Zombi salgını ilk olduğunda önce ne oluyor dedik. Sonra dünyanın sonu geldi dedik. Sizin dünyanın sonu senaryonuzda online dersler var mı bilmem ama benim yok. Baktık karantina falan da olsa hayat devam ediyor. Alışmaya başladık. İnsanlar evde çok yalnız kalınca canları da sıkıldı. Zombi hakları yükselmeye başladı. Pardon öhöm Yeni İnsanlar. Bu fikir bayağı bir karşılık buldu. Öyle ki politikayı bile etkiledi. Hatta o kadar etkiledi ki 6 yıllık karantina son buldu. Şimdi... şimdi ne mi olacak? Ben okula gideceğim. Pek bir şey olmayacak benim için. Ne sandınız? Bu The Walking Dead değil. Bu benim gerçek hayatım.

"Karanlık Aşk" romanı ana karakter Aras`ın mafya lideri olan babasının ölüm haberini almasıyla başlar. Şehrin karanlık, yağmurlu ve neon ışıklı atmosferinde babasının sığınağına giden Aras, burada geçmişin travmalarıyla yüzleşir. Babasının çalışma odasında parlayan eski bir tılsım bulan Aras, bu tılsım sayesinde babasından gelen gizli bir hologram mesajını tetikler; mesajda babası ona "gerçek düşmanını bilmesini" öğütler. Bu keşif, Aras`ı dedesinden kalma, içinde mistik kitapların ve bilim kurgu cihazlarının bulunduğu gizli bir laboratuvara götürür. Burada duyduğu gizemli bir fısıltı, ona intikam zamanının geldiğini haber verir. Babasının eski adamlarıyla yüzleşmek üzere barınağa giden Aras, büyük bir şok yaşayarak eski aşkı Elif`i düşman planlarının tam ortasında bulur...

Sahilin sessizliği can yakıcıydı Onsuz 1 ay 2 gün 8 saat geçmişti Deniz onun bana armağanıydı Deniz onu bana geri getirecek tek şeydi Kumsal ve Aybars iki farklı insan... Bu hikayede ikiside acı çekecek ikiside yanacak ama kader onları hep bir araya getircek... Zaman,yer, kişiler ve hatta kendi karakterli değişse bile her zaman birlikte bu yola devam edecekler ... Ve sizler Bu yolculuğa hazır mısınız?

Sessiz sakin bir şekilde kendi hayatınızı yaşarken birden gökyüzünden geldiğini iddia eden ve prens olduğunu söyleyen bir adamın evlilik teklifini kabul eder miydiniz?

Can sıkıntısı yüzünden katılınan bir oyun ve bir "sıkıntı" yüzünden yaşamları ellerinden alınan 30 genç...

"Bir gün yaşadığınız bu hayatın sadece yalandan ibaret olduğunu öğrendiğinizde ne yaparsınız?" “Gerçekler er ya da geç ortaya çıkardı. İster tam zamanında olsun, ister hiç beklemediğimiz bir zamanda.” “ İçinde olduğun bu hayatta kendisini bulmaya çalışan bir Berçem’in hikayesi.” "Geçmiş sırlarla dolu!! Gün geçtikçe geleceğin tehlikeli yüzünüze çarpıyor" (Bu kurgudaki her şey tamamen hayal ürünüdür.) Bölüm sonunda oy vermeyi, yorum yapmayı ve beni takip etmeyi unutmayın. Şimdiden teşekkür ederim Zamanın Ters Yüzü

