Wattpad`deki Bölümlerin Devamı

Bazı hayatlar kusursuz birer yalandır, ta ki biri gerçeğe ilk taşı atana kadar. Lise hayatım, aklı havada hayallerim ve her şeye rağmen korumaya çalıştığım o neşeli dünyam... Her şey yolunda gidiyordu. Ya da ben öyle sanıyordum. Tek bir kuralım vardı: Geçmişimdeki o karanlık sayfaları kapalı tutmak. Geçmişimden kopup gelen eski bir gölge, bu kusursuz görünen resmin üzerine ilk lekeyi bıraktığında sadece huzurumun bozulacağını sandım. Oysa o sadece ilk domino taşıydı. Bazı sırlar fısıltıyla söylenir, bazıları ise çığlıklarla gün yüzüne çıkar. Ben sadece gülmeye devam etmek istiyordum, ama kaderin benim için attığı düğüm çoktan sıkılaşmaya başladı. Düğüm 1 : İlk ilmek atıldı.

Beş yıl… Beş yıl boyunca polis, ardında tek bir iz bırakmayan seri katilin peşinden koştu. Her cinayet kusursuzdu. Her kurban suç dünyasının en karanlık isimlerinden biriydi. Kimse onun kim olduğunu bilmiyordu. Bildikleri tek şey vardı… Sıra herkese gelebilirdi. Şehrin en güçlü mafya lideri ise bugüne kadar hiçbir rakibine boyun eğmemişti. Kurduğu imparatorluk korkuyla ayakta duruyor, adını duyan herkes başını öne eğiyordu. Ta ki yolları, aynı hedefin peşinde kesişene kadar… Bir kumarhane. Tek bir kurban. İki avcı. Biri öldürmek için geldi. Diğeri gerçeği öğrenmek için. O geceden sonra başlayan mücadele artık yalnızca hayatta kalma savaşı değildi. Bu, zekânın güce, sabrın öfkeye ve karanlığın karanlığa karşı oynadığı ölümcül bir satrançtı. Çünkü bu oyunda herkes hamle yapabilir… Ama şah mat yalnızca bir kez gelir.

