"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Ahsarilarvahsarilar: Selam. Sanrisal: Selam? Ahsarilarvahsarilar: Videolarını gördüm de... Sanrisal: Eee? Ahsarilarvahsarilar: Acaba bicepsinden sushi yiyebilir miyim? Sansiral: Ne? Kitabın telif hakları, bütünüyle Judgement Lane`ye aittir. Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Gece kendini ailesinin zoruyla gittiği, tüm zenginlerin uslanmaz çocuklarını gönderdiği yatılı bir yaz okulunun girişinde bulur. Gece bu lisede kalabalık bir arkadaş grubuna girer, kaos ve eğlenceli günler geçirir. Bilmedigi sey ise Gece`nin ailesinin asla sevmediği Demir ailesinin tek oğlu ve mirasın sahibi Karan da bu okuldadır.

Karmen Asena Alsay arkadaşlarıyla oynadığı doğruluk cesaretlik oyununda cesareti seçer. Arkadaşları görev olarak bir numara tuşlayıp ona yazmasını ister. Karmen Karşı da ki kişiyi amca veya dede sanar ve bir iki mesaj atıp onu siler ancak Buraz Alpay Karalar`ın namıdeğer Serserinin onu bırakmaya pek niyeti yoktur.

Bir itiraf sayfasına yazdığım mesajın hayatımda bu denli bir etki bırakacağını tahmin edemedim.

"Efsaneler yanlış ama boş sözlerden ibaret değil..." Tarihte sihirli canlıların bile takip edemediği kadar derine gömülmüş bir tür... Dışlanmış, korkulmuş, avlanmış, kaçmış, saklanmış ve unutulmuşlar. Artık sadece masallardaki bir canavar iken türünün son örneği olan Aesa varlığını sır olarak saklıyordu. Ancak herkesinkini gören o, kendi kaderinden daha ne kadar saklanabilirdi? Tüm bölümlerin yazımı tamamlandı.

" Duygusal boşluğunla ilk yüzleştiğin zamanı hatırlıyorum o kadar boşluktaydın ki kendi kafanda "Önceden bir aptal kız vardı bana artık bakmıyor bari ondan acısını çıkarayım istediğim tamamlanmışlığı bulamamanın"dedin ve sürekli bana bakarak peşimde pervane gibi görünerek bunu başardın.Ama hesaba katmadığın bir şey vardı ben saf değildim.Oynadığın her oyunu gördüm sadece bir anlık da olsa sadece bakarak beni kendime özel hissettirişini kabul ettim... ... "Bir yudum kahve gibi gözlerin değmeye kıyamıyor gözlerim" ... *Bir lise kurgusu*

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

"Satılık bir hayatın, kaçışla başlayan karanlık sevdası..." 17 yıldır eziyet gördüğü, tavan arasında bir köle gibi yaşatıldığı evde tek bir hayali vardı Nehir’in: Bir gün bu cehennemden kurtulmak. Ancak bir hastane odasında ortaya çıkan acı gerçek, tüm hayatını altüst eder. Nehir, bebekken başka bir aileyle karıştırılmıştır. Yıllardır ona babalık yapmak yerine şiddet uygulayan Cemal, onun öz babası değildir. Gerçek ailesi kızlarına kavuşmanın sevinciyle ona kucak açmak isterken, gözünü para hırsı bürüyen Cemal öz kızı İnci`yi bile reddedip Nehir üzerinden pazarlık yapmaya kalkışır. Biyolojik ailesi Nehir’e bir an önce kavuşabilmek ve onu Cemal`in elinden kurtarmak için parayı vermeyi kabul eder. Ancak durumun çaresizliğiyle hareket eden ailesini yanlış anlayan Nehir için bu durum büyük bir gurur kırıklığına dönüşür: “Satılık mıyım ben? Beni sevdiğiniz için değil, evinizdeki hasta yakınınıza lazımdım diye satın alıyorsunuz!” Gerçek ailesinin sevgisini göremeyip onlara kalın duvarlar ören Nehir’in bu evdeki tek sığınağı, kendisini bebekliğinden hatırlayan hasta abisi olacaktır. Fakat hırsı bitmeyen Cemal durmaz; Nehir’i bu kez ülkenin en karanlık, en tehlikeli adamlarından birine gelin olarak satmaya kalkışır. Kardeşini korumak isteyen ama hastalığı yüzünden çaresiz kalan abi, Nehir’i gözü gibi güvendiği en yakın arkadaşına emanet eder. Peşlerinde onları avlamaya çalışan karanlık bir adam, önlerinde ise tehlikeli bir kaçış yolu... Canı pahasına Nehir’i korumaya ant içmiş bir adamla, herkese olan güvenini kaybetmiş bir kızın bu amansız kovalamacası, ikisini de tutkulu ve kaçınılmaz bir aşkın ortasına düşürecektir. Sana ait olmayan bir hayattan kaçarken, kalbini emanet ettiğin adama yenilebilir misin?

