Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

Sabah alarmının o nefret ettiğim sesi çalmaya başladığında gözlerimi açmak tam anlamıyla bir işkenceydi. Alarmı erteleyip yatakta ters döndüm. Kahretsin ki inanılmaz yorgundum. Gece yine ajansın lansman dosyaları yüzünden saat üçü geçmişti ve vücudum yataktan kalkmamak için direniyordu. Elime telefonu alıp ekranı kaydırmaya başladım. Biraz bildirimlere, biraz sosyal medyaya bakıp zihnimi açmaya çalıştım ama ekrandan sızan ışık bile gözlerimi yakıyordu. Telefonu yatağa fırlatıp zorla yataktan kazındım. Kendime gelmenin tek yolu vardı. Banyoya geçip suyu olabildiğince soğuk ayarladım ve duşun altına girdim. O buz gibi su tenime değdiği an beynimdeki bütün uyuşukluk dağıldı. Kurulanıp odama geçtiğimde dolabın karşısına geçip ne giyeceğime baktım. Bugün ajansa yeni Amerikadan velvet stone markası gelecekti bu da benim için çok önemliydi ve toplantı odasında ezik durmaya hiç niyetim yoktu. Siyah, yüksek bel kumaş bir pantolon ve üzerine krem rengi, şık bir saten gömlek seçtim. Altına da siyah topuklu ayakkabılarımı giydim. Aynanın karşısına geçip hafif bir makyaj yaptım, göz altlarımdaki morlukları kapatıcıyla gizledim. Saçlarımı da düzleştirip açık bıraktım. Dışarıdan bakıldığında her şeyi kontrol altında tutan o güçlü kadın imajı hazırdı. Odamdan çıkıp mutfağa geçtim. İstanbul’a ilk geldiğimde tuttuğum bu küçük ama kendi kendime kurduğum ev, bana her zaman huzur veriyordu. Aslında doğma büyüme Antalyalıydım ben. O sıcak, rahat Akdeniz havasında büyümüş biriyken 3 yıl önce ani bir kararla tası tarağı toplayıp okumak için İstanbul’a taşınmış, hemen ardından da iş hayatına atılmıştım. 3 yıldır bu devasa şehirde tek başıma, kendi ayaklarımın üzerinde duruyordum. Tezgaha yaklaşıp kendime sert bir kahve koydum. Telefonuma düşen mesaja baktım; abimden gelmişti. Babam, abim ve küçük kız kardeşimle aram her zaman çok iyiydi. Abim bana takılmayı çok severdi, kardeşim her derdinde beni arardı. Babam ise... O biraz mesafeli ve soğuk bir adamdı ama az konuşsa da beni içten içe ne kadar çok sevdiğini, sesindeki o sessiz şefkatten her zaman hissederdim. Tek sorun annemdi. Annemle aramız doğdum doğalı bir türlü dikiş tutmamıştı; her kararıma, İstanbul’da tek başıma yaşamama bile söyleyecek bir eleştirisi mutlaka olurdu. Antalya’yı, ailemi çok özlesem de annemle aramızdaki o gerginlik bana neden tek başıma İstanbul’a kaçtığımı her zaman hatırlatıyordu. Kahvemden bir yudum alıp masadan elmamı kaptım. Çantamı omzuma takıp hemen kapıya yöneldim. İçimdeki o heyecan ve gerginlik karışımı hisle kapıyı arkamdan kilitledim. Merdivenleri hızlı adımlarla inip binanın önündeki park yerinde duran arabama geçtim. Sürücü koltuğuna oturup çantamı yan koltuğa fırlattım, kontağı çevirdim. Arabanın motoru çalışırken derin bir nefes alıp aynadan kendime baktım. Antalya’dan İstanbul’a geldiğim ilk günlerden beri bu şehir bana kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğretmişti ve bugün de o günlerden biriydi. Direksiyonu kırıp İstanbul’un o her zamanki sabah trafiğine karıştım. Valence Labs’in devasa cam binasının kapalı otoparkına arabayı park ettiğimde saat tam 08.45’ti. Çantamı ve arabanın anahtarını alıp indim. Asansörle üst kata çıkıp şirketin heybetli döner kapısından içeri girdiğim an, ajanstaki o tanıdık kaos ve yüksek tempo yüzüme çarptı. Müşteri İlişkileri Direktörü olmanın getirdiği o yorucu ama sevdiğim hareketlilik çoktan başlamıştı. Koridorda yanımdan geçen asistana kısa bir selam verip hemen kendi odama geçtim. Çantamı masanın üzerine bırakıp derin bir nefes aldım. Bugün lansmanın en kritik aşamasıydı; yapılması gerekenleri kafamda netleştirmem gerekiyordu. Sandalyeme oturup önümdeki boş ajandayı açtım. Elime siyah pilot kalemi alıp hızlı hızlı maddeleri sıralamaya başladım: Velvet & Stone lansmanının bütçe onayını tamamla. 