Londra’da sıradan bir hayat süren ve editörlük yapan Anna, bir gün hayatının en büyük sürpriziyle karşı karşıya kalır. Beklenmedik bir anda, geçmişin çözülmemiş cinayetlerini aydınlatmak için özel olarak seçilir: Onu benzersiz kılan DNA`sı sayesinde, 19. yüzyıl Londra`sına gönderilecektir. Bir anda kendini Viktorya Dönemi`nin sisli, karanlık ve gizem dolu sokaklarında bulan Anna, ne polislik eğitimi almıştır ne de bir dedektifin deneyimine sahiptir. Elinde sadece keskin zekası, derin tarih bilgisi ve modern dünyanın sağladığı avantajlar vardır. Şimdi, her köşesinde tehlikenin pusuda beklediği bu yabancı dünyada, geçmişin gölgelerinden gelen bu gizemi çözmek zorundadır. Ancak zaman daralıyor… Anna`nın en büyük düşmanı, belki de kendi korkularıdır.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Bir kölenin yumruğuyla sarsılan dünya, bir yıldızın ışığıyla yeniden inşa edilecek." Qi kapasitesinin kaderi belirlediği bir dünyada, Raiven Thorne damarları tıkalı bir "toz kulu" olarak hor görüldü. Ancak madenlerin derinliklerinde bulduğu kadim bir kozmik miras, ona Murim ustalarının bile hayal edemeyeceği Stellar Qi’yi bahşetti. Şimdi sağ elindeki gümüş mühürlü sargıyla devasa bir yıkımı gizleyen Raiven, peşindeki tiranlardan kaçarken Sisli Dağlar’ın zirvesinde kendi efsanesini yazıyor. Dragon Ball’un patlayıcı gücü ile dövüş sanatlarının disiplinini birleştiren bu yolculukta; Raiven sadece hayatta kalmak için değil, evrenin çarpık düzenini kökten değiştirmek için güçleniyor. Tema: Murim + Kozmik Fantezi Kilit Unsur: Gelişim, İntikam ve Gizemli Bir Miras.

