"Zoraki bir evliliğin gölgesinde solan Şeyda, kalbini imkansız bir aşka, Revan’a kaptırır. Ancak kaderin onlara bir sürprizi vardır: Engellerin yok olduğu, imkansızın mümkün kılındığı başka bir evren... Peki, mucizeler sonsuza dek sürer mi?"

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

Yaz dizisi tadında bir yaz kitabı okumaya ne dersiniz? Size hem temiz hem de İslami hassasiyetlere dikkat edilerek yazıldığını söylesem... Yaz Mahallesi`nin neşesi, birbirine candan bağlı tatlı kızları; Süheyla, Ahsen ve Yüsra... Onlar kendi dünyalarında mutlu mesut yaşarken, mahalleye ayak bastıkları an ortalığı birbirine katan deli dolu bir üçlü taşınır: Bilal, Emrecan ve Efe! Bir tarafta pürneşe, adeta bir "Road Runner" hızında yaşayan Kızlar Tayfası; diğer tarafta her taşındıkları mahalleden absürt olaylar yüzünden atılan Erkekler Tayfası! Neler olacağını merak ediyor musunuz, o halde gelin mahallenin "Gel Keyfim" mesire alanında kafamızı dağıtıp biraz tebessüm edelim🌻

Sıcacık bir mahalle, gırgır şamata ve herkesin içinde yaşadığı bolca aşk... Bu mahallenin bir ferdi olan Neslihan ve kendini bildi bileli nefret ettiği, her hareketinde gıcık olduğu komşu oğlu kaba saba külhanbeyi bozuntusu Yusuf... Ufak bir intikam oyunu oynamak isterken açığa çıkan gerçeklerin altında ezileceğini tahmin etseydi hiç o mesajı atar bu yola girmek ister miydi Neslihan? ••••• Hazırsanız başlayalım ✨❤️ ••••• Not: Bol bol Argo ve küfür bulunmaktadır. Rahatsız olanların okumaması tavsiye edilir. Bu hikayeye başlanma tarihi 14 Temmuz 2020 Hikayenin yayımlanma tarihi 6 Ağustos 2020

Mahalle, yaz akşamlarının o kendine has telaşıyla yaşıyordu. Bakkalın önünde oturan ihtiyarlar, kaldırımda koşturan çocuklar, açık camlardan sızan şarkılar… Hepsi tanıdıktı Elizan için. Bu sokak, onun büyüdüğü yerdi. Yanında en yakın arkadaşı İris vardı; sürekli konuşuyor, kahkahaları sokağı dolduruyordu. Elizan’ın abisi Doruk ise her zamanki gibi ikisinin birkaç adım önünde yürüyor, etrafa dikkatle bakıyordu. Mahallede Doruk’un gözüne takılmadan dolaşmak kolay değildi. Ama o akşam bir şey değişmişti. Köşedeki eski evin önünde, yeni taşınan bir aile vardı. Kamyonun içinden indirilen eşyaların arasında bir çocuk dikkat çekiyordu: Aras. Yabancıydı, sessizdi ama bakışlarıyla herkesi süzüyor gibiydi. Elizan, farkında olmadan adımlarını yavaşlatmıştı. Belki de o yaz, mahalledeki sıradan günlerin yerini bambaşka bir hikâyeye bırakacaktı.

Hayat mıydı bizi biz yapan? Yoksa yaşadıklarımız mıydı? Mesela babam gitmeseydi... Yapmasaydı tüm bunları, ben yine aynı Alisa olur muydum? Babama duyduğum nefret, özlem, içimde her ne varsa annemi toprağa verdiğim gün bitti. Şimdi sadece intikam için gidiyorum. Onun, karısının ve üvey kardeşlerimin o sahte cennetine... Elimden geleni ardıma koymayacağım, o evdeki her bir mutluluğu tek tek ellerinden alacağım. Çünkü artık kaybedecek hiçbir şeyim yok. Ben Alisa Erdem. Annemin Çilek kızı. Ve şimdi, o kusursuz hayatları parça parça mahvetmeye geliyorum. •MAHALLE •GERÇEK AİLEM •ABİ/KARDEŞ •DOSTLUK •İNTİKAM •KOMEDİ

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

Bir serseri de olsa..en yakın arkadaşımın abisi de olsa..düşmanımda olsa..aşk..aşktır.

İçinizi ısıtacak bir mahallede yaşayan Aybüke`nin hikayesi. -Alıntı- Yazı yazmaktan yorulmuş gözlerimi ovuşturdum. Ellerim mürekkep olmuş, vücudum saatlerce masa başında oturmaktan tutulmuştu. Kafamı cama doğru çevirdim. Sokak lamalarının aydınlattığı ve rüzgârın şarkısını söylediği gece de aklımdaki bulutları dağıtmak için uğraşıyordum. Gözlerimi kapattım ve zihnimin kuytu köşelerinde dolaşmaya başladım...

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

Yeni bir mahalle, yeni bir hayat ve hiç beklenmeyen bir aşk… Birce ve Akın arasında başlayan bu yakınlık, eski aşkların gölgesi, kıskançlıklar ve mahalle dedikodularıyla karmaşık bir hâle gelir. Peki, gerçek hisler bu kaosun içinde ayakta kalabilecek mi?

