Küçük kız, yıllarca boş bir odada büyür. Oda öylesine sessizdir ki, insan kendi nefesini bile yabancı sanır. Duvarlar çıplaktır, eşya hiç yoktur, ama odanın asıl ağırlığı sessizliktedir. Çünkü o odada ona öğretilen ilk şey konuşmak değil, susmaktır. "Ses çıkarma." Bu söz, ninnilerden daha sık tekrar edilir. Çocuk zamanla öğrenir. Boş odalarda en küçük ses bile yankılanır. Bir kalemin düşüşü, bir hıçkırığın titremesi, bir nefesin düzensizliği... Hepsi duvarlardan geri dönüp büyür. Ve o yankılar birilerinin hoşuna gitmez. Bu yüzden çocuk canı yansa da susar. Bir yerine vurulduğunda gözleri dolar ama ağlamaz. Korktuğunda köşeye çekilir ama yardım istemez. Çünkü bilir; acının sesi vardır ve o ses duyulursa yankı yapar, Bir gün küçük kızın kalbi kırılır. Nedenini tam anlayamaz. Belki sert bir söz, belki görmezden gelinen bir bakış, belki de yalnızca çocuk kalbinin taşıyamadığı bir ağırlık... Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar. Ama ses çıkaramaz. Küçücük ellerini ağzına bastırır. Titreyen parmakları dudaklarını kapatırken, omuzları sessizce sarsılır. Çığlık olmak isteyen acı, boğazında düğümlenir. Gözyaşları akar ama odada tek bir ses bile duyulmaz. Çünkü küçük kız, ses çıkarmaması gerektiğini mâlesef acı çekerek öğrenmiştir. Ve bir süre sonra sessizlik onun hayat düzeni olmuştur,

Bir yanda on beş yaşında ailesi tarafından zorla evlendirilip yıllarca bir odada hapsedilen kız ve doğduğu toprakları sevse de törelerini sevmeyen bir adam... Evlendiği adam tarafından tam sekiz sene evin içindeki bir odaya hapsedilen kız, bir gün kocasının ölmesiyle özgür kalır ve tekrar onu zorlayan ailesine dönmemek için hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister... Diğer yanda görücü usulüyle olsa da sevip sevildiğini düşünen bir kadın, kocasının kuma getirmesi üzerine onu boşar ve hayatta kalmak uğruna Ağaların Ağası olarak görülen bir adama sığınıp kendine yeni bir hayat kurmak isterse neler olur sizce? Hadi gelin, birlikte Sedef ve Asmin`in hikâyesine bakalım. Birbirini hiç tanımayan bu insanlar neler yapacak?