2. Çekim seti için lokasyon alternatiflerini son kez gözden geçir. 3. Saat 11.00’deki yönetim kurulu sunumunu hazır et. 4. Yeni ortağın ve patronun gelişine dair ekibi— Dördüncü maddeyi henüz tamamlayamamıştım ki, odamın kapısı aniden, pat diye açıldı. Tam anlamıyla hışımla içeri girilmişti. Alya Soykan," dedi. Sesi, hafızamda kalan o çocuksu tondan fersah fersah uzak, derin ve son derece soğuktu. "Ajansta herkes senin disiplininden bahsediyordu ama odana girdiğimde yapılacaklar listesiyle vakit kaybettiğini görüyorum. Bugün Amerika’nın en dev, en lüks tekstil ve moda markası olan Velvet & Stone ile anlaşma masasına oturacağız. Dünya basınından lansman onayına kadar her şey bizim elimizdeyken senin burada vakit öldürme lüksün yok. Valence Labs`te işler temenniyle değil, hızla yürür." Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum. Yine o klasik, ukala ve her şeyi kontrol etmeye çalışan Aras Yaman tavırları... Çocukluğumuzdan beri ne zaman bir araya gelsek beni sınırlandırmaya, kendi kurallarını dayatmaya çalışması zaten en büyük çatışma noktamızdı. Ayağa kalktım, sandalyem geriye doğru hafifçe gıcırdadı. Omuzlarımı dikleştirip tam karşısına dikildim. İçimdeki o ilk anlık şaşkınlık yerini anında o tanıdık savunma mekanizmama, yani gururuma ve öfkeye bıraktı. "O vakit kaybı dediğin liste," dedim sesimin titrememesine özen göstererek, "Bugün Amerika’dan gelen o dev markayı bu şirkete bağlayacak olan stratejinin temeli, Aras. Velvet & Stone`un New York`taki çizgisini Türkiye pazarına kusursuz taşımak için günlerdir uyumayan benim. Ve bu odada patron bile olsan, kapıyı vurmadan girmeme kuralı geçerlidir." Aras’ın dudaklarının kenarı çok hafif, neredeyse fark edilmeyecek bir kibirle yukarı kıvrıldı. Bana doğru bir adım daha yaklaştı. İki masa arasındaki o dar alanda aramızdaki mesafe tehlikeli bir şekilde kapandı. "Buradaki kuralları kimin koyduğunu unutmuş gibisin, Alya," diye fısıldadı sert bir sesle. "Ama merak etme. Sana hepsini tek tek hatırlatacağım."Dene bakalım," diye fısıldadım, meydan okuyan bir gülüşle. "Aras Yaman’ın kuralları mı, yoksa benim stratejilerim mi kazanacak, hep birlikte göreceğiz." Aras tam bir şey söylemek için dudaklarını aralamıştı ki, masanın üzerindeki telefonumun hırsla çalmaya başlayan melodi sesi aramızdaki o tehlikeli çekimi bir bıçak gibi kesti. Ekranda "Velvet & Stone - Global Temsilcisi" yazıyordu. Üstelik kapı aniden vurulup içeri giren asistanımın yüzündeki kireç gibi beyazlığı gördüğümde yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu anladım. "Alya Hanım... Aras Bey..." dedi asistanım nefes nefese. "Amerika ekibi erken iniş yapmış. Ve lansmanın yapılacağı mekanla ilgili çok büyük bir kriz var!" Aras başını yavaşça bana doğru çevirdi. Dudaklarında o karanlık, özgüvenli tebessüm yeniden belirdi. "İlk dersin zamanı geldi sanırım Soykan," dedi soğukkanlı bir sesle. "Toplantı odası beş dakika içinde hazır olsun. Oyun şimdi başlıyor."