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Geniş bir akasya ağacının gölgesine sığındığımda, hemen ilerideki fıskiyeli havuzun başında dikilen o karaltıyı fark ettim. Prens Asil Valtor. Sırtı bana dönüktü ama duruşundaki o kibirli asalet, metrelerce öteden bile "Burası benim mülküm," diye bağırıyordu. Tam arkamı dönüp sessizce uzaklaşacaktım ki, o buz gibi ses havayı yardı: "Bahçemin çiçekleri genellikle bu saatlerde yabancılar tarafından çiğnenmezdi. Senin türünün daha çok kapalı odalarda fısıldaşmayı sevdiğini sanıyordum." Duraksadım. Omuzlarımı dikleştirip yavaşça ona döndüm. "Çiçeklerinize zarar vermiyorum, Bayım. Sadece biraz temiz hava... Malum, içerideki hava biraz `kraliyet kibriyle` ağırlaşmış durumda." Asil, yavaşça bana doğru döndü. Gözlerinde, az önceki sabah yemeği davetinde gördüğüm o delici bakış vardı. "Diline hakim olamayan bir misafir," dedi bir adım yaklaşarak. "Hükümdarımın sofrasında o kadar pervasızca konuştun ki, ya çok cesursun ya da neyle karşı karşıya olduğun hakkında en ufak bir fikrin yok." "Belki de her ikisidir," dedim kayıtsızca. "Şimdi izninizle, sessizliğin tadını çıkarmak istiyorum. Gidebilir misiniz?" Masa hakkında şu an konuşmak istemiyordum. Asil, duyduklarına inanamıyormuş gibi kaşlarını kaldırdı. Hafif bir gülüş dudaklarına yayıldı ama bu hiç de dostça bir gülüş değildi. "Gidebilir miyim? Sen... az önce beni, kendi sarayımın bahçesinden mi kovdun?" "Bahçe büyük, Siz`de oldukça meşgul birine benziyorsunuz. Eminim başka bir köşede kendinize hayran kalacağınız bir ayna bulabilirsiniz." "Senin bu sivri dilin, Kayla`nın bile başını yakacak kadar uzun," dedi, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "Onun seni neden dizginlemeye çalıştığını şimdi daha iyi anlıyorum," Kayla bana ondan uzak dur diyor her fırsatta ama adamı kendi bahçesinden kovuyorum yine gitmiyor. Benim suçum ne? "Kayla sizinle konuşmamamı söylemişti, görüyorum ki haklıymış," dedim gözlerimi devirerek. "Sizinle geçen her saniye, insanın IQ seviyesini biraz daha aşağı çekiyor gibi." Söylediğim şeyle dilimi ısırdım. Haddimi aşıyordum. Asil bir an duraksadı, "IQ mu? O da ne?" diye sordu, kafası karışmış bir şekilde. "Boşverin, sizin anlayacağınız bir dilden konuşmuyorum zaten," dedim arkamı dönerek. Neyse ki bazı terimlere oldukça yabancılardı. "Kaçıyor musun?" diye seslendi arkamdan, sesinde muzip bir tını vardı. "Hayır, Bayım. Sadece sizinle konuşmak yerine, bir taşla sohbet etmenin daha verimli olacağına karar verdim. Taşlar en azından cevap vermiyor ve sizin kadar ukala değiller." Asil arkamdan kısa bir kahkaha attı. "Bu akşamki yemekte karşımda oturmanı bizzat ben isteyeceğim. Bakalım o zaman da bu kadar cesur olabilecek misin?" Cevap vermedim ama yürürken kendi kendime mırıldandım: "Zevkle bekliyorum, ekselansları. Umarım hazımsızlık haplarınız yanınızdadır." Asil, "IQ" kelimesinin yarattığı kısa süreli kafa karışıklığını çabuk atlattı ve birkaç uzun adımla önüme geçip yolumu kesti. Boyu o kadar uzundu ki, ona bakmak için çenemi iyice yukarı kaldırmak zorunda kalmıştım. "Bakın Bayım," dedim nefesimi dışarı vererek. "Yolumu kapatmanız, size karşı olan sempatimi—ki zaten sıfırın altındaydı—artırmıyor. Kayla sizinle konuşmamam konusunda beni uyardığında haklıydı; sanırım yaydığınız o kibir bulutu etraftaki oksijeni bitiriyor." Asil, elini çenesine götürüp beni bir tabloyu inceler gibi süzdü. "Kayla seni sadece konuşmaman için değil, muhtemelen hayatta kalman için uyarmıştır. Bu krallıkta bana `Bayım` diyen veya yerimi terk etmemi söyleyen son kişi, şu an bahçıvanın gübrelerini taşıyor." Hafifçe gülümsedim, hiç istifimi bozmadım. "O zaman bahçıvanınıza selam söyleyin, çünkü ben gübre taşımak için fazla zarif, sizin emirlerinizi dinlemek içinse fazla akıllıyım. Şimdi, çekilir misiniz?" "Çekilmezsem ne olur?" dedi, ses tonu bir meydan okuma gibi kısılarak. "Bana o meşhur `sivri dilinle` bir büyü mü yaparsın? Yoksa beni o bilinmeyen kelimelerinle mi döversin?" "Hayır," dedim, ona bir adım daha yaklaşıp gözlerinin tam içine bakarak. "Sadece sizi görmezden gelirim. Ki bir prens için, yok sayılmak her türlü hakaretten daha acı vericidir, değil mi?" Asil’in gözlerinde bir parıltı çaktı. Sinirlenmek yerine eğleniyor gibiydi. "Sen gerçekten... tuhafsın. Diğerleri gibi titreyip diz çökmüyorsun. Hatta şu an beni kovduğun bu bahçe, babamın bana doğum günü hediyesiydi. Yani teknik olarak, benim yatağımın ucunda oturup bana `git` diyorsun." "Öyle mi? O zaman yatağınızın ucu çok havadar ve çiçek kokuluymuş," dedim omzumu silkerek. "Ayrıca siz de teknik olarak, dinlenmeye çalışan bir kadını taciz ediyorsunuz. Kraliyet etiği bunu mu gerektiriyor?" Uzaklaşması için çirkin bir yakıştırma yaptım. Çünkü gidecek gibi değildi. "Taciz mi?" Asil hafifçe irkilerek geri çekildi. "Ben sadece... misafirimin neden bu kadar huysuz olduğunu anlamaya çalışıyordum." "Huysuz değilim, sadece seçiciyim. Ve şu anki seçimim yalnız kalmak," dedim ve yanından sıyrılıp geçmeye yeltendim. Ama gitmeden durup omzumun üzerinden ona baktım. "Bu arada, o akşam yemeği meselesi... Eğer menüde sadece sizin egonuz varsa, ben tokum." Asil arkamdan gür bir kahkaha attı. Bu seferki samimiydi. "Ego değil ama çok güzel bir geyik eti olacak. Yanında da senin o bitmek bilmeyen laf sokmalarını bastıracak kadar sert bir şarap ikram edeceğim." "Şarabınızı kendinize saklayın Bayım, benim zihnim zaten yeterince keskin," dedim ve arkama bile bakmadan, kalçalarımı hafifçe sallayarak uzaklaştım. Arkadan mırıldandığını duydum: "Babam haklıymış... Bu kız tam bir baş belası." Sırıtmamı engelleyemedim. Baş belası olmak, en sevdiğim özelliğimdi. Ama kralın hakkımda böyle düşünmesi, çok onur kırıcıydı.

