"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

Her şey o geri zekalının beni aldatıp bir de arkasına bakmadan İtalya’ya kaçmasıyla başladı. Ben de ne yaptım? Hattımı değiştirdim, yeni numarasını buldum ve başladım döşemeye... Saydırdıkça rahatlıyorum, heriften ses çıkmıyor ama ben hıncımı alıyorum sanıyorum. Meğer o mesajlar benimkine değil, İtalya`nın yer altını birbirine katan bir mafya bozuntusuna gidiyormuş. En son numaranın son hanesini yanlış girdiğini fark edince jeton düştü ama iş işten geçmişti. Bir yanlış numara, başıma ne kadar bela açabilirse o kadar açtı işte. Yanlış notaya bastık bir kere, bakalım bu senfoni nasıl bitecekti? ‼️ŞÖYLE BİR DURUM VAR: Kitapta öyle "çiçek böcek" bir ortam yok; argo, ş!ddet ve yet!şkin kısımlar havada uçuşuyor. Rahatsız olan, "Ben gelemem böyle şeylere" diyen varsa yol yakınken dönsün, sonra "Rana niye böyle?" demeyin. 🥰 İtalyan Mafya`m kurgusudur. Keyifli okumalarrr! (Sadece sıkıldığım için yazılmış bir kitaptır!!!!!!) 🎵 Kitap Şarkısı: Deniz Seki - Aşk

"Zihnin unutabilir, klanın seni ölüme terk edebilir ama ruhun, onu karanlığın en dibinde can çekişirken bile görse tanır."

Yorum Bırakmayı unutmayın🌹🤭🤗 İyi okumalar NOCTURNE AKADEMİSİ İnsanlardan gizlenen bir dünyada, vampirler ve kurt adamlar yüzyıllardır aynı akademinin çatısı altında eğitim görüyordu. Fakat aynı okulda yaşamak, aralarındaki kadim düşmanlığı ortadan kaldırmaya yetmemişti. Nocturne Akademisi`nde soy, güç ve tür her şey demekti. Safkan vampirler ile Alfa kurt adamlar arasındaki rekabet, eski ailelerin sırları ve nesiller öncesinden kalan anlaşmazlıklar okulun her köşesinde hissediliyordu. Kera Veyra ise akademiye yalnızca Safkan bir vampir olarak kayıtlıydı. Sessiz, soğukkanlı ve dikkat çekmemeyi tercih eden Kera`nın gerçek kimliği, okul kayıtlarında yazandan çok daha karmaşıktı. Çünkü bazı sırlar saklanmak için değil, zamanı gelene kadar beklemek için vardır. Ve Kera`nın geçmişi yalnızca onun sırrı değildi. Akademide karşılaşacağı iki kişi, Lucian ve Adrian, onun hayatına tesadüfen girmiş gibi görünüyordu. Ancak aralarında açıklanması mümkün olmayan bir bağ oluşmaya başladığında, bunun yalnızca bu yaşamla sınırlı olmadığı ortaya çıkacaktı. Rüyalar geçmişten parçalar getirecek. Mühürler hiç unutulmayan duyguları yeniden uyandıracak. Ve üçü, daha önce yaşanmış bir hikâyenin izlerini takip ederken tek bir soruyla karşı karşıya kalacak: Geçmişte birbirlerini kaybetmişlerse, bu kez birbirlerini seçebilirler mi? Nocturne Akademisi`nde yeni dönem başlamıştır. Ve bazı hikâyeler, ikinci kez yaşanmak için geri döner.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

0535*******:Merhaba Siz: Siz kimsiniz? 🧸 🧸 🧸 Kız kardeş, ablasına aşık olan kişiye ablasının numarasını verirse ne olur...

Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı?

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Ünlü yazar Norma Jean’in hayatı ona gelen esrarengiz mesajlarla değişir. Çünkü takıntılı bir takipçisi vardır.

Kaderleri, doğdukları o karanlık gecede mühürlenmişti. Aynı yetimhanenin soğuk duvarları arasında büyüyen, birbirlerinin yaralarını saran iki çocuk: Sare ve Murat. Yıllar onları ayırdı, ancak intikam yemini olan Roma`nın ışıltılı ve tehlikeli sokaklarında yeniden bir araya getirdi. Artık onlar yetimhane çocukları değil, gölgelerde savaşan birer askerdi. İstihbaratçı Sare Korel, İtalyan mafyası Mancini ailesini içeriden çökertmek için "Selin Armano" kimliğine bürünürken; öldü sanılan çocukluk aşkı Murat Kurtkan, "Victor Salazar" adıyla düşmanın en yakınına, hamlelerinin diğer ucuna yerleşmişti. Ve bu süreçte onlara yardım eden ekip, dostlar da yanlarındaydı. Hedefleri, geçmişlerini kana bulayan acımasız mafya lideri Leonzino Mancini`yi yok etmekti. Ancak Mancini`nin oğlu Carlo ile tehlikeli bir oyun oynayan Sare ve "Nero Gecesi"nin karanlık planlarını çözmeye çalışan Murat için bu görev, sadece bir operasyon değil, kişisel bir savaştı. Aşk, intikam ve ölümün kol gezdiği bu oyunda, son bakış kime mahver olacak?

