En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi.

Yağmur yağan gökyüzüne baktım sırılsıklam olsam da umurumda değildi. Hava biraz sonra aydınlanacak olsa da içime çöken karanlıktan çıkaramıyordum kendimi her şey üst üste gelmişti. Benden gitmişti her güzel şey. ‘’Eğer beni gören biri varsa sadece çok ama çok yalnızım. Lütfen.’’ Diye ağlamaya başladım. Niçin yalvarıyordum? Birinin varlığı için mi sevgisi mi? Yüzümün yaşı yağmura karışsa bile içeri girmek istemedim. Sadece birine yaslamak istedim başımı. Her şey kötülük tarafından yutulduğunda ayakta kalabilecek misin? İnsan yaşamadığı hiçbir şeyin gerçek cevabını veremez, hep ölmeyecekmiş gibi yaşar ama elbette kaçınılmaz olan onu bulacaktır. Belki hasta yatağına belki bir kazada. Peki arkada kalanlar kalan olmak istemiyorlarsa? Herkesin bir şey peşinde olduğu bir oyun ve intikam isteyen iki ayrı kişi müttefik olmaya karar verirse en azından hanelerine birer kişi yazılır mı? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Bu yolu ne pahasına olursa olsun yürümek ve gerçeği ortaya çıkartmak. Onunda saklanası pek yok zaten.

Lise son sınıfa giden Elif Elmas`ın sıradan bir hayatı vardır.Ta ki sıradan olan hayatını sıradışı yapacak olan adamla ansızın bir şirket ortaklığıyla tanışana dek...

Sıcacık bir mahalle, gırgır şamata ve herkesin içinde yaşadığı bolca aşk... Bu mahallenin bir ferdi olan Neslihan ve kendini bildi bileli nefret ettiği, her hareketinde gıcık olduğu komşu oğlu kaba saba külhanbeyi bozuntusu Yusuf... Ufak bir intikam oyunu oynamak isterken açığa çıkan gerçeklerin altında ezileceğini tahmin etseydi hiç o mesajı atar bu yola girmek ister miydi Neslihan? ••••• Hazırsanız başlayalım ✨❤️ ••••• Not: Bol bol Argo ve küfür bulunmaktadır. Rahatsız olanların okumaması tavsiye edilir. Bu hikayeye başlanma tarihi 14 Temmuz 2020 Hikayenin yayımlanma tarihi 6 Ağustos 2020

Nerden bilebilirdim ki babamın ölümünden yıllar sonra onun doğduğu şehre gidip hayatımın kararacağını

Ben bir doktordum,amacım kimseyi yaralamak olamazdı ama hak ederlerse delik deşik ederdim.

Karaca Ada Demir

Herkes bilirdiki ben boş atmazdım,vurduğumu öldürürdüm.

Karan Alp Tunahan

Karan Alp’in onun yerine geçmek isteyen kardeşinin adamları tarafından vurulduğu gün saklanmak için düşman ailenin eski malikanesine gidip ölmeyi bekler ancak beklemediği bir şekilde kardeşinden yediği kurşun ona ölümü değil,hayatının dönüm noktasını getirir.

Karan Alp’in buzdan olduğuna inandığı kalbi bir kadına tutulmuştur.

Ediz Ege Şimşek. Fenerbahçe`nin yıldız basketbolcusu. Milli takım oyuncusu. Ve magazinin gözdesi. Namıdiğer: Çapkın Kaptan. Delfin Akyıldız. Besyo öğrencisi. Eski voleybolcu. Ve çocukluğundan beri aynı adama âşık olan dünyanın en şanssız kızı. Sorun şu ki... Ediz Ege`nin bundan haberi yok. Ya da henüz yok. Peki ya bütün ülke onları sevgili sanmaya başlarsa? İşte o zaman işler biraz karışabilir.

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Yeryüzüne sığamayan herkesi yeryüzüne bağışlayan biri vardır. Bazen en dik "yamaçlar" ince ince "çiseleyen" yağmurun altında aşılır. Her karar, bir günde verilmez...

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

Çerezlik bir yaz kurgusu okumak ister misiniz? O zaman sizi Hazan`ın Yaz Seferi ile başbaşa bırakıyoruum...

