Karın hiç durmadığı Kuzey Buz Diyarı`nda, Kral Solomon karısının hamile olduğu haberini alır. Ama karısı göklerdeki haritalara olan düşkünlüğü ile bilinirdi ve bir gün dehşetli bir rüya gördü. O rüyada doğacak evladının bu dünyaya kral olarak geleceği haber edilmiştir. Kral Solomon korksa da göklerin dediğini yapmaya kararlıdır. Yalnız ilk eşi Astra ve en büyük oğlu Vincan öyle düşünmemektedir. Bebek doğmuş adına da Ragnar demişlerdi. Ama annesi onun adını hiç bilememiştir çünkü Vincan annesinin ona anlattığı hikayelerle küçük yaşında büyük düşmanlığın fitilini ateşlemiştir. Ragnar’ı annesiyle birlikte öldürmek istemiş ama Ragnar kurtulmuştur. İki kardeşin ölümcül düşmanlığı ve buz diyarına hakim ailelerin çatışmaları huzuru kökünden yok etmektedir. Diğer yandansa Kızıl Kum’un yakıcı topraklarında kör bir veliaht vardı. Güzeller güzeli Bengü Şah, kalbindeki iyiliği gülüşüyle tüm dünyaya yaymak isteyen henüz on yedi yaşında bir genç kızdı. Seslerden yolunu bulur, insanların nefeslerinden yalanları ayırırdı. Kader Bengü ve Ragnar’ı bir araya getirdiğinde ikili aralarındaki çekimi hisseder ve tam alıştıkları o anda on yıl sürecek bir kopma yaşayacaklardır. Bir tarafta karla mühürlenmiş limanlar, kanlı hanedan savaşları ve kutup ışıkları altında büyüyen bir kral… Diğer tarafta kum fırtınaları, deniz kehanetleri ve ihtişamın ortasında bir yalnızlık… Onları birbirine bağlayan tek şey imkânsızlığın ta kendisi: İpek Yüklü Gemi. Çünkü Kuzey’e ipek gitmezdi. Kızıl Kum’a da oradan gemi gelmezdi. Ve bazı aşklar, doğanın bile istemediği kadar tehlikeliydi. Tahtlar bölünecek. Limanlar yanacak. Denizin dibindeki kemikler kıyıya vuracak. Bazıları aşk için yaşayacak, bazıları aşk yüzünden canavarlaşacak. Ama her masalın bir bedeli vardı. 🦂 Bir akrep varmış. Bir çanta yokmuş. Bir akbaba varmış, Bir insan yokmuş.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Aleda: Numaranız nasıl olduysa cebinde kalmış? 053**: O nasıl olmuş ki?

"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Vefat eden ablasının kusursuz gölgesinde görünmez olan, kendi evinde bile bir yabancı gibi yaşayan Ezgin için hayata tutunmak, her gün yeniden taşıması gereken ağır bir yüktü. Ta ki dondurucu bir 31 Aralık gecesinde, yüksek bir binanın çatısında boşluğa doğru o son adımı atmaya karar verene dek. Zamanın durduğu o sınırda onu karanlıktan çeken Yekta, yalnızca bir kurtarıcı değil; Ezgin’in tutku, bağımlılık ve muhtaçlık arasında gidip geldiği en büyük sınavı olacaktır. Yekta’nın karmaşık varlığıyla kendi varlığı arasında savrulan Ezgin, kendi zihnindeki enkazdan sağ çıkmanın bir yolunu bulmak zorundadır. Bir başkasının ışığıyla aydınlanmak, içindeki karanlığı kalıcı olarak yenebilir mi? Kurtarıcın aynı zamanda en büyük yaran olduğunda, yara bandını nasıl üzerinden çekebilirsin ki?

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

0535*******:Merhaba Siz: Siz kimsiniz? 🧸 🧸 🧸 Kız kardeş, ablasına aşık olan kişiye ablasının numarasını verirse ne olur...

"Sırılsıklam oldum, Yasemin. Adını dilimde gezdirmedim kirlenmesin diye ama gelirken sevdiğin çiçeklerden aldım. Yasemin, aç kapıyı beni sevdiğim çiçekten esirgeme." *** Şehre yeni biri geldi, sınırı küçülttü. Evimin içinde ayak seslerini duyabileceğim kadar yakınıma girdi. Önce bir yalan dinledi sonra kalbini saran damarlardan birini ellerime verip "Al." dedi. "Düğüm at." *** Özgürlüğü uğruna her şeyi göğüsleyebilecek tüm kadınlara...

Ortaokul zamanında Ayaz arkadaşı ile bir iddiaya girer. O an, bunun hayatlarını kökten değiştireceğini hiç bilmez. İddiayı yerine getirmek için Arya’yı okulun arkasına çağırır ve orada onu öper. Fakat Ayaz’ın bilmediği bir gerçek vardır: Arya’nın ailesi son derece baskıcıdır, oysa Ayaz’ın ailesi ise tam tersine çok rahat ve özgürdür. Üstelik bu iki aile, geçmişte yaşanan olaylar yüzünden birbirine düşmandır. Ayaz, o öpüşmenin sadece bir iddia olduğunu sanırken, Arya için her şey farklıdır. O olaydan sonra okuldan alınarak başka bir okula yazdırılan Arya`nın hayatında bazı şeyler ters gider . Peki, yıllar sonra kader bu iki genci tekrar bir araya getirebilecek mi?

