Bazı insanlar geceyi kendine yakıştırırdı. Ayaz her gece aynı koltuğa oturup yıldızları izliyordu. Saye ise planetaryumun karanlık kubbesinin altında onu izlememesi gerektiğini bildiği hâlde gözlerini ondan alamıyordu. Sonra bir gece, Saye ona anonim bir mesaj attı. Ve bazı hikâyeler gökyüzünde değil, gece 03.17’de atılan mesajlarda başladı.

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

Yıldız kafe onların hayatlarının dönüm noktası olacaktı Işık yıllardır Kuzey`e aşıktı. Yıllar sonra tekrar hayat onları bir araya getirdi. Yıllarca kendisini görmeyen fark etmeyen Kuzey bu sefer Işığını bulabilecek miydi?

Farklı hayat yaşayan iki farklı zıt kutup. Anlamsızca Şafak`a tutulmuş bir Yıldız. Gri gözlere gömülmüş bir aşk.

"kızım vurmasına götüme!" *en parlak yıldızlardan biridir `kuzey yıldızı` kaybolduğunda yol gösterir.. Ne olursa olsun hep kuzeyi gösterir.. Herkes gider ama kuzey yıldızı en tepeden seni izlemeye devam eder*

Kayıp bir varis. Çözülmesi bekleyen bir geçmiş. Tozlanmış dosyalar ve her şeyin içimde güçlü durmak için çırpınan bir kız. Ölümün sınırlarında gezinen, ölmemek için direnen sert bir ruh. O ruhun sertliğine rağmen ondan korkmayan ve her şeye rağmen onunla uğraşan baş düşmanı Draco Malfoy. Bu sert ikilinin birbirlerini bitirmelerini okuduğumuz bu kurguda hayatta kalmanız dileğiyle...

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Bir pop yıldızı ve onun sahne partneri... Milyonların önünde birbirlerine duydukları tutkulu aşkı oynuyorlar ancak kameralar kapandığında aralarındaki tek şey rekabet ve geçmişten gelen çözülmemiş bir hesaplaşma... Onların bu gizemli ve romantik hikayesine şans verdiğinize pişman olmayacaksınız🤍

İyi okumalar dilerrrimmm!!!

"Mavi gözlü" dedim bana döndü "bu iki etti bir daha karşıma çıkarsan sana aşık olurum haberin olsun" Güldüm yine ve kafamı tabağıma çevirdim Yeniden düşüncelerime daldım karşı masada gördüğüm hareketlilik oraya dikkat çektim ve onu gördüm Sırıttım "Kızçeler" dedim ikiside bana döndü "bacınız aşık oldu" diye sonlandırdım ve ayağa kalktım onları dinlemeden karşı masaya oturan kişinin yanına doğru yürümeye başladım

Hayallerimizin hemen gerçekleşmesini isteriz, değil mi? Peki ya bir gün, gerçekten ışık hızında bize doğru gelseler… Onlarla yüzleşmeye hazır mıyız? Eum-ji, hayalleriyle ailesi arasında sıkışmış bir genç kız. İki tarafı da çok sevse de, günün sonunda kendini, ikisini de mutlu etmeye çalışırken ezilmiş ve tükenmiş hisseder. Hayallerini kovalamak ister; ama ailesini geride bırakmaktan, ailesini seçerse de kendini kaybetmekten korkar. Tam da her şeyin içinden çıkılmaz göründüğü bir gecede, gökyüzünde ona sanki özellikle göz kırpan bir yıldızla karşılaşır. Tuttuğu o masum dilek, Eum-ji’yi beklemediği kadar hızlı ve sert bir şekilde hayallerinin tam ortasına fırlatır. Ancak oraya vardığında, hayal dediği şeyin sandığı kadar hafif, parlak ve kusursuz olmadığını fark eder. “Bir Dilek Tut”; hayallerin ağırlığını, zamanın değerini, kaderi, aileyi, arkadaşlığı, aşkı ve en önemlisi insanın kendini bulma yolculuğunu anlatan bir hikâye. ✨

İnsan kendi gerçeklerini yaratarak hangi sonuca varabilir? Sınırlarını çizmeden, doğrularının farkına varmayı nasıl bekleyebilir? Ve parlamak isteyen biri, gün ışığında fark edilemeyeceğini bildiği halde geceye nasıl sırt çevirebilir? Üniversite son sınıfken abimin yanına Moskova`ya gittiğimde orada gördüğüm adamı bir türlü unutamamıştım farklı bir aurası vardı. Doktorluğa başladığım yılda o adamı; Aras`ı tekrar göreceğimi ve onun düşman aileden olduğunu bilmiyordum. "Sen, seni Moskova da görmüştüm sen o adamsın." gözlerime inanamıyordum bu o adamdı onun burada ne işi vardı? "Merhaba Yıldız." ismimi mi biliyordu, işte bu hiç iyi olmamıştı, neler oluyordu?