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı?

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

BAZI GÜLLER AÇAR VE KANAR. ÖNEMLİ OLAN PANSUMAN.. Bazı sarılmalar iki ay sürer Bazı aşklar herşeye rağmen ilerler Ve bazı bağlar yıkılmaz aşka rağmen 🌸Kusurlar için şimdiden özür dilerim🌸 🤍Umarım seversiniz keyifli okumalar🤍

Çelik Kanatlar, dışarıdan bakıldığında başarılı ve sakin bir pilot olan Vanya Astekin`in aslında geçmişi karanlık, gizli bir suikastçı olduğunu konu alan bir mafya hikâyesi. Vanya, İstanbul`un güçlü ve korkulan mafya isimlerinden Uraz Pusat Kander tarafından kaçırılır ancak Pusat`ın Vanya hakkında bambaşka planları vardır. Vanya kendisini bir anda mafya dünyasının, düşmanlıkların, tehlikeli anlaşmaların ve sırların ortasında bulur. Pusat ile arasındaki çatışma giderek büyürken Vanya, hem kendi geçmişiyle hem de çevresindeki insanların sakladığı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Kısacası Çelik Kanatlar; mafya, aksiyon, sırlar, ihanetler, güçlü karakterler ve zamanla değişen ilişkiler üzerine kurulu karanlık bir hikâye.

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

"Hayat, siz Excel tabloları yaparken başınızdan geçen o plansız mucizelerdir." Derin Karahan için hayat, milimetrik hesaplanmış bir başarı haritasıdır. Kusursuz bir kariyer, her daim steril bir yaşam ve saniyelerle yarışan bir ajanda... Ta ki İstanbul`un ıssız yollarında, lüks transfer aracı bozulup da dünyası bir anda "çevrimdışı" kalana dek. Yanında ise onun tam zıttı olan bir adam: Aras. Elinde eski model bir fotoğraf makinesi, ruhunda ise dizginlenemez bir özgürlükle yaşayan Aras için hayat, bir vizörden sızan ışık hüzmesinden ibarettir. İnternetin çekmediği, hijyenin sadece bir temenni olduğu ve zamanın durduğu eski bir pansiyonda mahsur kalan bu iki zıt kutup; birbirlerini sadece didişmelerle değil, kaçtıkları gerçeklerle de tanıyacaktır. Derin, dezenfektanların koruyamadığı bir kalp sızısıyla tanışırken; Aras, vizöründen baktığında ilk defa bir manzaraya değil, bir kadının ruhuna takılıp kalacaktır. Kontrolü bırakmaya hazır mısınız? Şehirdeki o jilet gibi takımlar mı, yoksa dağdaki sırılsıklam bir yağmur mu? Yanlış Yol Doğru Kişi, sizi kusursuz planların çöktüğü ama hayatın başladığı o yere, plansız bir yolculuğa davet ediyor.

"Onun hayatının bağlı olduğu pamuk ipliğinin diğer ucunda da benim hayatım bağlıydı, ben onsuz ölürdüm." Karam dört ay sonra komadan uyandığında ve gözlerini açtığında kendini ormanın kalbinde bir kulenin içinde bulur ve yanında da eşi olduğunu iddia eden ve onu her şeyden çok seven Yasemin vardır. Karam tüm bu süreç boyunca kendisi ile ilgilenen ve her gece başında bekleyen bu kadının gerçekten eşi olup olmadığına inanmakta zorlanır ve her şeyi sorgulamaya başlar ama zaman içinde bu gizemli ve efsunlu kadının büyüsüne kapılır. Sadece birkaç bölüm okuyun ve yorum bırakın pişman olmayacaksınız.