Ediz Ege Şimşek. Fenerbahçe`nin yıldız basketbolcusu. Milli takım oyuncusu. Ve magazinin gözdesi. Namıdiğer: Çapkın Kaptan. Delfin Akyıldız. Besyo öğrencisi. Eski voleybolcu. Ve çocukluğundan beri aynı adama âşık olan dünyanın en şanssız kızı. Sorun şu ki... Ediz Ege`nin bundan haberi yok. Ya da henüz yok. Peki ya bütün ülke onları sevgili sanmaya başlarsa? İşte o zaman işler biraz karışabilir.

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

Vural Karacahan ve Gece Soydan kızlarının velayeti için ne kadar ileri gidebilirler? Geçmişte yaşanan kırgınlıklar, geri dönülmez yollar çözülebilir mi?

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Ansızın olan tesadüfler en değerlisiydi. Sevgi, yalnızca sakin denizlerde yelken açmak değil; en sert fırtınalarda bile aynı limana sığınabilme cesaretidir. Kartal ve Aybike’nin hikâyesi; nöbetlerin, yorgunlukların ve hayatın önlerine çıkardığı tüm engellerin ötesinde, birbirlerinin varlığıyla tamamlanan iki ruhun muazzam direnişini anlatıyor. ​Hastane koridorlarının soğuk ve steril dünyasından, evlerinin taze kurabiye ve bebek kokan sıcacık atmosferine uzanan bu yolculukta; bir tarafta kararlılığı, sadakati ve korumacı tavrıyla sarsılmaz bir dağ gibi duran Kartal, diğer tarafta ise şefkati, gücü ve sabrıyla o dağın en güvenli sığınağı olan Aybike var. Onlar, her zorlukta birbirlerine daha da kenetlenmeyi; Mevsim’in neşeli cıvıltıları ve minik Gökay’ın ilk nefesiyle koca bir aile olmayı başardılar. ​Bu hikâye; tutkunun zamanla eksilmek yerine nasıl daha derin bir adanmışlığa dönüştüğünün, gerçek aşkın hiçbir güç tarafından yıkılamayacağının ve en karanlık gecelerin bile birbirine sımsıkı sarılan iki kalbin sıcaklığıyla aydınlanacağının en zarif, en etkileyici kanıtıdır.

Bir yandan da alamadığım hırsımı kendi kendime söylenerek çıkarmaya çalışıyordum: "Nasıl gelebilirler, babam nasıl izin verir? Aklım almıyor, neler oluyor bu köyde!" Hiç tanımadığım bir ses ağacın dalları arasından yankılandı: "Ne olmuş ki?" Yerimden sıçrayıp kafamı yukarı kaldırdım. Beni karşılayan şey; koyu kahve gözler, dalgalı açık kumral saçlar ve hafif kirli sakallı bir yüzdü. "Sen de kimsin?" deyip hızla etrafı kolacan ettim. Ağaçtaki çocuk gülerek aşağı indi. "Endişelenme, kimse yok bizden başka. Ben Pamir."

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

İki ayrı dünya, bir tesadüf ve `bizden olmaz` denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı?

Kendi emeğiyle güçlü bir iş kadını olan Devrim Saygı, geçmişte büyük bir aşkla bağlı olduğu Asaf Kılıç’la yollarını ihanet yüzünden ayırır; yıllar sonra ailelerinin zoruyla yeniden karşı karşıya gelen bu iki inatçı ve gururlu karakter, hem iş hayatında rakip olur hem de bastırdıkları duygularla yüzleşmek zorunda kalır. Geçmişte yaşanan yanlış anlaşılmalar, kırılan güven ve yarım kalan aşk, onların bugün birbirlerine karşı hem öfke hem de hâlâ sönmemiş bir çekim hissetmelerine neden olur; hikâye, aşk ile nefret arasında gidip gelen bu iki insanın hesaplaşmasını ve ilişkilerinin gerçek yüzünü ortaya çıkarma sürecini anlatıyor✨️💖 İki düşman, iki eski sevgili, iki ayrı kalp ve bir çok hatıra. Geçmiş peşlerini bırakacak mı? Yoksa ikili yaşanmışlıklarla boğulacak ve geçmişin izlerinden kurtulamayacak mı?

" Duygusal boşluğunla ilk yüzleştiğin zamanı hatırlıyorum o kadar boşluktaydın ki kendi kafanda "Önceden bir aptal kız vardı bana artık bakmıyor bari ondan acısını çıkarayım istediğim tamamlanmışlığı bulamamanın"dedin ve sürekli bana bakarak peşimde pervane gibi görünerek bunu başardın.Ama hesaba katmadığın bir şey vardı ben saf değildim.Oynadığın her oyunu gördüm sadece bir anlık da olsa sadece bakarak beni kendime özel hissettirişini kabul ettim... ... "Bir yudum kahve gibi gözlerin değmeye kıyamıyor gözlerim" *Bir lise kurgusu*

-Beni delirtmek mi istiyorsun? Büzme o dudaklarını.+Üzdü mü? -Hayır, delirtti.

Eşcinsel allert lütfen rahatsız olacaklar okumasın

Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika`dan Türkiye`ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal`a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin`dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç`un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