Gündüz sessiz bir memur, gece adaletin celladı. Bedri, kâğıt üzerinde yarım kalan hesapları kendi yöntemleriyle kapatıyor. Ancak bu kez takip ettiği iz, 23 yıldır kilitli duran kendi geçmişine çıkıyor. Bir adam, bir sır, geri dönüşü olmayan bir yol.

İstanbul böyle kapışma görmedi. #adanalı

Başımı aşağı eğerek ellerime baktım. `Allah düşmanımın başına vermesin` sözü böyle olsa gerek. Bu hikayede yananın karısı olması evrenin adaletsizliği gibiydi. "Peki benim burada suçum ne? Suat`ın kızı olmam mı?" "Malesef" Yapılan hataların bedelini masumlar öder bu hayatta. Ama eğer buradaki masum bensem bu biraz zor. Polis olan Helin`in olaylarla dolu hayatını yazıyorum. Bi göz atıp birkaç bölüm okuduğunuzda anlayacaksınız. Çünkü başlarda pek güzel gelmiyor ama birkaç bölüm okuduğunuzda seveceksiniz. Okudukça saran bir kitap yazmaya çalışıyorum. Umarım beğenirsin. 💖

Biri kanunların koruduğu altın kafeste bir prenses, diğeri o kafesi yıkmaya yeminli bir düşman... "Bir kafesten kaçıp, bir diğerine sığınmak özgürlük müdür?" Kader şakağına dayandığında, Meyra`nın önünde iki yol vardı: Babasının altın kafesinde yavaşça ölmek ya da Barlas Soykan`ın barut kokan cehenneminde yanmayı göze almak. O gece bir silah patladı. Bir mühür kırıldı. Ve bir Cennet Kuşu, uçabilmek için kanatlarını feda etti. Artık geri dönüş yok. Çünkü bazı cennetler, yalnızca düşerken el ele tutuşanlara açılır.

Nur gizli bir teşkilata bağlı akıllı ,güzel bir o kadar da sırlarla dolu bir geçmişe sahip birisi. Azad ve Nur’un karşılaşması bu karşılaşmanın iş anlaşmasına dönmesi Azad için güzel gibi gözüksede Nur için tam bir ateşten çember haline gelmişti. Azad bir aşiretin ağası aynı zamanda bir mafya lideri. Zehirli sarmaşık operasyonu nasıl devam edicek?

Dengesizler, hayata bir adım geriden başlayanların, susarak büyüyenlerin ve ayakta kalmak için karanlığa mecbur bırakılanların hikâyesi. Muzaffer, sokakların verdiği isimle Muzo; doğduğu coğrafyanın sessizliğini, kayıplarını ve adaletsizliğini omzunda taşıyan bir adamdır. Çocuk yaşta tanıştığı yoksulluk, şiddet ve yalnızlık onu suça değil; hayatta kalmaya iter. Ancak bu yol, zamanla vicdanla hesaplaşmanın kaçınılmaz olduğu bir uçuruma dönüşür. Cezaevi, sokaklar ve mezarlıklar arasında geçen bu hikâye; sadece bir mafya ya da suç romanı değildir. Dengesizler, aidiyet duygusunu yitirmiş ruhların iç çatışmasını, dostluk ile ihanet arasındaki ince çizgiyi ve kayıplarla şekillenen bir karakterin dönüşümünü anlatır. Muzo`nun geçmişiyle yüzleşmesi, annesinin yokluğunda büyüyen öfkesi ve hesaplaşmaları; okuyucuyu hem sert hem de derin bir yolculuğa çıkarır. Bu roman; kanla değil, eksiklikle yazılmıştır. Her satırında suskunluk, her bölümünde bir hesap vardır. Dengesizler, kimsenin doğuştan kötü olmadığını ama bazı insanların iyi kalma şansının elinden alındığını hatırlatan karanlık ve sarsıcı bir anlatıdır.

