Ailesi bildiği insanların gerçek ailesi olmadığını öğrenen nazlının hayatı bir anda alt üst olur. Ancak herşey bitti derken asıl herşey yeni başlar zaten babası bildiği adam babası olmadığı ortaya çıktığına göre gerçek babası kimdir? Acı insanı kaç kere yıkar kaç kere öldürür, sevdiğin insanlardan mı yoksa sevmeye mecbur bırakıldığın insanlarla mı yıkar hayat insanı? Nazlı artık bir kararın eşiğindedir. Nazlı ruhunun infazına mı karar verecek yoksa ruhunu serbest mi bırakacak?

Asker olan Yüzbaşı Börühan yeni bir time komutan olarak atanır çünkü tim komutanı yanlışlıkla birinin hayatına mál olmuştur. Onbaşı Lenyanın ve Yüzbaşı Börühanın hayatını okuyacağız. Tabiki bir timleri var...Zelzele timi; -Piyade Yüzbaşı Börühan Tunga -Piyade Onbaşı Lenya Kurt -Piyade Kıdemli Üsteğmen Elay Kurt -Piyade Kıdemli Üsteğmen Gece Ulur -Piyade Üsteğmen Savaş Sancak -Piyade Üsteğmen Barış Sancak -Piyade Teğmen Kurtay Özçelik(Evli) -Piyade Teğmen Asena İzel Özçelik(Evli) ~Şehit Piyade Teğmen Kutay Bayrak (bu arada şehit olan karakter için spoi vermiş oldum çünkü diğer kitabımda yaşayan bir karakter)

Bir suç işlendiğinde, hikâye biter mi? Yoksa asıl hikâye, geride kalanlarda mı başlar? Raskolnikov sustuğunda, Sonya konuşmaya başlar. Bu roman, suçun ardından kalan sessizliği, vicdanın yükünü ve bir kadının iç dünyasında büyüyen karanlığı anlatıyor. Sonya, başkalarının günahlarıyla sınanan, kendi inancıyla ayakta kalmaya çalışan genç bir kadındır. Onun mücadelesi bir mahkeme salonunda değil; gecenin sessizliğinde, düşüncelerin arasında ve kalbin en kırılgan yerinde yaşanır. Raskolnikov’un gölgesi Sonya’nın peşini bırakmaz. Her adımda, her nefeste, her duada… Bu hikâye; Suçtan sonra kalan vicdanı, Kefaretin gerçekten mümkün olup olmadığını, Bir insanın başkasının günahıyla ne kadar yaşayabileceğini sorgular. Raskolnikov’un Gölgesi: Sonya, klasik bir hikâyenin devamı değil; o hikâyenin ardından gelen iç hesaplaşmanın romanıdır. Bazı suçlar affedilir. Ama bazı gölgeler, asla kaybolmaz.

Zaman her yerde aynı şekilde akmaz. Bazı yerlerde yavaşlar, bazı yerlerde susar. Mutlu, Kuşadası’ndan çıkan sıradan bir Efes gezisine katıldığını düşünürken, antik taşların arasında açıklayamadığı bir sessizliğin içine çekilir. Dokunduğu her taş, bastığı her adım, ona ait olmayan bir geçmişi fısıldamaya başlar. Bu bir rüya mıdır, yoksa zaman gerçekten kırılmış mıdır? Geçmiş mi bugüne sızmıştır, yoksa Mutlu mu zamanın içine düşmüştür? Zamanın Gölgesinde – Efes, tarihin, insan bilincinin ve sessizliğin kesiştiği yerde geçen; zaman yolculuğunu makinelerle değil, mekânın hafızasıyla anlatan gizemli ve edebi bir romandır. Bazı yolculuklar bir yere değil, insanın kendisine çıkar.

Bir arayış, bir kayboluş ve asırlardır fısıldanan bir sır… Günümüzde yaşayan araştırmacı Âsım, izini sürdüğü bir metinle kendisini yüzyıllar öncesine uzanan gizemli bir yolculuğun içinde bulur. Bu yolculuk onu, hakikatin ateşiyle yanmış bir bilgeye, Şems-i Tebrizî’nin gölgesine götürür. Ancak aradığı şey yalnızca Şems’in kayboluşu değildir; Âsım, aynı zamanda kendi içindeki karanlıkla ve kayıp ışıkla yüzleşmek zorundadır. Geçmiş ile bugün arasında kurulan bu ince köprüde, tasavvufun derinlikleri, insan ruhunun sınavları ve saklı kalan sırlar adım adım açığa çıkar. Her cevap yeni bir soruyu, her ışık yeni bir karanlığı doğurur. Kayıp Işık: Şems’in Sırrı, tarihin tozlu sayfalarıyla insanın iç dünyasını birleştiren; gizem, arayış ve hakikat üzerine kurulmuş etkileyici bir yolculuk.

Lidya ailesi ile yeni bir yere taşınarak yeni bir hayata başlarlar fakat Lidya yeni okulunda olan zorba olan Ayaz ile karşı karşıya gelir ve düşman olurlar bu düşmanlıkları sürdükçe hisleride değişir ve bu düşmanlık gittikçe aşka dönüşür.

