.. Gösterimi sergiliyordum. İçim kan ağlarken rolümü yapıyordum, zorundaydım. Acımı sadece perde görüyordu. Perdeye de kan bulaşmıştı ellerime olduğu gibi. Elimde kan vardı. Hayatımda kan vardı. Ben kanayarak doğmuştum. Kanatarak doğmuştum. Deşerek büyümüştüm. İnsanların acısını oluşturmaktan zevk almış bir sadistten yaralıya dönmüştüm. Karma`ya inanır mısınız? Ben İlay Karael, hayatımı batırmıştım. O. Karan Viran, hayatımda bana ilk defa vicdan azabı çektiren kişiydi. Aşkım, sevgilim benim... affet beni, özür dilerim ama hatalarımı geri alamam, gece gözlüm. Beni böyle de sever misin? Elimde senin kanın var sevgilim...

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Yaşamak için hiçbir sebebi kalmamış Cerrah Vera Atay ile yaşamayı her şeye rağmen çok seven Cumhuriyet Savcısı Hisar Demirer’in yolları kesişir. Hisar, Vera’ya yeniden yaşamayı sevdirmeye çalışırken her şey beklenmedik şekilde tersine döner. Zehirli Zambak Vardır Her Vahşi Çiçekte Gurur

Bu hayatta herkesin bir yasak elması olmuştu. Havva`nın büyük bir istekle dalından koparmak istediği, pamuk prensesin güzelliğine dayanamayıp bir ısırık aldığı... Benim ise yasak elmam karşımda duruyordu. Daha onu ilk gördüğümde kalbimin derinliklerinde hissetmiştim bunu. Fakat en başından biliyordum, o yasak elma bir gün bana zehir olacak, boğazımda bir yumru olup beni yaşayan bir ölüye çevirecekti. Bana sınırı olmayan bir zindan olacak ve tarifi anlatılamaz karanlıklara sürükleyecekti. Yine de kendime engel olabilecek gücü benliğimde bulamıyordum. Yavaş yavaş onun seline kaplıyor, ufku belli olmayan diyarlara sürükleniyordum.