Gerçekler bazen yaşayanlardan değil, ölülerden öğrenilir. Başkomiser Nilüfer Tüzün, İstanbul Cinayet Büro Amirliği`nde çalışan deneyimli bir polistir. Onun için adalet, kanun kitaplarında yazanlardan ibaret değil; bazen bir bakışta, bazen ise bir sessizlikte gizlidir. Ama bazı vakalar vardır ki, hiçbir delil bırakmaz. Ne tanık, ne iz, ne kamera görüntüsü. Sadece... yok oluş. Bir gün, çıkmaza giren bir kayıp vakasında, meslektaşlarının ciddiye bile almadığı bir öneri gelir: Bir medyum. Ve Nilüfer, mesleki ve dini inançlarına ters düşse de, Sarp Ermiş adındaki serseri görünümlü, alaycı ama tuhaf biçimde çekici bir adamla tanışır. Sarp sıradan biri değildir. Çünkü o, arafta kalan ölüleri görür... Cinayet dosyaları birer birer açılır, ruhlar geçmişin karanlık perdesini aralar. Nilüfer delillerin, Sarp ise görünmeyen işaretlerin peşine düşer. Her çözülen vaka, onları hem gerçeğe hem birbirlerine biraz daha yaklaştırır.

Karanlıkla savaşan kalbimi dinlemeyi reddettiğimde bu ormanda ölülerle baş başa olacağımı tahmin etmemiştim. Ben bu ormanın olduğundan daha karanlıktım, ben aydınlıkta karanlıkta görünmeyendim.

Birleşik Krallık`ın korkulu rüyası Damian Dawson kırsalda görevli bir müfettişi gözetlemekle ve gerekirse bal tuzağı kullanmakla görevlendirilir.

bu kitapta örgütlerin acımasız işlerinin dokunduğu hayatlar vardır, bazı insanlar için tetikleyici unsur sayılabilir, şayet hassas biriyseniz okumamanızı öneririm!! ------ Kusursuz kahramanlar ve vicdansız canavarlar. Bir masalı masal yapan bunlar mıdır yoksa mutlu son yeterli olur mu? Bu masalda da var kahramanlar, canavarlar gibi. Ancak periler, prensler ve prensesler yok; duyması gerekenlerin kulaklarını kapattığı çığlıklar var. Devin, masalındaki ilk canavarla doğduğu anda tanışmış, hayatın onu sürüklediği noktada kimsesiz bir kız çocuğu olarak kalakalmış. Devin büyüdükçe, masalına giren canavarların sayısı artmış; o fark edememiş. Fakat unutmayın, canavarların olduğu yerde kusurlu bile olsa daima kahramanlar vardır. "Sadece Bal. Eğer çok merak ediyorsan, başka bir evrende Mavi`yimdir belki ben de." "Peki, sadece Bal. Öyle olsun. Fakat umarım başka bir evrende de Bal`sındır." Kusurlu kahramanların masalı. dikenli sarmal serisi, 1. kitap. ✩ Bu kitapta geçen olaylar, kurumlar ve karakterler tamamen kurgudan oluşup; hayal ürünüdür!

Geçmişin karanlık yüzü yıllar sonra aydınlığa çıkar. Peki karanlık mı aydınlığa mahkumdur yoksa aydınlık mı karanlığa, Bir polisin dostluk için yaptığı seçimler bazı hayatların yanan ateşi oldu.. Abisinin intikamı için bu yolda yıllarca inandığı yalanla sevdiği kadını kullanan bir Adam ona koşulsuz şartsız aşık olan bir kadın ve ölümünden sonra bile mektuplarla kardeşine yol gösteren bir Abi, meşale kim için yandı kim için düştü kimi yaktı..

Maral Çetin`in babası Hüseyin Çetin, emekli istihbarat görevlisidir. Maral, evde olmadığı bir gün babasının intihar haberiyle sarsılır ama babasının intihar ettiğine inanmaz. Maral inanmasa da, Hüseyin Çetin kızına bir mektup yazmıştır. Babası mektubunda kızını iş arkadaşına emanet ettiğini yazmıştır. Maral, babasının arkadaşını bulmaya gittiğindeyse arkadaşının da vefat ettiğini öğrenir. Maral, ölümlerin tesadüf olduğuna inanmaz ve şüphelerinin peşinden gitmeye karar verir. Böylece babasının arkadaşının oğlu olan Alim Polat ile yolları kesişir.

