"çok basitti çok karmaşıktı, oldukça kaotik ve ölümcül derecede güzeldi " Marcus intarpolü bile hayrete düşüren bir suikatsçı olabilirdi ancak şimdi kötü haber hayrete düşme sırası artık 7.oğuldaydı Ahsen onun sınırlarını geçmiyordu onun sınırlarının dışına çıkarıyordu. Neye bulaştığını bilse silahı belinden alır ve kalbine tek bir el ateş ederdi. İşte Markus artık buna karşı çıkamazdı. Onlar arafta değildi. Araf demek cenneti de bir ihtimal kılmak demekti çünkü. Ahsen cehennemdeydim ve cehennemin en görkemli gardiyanı ile bir kumar oynuyordu.... Bazen inanmazsın ama inanmamakla varlığı yok olmaz işte aşkda böyleydi varlığını kuvvetle reddetmesine rağmen oradaydı ve artık onu görmezlikten gelemeyeceğin kadar yakıcıydı. İhtimaller üzerine oynayıp kazanmalayıcılar ama tüm ihtimaller tek bir sonuç çıkarıyordu: acımasız bir yenilgi...7.oğul son kez bir oyun oynayacak ve bu sefer tüm kartları ortaya sürecekti. Şeytanlar sahnede yerlerini alırken gardiyanları onları terbiye etmek için geliyor......

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Sahi neydi o klişe? "İki farklı dünyanın insanlarıyız" klişesini çok duymuşuzdur. Peki iki gönül sevince seyran olan samanlık bu iki farklı dünyayı birleştirebilecek mi? Tüm Türkiye tarafından tanınan ünlü fenomen Esen Doğaner arkadaşından notları istemek için telefon numarasını alıp Yüzbaşı Rüzgar Gökturan `a yazar... "S-sen o komutansın." "Hangi komutan?" "Benim favori hocamın komutanı hayran olduğum komutan"

Spor muhabiri olan derin,işi gereği maça gider.Maçta eski sevgilisi oynuyordur. Wattpad gibi.

Oğuz ile Sıla`nın hikayesinin devamı yani Yanlış Numara 1. Kitabın devamı.

Bazı günahların bedelini, o günahı hiç işlemeyenler öderdi. Deniz Ege sustuğu ne varsa geceleri tellere fısıldarken, Kumsal Ada geçmişin yükünü kütüphanenin tozlu rafları arasına gizliyordu. Aynı enkazın altında, farklı acılarla büyüyen iki gencin yolları yıllar sonra yeniden kesiştiğinde, ikisi için de artık hiçbir şey saklandığı raflar ve gitarın telleri kadar güvenli olmayacaktı. Bu hikâye; karanlıkta yönünü şaşıranların değil, güpegündüz görünmez olmaya mahkûm edilenlerin hikâyesiydi. 09.01.2026

Yeni kitap eklemek için şimdilik durdurulacak "Wattpad’de +4 Milyon okunmayla fırtınalar koparan o meşhur töre efsanesi, şimdi sansürsüz ve en ham sahneleriyle KitapPad’de!" Açıklama: "Bir limana kaç gemi sığınır bilmem ama ben o limanda cayır cayır yandım." İki düşman aile, dökülen kanların üzerine çekilen karanlık bir çizgi ve bu çizginin tam ortasında duran bir berdel fermanı. Biri özgürlüğüne veda eden bir esir, diğeri kendi zindanına gardiyan olan bir adam. Mağusa Limanı’nın hüzünlü dalgaları, bu iki düşman ruhun üzerine çökerken köprüler yıkıldı, geriye sadece kaçışı olmayan bir zorunluluk kaldı. Nefretle atılan o imzalar, sadece iki hayatı değil, iki karanlık dünyayı birbirine zincirledi. "Bana bak Asya! Bu limandan tek bir çıkış var, o da benim iznimle!" "Ben senin esirin değilim Yavuz Ağa! Beni kırdığın her yerinden seni kanatacağım." Gözlerinden alev saçan iki insanın nefretle başlayan savaşı, zamanla kaçamadıkları tehlikeli bir kor alevine dönüşebilir mi? Yoksa bu liman, ikisini de yutacak derin bir mezar mı olacak? Düşmanlığın gölgesinde yeşeren tutkulu, karanlık ve sürükleyici bir esaret hikayesi... Mağusa Limanı`na hoş geldiniz.