Bir savaş silüeti belirsin göz çerçevenizde... Öyle bir savaş olsun ki bu savaşta her mahluk olsun içinde; bazıları sabahı beklesin, bazıları akşamı. Gülü seven de olsun, sevmeyen de; zamanın tutsağı olan da olsun, hür olan da. Gelincikleri solduran da olsun, yaşatan da... Bazen doğan güneşini dağıtsın taçlarına, bazen de bir gökyüzü kaplanı gibi yıldırımlar estirsin tüm cihana. Hatırladın değil mi savaşı? Sen bu savaştaki masum bir gelinciksin; seni ölü kılan şeyse, fanusun içindeki zaman zincirleri oldu.

Yana yan duran evlerde birbiri için atan kalpler…

Belki yakında geri döneceğiz :`) Ondan geriye say Ondan geriye bir şey kalmazsa bul beni. Hissediyor musun karanlığı gölgemde? Yetişiyor zihnimin koyu derinliğinde, Yıldızlar düşüyor; üşüyoruz gökyüzümde... Uyandır beni ya da, gerçekleştir dileğimi kayan son yıldızımızın ibaresinde... "Zamanın değerini kaybedince anlama. Durup düşünmek bir kenara; çık buradan ya da uyu bir yangın yatağında" -Kızıl B. Aklını kaybettiğinde değil, kalbini kaybettiğinde delirirsin. Akıl hastanesinde şizofreni ile mücadele ederken başına bir de deneyler ile musallat olunan Betül, ona sadece 2 sayı 4 rakam ile hitap edilen bu cehennemde 2406 olarak anılmak mecburiyetindedir. Hayali arkadaşı Mert ve yıllanmış silüetler beynini alaşağı ederken, Tek dileğidir; bir yıldız kaysın ve gerçekleştirsin tüm dileklerini. O yıldız ise psikoloji öğrencisi Oğuz`un araştırma yapmak için hastaneye gelmesi ile birlikte, kendini yok etmek uğruna kayar. Ve gökten üç dilek de bize düşer. Dileriz: ya ikisi de mutludur, ya ikisi de huzurludur, ya da ikisi de yıldızları seyrediyordur :)) amaç sadece kafa dağıtmak okuyan herkese teşekkür ederim <3 (Amacım hiçbir psikolojik rahatsızlıkla dalga geçmek veya güzellemesini yapmak değildir) (Taslak) Kurgunun oluşumu ve ilerleyişindeki emeği en az benim kadar olan Ece`yi de unutmayalım olur mu :) Ben bu hataya bir defa düştüm ve vicdanım altında gerçekten çok eziliyorum, düzeltmeye çalışsam da vicdanımda bir ezik olarak kalacak sanırım Keyifli okumalar

Güneşin hüküm sürdüğü bir dünyada, karanlık en büyük suçtu. On beş yıl önce başlayan Soğuk Çağ’ın sona ermesi, bir mucize olarak kayda geçti. Güneş adına edilen dualar, verilen kurbanlar ve kurulan düzen… Herkes kurtuluşun bedelini unuttu. Ignaris Hanedanı gücü yönetirken, Ordo Solaris düzeni yargılıyordu. Birlikte nefret ettiler, birlikte hükmettiler. Bu düzenin ortasında büyüyen Elyra, ailesinin inancı uğruna affedilemez bir günah işlemeye zorlandı. Aynı gecede, Slyvarn özgürlüğün bedelinin ne olduğunu öğrendi. Ay ve yıldız, güneşin altında yaşamaya mahkûm edildi. Gerçek susturuldu. Bilim yok sayıldı. İnanç kutsallaştırıldı. Ama her düzen, kendi çöküşünü yetiştirir. Bu hikâye, güneşe tapanların değil; ona bakmayı reddedenlerin hikâyesi.

"Bazı vedalar hiç yapılmaz, sadece bir ömür boyu ertelenir." Lara için o gece sadece bir sığınaktı; Kenan içinse bir ömür sürecek saplantının ilk günü. Yıllar sonra bir otel odasında patlak veren skandal, onları sahte bir oyunun içine hapsederken; Lara imzaladığı kağıtların bir reklam sözleşmesi değil, yedi yıllık bir pusunun son hamlesi olduğunu fark eder. Kenan’ın bileğinde hiç çıkarmadığı o gümüş zincir, şimdi Lara’nın boynuna dolanan bir esarete dönüşmüştür. "Resmen evlendim," dedi Kenan, sesi bir celladın fısıltısı gibiydi. "Resmen karımsın artık. Ve bu sefer kaçacak bir yağmurun yok."