"En derin korkularını sakladığını sanırsın. Oysa sırların, sen sustuğunu sandıkça daha da yüksek sesle fısıldar." Madeline, duyguların insanı zayıflattığına inanarak kendini herkesten saklamayı öğrendi. Ama ne kadar kaçarsa kaçsın, kulüp odasındaki sır dolu kutudan, Amber`ın samimi gülümsemesinden, Levi`nin umursamaz öfkesinden ve Tristan`ın takıntısından kurtulamıyor. Bir kutuya atılan isimsiz itiraflar, karanlık partiler, kayıp geceler ve cebine bırakılan bir not... Madeline, korkularının tam ortasında, gerçeği kimin sakladığını ve kimin kurban olduğunu anlamaya çalışıyor. Bu bir dostluk hikâyesi değil. Bu bir kaçış hikâyesi değil. Bu, saklanmakla yüzleşmek arasında sıkışıp kalan birinin, kendi karanlığını tanıma hikâyesi. Sırları gerçekten saklayabilir misin? Yoksa onlar eninde sonunda seni ele mi verir?

Her ev bazı sırları saklar. Ama bazı evler… katilleri. Derin, yıllar önce gözlerinin önünde alevlere teslim olan komşu evini hiç unutmadı. O gece bir kadın öldürüldü, küçük oğlu kayboldu ve dosya faili meçhul olarak kapatıldı. Aradan yirmi yıl geçti. Kapısının önünde, üzerinde kendi ismi yazan bir kutu bulduğunda geçmiş yeniden aralanır. Kutunun içinden çıkan adli dosya, resmî kayıtlara göre çoktan kapanmış bir cinayete aittir. Ardından bilinmeyen bir numara arar. Telefondaki yabancı, cinayeti birlikte çözmeyi teklif eder. Başta bunun acımasız bir şaka olduğunu düşünür. Fakat gizemli sesin bildikleri, sadece dosyada yazanlarla sınırlı değildir. Birileri, yirmi yıldır gömülü kalması gereken gerçeği gün yüzüne çıkarmaya kararlıdır. Derin için bu artık bir görev değil. Bu, çocukluğunda yarım kalan bir gecenin hesabıdır. Çünkü bazı yangınlar söner. Ama külleri asla soğumaz.

"Kaybetmekten korkmuyor musun?" dedim aceleyle,konudan kaçmaya çalışır gibi. "Bu davayı,yetkilerini,her şeyi." Aras çok kısa, neredeyse duyulmayan bir sesle güldü. Sonra başını biraz daha eğdi. Dudakları kulaklarıma çok yakındı. Sıcak nefesi tenime işleniyordu. "Kaybetmekten korktuğum tek şey" diye fısıldadı. "sensin" Bu bir evlilikti. Aşk için değil,mecburiyet için. Aksa adaleti arıyordu. Aras ise geçmişinin peşinden kaçıyordu. Bir dosya,bir vasiyet ve karanlıkta kalmış bir ölüm... Onları aynı soyadının altına hapsetti. Ama rol yaparken gerçeğe dönüşen davranışlar,hisler, planda yoktu. Çünkü bazı kalpler,yalnızca gölgelerde atmaya cesaret eder.

Yaren, Komutan Akın`ı mesleği yüzünden bırakır. Yaren bu duruma daha sonradan pişman olsa da geri dönmek ister. Ve Akın` a mesaj atar. Devamını hadi gelin birlikte okuyalım. Siz: Ayrılsak ölürüz biz. Siz: Bir bedende bütünüz biz. Siz: Ellerde ölürüz biz. Siz: Yok dokunduğun her yerim acıyor şimdi. Siz: Gidemezsin ki, gidemezsin ki. Siz: Biliyorum deli gibi sevdin. Siz: Ayrılalım artık diyemezsin ki, diyemezsin ki. 053**: Sen kendin gitmeyi tercih ettin. 053**: Ben her şeye rağmen sana kal dedim. Siz: Hatırlar mısın? Siz: Bu şarkı bizim şarkımızdı. Siz: Senden sonra bir daha bu şarkıyı dinleyemedim. Siz: Dinlemeyi geç. Siz: Şarkıyı duyduğumda seni hatırlamamak için kuytu köşe bir yere geçip ağlıyordum. 053**: Sahi, söylesene. 053**: Ağlamak unutmak için çözüm niteliğinde mi? 053**: Eğer öyleyse gittiğinde benim senin için döktüğüm gözyaşları neydi?

Sen mi karanlığın içindesin? Yoksa karanlık mı senin içinde?