�Ben bir doktordum,amac?m kimseyi yaralamak olamazd? ama hak ederlerse delik de?ik ederdim�

Karaca Ada Demir

�Herkes bilirdiki ben bo? atmazd?m,vurdu?umu �ld�r�rd�m�

Karan Alp Tunahan

Karan Alp�in onun yerine ge�mek isteyen karde?inin adamlar? taraf?ndan vuruldu?u g�n saklanmak i�in d�?man ailenin eski malikanesine gidip �lmeyi bekler ancak beklemedi?i bir ?ekilde karde?inden yedi?i kur?un ona �l�m� de?il,hayat?n?n d�n�m noktas?n? getirir.

Karan Alp�in buzdan oldu?una inand??? kalbi bir kad?na tutulmu?tur.

Ravenwood... Sırlarla örülü, lanetli bir kasaba. Nora Cole, sıradan bir hayat sürmeye çalışırken, geceleri huzursuz eden rüyalar görmeye başlar. Bu rüyalar, zamanla gerçekliğin sınırlarını zorlayacak kadar canlı ve rahatsız edici bir hâl alır. Ravenwood... Sırlarla örülü, lanetli bir kasaba. Nora Cole, sıradan bir hayat sürmeye çalışırken, geceleri huzursuz eden rüyalar görmeye başlar. Bu rüyalar, zamanla gerçekliğin sınırlarını zorlayacak kadar canlı ve rahatsız edici bir hâl alır. Kasabaya gelen Jason ve Kael`ın varlığı, Nora`nın hayatında hiç beklemediği bir dönemin kapısını aralar. İki adamın dikkatini çeken bir isim - Emma Langley - gizemli bir çekim yaratırken, Nora kendi kaderinin, geçmişinin ve lanetinin izini sürmeye başlar. "Uyanış", bir sırrın, bir kaderin ve kaderin içindeki savaşın hikâyesi. Lanet uyandı. Peki ya sen hazır mısın? ! Bu kitap vampir günlükleri kitabından esinlenerek yazılmaya başlanmıştır.

Kaybolmayı seçen bir kızın hikayesi en görünür insanlardan biriyle çakışır

"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

"Tek bir yasak var ölemezsiniz! O zaman başlıyoruz .Görev 1..." ---- Hızlı hızlı adımlarken kulağımda onun sesini duydum. Ölümcül bir saklambaçtı bu. O saydı ben nefes nefese tamamladım. Bir Ruhum kir İki Kayboldu seninki Üç Onu bulmak güç Dört Bütün günahları ört. Beş Seçtin onu eş Altı Gözlerimi kapattı Yedi Bekledi Sekiz Geçmişten eskiz Dokuz Artık sıkılmaya başlıyoruz On Son Bağlantı kesildi. Bu sefer gelen ses arkadaşımındı. "Sana tek başına gitmemeni söyledim. Budalalık bu!" "Çok geç!" Hızlı adımlarım karşımdaki kişiyi görmemle durdu. "Onu buldum!" Şaşkınlıkla dudaklarımdan firar eden kelimeler boğazımda düğümlenmişti. "Ne!" Birkaç saniyelik sessizlikten sonra endişeli bir ses tekrar kulağımı tırmaladı. "O burada..." "...çıkın ikinizde hemen oradan çıkın çabuk!" Sırılsıklam olmuş halimi umursamadım. Kulağımda bana bağıran arkadaşımın sesi artık çok uzaktan geliyordu. Yavaş yavaş ona yürürken ayaklarım beni zar zor tutuyordu. O da bana benimkinden daha hızlı adımlarla yaklaşmaya başladı. Aramızdaki sadece bir mesafe değildi yıllardı acıydı... Tam ortada buluşup göz göze geldiğimizde dudaklarından bir kelime döküldü lakin tam o sırada kaderin cilvesi olsa gerek büyük bir şimşek çaktı. Kelimesi fısıltıya dönüştü. Dudaklarını okuyamadım. Yağmur sesimizi bastıracak derecede yağıyordu. Ona ne dediğini soracakken gözlerimin önünde bir perde belirmişti. Başım döndü, dengemi sağlayamadım. Görüş alanım bulanıklaşmıştı. Bana neler olduğunu anlayamıyordum. Onun bakışları mı değişti? Çok bulanıktı ayırt edemiyorum fakat bu gördüğüm korku mu? Sırtımda bir sızı hissediyorum bedenim beni tutmuyordu yere düşerken beni tutan parmakları hissettim. Birlikte mi düştük? Sanırım bilincimi kaybediyorum. Ona sormam gerek ne demişti?

Aslı`nın yaşadığı bir olay daha sonra garip bir karşılaşmaya sebep olur. İlk birbirini kovalayan tesadüfler silsilesi daha sonra kendini derin bir aşkın içine bırakır.