Bir kurulun zararlı maddeler hakkında kurduğu ekip bir okulda göreve başlarlar.Okulda ise ekiplerine yeni gelecek olan bir kişi daha öğrencidir. Bu okulda ne işler geçtiğini bulmak onların sorumluluğunda ve bulmaları gerek. Elvin Mira Yıldız önce ekibiyle okulun içine sızmalı ve okulun içindeki gizli işleri bulması gerekiyor. 💠💠💠 "Mavilerin bizim olduğunu unutma."

“Gökyüzündeki her bir yıldız için bedenine bir öpücük konduracağım… Her biri için.” Aşk bazen bir silahın tetiğine, bazen bir ihanete gizlenir. Benim hikâyem de tam orada başladı. Lucian Drakov… Başkan’ın büyük oğlu, düşmanımın varisi… Ve benim en büyük günahım. Onu sevmek, ölümü bile göze almak demekti. Ama kader, yalnızca bir oyundu — ve bu oyunun kurallarını ben değil, babası yazıyordu. Şimdi karşımda duran adam, beni kurtaran değil, bana ihanet edenin kardeşiydi. Nikolai Volkov. Beni öldürmekle görevlendirilmişti ama ben çoktan başka bir cehenneme düşmüştüm: Lucian’a duyduğum aşka. “Elveda, güzelim… Aşkımızın ateşiyle yanan cehennemimizde görüşmek üzere.” Ve o cehennem, artık hepimizin kaderiydi.

Benim rüya tanımım başkalarının rüyalarında gezmekti. Bu denklemde gördüklerim benim rüyalarım mıydı yoksa başkalarının rüyalarında yaşattıklarım mıydı? Ben insanların rüyalarına girip zihinlerini istediğim yöne çevirebiliyordum. // Bugünü diğer günlerden farklı yapan bir şey vardı ve o şey bana doğru yaklaşıyordu. İçine yıldızları sığdırmış karanlık bir erkek silüetiydi. Farkında olmadan ona yaklaştığım esnada kollarını açmış adımlamaya devam ediyordu. Düşündüğüm tek şey onunla bütün olmaktı. Mıknatıs gibi ona çekiliyordum. Benim göz yakacak aydınlığım onun karanlığındaki yıldızlar ile buluşmak üzereydi. Kollarım boynuna uzanırken aydınlığımın onun karanlığını yutabilme ihtimalini düşündüm. Belki de tam tersi olacak ve o beni karanlığına hapsedecekti. İkisi de olmadı. Derin bir sessizlik vardı. Bu sessizliğin sesini dinlemeye koyuldum fakat hissettiğim şey saf huzur ve derin bir meraktı. "Kimsin sen?"dedim, belimde ve sırtımda hissettiğim ellerin baskısı arttı. "Ben senin sonunum."

Bu ilk kitabım aslında baya bölüm vardı ama atmaya yemedi iste anlarsın belki seversin ama bilemem Kenan yıldız kurgusu ve yani pişman olucam ve sonra silicem o yüzden kitabı çok sevme derim yazım hatası olursa kusura bakmayın lütfen

Diana çocukluk arkadaşı ile yürüyüş yaparken karşılarına ülkede çok az bulunan ve cesedi para eden yırtıcı ile karşılaşırlar... Ancak hiç tanımadıkları bir avcı onlara yardım eder ve avcıya borçlanırlar. yaşadıkları yerde birine borçlanmak hayatında başına gelebilecek en kötü şeydir çünkü Virelia ülkesinde birine borçlandığında *Ki burada birine borçlanmak çok zordur ya canınızı ya da malınızı kurtarınca birine borçlanırdın* borçlandığın kişi sana ne derse bir kereliğine yapmak zorundaydın. Ana kahramanımızda birine borçlandığı için o ne derse bir kereliğine yapmak zorundaydı.

Bir dağın zirvesinde, yıllardır kimsenin ulaşamadığı eski bir gözlemevinde yalnız yaşayan genç bir kızın, gökyüzünden gelen gizemli bir ışıkla değişen hayatı... (Doğa, bilimkurgu ve duygusal bir hikâye havasında.)

🩸🌼 *Wattpad üzerinden bitmiştir!* "Sana sözüm vardı deniz yıldızım. Ve ben sözlerimde dururum. Bunu unutma." Kumsal Yıldız, sıkıcı bir yaz gününde bir cinayete tanıklık eder. Ancak bu cinayet, ona hiç beklemediği gerçekleri gösterir. Papatya Katili ise, Kumsal`ın bulması gereken karanlıklardan biridir.

Kan dolu bir küvette huzur bulan bir insanı daha doğrusu bir seri katili kim düzeltebilirdi?