Hava Harp okulundan mezun olduğu an Gökdoğan Timine katılması için emir alan nam-ı değer Azap, düşmanın kalbine azap olmak için kendisi gibi çaylak ekip arkadaşlarını toplar. Hepsi çok becerikli pilotlar olsa da, karakter olarak en sorunlu adamlardır. Onları hizaya getirmek, herkesin korkuyla kaçındığı bu adamları disipline etmek, Azap`ın en büyük emelidir.

“Sence mucizeler başka insanlar için mi var?” O soruyu sorarken gözlerinde öyle bir umut vardı ki… insan inanmak zorunda kalıyordu. Ben ise hep mucizelerin kapımı çalmadığını düşünürdüm. Hep bir başkasının hikayesine yazılırdı o güzel sonlar, o imkansızın mümkün oluşu. Ama o an… O an kalbim ilk kez kendine ihanet etti. Çünkü gözlerindeki ışık, yıllardır karanlıkta bıraktığım bir yeri aydınlattı. İncinmekten yorulmuş yanım geri çekilmek istedi, ama içimdeki o küçük, inatçı umut fısıldadı: “Ya bu kez farklıysa?” Belki mucizeler sandığım kadar uzak değildi… Belki de ben, onlara inanmamakla kendimi koruduğumu sanıyordum. Oysa umut, insanın kalbine sessizce düşen bir ışıktır; önce ısıtır, sonra yakar. Ve ben o an, yıllardır karanlıkta sakladığım yerin aydınlanışını izlerken şunu fark ettim: Bazı mucizeler gerçekleşmek için değil, kalbin hala atabildiğini hatırlatmak için çıkar karşına.

Bir deli ya da sadece deli diye adlandırılan biri... Bir doktor ya da sadece doktor diye tanındığı için gerçek kimliğini saklayan biri... Belki bizim onun ile asla bir hikayemiz olmayacaktı. Onun ismi bile karanlıktan geliyordu. Altında ki yer bile o yürüdüğünde titriyordu. Benim ile tanışana kadar zaafı yoktu. Ama artık tek zaafı bendim... Ben uğursuzdum... Gittiğim her yere, tanıştığım herkese hatta kendime bile uğursuzluk yayıyordum. Ben zehirliydim... Her zerremden zehir akıyor ve yanımda ki insanların kanına karışıyordu. "Kara..." Bakışlarını bana çevirdi. Simsiyah gözlerinde tek bir duygu ifadesi yoktu. Alayla gülümsedim. "Beni yanında istiyorsun ama unutma, ben Zehir`im... Daha ne olduğunu anlamadan kanına karışır ve seni yok ederim. Beni hafife alamazsın, ben sıradan bir `zehir` değilim..." Uzun uzun yüzüme baktı. Buruk bir şekilde gülümsedi. Üstüme yürümeye başladı. "Zaten kanıma karıştın..."

Kendi zihninin cehenneminde boğulan Helena`nın önünde tek bir yol vardı, o da anlamsız hayatına bir son vermek. Ya da, hayatın anlamını yeniden bulmak... Helena`nın cehennemdeki günlerine son vermek için can atan Kurtan`ınsa daha büyük bir sınavı vardı. Helena`yı kendi cehenneminden uzak tutmak. 𝐵𝑢̈𝑡𝑢̈𝑛 𝐷𝑢̈𝑛𝑦𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑠̧ı𝑚𝑑𝑎 𝑑𝑢𝑟𝑢𝑟𝑘𝑒𝑛, 𝑠𝑎𝑑𝑒𝑐𝑒 𝑡𝑒𝑘 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑖𝑠̧𝑖 𝑦𝑎𝑛ı𝑚𝑑𝑎 𝑑𝑢𝑟𝑠𝑎 𝑦𝑒𝑡𝑒𝑟𝑑𝑖. 𝑂 𝑘𝑖𝑠̧𝑖 𝑑𝑒 𝑧𝑎𝑡𝑒𝑛 𝑘ı𝑦𝑎𝑚𝑒𝑡 𝑘𝑜𝑝𝑠𝑎 𝑦𝑎𝑛ı𝑚𝑑𝑎 𝑘𝑎𝑙𝑚𝑎𝑦𝑎 𝑑𝑒𝑣𝑎𝑚 𝑒𝑑𝑒𝑟𝑑𝑖... AY KUŞAĞI SERİSİ İKİNCİ KİTABIDIR, İLK KİTAP OLAN TEMPERSİTAR`I OKUDUKTAN SONRA OKUMANIZ ÖNERİLİR. Bu isimle yayınlanan ilk ve tek kurgudur, tüm hakları saklıdır.