Alev topu gibiydim. Baran o heybetli duruşuyla, kaşları hafif çatık bir şekilde beni izlerken, ben o son nefeslik mesafeyi de yıkarak tam önüne dikildim. Göğsüm neredeyse onun göğsüne değecek kadar yakındım. Başımı dimdik havaya kaldırıp, sağ elimi kaldırdım ve işaret parmağımı doğrudan onun o keskin, tavizsiz yüzüne doğru öfkeyle salladım. "Bana bak ağa..." dedim, sesim titremesin diye çenemi sıkarak, kelimelerimi adeta yüzüne çarptım. "Ben kendimi korumasını bilirim. Sen projeyi koru yeter! Evet, sizin gibi ağaların arkasındaki kirli düzene benim tek başıma gücümün yetmediği doğru... Ama kendimi o adamlardan da, sizden de gayet iyi korurum. Kimsenin gölgesine de, uyarısına da ihtiyacım yok!" Baran, yüzüne doğru cüretkârca sallanan o parmağa ve benim bu pervasız çıkışıma rağmen zerre kadar geri çekilmedi. Aksine, çenesini biraz daha kasarak, gözlerindeki o fırtınalı, karanlık ama tuhaf bir şekilde ateşli ifadeyle meydan okumamı doğrudan göğüsledi. ************************************** Köklerinden kaçan bir kadın, dönmek zorunda kaldığı o sert topraklar ve kendi elleriyle kazdığı bir başka bataklık... Zeynep, yıllar önce Şanlıurfa`nın nefes aldırmayan düzeninden, bağnazlığından ve o karanlık geçmişinden sıyrılıp İstanbul`un sert rüzgarlarında kendi hayatını kurmuştu. Şimdi sırada hayatının en büyük meydan okuması vardı; yıllar önce arkasına bile bakmadan kaçtığı o topraklara, bu kez baş mühendis olarak geri dönüyordu. Urfa`nın toprağı da sertti, insanı da... Kuraklığa yenik düşmüş o coğrafyayı diriltmek çok zordu, sadece çorak topraklarla değil, kendi geçmişinin hayaletleriyle de savaşmasını gerektiriyordu. Zeynep, kendi elleriyle düştüğü bu yeni bataklıktan sıyrılmak için bir kez daha canıyla dişiyle mücadele etmek zorundaydı. Ancak bu sefer yalnız savaşmayacaktı.

Bir gün öldüm. Her şey son bulacak sanıyordum ama yanılmışım. Bir hayalettim artık.

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Ünlü yazar Norma Jean’in hayatı ona gelen esrarengiz mesajlarla değişir. Çünkü takıntılı bir takipçisi vardır.

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

Siz hi� taksiye yolcu olarak binip ?of�re a??k olarak indiniz mi?

Kartal Soykan, yeralt? d�nyas?ndaki Baronlar Masas?�n?n imza isimlerinden biriydi. ?sminin ge�ti?i yerde kap?lar ard?na kadar a�?l?rd?.

Afra Karada?, kar??s?ndaki adam?n ger�ek y�z�n� �?rendi?inde ondan uzakla?may? se�ti. Ama baz? insanlardan ka�mak, onlardan kurtulmaya yetmezdi.

Kartal i�in g��, insanlar? kontrol etmekti.
Afra i�inse kendi hayat?n?n kontrol�n� kimseye b?rakmamak.

Ama birbirlerinin d�nyas?na hi� ait olmayan bu iki insan? bir araya getiren kaderin ne yazaca??n? kim bilebilirdi?

KIRILMA NOKTASI Dört aylık bir bebekken cami avlusuna bırakılan o kızın hayatında iki isim vardı: Nefret ettiği mirası Su ve sığındığı Kader. Geçmişin acılarını gömdüğünü sanırken, uğradığı ihanetle en büyük sırrı tüm okulun önüne serilir. Karanlığın eşiğindeyken gözlerini açtığında ise karşısında okulun ulaşılmaz ikizleri Mert ve Ayaz’ı bulur. Ayaz, onun için sırlarla dolu güvenli bir sığınaktır. Mert ise öfkesiyle duvarlar ören karanlık bir fırtına... Okulun dışlanmış "evlatlık" kızı olacağını düşünürken, kendini bu tehlikeli grubun tam merkezinde bulur. Ancak bu grupta herkesin sakladığı ağır bedeller, dokunulmaz kurallar ve ardında büyük nefretler barındıran gizli isimler vardır. Su, daha ilk adımda o kuralların tam üstüne basar. Üstelik grubun en tekinsizi Cesur’un karanlık bakışları, Su`yun boynundaki doğum lekesine kilitlendiğinde geçmişin ve geleceğin tüm dengesi sarsılır. Fırtınaya karşı duran mı olacaksın, yoksa o fırtınanın kendisi mi? Unutmayın bu kurgu gerçek değil karakterleri örnek almayın.