Kitap düzenlemededir efendim🦋

Ben ailenin aykırı çocuğu: Karden Saren. Babamın deyimiyle “vasıfsız Karden”… Annemin deyimiyle “daha kadın olamamış Karden”… Ben, Karden Saren… Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Ailesi tarafından öteki görülen değil; adı gibi güçlü, ayağı yere sağlam basan Karden olarak anılacaktım. Ve eğer bu topraklarda bana mutluluğu yasak kılmaya kalkarlarsa, ben onlara kendi sonlarını yaşatırdım.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Dün akşam basına yansayan haberlerden sonra, iş adamı Hamdi Karatay oğlu Cem’e karşı büyük bir öfke içindeydi. Daha fazla vakit kaybetmeden hizmetçiye seslendi ve oğlunu derhal yanına çağırmasını emretti. Hizmetçi, çekingen adımlarla Cem’in odasının önüne gelip kapıyı hafifçe tıkladı. Tıklama sesiyle birlikte Cem, huzursuz bir uykudan sıçrayarak uyandı. "Cem Bey?" "Ne oldu? Kim verdi sana beni uyandırma emrini?" "Cem Bey, babanız hemen hazırlanıp aşağı inmenizi istiyor. Bunu size iletmem için beni özellikle o gönderdi." "Yine ne oldu acaba? Ah peder, vah peder... Tamam, sen git; geleceğimi söyle." Cem, dün geceki olayların sarhoşluğu üzerinde olduğu için henüz hiçbir şeyden haberdar değildi. Oysa o dakikalarda gazeteler ve televizyon kanalları sadece ondan bahsediyordu. "Bu peder beni niye çağırıyor ki? Ne yaptım yine dün akşam? Of, hiçbir şey hatırlamıyorum!" Öfkenin nedenini anlamaya çalışarak yataktan doğruldu. Ayaklanıp aynanın karşısına geçtiğinde ise adeta kanı dondu. Dudaklarındaki belirgin öpücük izlerini görmesiyle birlikte, neye uğradığını şaşırdı.

Hayat tercihlerinden ibarettir.` derler. Ama öyle değildir çoğu zaman.. Hayat başına gelenlerdir. Ve hayalini kurduğun hayattan ziyade senin dışında gelişen olaylardır...

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

“Hande Yılmaz ve Boran Sayer” Bilinmezliklerin başladığı o geceden sonra bir iş görüşmesinde her şey sona erer.

Patroniçe Serisi 2. Kitap Lavinia

Zeyl ne demek? Kalbimin yarısı... Ciğerimin köşesi demek... Zeyl onsuz nefes alamadığım demek... Kendimden geçip ondan geçemediğim demek... Yıllar boyu hatırladığım... Şiirler boyu satırladığım demek... Levent demek... Asya demek... Ege demek...

Sude hayatını deli dolu yaşayan 24 yaşında bir genç kızdır. annesinin nişanlısının oğlu Anılla tanışana kadar her şey yolunda gidiyordur ama hayatına bodoslama giren Anıl onun hem hayatını hem de duygularını alt üst etmiştir.

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Bir yanlış numara, kaç doğruyu götürür? Anka için o günün planı basitti: Eski sevgilisinin düğününe "kiralık bir sevgiliyle" fırtına gibi girmek ve küllerinden yeniden doğduğunu herkese kanıtlamak. İhtiyacı olan tek şey, doğru kişinin telefon numarasıydı. Ama kaderin dijital bir şakası vardı: 0.01’lik bir hata. Attığı o iddialı fotoğraf ve "Hazır mısın sevgilim?" mesajı, hayatını kurallar, kanunlar ve sarsılmaz bir ciddiyet üzerine kurmuş Avukat Ferman’ın ekranına düştüğünde; hukuk ve kaos ilk kez aynı WhatsApp sohbetinde buluştu. Ferman için bu, çözülmesi gereken absürt ve "hukuksuz" bir vakaydı. Anka içinse, rezilliğin zirvesinde başlayan bir hayatta kalma mücadelesi. Biri noktalamaya takıntılı bir düzen adamı, diğeri her mesajıyla fırtınalar koparan bir kaos kraliçesi... Sadece bir rakam farkıyla başlayan bu yazışma, hayatlarının en büyük "doğrusuna" dönüşebilir miydi? Yoksa bazı hatalar, düzeltilmeyecek kadar güzel miydi?