Banu Karaarslan, adalet sarayının koridorlarında dürüstlüğü ve geri adım atmayışıyla tanınan, gözü pek bir Cumhuriyet Savcısıdır. Uzun süredir yeraltı dünyasının en karanlık ve dokunulmaz ismi olan Ateş Aslan Demirhan’ın ve onun ağındaki diğer suçluların peşindedir. Banu için bu dosya sadece bir görev değil, adaleti sağlama yeminidir. Ateş Aslan ise gücü, zekası ve acımasızlığıyla illegal dünyaya hükmeden bir liderdir. Banu’nun kendisini köşeye sıkıştırmak için yaptığı her hamleyi bir satranç ustası gibi izler. Ancak bu kedi-fare oyunu, zamanla aralarında önlenemez, tehlikeli ve tutkulu bir çekime dönüşür. Ateş, ilk kez bir kadının zekasına ve dik duruşuna hayran kalırken; Banu, nefret ettiği bu karanlık adamın arkasındaki yaralı ve korumacı ruhu gördükçe duvarlarının yıkılmasına engel olamaz. Aynı yolda yürümeleri imkansız olan bu iki uç dünya, yasak bir aşkla birbirine bağlanır. Banu, Ateş’e kalbini açtıkça onun tamamen değişebileceğine, bu karanlıktan çıkabileceğine inanmaya başlar. Ateş ise hayatında ilk kez birine gerçekten güvenir ve tüm gardını indirir. Ancak savcı cübbesi ile mafya liderinin namlusu arasındaki bu aşk, aslında en başından beri trajik bir sona mahkumdur. Banu, Ateş’in yeraltındaki tüm işlerini bitirecek, onu ve şebekesini tamamen çökertecek o son, büyük darbeyi vurmak için en doğru anı beklemektedir. Sevgi, adaletin önüne geçemez. Ve o kaçınılmaz gece geldiğinde Banu, Ateş’in ona olan sonsuz güvenini en ağır şekilde suistimal ederek ona hayatının en büyük ihanetini yaşatacaktır. Soğuk, metal kelepçelerin sesi, odanın içindeki ölüm sessizliğini bıçak gibi yardı. Ateş Aslan Demirhan, hayatında ilk kez ellerini arkaya doğru uzatırken gözlerini bir saniye bile karşısındaki kadından ayırmadı. Oysa birkaç saat önce bu odada, o kadının saçlarını koklayarak her şeyi arkasında bırakmaya, onunla bambaşka bir hayata yürümeye söz vermişti. "Banu..." dedi Ateş. Sesi ne öfkeliydi ne de bağırıyordu; sadece derinden gelen, paramparça olmuş bir adamın fısıltısıydı bu. "Bütün o sözler... Gözlerimin içine bakarak kurduğun o gelecek planları... Hepsi bu an için miydi?" Savcı Banu Karaarslan, cübbesinin ağırlığı altında ezilmemek için omuzlarını dikleştirdi. Kalbi göğüs kafesini delmek istercesine çarpıyor, boğazına dizilen hıçkırıklar nefesini kesiyordu. Ama ağlayamazdı. Şimdi değil. Ateş`e arkasını döndü, göz yaşlarını onun görmesini istemiyordu. "Ben bir savcıyım, Ateş," dedi, sesi titremesin diye her kelimenin üzerine basarak. "Benim görevim suçluları adalete teslim etmek. Sen adaletten kaçabileceğini mi sandın?" Ateş, arkasındaki polislerin onu çekiştirmesine izin vermeden bir adım öne çıktı. Kelepçelerin birbirine çarpan zincir sesi odada yankılandı. "Ben adaletten kaçmıyordum, Banu!" diye haykırdı Ateş, bu kez sesindeki o saf acı duvarlara çarptı. "Ben sana sığınıyordum! Sen benim işimi bitirmedin... Sen beni vurdun. Hem de hiç ıskalamadan, tam kalbimden vurdun." Banu arkasına dönüp bakamadı. Arkasından sürüklenerek götürülen adamın ayak sesleri koridorda kaybolurken, odada sadece Ateş`in kokusu ve Banu`nun hıçkırıkları kaldı. Adalet kazanmıştı belki, ama Banu o gece kendi elleriyle ruhunu da o kelepçelerin arasında idama mahkum etmişti.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Bir kızın başarı hikayesi. Küçükken ailesinden aldığı yetersizlik duygusu yüzünden baş koyduğu bir yol. Lisedeki arkadaş grubunun ondan sakladığı çok şey olduğu görülür. Ve kimseye güveni kalmaz. Bu yolda giderken ailesinden ve kimseden görmediği sevgiyi birinden görür. Ve bu adama aşık olur.

Bazı aşklar sessiz başlar. Bir sabah uyanırsın ve dünyanın en doğru yerinde olduğunu sanırsın. Birinin yanında olmak, nefes almak kadar kolay gelir. Ama hayat her zaman iki kişinin istediği gibi ilerlemez. Bazen bir masa başında verilen bir karar, iki kalbin kaderini değiştirir. Bazen bir saat, bir ömürden daha ağır olur. Ve bazen aşk… kalmakla gitmek arasında sıkışır. Alin ve Mavi için her şey bir soruyla başladı: Kalmak mı… yoksa her şeyi geride bırakıp gitmek mi? Bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değil. Cesaretin, korkunun, ailelerin ve seçimlerin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar saklanarak yaşanamaz. Ve bazı yollar… geri dönüşü olmayan yerlere çıkar.