Bu kitap bir cinayeti anlatmaz. Bir katili de. En azından başta öyle sanılır. Sıradan bir kayboluşla başlayan hikâye, Seda’nın adının etrafında şekillenen sessizlikleri takip eder. Anlatıcı, olan biteni tarafsızca kaydettiğini düşünürken; okur, boşluklarla dolu bu anlatının içine farkında olmadan yerleşir. Olaylar anlatılmaz, sadece sonuçları gösterilir. Detaylar eksiktir. Zaman atlamaları vardır. Cevaplanmayan sorular bilinçli olarak açık bırakılır. Bu eksiklikler, okurun zihnini çalıştırır. Ve kitap, tam da bunu ister. Sayfalar ilerledikçe, okur anlatılanları tamamladığını, anlamlandırdığını sanır. Oysa yaptığı şey, anlatılmayanı kendi düşünceleriyle doldurmaktır. Her tahmin, her varsayım, her “muhtemelen” cümlesi; hikâyenin asıl suçunu şekillendirir. Kitap boyunca “katil” kelimesi bir başkasını işaret eder gibi durur. Okur rahatlar. Kendini hikâyenin dışında tutar. Ancak final yaklaştıkça, anlatıcının suçtan çok uzak duruşu ve anlatılanların eksikliği, rahatsız edici bir gerçeği ortaya çıkarır: Cinayet, satırlarda değil; okurun zihninde tamamlanmıştır. Bu Kitabı Sakın Okuma, suçun eylemden çok algıyla, şiddetin bıçaktan çok sessizlikle işlendiği bir hikâyedir. Kitap bittiğinde okur, yalnızca bir cinayeti değil, onu okurken yaptığı seçimleri de sorgulamak zorunda kalır. Ve bazı sorular, cevaplandığında değil; fark edildiğinde yıkar.

Her şey normal düzeninde ilerler ama her normal bir gün anormale döner. 〄 Her şeyin bir düzeni vardır, bir ilki bir sonu vardır. Her durumun da bir açıklaması vardır. Öyle olmalıdır. Öyle olmalıydı. Elimde kaç dakikadır tuttuğumu bilmediğim kağıdı tekrar açıp okudum. Sertçe yutkundum. Bu el yazısı abime aitti, biliyordum ama neden böyle bir şey yazdığını ve nereye kaybolduğunu bilmiyordum. Benden yardım istiyordu, hayır benden değil. Benden birine ulaşarak yardım etmemi istiyordu. Saçmaydı. Ulaşmamı istediği kişi abimin yıllarca yakın arkadaşı olup daha sonra düşmanı olan kişiydi. Neredeyse 8 yıldır görmediğim o kişiydi. En yakın arkadaşı ama sonradan en azılı olan düşmanı... Kartlar yeniden dağıtılacaktı ya da çoktan dağıtılmış ve en sondaki zor olan bana kalmıştı.

KİMSE KİMSENİN KAPAĞINI ALMASIN.

Bir fırtınayla açıldı kapı. Selim elindeki kitabı bıraktı. Diğer hikâyelerden alakasını kesecek efsunlu bir okyanusa düştü. Korkusu boğulmak değildi. Okyanusun yalnızlığına üzüldü sadece. Ve kıyılarında gezinmeye hevesliydi. Sağanak yağmura, karanlık geceye rağmen...

Selam, Kitaplarınız okunmuyor mu?

​"Bugün, hasat mevsiminin ilk günü. Ve sen Elif... sen benim en nadide ekinim olacaksın."

“Kanunu yazan kalem, vicdandan nasibini almamışsa; her satır, suçun manifestosudur.”

İki takım, iki kaptan ve bol rekabetli bir aşk... Elzem ve Demir okulunun voleybol takımlarının kaptanlarıdır. Aralarındaki rekabet onları daha da birbirine bağlarken sahada aksiyon bitmemektedir.

Hikâyemin hangi noktasındayım bilmiyorum ama orta yerinden okuyorsun beni. Bazı adımlar atılmalı, bazı yollar yürünmeli, bazı anlar yaşanmalıydı. Bazı insanlar gitmeli, bazılarıysa kalmalıydı. Hayat bir şekilde yolunu bulmalıydı. Bir şekilde akmaya devam etmeliydi. ☆☆☆☆ Elvin Erden düğün günü sevdiği adam tarafından karnında üç aylık bebeği ile terk edilince yaşadığı şokla kaza geçirir. Kader onu Poyraz Karaaslan ile karşılaştırınca bunun gideceği noktayı ikisi de kestiremez. Kimse bilmezdi ama bir hikâye bitmeliydi ki yeni bir hikâye başlayabilsin. Bu kimin hikâyesiydi?

Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

Hain bir pusuyla esir alınan Yüzbaşı Altay DAĞHAN ve onu kurtarmak için görevlendirilen Göktürk Timi`nin komutanı Aslıhan Bozkurt`un hikayesi🪖💫

Normal bir hayatı olan bir kız olan willa, doğum gününde aslında kendinin normal bir insan olmadığını ve evrenin normal olmadığını öğrenir. Artık okulunu, sevdiği insanları geride bırakması gerekir ve başka bir okula gitmesi gerekir kendi gibi olanların okuluna. Birde tehdit mesajları var tabi gizli birinden sürekli gelen tehdit mesajları. Yeni okulunda hayatta kalabilecek mi? Tehdit mesajlarını kimin yolladığını bulabilecek mi? Bunu ve kitabı merak ediyorsanız okumanız yeterli.

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı."

"Karanlık mı ışığı tüketir, yoksa ışık mı karanlığa diz çöktürür ?" Bir adam, ondan çalınan hayatın hesabını sessizce biriktirdi; karanlığını büyüttü, öfkesini bekletti. Geri döndüğünde ise en zayıf noktayı hedef aldı: Bir babanın dünyasını... bir kızın kaderini. Işığın içinden çekilip gölgelerin kucağına bırakılan genç kadın, bir anda korkunun, çaresizliğin ve tutkuya dönüşen bir esaretin ortasında kaldı. Babası, yıllar sonra fark ettiği hatalarının ağırlığıyla kızını geri almak için kirli oyunlara başvururken; adam, kalbine sinsice sızan o ışıltının, planlarını yakıp kül etmeye başladığını anlayacaktı. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı o yerde, ihanetin, öfkenin ve yasak duyguların hükmettiği bir savaş başladı. Ve hiçbiri şunu hesaplayamadı. Bazen en büyük tehdit, tutulmaması gereken bir kalptir.

Eylülzede, okunmamış bir mektubun içinden taşan bir sessizliğin hikâyesidir. Yıllar sonra evine dönen sıradan bir adam, geçmişten kalma sararmış bir zarfla karşılaşır. Üzerinde ne bir isim vardır ne de bir tarih. Açtığı anda, hiç tanımadığı bir sesin ağırlığı odayı doldurur. Bu mektup bir aşk itirafı değildir. Bir hesaplaşma da değildir. Bu, var olmamış bir yakınlığın; fark edilmemiş bir hayatın, görülmeden yaşanmış bir çöküşün kaydıdır. Stefan Zweig’in Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu eserinden esinlenen Eylülzede, bu kez bakışı tersine çevirir: Mektubu yazan bir kadın, okuyan bir erkektir. Ama asıl anlatılan, iki kişi arasındaki mesafe değil; insanın kendi içindeki karanlığa olan uzaklığıdır. Bu kitap, “hiç yaşanmamış” olanın, insanı nasıl derinden yaralayabileceğini fısıldar.

"Eğer bir kalbim olsaydı... onu sana verirdim." Raven, Kalpsiz Cadılar Klanı`nın varisi. Duygular yasak, sevgi zayıflık, aşk, imkânsız. Çünkü o, doğduğu anda kalbi bedenden alınan lanetli bir soyun mirasçısı. Gücünü duygusuzluğundan alan, gözyaşı dökmeyen, sevgiye yer olmayan bir dünyanın parçası. Klanın kaderini taşıyan Raven, ilk kez köyünün sınırlarını aşıp bağ kurmak üzere yola çıktığında karşısına çıkan tek şey bir erkek değil, geçmişiyle yüzleştiği karanlık bir sır ve içinden çıkamayacağı kadar tutkulu bir aşktır. Aaron... Kaderinin en tehlikeli ve en unutulmaz parçası. Raven, kendi türünün ona ihanet ettiğini öğrenir. Şimdi yapması gereken tek şey tüm cadılara hükmeden Yüce Cadı`yı devirmek ve onun yerine geçmektir. Gölgeyle mühürlenmiş topraklarda, büyüyle çizilmiş sınırların, karanlık ormanların, kutsal kanların ve susturulmuş kalplerin arasında; bir cadının kaderi, bir adamın sevgisiyle sınanacak. Köyler yanarken, inançlar yıkılırken ve cadı avcılarının nefesi ensesindeyken... Raven ya kalpsizliği seçerek annesinin kızı olacak. Ya da kalbini ona verecek. “Büyüyle doğdu. Aşkla uyanacak. Dünya, onların karanlıkla kutsanmış hikâyesini fısıldarken var olmayan biri kaybettiğini ona bağışlayacak,”

Kitaplarımla ilgili duyuru yaptığım kitaptır. Ana hesabım @zeze_n_u

Bir çatışmadan kaçarken yanlış kapıya sığınır ama kapının arkasındaki türkieyinin en tehlikeli mafyasıdır

Ailesindeki herkesi korkunç bir ölümle kaybedip, Dayısının evinde yaşamaya başlayan Kumsal, içindeki dertlerden dolayı herzaman gittiği yere, bir sahile gitmişti. O sahilde neler yaşana bilirdi? Hayat ona kötü bir oyun oynuyordu. Bir intikam evliliği yapan kumsal hayatında ilk defa bir kişiye güvenmiş, ona kapılarını açmıştı. ismi gibi soğuk Karadeniz gibi hırçın bir adama güvenip, onunla beraber yol kat eden kumsal. Girdiği bu yolun nereye çıkacağını bilmiyordu.