Alina Arel Karahan ve Özgür Çağlar Keskin`in hikayesi

"O hançeri benim elime veren de bendim, göğsüme bastıran da..." Bir yanda geçmişin kanlı hesabı, diğer yanda birbirinin kopyası ama ruhları gece ile gündüz kadar farklı kardeşler... Ceylin Yaman, hayatını ve özgürlüğünü geri almak için düşmanının en büyük sığınağına sızmak zorundaydı. Pamir’in yakıcı zaafı, Kuzey’in soğuk hesapları ve Güney’in nefreti arasında sıkışıp kaldığında, kurtuluş kapısını Ailenin Gölge Adamı Pars açtı. Herkes Ceylin’in bu masada bir piyon olduğunu sanıyordu. Oysa Ceylin, kendisi için kurulan zorunlu evlilik tuzağını bir silaha dönüştürdü. Kendi celladını değil, kendi muhafızını seçerek hamlesini yaptı: "Bu evlilik Pars Karel ile gerçekleşecek." Oyuna geldiklerini sandıklarında, fırtına çoktan kopmuştu. Şah ve Mat.

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

İstanbul geceleri güzeldi. Ama bazı geceler vardı ki şehir, güzelliğini saklar ve yalnızca karanlık yüzünü gösterirdi. O gece de onlardan biriydi. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Şehrin büyük bir kısmı uyuyordu. Sokaklarda birkaç araba dışında kimse yoktu. Yağmur, saatlerdir aralıksız yağıyor; kaldırımlarda biriken su, sokak lambalarının sarı ışığını parçalıyordu. Şehrin dışında, yüksek duvarların arkasına gizlenmiş eski bir konak vardı.

" Bazı aşklar çiçek açarak değil, yanarak başlar. " Bazı yangınlar söndüğünde geriye yalnızca kül kalmaz; unutulmuş sırlar da yeniden gün yüzüne çıkar. Meyra, geçmişinden kaçtığını sanırken kendisini yıllardır susturulmuş bir hikâyenin ortasında bulur. Karşısına çıkan Alaz ise onun unuttuğu bir gerçeğin izlerini taşımaktadır. Biri küllerin içinden çıkmaya, diğeri geçmişin hesabını kapatmaya çalışırken ikisi de aynı soruyla yüzleşir: Bazı şeyler gerçekten geride bırakılabilir mi? Ve en önemlisi bir aşk küllerinden doğabilir mi? Çünkü bazı mevsimler geçer. Bazı küller insanın içinde kalır.. © 2026 – Tüm hakları saklıdır.

Unutulmuş bir kehanet, yüzyıllardır uykuda olan saklı bir güç ve kaderin tam ortasına düşen Foxy... Dünya büyük bir değişimin eşiğindeyken, tüm dengeleri değiştirecek anahtar onun ellerinde."

Biri hayat?n silkeledi?i yerde,
sava??p varl?kl? bir adama d�n�?t�.
Di?eri ise hayata kar?? verdi?i m�cadeleyi,
binbir zorlukla a?arak ayakta kalmay? ba?ard?.
?ki ayr? beden, y?llarca hep iki ayn? kalp olarak kald?.

