“Kimi zaman özgürlük, nefes alabileceğin bir gökyüzünden çok kapalı bir odanın içinde yeniden doğmayı gerektirir. Mayıs, geçmişinin zincirlerinden, bastırılmış çığlıklarından ve akıl hastanesinin soğuk duvarlarından kaçmaya çalışıyor. Ama asıl kaçması gereken, kendi zihninin karanlık koridorları…”

Ne duruyorsunuz, içeriye bekleniyorsunuz. Siz: Gece gece ne bu ağlama sesleri kardeşim?(01:45) Yazmayayım yazmayayım dedim ama insana bir rahat huzur vermiyorsunuz yahu.(01:48) Bebeğin varsa uyut.(01:48) Kulağıma kulak pamuğu tıkayıp yatmak zorunda kalıyorum her gün.(01:48) Bu ne ya car car.(01:49) Gürültücü adam: Sen kimsin lan.(01:49) Bu saatte mesaj atma haddini nerden buluyorsun?(01:50) Siz: Bu saatte beni rahatsız etme hakkını nereden buluyorsanız bende mesaj atma hakkını buluyorum beyefendi.(01:51) Ramazanda çalınan davul sesi bile bu kadar sesli değil yemin ederim.(01:51) Bu kitapta biraz duygusallık, birazda mizah ortaya karışık her şey mevcuttur. Sizde yeri geldiğinde gülmekten kırılmak, yeri geldiğinde de hüzünlenmek istiyorsanız buyrun içeri, ne duruyorsunuz. Bu kitap sadece texting şeklindedir. Düz yazı yoktur.

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

Whispers Beyond Midnight “Gece sessiz görünür… ama bazıları o fısıltıları duyar.” Rei, sessizliğin içinde kendini bulan, geceleri sokak lambalarının altında kaybolan 16 yaşında bir gençtir. Gündüzün gürültüsünden uzaklaştıkça, gecenin karanlığında gerçek benliğine yaklaşır. Ancak bu sessizliğin içinde yalnız değildir. Yui… Gizemli, çekici ve tuhaf şekilde tanıdık biri. Onunla karşılaştığı o gece, Rei’nin hayatında bir şeyler değişmeye başlar. Gözlerinin ardında başka bir dünya saklıdır — tehlikeli, büyüleyici ve sırlarla dolu. Rei’nin geçmişi kadar karanlık olan bu şehirde, ikili arasındaki bağ zamanla güçlenirken, gece her zamankinden daha canlı hâle gelir. Ancak karanlık sadece huzur sunmaz… bazen içinden bir çağrı gelir. Romantizm, gizem, aksiyon ve gecenin içinden yükselen fısıltılar... Bu hikâyede sessizlik, en güçlü çığlığa dönüşebilir.

Bazı aşklar sessiz başlar ve en derin izleri de onlar bırakır. Nevra, Enver’i yıllardır kimsenin fark etmediği bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle sever. Onun için bu aşk, dile gelmeyen ama her gün biraz daha büyüyen bir histir. Enver ise Nevra’nın varlığına alışmıştır; yanındadır ama hiç sorgulamadığı kadar uzaktır. Mezuniyet yaklaşırken herkes geleceğini planlar, Nevra ise sevdiği çocuğu ardında bırakacağını düşünür. Oysa kader, ikisi için de aynı yolu çoktan çizmiştir. Aynı üniversiteyi, aynı şehri ve aynı bölümü birbirlerinden habersiz kazanırlar. Geçmişte söylenemeyen her şey, üniversite koridorlarında yeniden karşılarına çıktığında bu kez kaçmak mümkün olmayacaktır. Bu bir tesadüf hikâyesi değil; zamanı gelince filizlenen, sabırla beklemiş bir aşkın hikâyesidir.

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

Düşünsenize dedenizin aşiret ağası olduğunu ve kız çocuklarından nefret ettiğini kendi oğlunun bir kız evladı olduğunu onu kaçırıp tehtid etse bir daha bu kız sevilmiyicek dese ne yapardınız ben size söyleyeyim mi hiçbir şey Tıpkı kurbanlık koyunlar gibi olurdunuz abiniz yalakalık için dedenize sizi şikayet etse ne yapardınız gene diyeyimmi hiçbir şey çünkü nereye kaçmaya çalışırsan o kadar dibe batarsın her yere kaç her yerde bulurlar İşte ben tamda böyle bir ailede doğdum hiç bir şey bilmeden dedemin zamanında kan davası olduğu Karabey konağına gelin gideceğimden habersiz yaşadım anne ve baba sevgisizliğinden tam 15 yıl boş yaşadım İşte şimdi ben asıl hayatımın mahkümiyetini yaşayacaktım - Cihangir diye bağırdı babam lan sen ne halt ettin - Zeynep`in evleneceği yok o görevi ben üstlendim Baba demesiyle yanağına tokat yemesi bir oldu

Alev ve Ateş,baba sevgisinden uzakta büyüyen iki masum çocuktu.Birbirlerini bulduklarında yaraları kapanacaktı belki de...