ÖNSÖZ Her hikâye bir başlangıçla açılır ama bazı hikâyeler, sonlardan doğar. Bu kitap; sadece Muzaffer’in değil, hiçbir zaman tam olarak ait olamayan, sustukça içinde büyüyen çığlıkları bastırmaya çalışan herkesin hikâyesidir. Bu, kaderi zincirlenmiş ruhların manifestosudur. Suçla tanışmak zorunda kalan çocukların, adaleti ararken vicdanını kaybedenlerin, sevdiklerini toprağa verip nefes almaya devam etmek zorunda bırakılanların, yani “dengesini yitirmiş” ama hâlâ yürümeye çalışanların romanıdır bu. Dengesizler, bir sokak hikâyesi gibi görünse de altında çok daha derin bir çatışma yatar. Bu, iç dünyasında yerle bir olmuş bir adamın, dışarıdaki dünyanın enkazında hâlâ bir yol aramasıdır. Baş karakterimiz Muzaffer, ya da sokakların ona verdiği isimle Muzo, doğuştan suçlu değildir. Onu şekillendiren, bastığı toprağın sertliğidir ama kader, doğduğu coğrafyanın suskun dağlarında başlamış, şehirlerin kalabalığında yalnız kalmış, cezaevinde olgunlaşmış ve kaybettikleriyle bir cellada dönüşmüştür. Onun elleriyle tuttuğu silahlar değil; taşıdığı anılar, bastığı her kaldırım taşında yankılanan geçmişidir. Bu roman, bir vicdan muhasebesidir aslında. Hesabı ödenmemiş ruhların çığlığıdır. Kanla değil, kararla yazılmış. Her satırı, geçmişin bir iziyle işaretlenmiş. İçinde sadece aksiyon değil; annesinin mezarında sustuğu, çocukluk arkadaşına sırt döndüğü, bir bakışta yılları hatırladığı anlar da var. Sevgiyi bilmeden büyüyen bir adamın, sadakati namus bellemesi var. Aşka temas etmeden önce parmaklarında barut izleri olan birinin, bir kadına yalnızca gözleriyle dokunması var. Dengesizler, bir mafya romanı gibi okunabilir; çünkü arka planda baronlar, infazlar, ihanetler ve ölüm kol gezer. Gökyüzü kurşuni, sokaklar ise kanla çizilmiştir ama esasen bu kitap, herkesin kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesidir. Kimse doğuştan kötü değildir ama bazı insanlar, hayatta kalmak için iyi kalma hakkını kaybeder. Bu romanı yazarken tek bir duyguya sığındım: Haklı olmak, güçlü olmaktan daha zor bir tercihtir. Muzaffer, gücün gölgesinde haklılık arayan bir adamdır ve onun hikâyesi, her yanlışın arkasındaki doğruyu arayanlara, her karanlıkta bir ışık bekleyenlere ithaf edilmiştir. Burada okuyacaklarınız, sadece hayal gücümün ürünü değil. Okuyucu, bu sayfaları çevirirken, bu toprakların yarasının kabuğunu kaldıracaktır. Her biri bu toprağın bir gerçeğiyle yoğruldu. Her karakter, bu topraklarda bir yerde yaşamış, bir şekilde unutulmuş bir yüzün yansımasıdır ve bu yüzlerin çoğu, geçmişin karanlık sokaklarında kaybolmuşken, ben onları kelimelerde yaşatmak istedim. Çünkü bazı insanlar susar, bazıları anlatır ama bazıları vardır ki, hikâyesi anlatılmadan ölemez. İşte bu, onların hikâyesidir. Bu, Dengesizler’in hikâyesidir.

Seri katil, yani oppacıyı bulma yolunda ilerleyen iki dedektif, birisi Jungkook, birisi Sherlock. *Dikkat: Aşırı saçmalık ve absürtlük içerir. Tamamen eğlenmek içindir.*

Ben Lina. Yeni evlenmiştik; geleceğimizi birlikte kuracağımızdan emindik. Ama kasabamızın gecesi değişti — ay ışığı vurduğunda sokaklar susuyor, lambalar sönüyor, telefonlar cevap vermiyor. İlk başta küçük şeylerdi: kapılar kilitli kalıyor, pencereler ardına kadar açık bulunuyordu. Sonra insanlar ölmeye başladı. Ölümleri o kadar korkunçtu ki onlara bakamadım; görüntüler zihnime kazındı, uykularımı çaldı. Polis susuyor; tanıkların anlattıkları birbirini tutmuyor. Her ipucu daha fazla soru doğuruyor. Evimizin etrafında, gecenin içinde bir sessizlik dolaşıyor — nefesler kesiliyor, sesler yok oluyor. Her kapı ardında yeni bir boşluk bekliyor. Bu notu sana yazıyorum çünkü artık başka çaremiz kalmadı. Eşimle beraber huzurlu bir hayat istiyoruz ama bu kasabaya taşındığımızdan beri her şey ters gitmeye başladı. Lütfen, birileri bize yardım etsin. Ölmek istemiyorum. — Lina

Toprağın haykırışları oldu pusulam. Benliğimi bıraktığım kanatlarım ölümün habercisiyle buluştu. Sarmaşıklarına sarılı bedenler onun varlığında vücut bulurken, hayat verdiği topaktan can alacaktım. O kefene sarılmamış ruhları benim için süslerken, kasvetli havasını mavi kanatlarımla dağıtacaktım. Ruhu arşa çıkmış bu insanların, cellatlarının son tanıklarıydık biz. Varlığım yok oluşun miladı. Yaşamı var oluşun yok oluşu.