... Bazı aşklar üniversite bavuluna sığmaz. Bazıları büyüdüğün mahallenin sokak lambasında asılı kalır. O, gitmeye gün sayarken kalbi çoktan bir yerde kalmıştır. Aynı kaldırımlarda yürüdüğü, aynı gökyüzüne baktığı bir adamda... Çocukluktan gençliğe uzanan o ince çizgide, masum bir bakışın nasıl derin bir sevdaya dönüştüğünü kimse fark etmez. Belki o bile. Bu bir mahalle hikâyesi. Duvarlarına isim kazınmış, akşamüstü rüzgârında saçları savrulmuş, pencereden pencereye taşınmış sessiz duyguların hikâyesi. Ama bazı aşklar karşılık bulmaz; sadece insanın içinde büyür. Ve bazen en çok sevdiğin yerde en çok yalnız kalırsın. "Aykırı Çiçeği" Bir genç kızın, kalbini geride bırakıp yürümeyi öğrenirken yavaş yavaş kadına dönüşmesinin hikâyesi. ...

Şeytan ve melek ruhlarının birleştiği şehirde hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Melek görünümlü şeytanlar etrafı sarmışken içlerinde masum olanların canı çok yanacaktı. Peki ya şeytan görünümlü meleklere neler olacaktı? Kimse bilmiyordu bilinen tek bir şey vardı,o da herkesin canı çok yanacaktı.

Dilay Akay babasını kaybettiğinde her şey daha farklı olmaya başlıyordu. Babasının intikamını almak için girdiği o şirketteki adamın dibindeyken bu işin sonunda planı işe yarayacak mıydı? Yoksa babası gibi oda kaybedecek miydi? ​"Adalet, bazen bir kadehin içine gizlenmiş sessiz bir zehirdir. İntikamımı aldığımda kazanacağımı sanmıştım; oysa ölüm, beni babamın yanına gömmek için zaten kapıda bekliyormuş." DİLAY AKAY

Karanlığa doğan her insan bir gün kendi ışığını bulmak zorundadır. Yoksa gideceği tek yer vardır, o da sadece ölümdür. Ben Feray. Adının anlamı ay ışığı olan Feray. Işığım karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu, bende hükmetmeyi öğrenmiştim.

Bazen kader, insanı kalbin ve aklın savaşı ile sınardı Kalp aşkı, akıl ise geleceği seçerdi. Solares Sistemi`nın beşinci gezegeninde beş krallıktan en güçlüsü olan Marosa Krallığı`nda katiller, dolandırıcılar ve hırsızlar orduya alınmak için, üç gruba ayrılan askeri tesislere gönderilirdi. Athena Valente`de on bir yaşındayken işlediği cinayetten dolayı bu kadere mahkumdu. Ama kendisini halktan gizlenen dördüncü grupta bulunca Solares`in kaderini değiştirmek için plan yaptı. Çünkü Athena, Solares Sistemi`nın zalim hükümdarı Noras tarafından aranan altı Pomiwa vârisinden biriydi ve damarlarında kadim hava elementi akıyordu. Noras ise yirmi yıl önce kehanette bahsedilen altı vârisi bulmalı ve tahtı için onları için yok etmeliydi. Çünkü altı vâris birleştiğinde Solares`in kaderi de değişecekti. Ancak Athena bir seçim yapmalıydı. Ya kalbini dinleyip aşık olduğu adamı seçecek, kimliğini sonsuza kadar saklayacaktı. Ya da aklını dinleyip isyanı seçecek, halkı zalim hükümdar kurtaracaktı. Ve bu seçim, Solares`in kaderini baştan yazacaktı. Kehanet der ki: Gezegenler sıralandı Pomiwa`nın varisleri yıldız ışığı ile kutsandı Şahitlik etti yıldızlar, vârislerin doğumuna Yazgı yazıldı, kehanet belirlendi Solares`e ikinci bir şans verildi Yıllar sonra altı varis birleştiğinde Solares kadim güçle sallanacak Zalim hükümdar devrilecek, halk özgür kalacak Ama... Halk, varislere ihanet ederse Pomiwa, ışığı ile Solares`e kıyameti tattıracak"