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

O, hayatın başında sıradan bir kızdı. Gülen, güvenen, incinince iyileşeceğine inanan… Ama hayat, herkese olduğu gibi ona da nazik davranmadı. Karşısına çıkan insanlar, omuzlarına yüklenen sorumluluklar ve görmezden gelinen yaraları, onu yavaş yavaş değiştirdi. Sevilmek için susmayı, ayakta kalmak için sertleşmeyi öğrendi. Başkalarına yetebilmek adına kendinden vazgeçti; her yardım edişinde ruhundan bir parça bıraktı geride. Zamanla olgunlaştı, güçlendi… ama bunun bedeli ağırdı. Çünkü güçlenirken kalpsizleşti, olgunlaşırken kendini kaybetti. Bu kitap, bir kızın hayatta kalma hikâyesi değil sadece; bu kitap, insanın kendini başkalarına feda ederken nasıl yavaş yavaş yok olduğunu anlatıyor...

Bir cinayet büroda komiser yardımcısı olan kadın, yeni işlenen cinayet dosyasında iki yıl önce mesleğini bırakmış komiser ile ortak olarak çalışmak zorunda kalır. Fikirleri ve yöntemleri zıt ola ikili başta birbirilerinden hiç hoşlanmaz. Ama zıt kutuplar birbirini çeker, değil mi?

Cümlemi bitirmemle altımda ki tabureye tekme atmaları bir olmuş artık buraya kadarmış diye düşünmeye başlamış hayatım film şeridi gibi gözlerimden kayıp gitmeye başlamıştı. Cidden bu raddeye nasıl geldim bilmiyorum ama bu zahmete girmemin arkasında sadece tek bir isim vardı Mira Marsel. Sadece 2 haftada beni kendine bağlayan, aklımı başımdan alan, hayatıma bir nisan yağmuru gibi birden habersizce giren biricik güzel sevgilim.

Babası tarafından zorla pavyona satılmış bir genç kadın.Herşeyden ümidini kesmişken bir adam nekadar onu düştüğü bataklıktan çıkartabilirdi ki? Sakin görünen ama ne yapacağı belli olmayan deli bir komiser. Baba parasıyla değil kendi alın teriyle kazanmak isteyip polisliğe baş koymuş genç bir adam.Şüpheli bir ölümü araştırırken nekadar zorlanabilirdi ki? Peki ya bu iki farklı hayatı olan insanı kader bır araya getirirse. Peki ya komiser temiz hayatına bir pavyon kadınını alabilirmiydi? Ya peki bu pavyon kadını bu bataklıktan çıkıp onu sevebilirmiydi? Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Karadeniz`de aşklar fırtına gibi kasıp kavurur. Mardin`de ise sessiz yaşanır. Zarina, ait olduğu topraklar kadar sertti. Susmayı değil, dik durmayı öğrenmişti. Ta ki Karadeniz`in hırçın rüzgârını sırtında taşıyan o adama kadar; Komiser Demirhan Çakır. Abisinin arkadaşı. Onlar aynı şehrin insanı değildi. Aynı geçmişten de gelmiyorlardı. Ama aynı ateşin tam ortasına düşmüşlerdi.

Hiç kimse göründüğü kişi değildir. İyi kalpli görünmek bazen bir karakter özelliği değil, ustaca seçilmiş bir maskedir. Kimileri şefkatin ardına gizler öfkesini. Kimileri sessizliğinin içine gömer suçluluğunu. Kimileri ise önce kendisini inandırır söylediği yalanlara. Peki, sen bir insanın gerçekten kim olduğunu anlayabilir misin? Bazı insanlar sana zarar vermez. Sadece bekler. Gözlerinin içine bakar. Gülümser. Konuşur. Dinler. Ve sen, güvende olduğunu sanırsın. Leyal de öyle sandı. Fakat hayatına giren sekiz öğretmenin her biri, geçmişlerinden taşıdıkları görünmez yüklerle, bastırılmış korkularla ve saklanmış gerçeklerle yaşamaktadır. Ve Leyal, onlarda bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler saklanmaz. Sadece doğru zamanı bekler. Ve gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi düşünemez. Çünkü en büyük savaş, insanın kendi zihninde başlar. Bu kitap, maskelerin ardındaki kırılgan zihinleri, inkâr edilen gerçekleri ve insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesinin bedelini anlatıyor.

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”