Geçmişin karanlık yüzü yıllar sonra aydınlığa çıkar. Peki karanlık mı aydınlığa mahkumdur yoksa aydınlık mı karanlığa, Bir polisin dostluk için yaptığı seçimler bazı hayatların yanan ateşi oldu.. Abisinin intikamı için bu yolda yıllarca inandığı yalanla sevdiği kadını kullanan bir Adam ona koşulsuz şartsız aşık olan bir kadın ve ölümünden sonra bile mektuplarla kardeşine yol gösteren bir Abi, meşale kim için yandı kim için düştü kimi yaktı..

Aynı şehir, iki farklı kişi. Bir telsiz, iki farklı anons. Tek Emniyet, iki farklı alan. Benzer görünüş, zıt kişilik. Ve görünmeyenler...

​"Bazı dosyalar tozlanınca değil, kan kuruyunca açılır." ​On altı yaşındaki bir kız çocuğu, kardeşini buz gibi bir ceset torbasına mahkûm ettiğinde sadece yas tutmaz; bir intikam yeminini ruhuna kazır. Alara Güz Valente Yıllar sonra İstanbul`a indiğinde, bu kadim şehir onu bir dost gibi değil, bir alacaklı gibi karşıladı. Çünkü bu bir dönüş hikâyesi değil; bir infaz planıydı.​Kapısına bırakılan isimsiz bir kutu, zihnindeki mühürleri paramparça etti. Kız kardeşi Alçin`in dosyası bitmemişti, örtbas edilmişti. Karşısında her kapıyı kilitleyen karanlık bir ağ var. ​Alara Güz Valente, sustuğu yerden çığlık atmaya, tozlu rafları kendi damarlarını kanatarak temizlemeye geldi. Unutmayın, kan sustuğunda geçmiş bağırmaya başlar. "Kimseye gün yüzü göstermeyeceğim. Bundan sonra sadece GüzYüzü"

"Kimse zümrüdün parıltısına bakarken içindeki çatlakları fark etmez." Riley, Rhea, Ryan, Ryder, Jade, Axel, Nova, Nicolas ve Zane... Dışarıdan bakıldığında sıradan hayatlar yaşayan dokuz genç. Oysa her birinin içinde, kimsenin duymadığı bir çığlık saklıdır. Yakın dostluklar, kopmaya yüz tutmuş aile bağları, geçmişin gölgeleri ve nefretle başlayıp aşka dönüşen bir hikâye... Bazı sırlar insanı korur, bazılarıysa onu yavaş yavaş tüketir. Çünkü zarafet, acının en sessiz hâlidir. Peki ya bir gün o sessizlik çığlığa dönüşürse? -Alıntı- .../ -"Bir gün en güvendiğin tarafından vurulsaydın ne yapardın?" +"Bir gün en güvendiğim tarafından vurulmam... Çünkü ben kimseye güvenmem" kitabın bütün hakları bana aittir aksi taktirde çalınması durumunda gerekli işlemleri başlatırım Giriş haricinde ilk iki bölüm geçmiş odaklı olacak... şimdiden iyi okumalar

Psikolojik olarak kafasında binlerce savaş veren Eflan, yıllardır bir kuruma, tesise üyedir ve burada çocukluğunu geçirmiştir. Ancak tesiste yaşanan olaylar küçükten büyüğe sıralanmaya başlar. Aynı anda İstanbul`da işlenen cinayet gizemiyle beraber tesise gelir, peki olaylar ne derecede bağlantılıdır? Eflan bu cinayetin tam olarak neresindedir? Belki de cinayet sadece bahanedir.

