Onlar 12 kişiydiler. Şehit olmadan önce aynı timdeydiler. Ama hepsi asker değildi. Volkan sahadaydı. En önden koşan oydu. Ada avukattı. Dosya tutan, kalem tutan, adalet için savaşan oydu. Talha doktordu. Yaraları saran, can kurtaran, geceleri uyumayan oydu. Ayaz emanet için yaşayan, Sude not defterine her şeyi yazan, Aylin şarkı söyleyen, Batuhan kavga eden ama yüreği temiz olan, Kutay sistemlerin başında sabahlayan, Nilsu korksa da öne atılan, Duru herkese ablalık yapan, Yağız hiç konuşmayan ama herkesi koruyan ve Albay Barış baba gibi olandı. İçlerinde bir kişi daha vardı. Sinem. Sinem o timdendi. 12 kişiyle aynı timdeydi. Aynı kandan, aynı candan, aynı yoldandı. Avukat Ada ile aynı dosyaya bakmıştı. Doktor Talha ile aynı yarayı sarmıştı. Volkan ile aynı mevzide durmuştu. Onlarla güldü. Onlarla ağladı. Sonra bir gün timin üstüne ateş düştü. 12 mezar kazıldı. 12 bayrak tabuta sarıldı. Avukat da şehit oldu. Doktor da şehit oldu. Asker de şehit oldu. Sinem tek kaldı. 12 şehidin kanı yerde kalmıştı. Devlet Sinem`i yalnız bırakmadı. 12 şehidin kanını yerde bırakmamak için bir komisyon kuruldu. 6 kişi daha seçildi. Hepsi farklı yerlerde görev alan kişilerdi. Uzay sahadan, Tomris masadan, Aybüke kalemden, Altay sistemden, Orhan duadan, Aras gölgeden geldi. Hepsi ölü gösterildi. Hepsi ailesine şehit haberi gönderildi. Hepsi kendi hayatını, geleceğini, belki de geçmişini hiçe saydı. Çünkü vatan aşkı böyle bir şeydi. Vatan için sevdalarından vazgeçtiler. İsimlerinden vazgeçtiler. Hayallerinden vazgeçtiler. Avukat olan adaletinden, doktor olan hastanesinden vazgeçmişti zaten. Sinem hariç diğerleri timi bilmiyordu. Sinem hariç diğerleri 12 şehidi tanımıyordu. Ama Sinem anlattı. Avukat Ada`nın nasıl savunduğunu anlattı. Doktor Talha`nın nasıl bir can için sabahladığını anlattı. Volkan`ın nasıl koştuğunu anlattı. Her duyguyu, her detayı anlattı. Çünkü her duygu önemliydi. Her detay önemliydi. Komisyon 12 şehidin kanını yerde bırakmamak için yemin etti. Kanlı mendillerin peşine düştü. Sonsuzluk işaretinin peşine düştü. Sis`in peşine düştü. Yüzü kapalı ajanların peşine düştü. Ama bir şey vardı. Uzay ve Sinem`in dosyasında sadece bir cümle yazıyordu: Ailesi klasik trafik kazasında öldü. Nasıl öldü? Nerede öldü? Kim çarptı? Cevap yoktu. Dosyalar yakıldı. Arşivler silindi. Şimdi Sinem ve Uzay yetimhaneye neden bırakıldıklarını değil ailelerinin yaptığı kazanın nasıl olduğunu sorguluyor. Çünkü vatan için geçmişini hiçe sayanlar bir gün geçmişini aramak zorunda kalıyor. Bu kitap sadece bir görev kitabı değil. Bu kitap avukatın kalemini, doktorun önlüğünü, askerin silahını aynı bayrak için bırakanların ve ölü gösterilip yaşamaya devam edenlerin hikayesi. Vatan sağ olsun demek kolay. Zor olan o 12 ismi, avukat olanı da doktor olanı da hiç unutmadan yaşamaya devam etmek. Kitap önceden yayınlanmıştı ancak bazı sorunlardan dolayı diğer hesabımı silmek zorunda kalmıştım daha doğrusu katılmıştı ama şimdi geri açılmış ve ben o kitaplarımı buradan devam ettirmek istiyorum. Çalmak gibi bir durum ortada yok lütfen bu şekilde herhangi bir yorum atmayın.kitap tammamen bana aittir.

"Benden ne istiyorsun?" Boğucu sessizliğin hüküm sürdüğü odada, tam karşımdaki kameraya bakıyordum. Merceğin ardındaki kişiyi göremiyordum. Ama o hareketsizlik bile üzerimde görünmez bir baskı kurmaya yetiyordu. Karanlığın içinde sadece birbirine kenetlenmiş elleri hayal edebiliyordum. Ardından o boğuk, mekanik sesi duyuldu. "Seni." Kaşlarım çatıldı. Soğuk terler şakaklarımdan süzülürken, gözlerimi o tek noktadan ayıramıyordum. "Benden... beni mi istiyorsun?" Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki hava sanki daha da ağırlaştı. "Hayır. Sen zaten benimsin. Ben, bana ait olanı istiyorum." Boğazımdaki düğüm büyüdü. Yalnızdım; ama görünmez bir baskı göğsümü ezmeye yetiyordu. "Bizi buraya neden getirdin? Bizden ne istiyorsun?" Sesim istemsizce yükseldi, duvarlarda çaresiz bir çığlık gibi çınladı. Kameranın arkasındaki kişinin cevabı ise fısıltı kadar sakindi. "Ölmenizi." O an donup kaldım. Nefes bile alamıyordum. Sanki zaman durmuş, tüm dünya o küçücük kameranın içine sıkışmıştı. Onu göremiyordum. Ama başını hafifçe eğdiğini, yüzündeki küçümseyici gülümsemeyi neredeyse görecek kadar net hissediyordum. "Ama..." Kısa bir duraksamanın ardından devam etti. "Aranızdan yalnızca biriniz bunu hak etmeyecek." Kalbim göğüs kafesime sığmıyor gibiydi. Korku iliklerime kadar işliyordu. "Kazananı istiyorum." Kameranın altındaki kırmızı ışık biraz daha güçlendi; yüzüme ürpertici bir aydınlık vurdu. "Kazan. Özgürlüğünü al. Dünyana dön. Sonra da her gece, burada bıraktıklarının yüzlerini hatırla. İşte o zaman gerçekten özgür olup olmadığını anlayacaksın." Robotik sesi tekdüzeliğini hiç bozmadı. "Çünkü bu oyunda ödül özgürlük değildir. Ödül... suçlulukla yaşamaktır." Oyun başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. & TARİH:24/07/2026 Kitap Adı: OYUN ADI: SESSİZLİK RESİTALİ Yazar: KARMEN Durum:Askıda

5. Bölüm: Soğuk Hava Deposu Temmuz, 2020