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

KÖY~DÖNEM Her köyün bir hikâyesi vardır. Kimi gülerek anlatılır, kimi ise yıllar geçse de unutulmaz. Bu hikâye ne masal kadar güzel, ne de anlatıldığı kadar kötüdür. Bazen insan, kendi hayatının yönünü seçemez. Doğduğu ev... Büyüdüğü sokak... Ve bir gün hiç tanımadığı bir insanla aynı sofraya oturmak zorunda kalır. 2000`li yılların başında, dağların arasına saklanmış küçük bir köyde... Kimisi sevdiğine kavuşmayı bekliyordu. Kimisi ailesinin tek sözüyle kaderini kabul ediyordu. Kimisi ise daha neyi kaybedeceğini bile bilmiyordu. Oysa hiçbirinin haberi yoktu. Bir gün atılacak tek bir adım, sadece bir evi değil, birçok hayatı değiştirecekti. Ve bazen... İnsan, en uzun yolculuğuna hiç bilmediği bir kapının eşiğinden başlardı. * "Ben senin rızanı boşuna almadım taşra gelini" diye dibimde sesizce konuşan adamla irkildim. Hızlıca etrafıma baktım. Yavaşça dönüp ona baktım bakmasın da o kadar dibimdeydi ki utançtan tek kelam edemedim. Ne oldu sana dik kafalı Zehra kendine gel. Bakışlarımı kaçırdım tekrardan. Hemen uzaklaşmam gerekiyordu biri görse rezil olurdum. "Şimdilik benden kaç utan ama o gece bu utancının hesabını o yatakta sorarım senden" diyince kulaklarım alev aldı. Daha büyük bir korkuyla etrafıma bakarken o sözlerini söyler söylemez milletin ortasında bunları söyleyen o değilmiş gibi gidip Celal ağabeyimin yanına oturdu. * Başlama tarihi; 04.08.2026

Reyhan, genç yaşta anne olmuş, dünyasını oğlunun etrafında kurmuş bekar bir kadındır. Cihan ise hayatın bütün zorluklarına rağmen kızına hem anne hem baba olmaya çalışan, bunu başarabilmek için hayatla oldukça inatlaşan bekar bir babadır. İkisi de aşkı çoktan geride bıraktıklarını sanarken, bir doğum gününde karşılaşırlar. Yıllarca kendi kalplerini susturup çocuklarını her şeyin önüne koyan iki insanın yolları kesiştiğinde, ilk kez birbirlerinin önceliği olmayı öğrenirler. Ne var ki bazı aşklar, başlamadan önce bile sınanmaya mahkûmdur.

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. SAVAŞ AĞA hikayesi çilem olarak değişmiştir... Kuma kitabı değildir... 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

" Duygusal boşluğunla ilk yüzleştiğin zamanı hatırlıyorum o kadar boşluktaydın ki kendi kafanda "Önceden bir aptal kız vardı bana artık bakmıyor bari ondan acısını çıkarayım istediğim tamamlanmışlığı bulamamanın"dedin ve sürekli bana bakarak peşimde pervane gibi görünerek bunu başardın.Ama hesaba katmadığın bir şey vardı ben saf değildim.Oynadığın her oyunu gördüm sadece bir anlık da olsa sadece bakarak beni kendime özel hissettirişini kabul ettim... ... "Bir yudum kahve gibi gözlerin değmeye kıyamıyor gözlerim" *Bir lise kurgusu*

"O hançeri benim elime veren de bendim, göğsüme bastıran da..." Bir yanda geçmişin kanlı hesabı, diğer yanda birbirinin kopyası ama ruhları gece ile gündüz kadar farklı kardeşler... Ceylin Yaman, hayatını ve özgürlüğünü geri almak için düşmanının en büyük sığınağına sızmak zorundaydı. Pamir’in yakıcı zaafı, Kuzey’in soğuk hesapları ve Güney’in nefreti arasında sıkışıp kaldığında, kurtuluş kapısını Ailenin Gölge Adamı Pars açtı. Herkes Ceylin’in bu masada bir piyon olduğunu sanıyordu. Oysa Ceylin, kendisi için kurulan zorunlu evlilik tuzağını bir silaha dönüştürdü. Kendi celladını değil, kendi muhafızını seçerek hamlesini yaptı: "Bu evlilik Pars Karel ile gerçekleşecek." Oyuna geldiklerini sandıklarında, fırtına çoktan kopmuştu. Şah ve Mat.

Bir ayrılık, bazen sadece iki insanın hikâyesini bitirmez. Bazen yıllardır saklanan sırların da kapısını aralar. Duru Seyhan, hayatının en kötü gecesinden sonra kendini yeniden Argos Koleji’nin koridorlarında bulduğunda tek istediği şey, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edebilmekti. Ama bazı insanlar, bazı soyadları ve bazı geçmişler buna izin vermez. Argos’ta herkes birilerinin çocuğudur. Herkesin koruduğu bir sırrı, ödemesi gereken bir bedeli vardır. Ve Vardanyan soyadı… Sadece bir aileyi değil, yıllardır süren görünmez bir savaşı temsil eder. Bir futbol maçıyla başlayan gerilim, eski düşmanlıkları yeniden gün yüzüne çıkarırken Duru, kendini hiç ait olmadığı bir düzenin tam ortasında bulacaktır. Çünkü bazı insanlar kaderine âşık olur. Bazıları ise kaderinin en büyük düşmanına. Ve bazı savaşlar. Daha ilk düdük çalmadan kaybedilmiştir.