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda yazılmış bir aşk hikâyesi… 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı bir kurye(?) ile fazla bakışırsak ne mi olur??

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Hayatında yaşanmış hiç birşeyi farkında olmayna iki gencin birbirine aşık olması sonucu ortaya dökülen bir hikaye…

Bütün benliğini vatanına adayan, onun aşkıyla tutuşan bir asker için ay yıldızdan başka sevda olamazdı. Kanının son damlası, bayrağının dalgalanması, son nefesi, milletinin istikbâli için feda edilirdi. Gönüle kor gibi düşen bir yaren bile, şehidin son örtüsüne el bastıran o kutlu yemini bozdurmazdı. Üsteğmen Selçuk Atagün`ün hayatı, kendisini vatan yemini ve sevdası arasında bıraktıracak bir kadınla tanıştığında tamamen değişecekti.

Serhatlı aşiretinin sert ve kuralcı ağası Devran, kız kardeşinin bir Serencam gencine kaçmasıyla namus davasının eşiğine gelir. Kan dökülmesini önlemenin tek bir yolu vardır: Berdel. İstanbul’da mimarlık okuyan, özgür ruhlu ve modern Rüheylâ Serencam, abisinin canını kurtarmak için doğup büyüdüğü topraklara, hiç tanımadığı bir adamın "bedeli" olarak dönmek zorunda kalır. Rüheylâ için bu evlilik bir hapishane, Devran içinse bir zorunluluktur. Ancak Mardin’in güneşten kavrulmuş toprakları, birbirine düşman bu iki kalbin arasındaki nefreti yavaş yavaş yakıcı bir tutkuya dönüştürecektir. Töre "ölüm" derken, aşk "yaşam" diyecektir.

Yıllar önce yarım kalan bir aşk… Söylenemeyen sözler, saklanan sırlar ve zamanın arasına sıkışmış iki kalp. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, zaman her şeyi değiştirmiştir. Ama kalpte saklanan duyguları silememiştir. Bu karşılaşma, küllenmiş bir aşkı yeniden alevlendirecek midir, yoksa geçmişin sırları bu kez bir savaşa mı dönüşecektir? Bazı aşklar unutulmaz.
Bazı sırlar affedilmez.
Ve bazı karşılaşmalar, insanı yeniden baştan yazmaya zorlar… Bu hikâye, aşkın zamana meydan okuyup okuyamayacağını sorgulayan herkes için.

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

Kesit = “Dilek” Bugün bar için iş görüşmesine gidecektik, o kadar iş ilanına baktım en uygunu buydu bizim için, Eylül böyle işleri pek sevmez, çünkü böyle ortamlara genelde sapiklar gelir, bu yüzden sıcak bakmıyordu, ama bize de iş lazımdı, görüşmeye gidecektik, bize de yakındı bu bar adı da değişik “Kafkas Bar” anlamayarak baktım, bu nasıl bir isimdi, bu isimle ne anlatmak istemişlerdi, içeriye girdim ve tedirgindim, ıçerde kucağında oturmuş bir kiz ve kalçasından okşayan bir adamı görüp iğrendim... Ama ilerde koltuktaki adamı görünce durdum bu neydi böyle... “Eylül” Burası gerçekten değişik bir yerdi ve mide bulandırıcıydı, kızı yatırmış içine giriyordu resmen, kafamı cevirdim ve görüşme yerine doğru adımlarımı yönlendirdim, ablama söyleyecem burda çalışamazdım, burası resmen kerhane yeriydi pek de farkı yoktu diyecektim ki onu görene kadar... karşımdaki adamın gözleri beni kendine çeken tek şeydi. Bana bir bakışı yetmişti... Değişik bir piskipat kitabı yazmaya karar verdim....