve bazı günahlar vardır ki, insanın tenine yazılır… Silinmez. Sadece dönüşür. Tenime Yazılan Günah, zorunlu bir evlilikten doğan yasak arzunun, suçlulukla yoğrulmuş bir tutkunun ve bedel ödeyerek öğrenilen gerçek aşkın hikâyesi.

"Aşk en başından beri onun gri gözlerinde kaybolmaktı..."

Coğrafya gerçekten insanın kaderni etkilermi?Sizi bilmem ama Diyarbakır`da bir aşiretin kızı olursanız kesinlikle etkiler. Okumanıza izin verilmez,genç yaşta olgunlaşırsınız.Yaşıtlarınız okurken siz EVLENDİRİLİRSİNİZ.Bu çok kırıcı ve üzücü birşey ama gerçekler bunu değiştirmez.

Viviana, İtalyan mafya üyesi olan ailesine rağmen sıradan ve sakin bir yaşam içinde büyür. Geleceğine aynı sakinliği ve huzuru içeren planlar yaparken, bir gün ağabeyi Arnaldo`nun eve yaralı gelmesi, her şeyi tepetaklak eder.. "Cosa Nostra serisinin 2. Kitabıdır."

Lee know ile anlaşmalı evlilik "Bazı duvarlar korunmak için değil yıkılınca can acıtmaması için vardır soojin" (Smutsuz&angst)

Aksiyonu soluksuz, aşkı sarsıcı bir serüven… Genç bir kızın, arkadaşının yaptığı anlaşmalı evlilik teklifini kabul etmesiyle hayatı altüst olur. Evliliklerinin üçüncü günü sahte kocası Kerem suikasta kurban gider… Ve Katre, onun gerçek kimliğini ancak ölümünden sonra öğrenir. Henüz daha yasını bile tutamadan peşine Rus mafyası düşer. Katre, Bratva’nın acımasız varisi Vladimir’den kaçarken, kader onu buz gibi dağların ortasında Rusya’nın en korkusuz askeriyle karşılaştırır. Yüzbaşı Dmitri’nin kalbi görev aşkıyla çoktan mühürlenmiştir. Ama yaralı bir halde kapısını çalan bu kızın yeşil gözlerindeki masumiyet, içindeki buzları birer birer eritmeye başlar. İşte tam bu arada kader devreye yeniden girer ve onlara öyle bir oyun oynar ki yaralı kalplerinde aşk mı yoksa sırlar mı kazanacak bunu ancak zaman gösterecektir.

Bu devirde zorla evlendirme kaldı mı? Dışarıdan birbirimizi sevmiş iki aşık olarak gözükecektir sözde. Yani ailem öyle istiyordu. Evlenmek bana göre değildi. Benim bir kariyerim vardı. O adamla evlenirsem geleceğimi görebiliyordum, yüzümdeki morlukları, kolumdaki yaraları. Bende bir mafya babasıyla evlendim. Anlaşmalı bir evlilik olacaktı. İkimizde amacımıza ulaştığımızda ayrılacaktık. Tabi bu süreçte birbirimize aşık olacağımızı kim tahmin edebilirdi?

21 ailenin kanla yazılmış anlaşmasında, aşk sadece bir yan etkiydi. Onlar, birbirinden nefret eden iki düşman... Ama aynı örgütün en gözde üyeleri... Ve şimdi, zorunlu bir evliliğin iki başrolü. Gösterişli bir düğün, ihtişamlı bir ev ve etraflarını saran silah sesleriyle örülü bir hayat.. Ama asıl fırtına, duvarların ardında kopacak. İkisi de kendi karanlığını saklarken, nefretle örülü bağlar yerini tehlikeli bir tutkuya bırakacak. Ve sonunda sadece biri ya da ikisi değil, belki de tüm sistem yanacak. ⚠️ Tetikleyici Unsur Uyarısı Bu eser; bazı okuyucular için hassas olabilecek içerikler barındırmaktadır. İçeriğinde: Zorlayıcı/Stratejik evlilik temaları Yoğun psikolojik gerilim ve karanlık romantik ilişkiler Alkol ve bilinç değiştirici madde kullanımı Suç örgütleri, tehdit unsurları, gizli anlaşmalar Zorlayıcı güç dengeleri, duygusal manipülasyon Şiddet, kan, ölüm ve kayıp temaları Yetişkinlere yönelik duygusal ve fiziksel yakınlık sahneleri bulunmaktadır. “Bu hikâyede herkesin hayatta kaldığı bir versiyon yok. Bazıları sevilir, bazıları yakılır. Hazırsan, sayfaları kanla çevir.”

"Aslı ! " adımı hiç bu kadar sinirli söylememişti. Bu öfkesinin gördüklerimden daha karanlık ve derin bir türüydü. Bu kez de yakalanamazdım. Yakalanırsam olacaklardan korkuyordum. Arkama bakmaya cesaretim yoktu. Sadece önüme bakıyordum ve ağlıyordum. Korku beni ele geçirmeye başlamıştı. Tekrar! Nereye gittiğimi bilmeden sadece koşuyordum, kaçıyordum. O kadar hızlı koşuyordum ki ciğerlerim yanmaya başlamıştı. Ağaçların arasında korkularımla savaşarak ilerliyordum, adımlarımın her biri umutsuzluğumu geride bırakıyordu. Ancak hızım, korkularımı paramparça etmek için yeterli değildi.

Kan davası yüzünden evlenen Doruk ve Eflal`in aşk hayatlarında ne oluyor ?

Binbaşı Kaya ve cerrah Elfida... Bu iki çiftimiz zorla evlendirilir ve hayat o zaman başlar...

İnce beli avuçlarımda kaybolurken, hafifçe boynuna doğru uzandım ve öptüm. Sıcak teni dudaklarıma değer değmez nabzı hızlandı, ellerimin içinde titremeye başladı. Benim de ondan farkım yoktu aslında. Onu gördüğüm ilk andan beri alev alev yanıyordum. Arzularım tüm bedeni ele geçirmiş, tüm benliğimi darma duman ediyordu. Karşısında güçlü görünmenin bu kadar zor olduğunu asla bilmeyecekti. Benim aksime o zayıflıklarını göstermekten çekinmiyordu. Bu da onu benden daha güçlü kılıyordu. O benim zaafım, ben onun zayıflığıydım. Gri bulutların arasında, toprağa karışmayı bekliyorduk sanki... Ya bizimle filizlenecekti bu hikaye ya da yağmur doluya, dolu fırtınaya, fırtına kasırgaya dönecek, önüne kattığı her şeyi yerle bir edecekti…

İstismara, uğradıktan sonra babası tarafından zorla yaşlı birine verilecekken. Babasının en yakın arkadaşının isteği ile babasının en yakın arkadaşının oğlu ile evlenir. Zorunlu bir evlilik.