Her şey o geri zekalının beni aldatıp bir de arkasına bakmadan İtalya’ya kaçmasıyla başladı. Ben de ne yaptım? Hattımı değiştirdim, yeni numarasını buldum ve başladım döşemeye... Saydırdıkça rahatlıyorum, heriften ses çıkmıyor ama ben hıncımı alıyorum sanıyorum. Meğer o mesajlar benimkine değil, İtalya`nın yer altını birbirine katan bir mafya bozuntusuna gidiyormuş. En son numaranın son hanesini yanlış girdiğini fark edince jeton düştü ama iş işten geçmişti. Bir yanlış numara, başıma ne kadar bela açabilirse o kadar açtı işte. Yanlış notaya bastık bir kere, bakalım bu senfoni nasıl bitecekti? ‼️ŞÖYLE BİR DURUM VAR: Kitapta öyle "çiçek böcek" bir ortam yok; argo, ş!ddet ve yet!şkin kısımlar havada uçuşuyor. Rahatsız olan, "Ben gelemem böyle şeylere" diyen varsa yol yakınken dönsün, sonra "Rana niye böyle?" demeyin. 🥰 İtalyan Mafya`m kurgusudur. Keyifli okumalarrr! (Sadece sıkıldığım için yazılmış bir kitaptır!!!!!!) 🎵 Kitap Şarkısı: Deniz Seki - Aşk

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Bazı insanlar hayatınızdan çıkar. Ama bıraktıkları şeyler sizinle kalır. İlter, yedi yıl önce yaşanan o gecenin ardından herkesten uzaklaşmış, geçmişindeki insanları ve anıları geride bırakmıştır. Özellikle de Saye`yi. Saye, hiçbir açıklama yapmadan onu terk ettiğinde İlter bunun yalnızca yarım kalmış bir lise aşkı olduğunu düşünmüştür. Ta ki yıllar sonra Barlas onu bulup eski arkadaş grubunu yeniden bir araya getirene kadar. Yedi yıl sonra aynı insanlar yeniden aynı odadadır. Ama bazı şeyler değişmiştir. Bazıları evlenmiş, bazıları çocuk sahibi olmuş, bazıları yıllar boyunca taşıdıkları yaraları saklamayı öğrenmiştir. Ve Saye... Saye hâlâ İlter`in gözlerinin içine bakamamaktadır. İlter, geçmişte yaşananların hesabını sormak isterken yıllardır bilmediği bir gerçeğin varlığından habersizdir. Çünkü Lalin`in ölümüyle ilgili anlatılan hikâyede eksik parçalar vardır. Lalin gerçekten intihar mı etmişti, yoksa bu bir cinayet miydi? Ve İlter`in yeni evinde ortaya çıkan tek bir cümle, yedi yıl önce kapattığını sandığı bütün kapıları yeniden açar: "Hiçbir şey tesadüf değil." Seneler sonra lise arkadaşlarıyla yeniden bir araya gelen İlter, yıllardır özlediği insanlarla güzel bir gece geçireceğini düşünür. Ta ki yedi yıl önce ölen Lalin geri dönene kadar. Fakat Lalin artık eskisi gibi değildir. O bir onryo`dur. Ve intikam için geri dönmüştür. Artık İlter ve arkadaşlarının tek bir amacı vardır: Lalin`i bu hale getiren gerçeği ve katili bulmak. Ancak geçmişin kapıları bir kez açıldığında, karşılarına yalnızca cevaplar çıkmayacaktır. Korku, vahşet, suçluluk ve ölüm onları beklemektedir. xxx Odanın içerisinde bulunan küçük sehpa kırılmış bir şekilde dururken, bir tekli koltuk devrilmiş, sehpanın üzerindeki bardak tabaklar kırılarak yerlere dağılmış, penceredeki tüllerin bazıları yırtılmıştı. ​Beni asıl dehşete sokan şey ise odanın ortasında bulunan kişiydi. ​Bu... Olamazdı! ​Lalin?! ​Xxx