Sahte bedenler ardında maskelenmiş ruhların hikayesi… Bazen ruh, matemini bedenden gizleyebilirdi. Veyahut güzel bir beden, ruhun çirkinliğini maskeleyebilirdi. Çok güzel ya da çok yakışıklı görünen bir insanın; katil bir ruha sahip olabileceği aklıma gelmeyeceği gibi, kötü veya çirkin görünen bir insanında zarif bir ruha sahip olabileceği aklıma gelmezdi. Ya da tam tersiydi. Çünkü hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Hiç kimse kendisi değildi. Görünürde her şey, birbiriyle bağlantılıydı ama hiçbir bağlantı gerçek değildi. Gerçekte ise, her şey birbirine bağlıydı ama hiçbir bağ görünür değildi. Var olan her şey zıtlık içindeydi. Ve benim elimde olan koca bir hiçlikten ibaretti.

Özel DxN Koleji. Paranın, kibrin ve yalanların neon ışıklarla süslendiği o koca beton yığını. Yukarıda, şömine ateşiyle ısınan odalarda kuralları yazan sahte krallar ve porselen gülüşleriyle kendilerini pazarlayan plastik kraliçeler vardı. Sistem onlara tapıyordu. Onlar her şeydi. Peki ya diptekiler? Bu kokuşmuş düzenin güneş görmeyen bağırsaklarında çürümeye terk edilenler? Kendi boynundaki altın tasmayı koparmak için babasının şatosunu yakmayı bekleyen, midesi bulanan bir veliaht... İnsan ruhunu bir kasap gibi masaya yatırıp parçalayan, gözpınarları çoktan kurumuş bir çocuk... Karanlık bir kapüşonun altında, dünyanın bütün dijital günahlarını parmaklarının ucunda tutan görünmez bir kız... Soğuk fayanslarda tekmelenirken bile zihninde tanrıları dize getiren çaresiz bir kurban... Ve bütün bu riyakâr tiyatronun tam ortasına, ağzında naneli bir sakız, elinde bir çakmakla dalan, hiçbir kuralı tanımayan bir serseri. Beş arıza. Beş kanayan yara. Birbirinden kopuk bu beş anti-kahraman, sistemin midesine oturup o sahte dünyayı asitle eritmeye geliyor. Bu, seçilmişlerin, dünyayı kurtarmak isteyen iyilerin ya da mucizelerin hikayesi değil. Bu, kaybedecek hiçbir şeyi kalmayanların, yeraltından tırmanıp o çok güvendiğiniz vitrinleri paramparça etme manifestosu. Çünkü en büyük yangınları, her zaman en dipten gelenler başlatır. SIFIRINCI KAT Biz hiçtik, onlar ise her şey.

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Eşcinsel allert lütfen rahatsız olacaklar okumasın

​“Seni benden koruması için Tanrı’ya mı yalvarıyorsun?” Sesindeki karanlıkla, avucumun altındaki taş duvarların eridiğini hissettim. ​“Demek bir şeytan olduğunu kabul ediyorsun.” Çenemi dikleştirirken meydan okuyan bakışlarımı ela gözlerine diktim. Dudaklarındaki kıvrım genişlerken gamzeleri ortaya çıktı.​Sadece birkaç saniye boyunca yakınlığıma sokularak durdu. ​“O zaman karşında bir şeytan olduğunu unutma, Maya. Bu defa o tatlı dilin bile seni kurtaramaz.” ​Bakışları en sonunda gözlerimden dudaklarıma indiğinde nefesimi tuttum. Ensemi bırakırken parmakları boynumdan aşağıya doğru kaydı. Bunu neredeyse bilerek yaptığına emindim. Elinin tenime değdiği her yer yanıyordu. ​Buna rağmen öfkeli bakışlarımla odadan çıkmasını izledim. Bu odada yanan ikinci kadın ben olmayacaktım. Gerekirse o şeytanı kendi ateşinde yakmanın bir yolunu bulacaktım.

Evoria`da sadakat, kanla yazılır. İsimler silinir, zincirler altınla kaplanır. Bir zamanlar adı bile olmayan bir çocuk, köleliğin karanlığından çıkıp krallığın en ölümcül silahına dönüşür. Thorne, emirlerle yaşayan, düşünmeyen, sorgulamayan bir cellattır. Ta ki içinde hiç susmayan bir fısıltı uyanana kadar. Sarayın unutulmuş kanadında saklanan bir prenses vardır: Selira. Işıkla lanet arasında sıkışmış, varlığı bile bir kehanet sayılan bir kız. Onun bakışı, Thorne`un içindeki karanlığı harekete geçirir. Ve susturulduğu sanılan şey geri döner. Ravien. Bir beden, iki irade. Bir krallık, çürüyen bir düzen. Yaklaşan savaş, yükselen kehanetler ve kızıl bir ay... Thorne, sadakat ile hakikat arasında parçalanırken, Selira özgürlüğün bedelini öğrenmek zorundadır. Çünkü bazı ışıklar kurtarmaz. Bazıları... yalnızca gerçeği yakar. Karanlıkla yapılan her anlaşma, bir gün bedelini ister.