Mektubun gelmesiyle kafası karışan Esra ne yapacağına karar veremez ve hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya çalışır; fakat mektuplar gelmeye devam eder. Her mektup bir oyundur ve her zafer bir gerçektir. Tüm bu gerçekliğin ve ihanet yığınının altında kalan Esra’yı büyük bir tercih bekliyordur. Ya arkadaşlarını ölüme terk edecektir; ya da onların yaşaması için mücadele edecektir. Vicdan ve acımasızlık arasında kalan Esra’nın verdiği karar, birçok hayatı kökünden değiştirecektir. Birçok hayat, onun davranışlarına bağlıdır. Kendine “Yaratıcı” diyen kişi aslında kimdi ve amacı neydi? Esra, zaman geçtikçe her şeyin göründüğünden daha farklı olduğunu fark edecektir. “Sizin kaderlerinizi ben yarattım, oyunları ben kurdum. En ince detayına kadar planları ben yaptım ve durmayacağım. Hepiniz ölene dek, rahat nefes almayacağım.”

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

(Yıkım serisinin birinci kitabı) Shakespeare’in de dediği gibi; hepimiz bu dünyada birer oyuncuyuz. Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ​~°•☆ ​Soyadının ağırlığı altında ezilen Neva Altınsoy için hayat, kristal bir fanusun içindeki yalanlardan ibaretti. Bu fanus kırılıp gerçekler yeraltı dünyasının keskin köşeleri gibi tenine battığında, Neva’nın aklında artık tek bir amaç vardı: ​Kendi oyununu kurmak ve o karanlık düzenin tahtına oturmak. ​Yolu, yeraltı dünyasının en tehlikeli ismi Karan Varyan ile kesiştiğinde; aile sırları ve hiç kabul görmemiş bir kardeşliğin yükü, kalbindeki o tehlikeli çekimle birleşecekti. Neva ya babasının inşa ettiği bu karanlıkla yüzleşip özgürleşecek ya da Karan’ın dünyasında kendi sonunu yazacaktı. ​"Hayatım koca bir yalandı." "Hayır, üstünü çiz." "Hayatım, onların ellerinde yalanlara sığdırılacak kadar değersizdi."

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Abisinin kaçırma hatası yüzünden acımasız Boran Akdağ ile berdel evliliği yapmak zorunda kalan Asya Demir için hayat bir zindana dönüşür. Boran ise bu zoraki evliliği kalbine bir ihanet olarak görmektedir; çünkü o, henüz 11 yaşındayken göl kıyısında ölümden kurtardığı ve adını "Asiye" olarak bildiği çocukluk aşkına yıllardır sadıktır. Karşısındaki kadının aslında canından çok sevdiği o küçük kız olduğunu bilmeyen Boran, geçmişinin intikamını ve öfkesini Asya’dan çıkararak ona dünyayı dar eder. Boran, nefret ettiği karısının aslında yıllardır aradığı "göl kızı" olduğunu öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacaktır? Mardin’in sert töre duvarları arasında sıkışıp kalan gizemli bir çocukluk aşkının ve büyük bir yüzleşmenin hikayesi. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Lise yıllarında kalbimi arkasında bıraktığım o adam, şimdi yeraltı dünyasının acımasız lideriydi.Karşısında silahımla dikilirken,gözlerindeki o kırgın çocuktan eser yoktu. 🍒🍒🍒 Bilmiyordu onu korumak için kendi kalbimi nasıl vişne çürüğü bir lekeye dönüştürdüğümü bilmiyordu..