"Güçlü olmak zorundasın." Bu cümleyi hiç sevmiyordum. Güçlü olmanın bir bedel olduğunu öğrendiğimden beri... .... "Baran`ı Börü zannediyor. Yani sen zannediyor. Bu yüzden evlenmeyi kabul etmiş." Karan dişlerini sıkarken cebindeki elini yumru halde yavaşça aşağı indirdi. Duygularını bastırmak onun için en güvenli yoldu. "Bileğindeki yara izinin onun yüzünden olduğunu bilmiyor." Elini yine cebine atarken o korkunç yarayı saklamaya çalıştı. "Bunu bilmeye hakkı var. onun hayatını kurtaranın da, bu yüzden aşık olduğu adamın da sen olduğunu bilmeye hakkı var."

Bilinmeyen numara; Benimki geliyorrr Bilinmeyen numara; O da biliyorrr, kalbimii yerden yere vuruyorr Bilinmeyen numara; Ah bi gülüyoo, of bi bakıyoo Bilinmeyen numara; Aklımı başımdan hemen alıyorrr Seren; Kimsin? Bilinmeyen numara; Seninkiyim;) Kitabım yarı texting kitabıdır.

Hey! Oralarda mısın cüce? Sana bir kitap yazdım. Her zaman yanında olduğumu hatırlaman ve seni sevdiğimi bilmen için.

Sahi neydi o klişe? "İki farklı dünyanın insanlarıyız" klişesini çok duymuşuzdur. Peki iki gönül sevince seyran olan samanlık bu iki farklı dünyayı birleştirebilecek mi? Tüm Türkiye tarafından tanınan ünlü fenomen Esen Doğaner arkadaşından notları istemek için telefon numarasını alıp Yüzbaşı Rüzgar Gökturan `a yazar... "S-sen o komutansın." "Hangi komutan?" "Benim favori hocamın komutanı hayran olduğum komutan"

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Ciğerlerine ilk dolan oksijen; kokladığın, korkmadığın birinin göğsüne başını yaslayıp da içine çektiğin o ilk ve biricik koku... Gözlerinden akıttıkları ilk yaşlar da bu odada oldu. Gözlerini aç, artık gördüklerinin hesabını vereceksin. Gözlerini aç çünkü göremediğini sandığın her şey bir gün gelip ayağına dolanacak. Gözlerini aç çünkü artık bu son kez olacak. "Katilin her gözlerine baktığımda yüzüme irislerinden yansıyan o muhtaç, günahkar kendim, hatırlatıyordu bana lanetimden kaçmanın imkanı olmadığını. Hatırlatıyordu bana omzuma dikili ve her an düşebilecek gibi olanı." "Yankılanan seslerin yükselmesi, kemiklerinin kırılmasını etkiler mi? Bu sefer kırılan sadece kemiklerin olur mu? Yüzünü izlediğin her su birikintisi buharlaşacağı zamanı beklemiyor mu? Öyleyse sen, kendini göremediğin her an, katile bir adım daha yaklaşmıyor musun? --- Telif haklarının tamamı saklıdır.

Bu hikâyede kanun, silah ve emirler var. Ama kalbin sözünü dinlediği anlar da… Kanun ve Kurşun, askerî bir dünyanın içinde adalet arayışını ve bu karanlığın ortasında filizlenen bir aşkı anlatıyor.

Malihülya: Kimsenin okuyup da anlamayacağı dilden, defterime sayfalarca senden bahsettim. (gözleri dolu dolu bakar.) Malihülya: Söylesene! Sen değer miydin buna? Adam öyle sert öyle kırıcıydı. Peki, şimdi neden karşısındaki kadına akmakta olan yaşlarla bakıyordu? Bu bir oyunsa, o çok iyi bir oyuncuydu. Yabancı: Sen beni sayfalara yazmışsın. Bense seni gözlerine baktığımda kaybettiğim o aklıma yazdım. Yabancı: Sen söyle değer miymişim?

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Bir ailenin sokaktan evlat edindiği küçük çocuk Atlas`ın ve ailenin kızı Asel`in yaşadığı yasak aşk...

Abimin günahını niye ben çekiyordum

Yaz tatilinde ağır şeyler yaşamış, kafasını dağıtmak için arkadaşıyla bara gitmişti. Sarhoş kafasıyla önünden geçen yakışıklı bir adama birliktelik teklif etmişti, en fazla ne olabilirdi ki? Yani sonuçta sabah yatakta bırakıp, kaçtığı adamın elbetteki yeni matematik öğretmeni olacağını Aleda da bilemezdi.

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Bir aşk düşünün... Dünüm... Bugünüm... Yarınımdır... Bir aşk düşünün... Yakıp yıkmıştır uğruna... Kül etmiştir... Bir Melek vardır... Varlığıyla tüm karanlıkları aydınlatan... Tüm kötülükleri iyiliğiyle pir-ü pak eden... Sen safir gözlü güzel Meleğim... Benden vazgeçme... Fatih Koralp Sezin&Alara Çetinoğlu Bu onların hikayesi

Bazen bir cinayet işlemek gözümüze tek mantıklı seçenek gibi gelebilir. Unutmayın, bazı geçitler sadece ölülerin adımlarını hatırlar. Orythel`in Laneti`ne vurulmamanız dileğiyle.

Her hikayenin bir başlangıcı ve sonu vardır. Bu seferki hikaye bir istisnaydı. Başlandı olan ama sonu hiç olmayan bir hikaye. Havaalanında başlayan ve sonrasında devam eden eden iki hayat...