Mısra, yedi senelik sevgilisinden evlilik teklifi aldığı gün geçirdikleri bir kaza yüzünden onu kaybetmiş ve onun cenazesinin yapıldığı gün intihar ederek hayatını sonlandırmıştı. Ancak kaderin başka bir planı vardı. Mısra, gözlerini cehennemde değil on yıl önceki odasında açtı. Zamanda geriye dönmüş, yirmi iki yaşındaki halinde yeniden yaşama gelmişti. Ve ilk iş kaybettiklerini geri kazanmaya bakmıştı. Ancak sevgilisine tekrar kavuşmak için girdiği her mücadelede ondan daha da uzaklaşmış ve daha önce hiç fark etmediği gerçeklerle karşılaşmıştı. Birde onu gölgelerin ardından seven adamı görmeye başlamıştı... Mısra, bildiğinden şaşmayıp yedi senelik aşkı için çabalamaya devam edecek miydi? Yoksa kendisini ağlatan adamdan vazgeçip daima onu güldüren adama mı bir şans verecekti? İkinci şansını nasıl değerlendireceği onun için tamamen muğlaktı ancak... bilmediği daha önemli bir şey vardı; ikinci hayatını nasıl yaşaması gerektiğini düşünüyordu fakat bu gerçekten onun ikinci şansı mıydı ki?

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

"Ve ben insanların tesadüfen tanıştığına asla inanmayacağım güzelim benim kaderim zaten ben doğmadan önce yazılmış hem sence..O kadar olaydan sonra nasıl tanışmamıza tesadüf diyebiliriz ki..? Sen zaten kaderimde yazılısın belki böyle olmasaydı farklı bir şekilde tanışacaktık okul veya İstanbul`un rastgele sokaklarının birinde biliyor musun? Senle iyiki de böyle tanışmışım Asminim farklı türlüsünü zaten hayal edemezdim.."

"Birlikte paramparça olmak mı yoksa birbirimizden uzakta ama güvende kalmak mı daha acı vericiydi"

"Tek bir yasak var ölemezsiniz! O zaman başlıyoruz .Görev 1..." ---- Hızlı hızlı adımlarken kulağımda onun sesini duydum. Ölümcül bir saklambaçtı bu. O saydı ben nefes nefese tamamladım. Bir Ruhum kir İki Kayboldu seninki Üç Onu bulmak güç Dört Bütün günahları ört. Beş Seçtin onu eş Altı Gözlerimi kapattı Yedi Bekledi Sekiz Geçmişten eskiz Dokuz Artık sıkılmaya başlıyoruz On Son Bağlantı kesildi. Bu sefer gelen ses arkadaşımındı. "Sana tek başına gitmemeni söyledim. Budalalık bu!" "Çok geç!" Hızlı adımlarım karşımdaki kişiyi görmemle durdu. "Onu buldum!" Şaşkınlıkla dudaklarımdan firar eden kelimeler boğazımda düğümlenmişti. "Ne!" Birkaç saniyelik sessizlikten sonra endişeli bir ses tekrar kulağımı tırmaladı. "O burada..." "...çıkın ikinizde hemen oradan çıkın çabuk!" Sırılsıklam olmuş halimi umursamadım. Kulağımda bana bağıran arkadaşımın sesi artık çok uzaktan geliyordu. Yavaş yavaş ona yürürken ayaklarım beni zar zor tutuyordu. O da bana benimkinden daha hızlı adımlarla yaklaşmaya başladı. Aramızdaki sadece bir mesafe değildi yıllardı acıydı... Tam ortada buluşup göz göze geldiğimizde dudaklarından bir kelime döküldü lakin tam o sırada kaderin cilvesi olsa gerek büyük bir şimşek çaktı. Kelimesi fısıltıya dönüştü. Dudaklarını okuyamadım. Yağmur sesimizi bastıracak derecede yağıyordu. Ona ne dediğini soracakken gözlerimin önünde bir perde belirmişti. Başım döndü, dengemi sağlayamadım. Görüş alanım bulanıklaşmıştı. Bana neler olduğunu anlayamıyordum. Onun bakışları mı değişti? Çok bulanıktı ayırt edemiyorum fakat bu gördüğüm korku mu? Sırtımda bir sızı hissediyorum bedenim beni tutmuyordu yere düşerken beni tutan parmakları hissettim. Birlikte mi düştük? Sanırım bilincimi kaybediyorum. Ona sormam gerek ne demişti?

Bir ada… Bir saldırı… Ve hayatta kalan dört kişi… Hükümetin acımasız planlarıyla yüzleşen bu dört kişi, karanlık bir dünyanın sınırlarında hayatta kalmaya çalışıyor. Kimi sırlarla dolu, kimi yaralı… Ama hepsi bir amaç uğruna birleşmek zorunda. Hayatta kalmak için güç, zekâ ve cesaret yetmeyecek. Çünkü burada güvenilecek tek şey yok. KATLİAM’a hazır mısın?