Arkadaşlarr bu yazacağım ilk kitap ve amacsiz yaziyorum. Çok iyi yazacağimi iddia etmiyorum sadece eğlencesineee. Yine de desteklerseniz sevinirim bayyss ✨💗 (bu arada speed and love dramasından esinlenilmiştir. Hemen copy demeyinnn)

Karen Riyan, sevgilisi Fred Stuffer tarafından dolandırılır. Elindeki avucundaki her şeyi kaybeden Karen, sevgilisinin arkadaşı olan Vincent Moarlo Klein’den yardım ister. Aralarında anlaşma yaptıklarında, Vincent sonunda yardım talebini geri çevirmez. Karen, dolandırıcı sevgilisinin peşine düşmeyi seçim sanır, kendi isteği ile gerçekleştirdiği bir ihtimal ama bir gün telefonuna gelen aramayla seçimleri zorundalıklara dönüşür. ‘Benimle oyun oynamak ister misin?’

Geçmişin karanlık yüzü yıllar sonra aydınlığa çıkar. Peki karanlık mı aydınlığa mahkumdur yoksa aydınlık mı karanlığa, Bir polisin dostluk için yaptığı seçimler bazı hayatların yanan ateşi oldu.. Abisinin intikamı için bu yolda yıllarca inandığı yalanla sevdiği kadını kullanan bir Adam ona koşulsuz şartsız aşık olan bir kadın ve ölümünden sonra bile mektuplarla kardeşine yol gösteren bir Abi, meşale kim için yandı kim için düştü kimi yaktı..

Başıma gelecek her şeyden habersiz bir şekilde, o yağmurlu gecede dışarı çıktım ve hiç beklediğim o kişiyi gördüm.

Şartlar: Sadece kitaplarıma oy ve yorum şekerim🍬🍬🍬

Siz: Culo, como estas Yaman: Pardon Siz: Ne pardonu Yaman: Neden bana göt diyorsunuz hanım efendi? ... Okullarına 3 ay önce gelen ispanyol ve yakışıklı çocuğa yani Yamana yazmak isteyen Açelya, Yamana çeviriden ispanyolca "Merhaba" yazıyor. Fakat Yaman Türkçe biliyor ve Açelya yanlışlıkla Yamana Merhaba kelimesi yerine Göt küfrünü yazıyor... Açelya ve Yaman aşık olduktan sonra bazı bedellerin ödenmesi gerekir. Bir anda ortaya "Maske" adlı cemiyetin örgütleri ortaya çıkar...

Leyla ile karan küçük yaşta iki aile bir ev gibi yaşayan iki arkadaştı ama babalarının şehit düştüğü gün ilk ve son ayrılış larıdı.bir daha birbirlerine ne ulaşa bildi ne de göre bildi.taki Leyla`nın bir gün bir mafya tarafından kaçırılmasına kadar ve o gün son ayrı kalışlarıdı.çünkü ikisi kaçmak isteyipte mahkûm kalanlardı.kader onları tekrardan aynı sehirde karşılaştırır...

Yaratıklar… Cidden gerçek değiller mi sizce? Hah, bunu bir de bu hikayeyi okuduktan sonra düşünün derim. Karşınıza çıkabilecek şeylere hazır olun… Çünkü bu basit bir yolculuk olmayacak… Yaratıkların dünyasını Profesyonel Casus Abby Starling, Ezeli Suçlu Owen Clark, Kaçak Prenses Jasmine Firewing ve daha bir çoğunun gözünden göreceksiniz… Kim bilir? Belki kendinizi onlarla omuz omuza savaşırken, sohbet ederken bulursunuz. Hepinize iyi okumalar… ve Tatlı Rüyalar!

Bazı savaşlar sınırda olmaz, Bazı savaşlar kalpte başlar.

Kısa bir hikaye... Baba ile oğlu arasında geçen olayların, başka bir baba-oğul hayatıyla keşişmesini anlatan kısa, sürükleyici bir hikaye. İyi okumalar...