Reyhan, genç yaşta anne olmuş, dünyasını oğlunun etrafında kurmuş bekar bir kadındır. Cihan ise hayatın bütün zorluklarına rağmen kızına hem anne hem baba olmaya çalışan, bunu başarabilmek için hayatla oldukça inatlaşan bekar bir babadır. İkisi de aşkı çoktan geride bıraktıklarını sanarken, bir doğum gününde karşılaşırlar. Yıllarca kendi kalplerini susturup çocuklarını her şeyin önüne koyan iki insanın yolları kesiştiğinde, ilk kez birbirlerinin önceliği olmayı öğrenirler. Ne var ki bazı aşklar, başlamadan önce bile sınanmaya mahkûmdur.

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

Zoya, sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana`ya nam salmış Rezan Dağlı`nın sevgilisidir.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Amfileri titreten bir elektro gitar, çözülmeyi bekleyen karanlık sırlar ve arkasından fısıldayan bir yabancı... Bu konservatuvarda hiçbir şey göründüğü kadar masum değil. Aylin gardını düşürmeden önce son bir kez çalmak zorunda: Çünkü bu bir prova değil, tehlikeli bir oyun.

Yanlış Numara 2 Bazı aşklar bitmez sadece yarım kalır. Sıla ardında bıraktığı hayatından uzaklaşırken Oğuz sevdiği kadının bir gün döneceğine inanarak beklemeyi seçti. İki yıl... İki koca yıl ayrı şehirde birbirinden uzak iki ayrı hayat, söyleyemeyen sözler ve dinmeyen özlem vardı. Sıla kendi yaraları ile savaşırken Oğuz, onsuz geçen günlerin ağırlığını taşıdı. Fakat hayat, ikisinide yeniden karşılaşacakları güne hazırlıyordu. Sıla, artık eskisi gibi değildi. Oğuz ise hala onun için hee şeyini geride bırakabilecek bir adamdı. Taki bir gün Oğuz ile Sıla karşılaşana kadar, her şey düzelecekmiydi? Eskisi gibi olabileceklermiydi zaman her şeyi gösterecekti. Peki sizce 2 yıl boyunca beklenen bir aşk, tek bir karşılaşma ile yeniden başlayabilir miydi? Yada bazı yaralar, sevgiye rağmen kapanmayacak kadar derin miydi? Bu yalnızca bir aşk hikayesi değil. Bu; özlemin, kırgınlıkların, ikinci şansların ve ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş kalbinde taşıdığın insandan kaçamamanın hikayesi Oğuz ve Sıla`nın yarım kalan hikayesine yeniden hoş geldiniz.

"Gündüzün ışığı kimliğimi korur, gecenin karanlığı ise vatanı.

Benim dünyamda bir hata, binlerce insanın hayatına mal olurdu. Bu yüzden kimseye güvenmedim, kimseyi içeri almadım. Bir asker, benim gizemimi çözmeye ant içene kadar...

O, emirlere ve disipline sadıktı; ben ise gölgelere ve kodlara. İki farklı hayat, tek bir tehlikeli görev ve kaçamadığımız o çekim.

‘Benden ne saklıyorsun?’ diye sordu.

Gülümsedim. ‘Bilmek istemeyeceğin kadar çok şey.’"

Siz: yemin ederim anatomi beni benden alıyor Siz: fizyoloji çalışırken kendimden geçiyorum Siz: ÇOK ZOR Siz: o yüzden dedim ki Siz: bana bir tıpçı lazım Siz: bende seni seçtim Siz: İyi yapmış mıyım?(09.09)

"Benim bu dünyada Süheyla`yı yarı yolda bıraktığım gün Firdevs Hanım, öldüğüm gündür. Zira ben gönlümü ona verdim."

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar.

Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar.

"Hap kullanıyor musunuz?"

"Anlamadım?"

"Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince.

"Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim."

"Ne için geldiniz o zaman?"

"Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Suikastçı Serisi II. Kitap Devam kitabıdır. En büyük hatanın güvenmek olduğunu mu demeliydim sana? O halde şunu bilmelisin; evim dediğin yerde, sırtını yasladığın korumalarının arasında ve hatta mabedine alıp güvenle sakladığın kalbinde hainler var, Giray. Buna ben de dahil: Karın.

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.