"G�nd�z�n ????? kimli?imi korur, gecenin karanl??? ise vatan?.

Benim d�nyamda bir hata, binlerce insan?n hayat?na mal olurdu. Bu y�zden kimseye g�venmedim, kimseyi i�eri almad?m. Bir asker, benim gizemimi ��zmeye ant i�ene kadar...

O, emirlere ve disipline sad?kt?; ben ise g�lgelere ve kodlara. ?ki farkl? hayat, tek bir tehlikeli g�rev ve ka�amad???m?z o �ekim.

�Benden ne sakl?yorsun?� diye sordu.

G�l�msedim. �Bilmek istemeyece?in kadar �ok ?ey.�"

"Beni öldüren adama dokunduğum gün, dünyanın sonu başladı." Sıradan bir sahne tasarımcısı olan Flora’nın hayatı, acımasız bir tanrının ellerinde son bulduğunda her şeyin bittiğini sanıyordu. Oysa ölüm, sadece karanlık bir uyanışın başlangıcıydı. Gözlerini başka bir bedende; on iki Olymposlu tanrının gücü, öfkesi ve baştan çıkarıcı şehvetiyle yoğrulmuş kusursuz bir kabukta açar. Zeus bu bedeni, isyankâr oğlu Prometheus’u yok etmek için tasarlamıştır. Flora artık mitlerin en büyük felaketi, tanrıların en ölümcül silahıdır. O artık Pandora’dır. Tek bir görevi vardır: Kendisini öldüren adamdan intikam almak. Fakat Prometheus’la yolları kesiştiğinde, içindeki nefret yerini dizginlenemez, zehirli bir arzuya bırakır. Aralarındaki bu tehlikeli çekim, tanrıların bile öngöremediği bir yıkımın fitilini ateşlemek üzeredir. Çünkü kutu tahtadan bir sandık değil, bir kadının ta kendisidir. Ve o mühür, ancak günahkâr bir dokunuşla kırılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Bazı anılar vardır. Ne kadar zaman geçerse geçsin insanın içinde yaşamaya devam ederler. Daren Arın’ın hayatı da arkadaşları, ailesi, yarım kalmış bir aşk ve henüz farkında olmadığı bazı kırgınlıklarla ilerliyordu. Ta ki sıradan başlaması gereken bir gün, hayatını ikiye bölen o ana kadar… Sonrasında zaman onun için durdu. Ama dünya durmadı. İnsanlar değişti. Bazı bağlar koptu. Bazı insanlar bekledi. Bazılarıysa çoktan gitmişti. Daren geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onunlaydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu. Çünkü hatırladığı her şey doğru olmak zorunda değildi. Sevdiğini sandığı insanlar, nefret ettiğini düşündüğü anılar ve hiç yaşanmamış gibi görünen bazı acılar arasında Daren’in zihni ona kendi gerçeğini anlatmaya başlamıştı. Peki insan, kendi hatıralarına güvenemiyorsa gerçeği nereden bulabilirdi? Belki de bazı hikâyelerde asıl mesele geçmişi hatırlamak değil… Hangisinin gerçekten yaşandığını bulmaktır.

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

“Ben bir doktordum,amacım kimseyi yaralamak olamazdı ama hak ederlerse delik deşik ederdim” Karaca Ada Demir “Herkes bilirdiki ben boş atmazdım,vurduğumu öldürürdüm” Karan Alp Tunahan Karan Alp’in onun yerine geçmek isteyen kardeşinin adamları tarafından vurulduğu gün saklanmak için düşman ailenin eski malikanesine gidip ölmeyi bekler ancak beklemediği bir şekilde kardeşinden yediği kurşun ona ölümü değil hayatının dönüm noktasını getirir. Karan Alp’in buzdan olduğuna inandığı kalbi bir kadına tutulmuştur.