Birbiri çok seven iki kalpten biri çok sevdiği kişiyi unutabilir miydi? Bir kaza sonucunda haytındakı insanlar yanı sıra sadece sevdiği kadını unutan Uraz KARA ve ona kendini hatırlatmak için elinden geleni yapan Eflâl ARAM. Kendini tekrar onun kalbinde yeşertmek icin her şeyi yapmak isteyen bir kadın. Onu hatırlamadığı için güvenmeyen,sevseydim hatırlardım diye düşünen bir adam ve yıllar sonra tekrar bir araya gelen iki kişi. Yıllar sonra onları ne bekleyecekti? Tekrar bir kalpte yeşerecek miydiler? Affedilebilecek miydi? konuşulan sözler,kırılan kalpler. Hatırlanabilecek miydi? Geçmişte yaşanılan bir aşk.

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Hep birlikte aynı mahallede büyüyen gençler ve hepsinin birbirinden sakladığı sırlar...

Buğlem Çelik & Demir Uraz Taşkın Yazar & Ceo Başlamamış ya da yarım kalan aşklar tamamlanmak ister. Bizim hikayemizde başlamamış-Daha doğrusa başlayamamış bir aşk hikayesi... Bir sokakta başlayan ve yine aynı sokakta ayrılmak zorunda olanda bizdik. Ben Buğlem Çelik yıllar sonra çocukluk aşkım Demir Uraz Taşkın ile bir davette karşılaşıp hayatı değişen kişiyim. Göz göze geldiğimiz o ilk an farkındaydım. Bu sefer ismediğimiz bir ayrılık söz konusu değildi. Artık ikimizde çoçuk değildik. İkimizde farkındaydık.

Ayperi Alaz, yıllar önce ailesiyle birlikte çocukluğunu geçirdiği mahalleden zorunlu olarak ayrıldığında, ardında sadece anılarını değil, ilk aşkını ve yarım kalmış bir hikâyeyi de bırakmıştı. Aras Deniz Karan… bir zamanlar onun en yakını, en güvendiği ve kalbini ilk kez çarptıran kişiydi. Ama bir gün hiçbir açıklama yapmadan hayatından çekilmiş, Ayperi’yi sessiz bir kırgınlıkla baş başa bırakmıştı. Yıllar sonra Ayperi geri döndüğünde, geçmişin sandığından çok daha canlı olduğunu fark eder. Eski sokaklar, unutulmuş sandığı anılar ve en önemlisi Aras… yeniden karşısındadır. Ama bazı karşılaşmalar sadece geçmişi hatırlatmaz. Hesaplaşmayı da beraberinde getirir.

Aynı mahallede büyüyen Mehmet ve Suna yıllardır birbirlerini sevmektedirler. Aralarında ki bu aşk bir nişanla taçlandığında bu mutlu günleri bölen bir görev gelir Mehmet`e. Uzun süren görevi sona erdiğinde memleketine gelen Mehmet hiç beklemediği bir şeyle karşılaşır. Suna ölmüştür... Hayatının başına yıkıldığını hisseden Mehmet bu süreçten nasıl çıkacaktır, nasıl zorluklarla karşılaşacaktır?

Her şey ödevini yetiştirmek isteyen Şebnem`in yanlış numaraya mesaj atmasıyla başlamıştı.

Moda tasarımcısı olan Defne düğüne 7 gün kala imam nikahlı kocası tarafından terk edilmiştir ama karnındaki ufak bir yumurcakla DEFNE LAL AKIN*YAVUZ ALİ TÜRKER

Bir Mahalle’den çok daha fazlası… Mahallenin sıcaklığını iliklerinize kadar hissedeceğiniz, Dostlukları ile içinizi ısıtacak, Sevdası yüreğinden büyük olan karakter ile tanışacağınız bir evren… Bu Mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulacaksınız. Keyifli okumalar 🫶🏻 "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek]. Bu eserin izinsiz kullanımı ve kopyalanması durumunda telif hakları ihlali bildirimi yapılacaktır. "Bu hikayenin tüm hakları şahsıma aittir. Hikayenin herhangi bir bölümünün, yazarın (Kevser Emek ) yazılı izni olmaksızın kopyalanması, çoğaltılması, başka platformlarda paylaşılması veya basılması kesinlikle yasaktır. Aksi takdirde yasal yollara başvurulacaktır.”

Kekre aşçı bir kızın hayatı

Yıllardır kendisini istenmeyen çocuk sanıyordu Akça. Bu bildiği yalan mahalleye yeni taşınan komşularıyla bir bir yıkılacaktı. Gerçek ailesi ile tanışmasındaki yolculuk hem canını yakacak hem de tatlı bir anı olarak kalacaktı. " Tesadüflere inanmazdım. Sonra bir gün, en beklemediğim zamanda, tam bittim derken karşıma sizi çıkarana kadar. Aslında tesadüfler bir başkaymış."

Yıllar sonra döndü. Alara… Eski sokaklar, eski dostlar, ama en çok da Bora. İlk bakışta soğuk ve mesafeliydi; belki de geçmişin gölgesiyle. Ama kalplerin hikâyesi, görünmeyen iplerle birbirine bağlıydı. Bir adım, bir bakış, bir kelime… Ve her şey yeniden başlamıştı.