İntikam tutkuya dönüşür mü? Gizemler çözülür, sırlar tek tek açığa çıkar mı? İntikam uğrunda çıktığı bu yolda belki yıllar önce gizlenmiş sırların, belki yeryüzüne çıkıp her şeyi tekrar darmaduman edecek gerçeklerin, duygularla çeliştiği, sürükleyici intikam ateşi dolu sayfalar~

"İntikam bir hedef değil, dönüşü olmayan bir yoldur." Bedri`nin Yolu, Bedri romanının devamı niteliğinde olan serinin ikinci hikâyesidir. Bu kitapta Bedri`nin bir katile dönüşmesinden çok, onu o noktaya sürükleyen karanlık yol anlatılır. Annesinin ölümüyle başlayan acı, adalet arayışı, Sait Dayı ile kurduğu bağ ve geri dönüşü olmayan kararları, Bedri`yi bugünkü hâline dönüştüren sürecin temelini oluşturur. Bu, bir intikam hikâyesinden çok; kaybedilen masumiyetin, ağır bedellerin ve insanı karanlığa sürükleyen yolun hikâyesidir.

Adli Tıpta çalışan Betül işlenen kadin cinayetleri çözmek için çabalarken karşısına Yahya Baskomiser çıkar ve bir süre sonra içinde ona karşı engel olamadığı duygular besler

Peşinde ve Peşimde hangisini seçerdiniz? Seçebilir miydiniz? Bir hata nelere mâl olabilir? Düşünmeden hareket etmek nelere mâl olur? Hiç düşündün mü? ~Düşünmek istemeyenlere...

Bir şehir. Üç cinayet. Ve ardında kalan derin bir sessizlik. Başkomiser Okan’ın peşinde olduğu sırlar, suskunluk içinde örülen bir ağ gibi. Susmak bazen zorunludur, ama susturulan sesler mutlaka duyulur. Ve bazen en yakın dostun bile gölgesinde, gerçekler en soğuk yüzünü gösterir. Bu hikâye, kaybolanların ve unutturulanların öyküsü. Sayfalar ilerledikçe, gerçekler bulanıklaşır, şüpheler artar, karanlık büyür. Gerçeği arayanlar için bu yol kolay değil. Çünkü her cevap, yeni bir soru getirir. ⸻ Gazeteci Devrim İplikçi’nin ölümü, sadece bir cinayet değil; şehrin en karanlık sırlarını ortaya çıkaran bir kapı aralıyor. Başkomiser Okan, doğudaki güçlü bir çetenin gölgesinde, sessizliğin ve korkunun içinde gerçekleri açığa çıkarmaya çalışıyor. Şehrin üstü örtülmüş sırları, dostlukların ardındaki ihanet ve susturulmuş sesler, gerçeğin peşindekiler için tehlikeli bir yolculuğun başlangıcı. Devrim’in hayatı ve ölümü, bu yolun hem anahtarı hem de uyarısıdır.

"Ben sana inandım, ben sana güvendim ya ben sana-" gözümden süzülen yaşlar bulanık görmeme neden olurken aniden bağırmasıyla sözlerim boğazıma dizildi. "İnanmasaydın, güvenmeseydin ben sana en başta ne dedim" sesi boş sokakta yankılanıp tekrar kulaklarıma ulaşırken donup kalmıştım. Nefesim sıkışmaya başlarken elim kalbime ulaşmıştı. "Ben seni hiç bir şeye inandırmadım ben sana güven vermeye de çalışmadım" sinirle elini saçlarının arasından geçirirken öfkeli gözleri yeniden yaşlarla dolu gözlerimi buldu. "Ama sen o kadar zayıf bi haldeydin ki" kafasını eğip yüzüme yaklaştığında her cümlesi tokat etkisi yarattı zihnimde. "O kadar yalnızdın ki" yaşlar bir bir gözlerimden boşalırken kafamı sağa sola salladım yapma dercesine. "Merhametimi aşk mı sandın yoksa" alaylı ve küçümseyici sesi damlayı taşıran son damla olmuştu. Elim hızla sol yanağını bulduğunda kafası yan dönsede alaylı gülümsemesi yüzünden kaybolmadı. "O gün o evde keşke kimse olmasaydı" acıyla gülümsediğimde kafasını eğip salladı ne dediğimi anlayarak. Daha ilk günden onun yanında durmak yanlıştı zaten.