İntikam, çoğu zaman masumlardan alınırdı. Sadece bedenden değil, ruhtan da alınabilirdi. Organize şubede polislik yapan Tolga Yen, bir operasyon sırasında mecburi olarak birini öldürür. Sadece bir kurşun... En fazla ne olabilir ki? İntikam, hiç beklenmedik bir zamanda gelecek ve bu aileyi dağıtacaktır. Tolga`nın kızı Esra ise, neden savaştığını bile bilmeden bu intikama karşı duracaktır. Ancak birer birer açığa çıkan sırlar peşini bırakmayacak, olmadık yerde gelen aşk ise işleri zorlaştıracaktır. Artık önünde iki seçenek vardır: Savaş ya da teslimiyet. “Buraya kadardı her şey. Bazen oyunun kazananı bellidir. Bazen bilirsin yenileceğini ama oynarsın. İşte böyledir hayat. Eninde sonunda illa herkes yenilir ama oynar, direnirler. Can yakarlar ve canları yanar. Hayat, bir oyundur aslında.”

Kırık Kafesler Evreni #1 •••••••••••••••••••••••••••••••• Kübra Karan. “Gelini öpebilirsiniz.” Nikah memurunun cümlesiyle irkildim. Nikah cüzdanını uzattığında alamadan ayaklandık. Bakışlarım Hakan’a döndüğünde kaşları çatılmıştı yine. Cidden çatık kaşlarıyla para kazanıyor olabilir miydi? Bana eğildiğinde gözlerimi sıkıca kapattım ve nefesimi tuttum. Dudakları alnıma değdi, tuttuğum nefesim ciğerlerimden süzülürken dengemi sağlamak için Hakan’ın ceketini sıkıca tuttum. "Bu evlilik esaretin değil Karım. Özgürlüğün. İstemediğin bir şey asla yaşanmayacak." Gözlerimi araladığımda güven verici gri hareleriyle kesişti gözlerim. Burada tutsak olmadığımın altını çizmesi bile benim için o kadar kıymetliydi ki ona inanmaktan başka yolum yoktu. "Özgürlüğüm." dedim heyecanla. Gözlerini kapatıp açtığında onayladığını anladım. “Senin özgürlüğün bizim ortaklığımız. Senin gözlerin ve kulaklarınla benim gücüm…Bu dünyanın en mükemmel anlaşması ve evliliği olacak.” •••••••••••••••••••••••••••••••• Başlangıç Tarihi : 01.12.2023 Bitiş Tarihi : 19.09.2025

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

İzel, hayatı boyunca babasının gölgesinde büyüdü.Babası İzel`in üstüne düştü el üstünde büyüttü, Ama İzel`in bilmediği şey o gölgenin ne kadar karanlık olduğuydu. Adalet için savaşmaya yemin etmişti. Bu yüzden yol onu Cumhuriyet Savcısı Deniz Kesgin`in yanına çıkardı. Fakat kaderin onun için hazırladığı dosya, hiçbir mahkeme salonuna sığmayacak kadar ağırdı. Çünkü Deniz, onun ilk aşkıydı. İlk kalp kırıklığı. İlk yarası. Ve asla tamamen kapanmayan tek hikâyesi... Yıllar önce birbirlerinden koparılmışlardı. Birinin kalbinden sökülüp alınan bir sevda, diğerinin içine gömülen bir özlem olarak kalmıştı. Deniz unutamamıştı. İzel ise unuttuğunu sanmıştı. Ta ki göz göze geldikleri o ana kadar... Fakat geçmiş sadece aşkı geri getirmeyecekti. Sırlar da geri dönecekti. Kanla yazılmış sırlar. İhanetler. Yalanlar. Ve İzel`in bütün hayatını yerle bir edecek tek bir gerçek: Babası, yıllardır peşinde oldukları karanlığın ta kendisiydi. Şimdi İzel`in önünde iki seçenek vardı. Ya kalbini dinleyip sevdiği adamın yanında duracaktı... Ya da kan bağının peşinden gidip her şeyi kaybedecekti. Çünkü bazı aşklar kaderdir. Bazı sırlar felaket. Ve bazı hesaplar... Er ya da geç ödenir.