O, kendini katil olarak görmüyor. Ona göre sadece eksik kalan adaleti tamamlıyor. NOCTERRA’da adalet mahkemelerde değil, karanlığın içinde yazılıyor… ve her hüküm, kanla mühürleniyor.

Defne, lise son sınıfta kendi halinde bir öğrenciydi. Dersleri, arkadaşları ve sıradan hayatı dışında büyük bir sorunu yoktu. Ta ki bir gece telefonuna gelen bilinmeyen bir mesajla her şey değişene kadar. "Yarın saat 16.00`da Eski Çınar Parkı`na gel." Defne bu mesajı önemsemedi. Bir şaka olduğunu düşündü. Ama ertesi gün saat tam 16.00`da Eski Çınar Parkı`nda yaşanan olay, bunun basit bir mesaj olmadığını gösterdi. Artık ortada cevaplanması gereken sorular vardı. Bu mesajı kim göndermişti? Defne neden seçilmişti? Ve en önemlisi... Bir sonraki mesaj geldiğinde, bir hayatı kurtarmak için yeterince hızlı olabilecek miydi? Zaman ilerliyor. Saat işliyor. Ve biri Defne`yi izliyordu.

Bir seri katilin hikayesi. Bakalım bu katil arkasında ne gibi izler bırakacak.. Kurbanlarını özenle seçiyor, onları avlamak için gece bara gidiyor. Bu dedektif hikayesi, polisiye sevenler için! İyi okumalar.

Herşey bir hakime olan devletin en güçlü bireylerinden Aylin Volkov`un odasına bırakılan tehdit notları ile başlar. Aylin bu olayı asla garipsemez ve muazzam bir soğukkanlılıkla bu notları kimin bıraktırdığını bulur. Akın Karaköy. Yarı Türk, yarı Yunan bir mafya lideri. Ek olarak Aylin`in `Acımasız Liderlik` geçmişini bilen ve bunu koz olarak kullanan tek mafya. Gizemli ve er yada geç ortaya çıkacak bir gerçek. Mafya ve Hakime çatışması.

Bazı kayıplar asla bulunmaz. Sadece saklanır. İzgi Merza Karaca, kardeşinin kayboluşunu kabullenemediğinde gerçeğin peşine düştü. Attığı her adım onu görünmeyen, konuşulmayan ve kimsenin adını anmaya cesaret edemediği bir yeraltı dünyasına sürükledi. Burada insanlar yüzleriyle değil, maskeleriyle yaşardı. Ve her maskenin ardında başka bir yalan saklıydı. İzgi ilerledikçe tek bir şeyi anladı: Bazı cevaplar bulunmak için değil, insanı sonsuza dek kaybetmek için vardır. Vesayet... Kaybolanların değil, kaybolmayı seçenlerin hikâyesi. Çünkü her sayfa, bir kayboluşun izini taşır.

Bazı gerçekler ortaya çıkmak için yıllarca bekler. Bazı insanlar ise o gerçekleri ararken kendilerini kaybeder. Bir lise öğrencisinin ölümüyle başlayan araştırma, gazeteci Zeynep Ak`ı ülkenin en güçlü ailelerinden birinin karanlık geçmişine götürür. Her adımda yeni bir sır, her cevapta yeni bir yalan vardır. Üstelik biri onu izlemektedir. Ne dost olduğu bellidir. Ne de düşman. Çünkü karanlığın içinde en tehlikeli şey, size yaklaşan kişinin niyetini bilmemektir. Yalnızlığın romantik bir tarafı olduğuna inananlar vardır. Ama bazı savaşlar, insanı yalnız bırakmak için tasarlanmıştır.

Eğer bir not geldiyse ölüm senle dans ediyor demektir... Dikkat et ölme, öldürme, öldürülme yada... Öldürülmesinler