0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Ateş’in adı anılınca şehir nefesini tutar. Sokaklar susar, adamlar bakışlarını kaçırır. Çünkü o gölgesiyle bile yakar. Aşkın Ateş. Mafyanın tek kraliçesi. Kırmızı tırnaklarıyla imzaladığı her karar, kaderleri küle çevirir. Gözlerine bakan yanar – o gözlerde merhamet yoktur, sadece ateş. Düşmanları geceleri plan yapar, gündüzleri korkar. “Kurşun mu, zehir mi, ihanet mi?” Hepsi boş. Ateş ihaneti koklar, zehri tadar, kurşunu gülümseyerek karşılar. Bir gece köşeye sıkıştırdılar onu. Üç tabanca göğsüne dayalı. Sigarasından bir nefes çekti, tek kaşını kaldırdı ve dedi: “Beni vurursanız ben ölürüm. Ama siz yaşarsanız… her sabah uyanınca beni hatırlayacaksınız. Her nefeste boğazınıza adım takılacak. Her gölgede beni göreceksiniz. Ve bir gün kendi ellerinizle kalbinizi söker atacaksınız, sadece adımı unutmak için. Hâlâ ateş etmek istiyor musunuz?” Silahlar indi. Dizler yere çöktü. Çünkü Ateş’i öldürmek kolaydı. Ama onun intikamını yaşamak… cehennemdi. Şehir bilir: Ateş düşerse, o düşüş son değil, yeni bir yangının başlangıcıdır. Ve o yangın herkesi yakar. Hatta kendini bile. Ama o küllerinden doğar. Her seferinde daha parlak, daha acımasız, daha güzel. Çünkü Ateş sönmek için yaratılmadı. Yakmak için var. Ve en çok da… sevmek için. Ama sevdiği zaman, o sevgi bile yangın olur. Ve kimse ondan sağ çıkamaz. Kimse. Hatta kendisi bile.

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

Kâbûs gördüm yine her zamanki gibi. Yataktan kalkar kalmaz banyoya koşup elimi yüzümü yıkayıp aynaya baktım. Aynada ki kişi bensem o anıları yaşayan kimdi? Neden rüyam da nefret ettiğim o çocuğa aşık gibi bakıyordum tıpkı anılarımda ki ben gibi? Ne yaparsam yapayım anlam veremiyordum.Kahvaltı edip okula gitmeye hazırlandım hava soğuk diye şişme montumu giyip fermuarları çekerken hafızamda canlanan o görüntülerle duraksadım ellerim üşüyor diye deniz ellerimi kendi ceplerine koyuyor ben de gülümseyerek ona bakıyorum ve bir anda yanağıma bir buse kondurunca başımı sağa sola sallayıp irkilerek kendime geliyorum"Bu neydi ya?","Ben ne yaşadım önce " Denizden öyle böyle değil çok nefret ediyordum 11.sınıftayken ilk dönem onu tanımadan sadece dış görünüşünü beğenmiştim onun dışında onu ve çevresini görüp istemeden tanıyınca ondan nefret etmiştim. Şimdi ise 12ydim 11.sınıfı nedense hâyâl meyal hatırlıyorum her gün kâbûslar ve denizle yaşadığımız anılar beliriyor kafamda. Galiba deliriyorum ama kimseye bundan bahsedemiyorum. ... Gizem ve gerilim dolu anlar sizi bekliyor:)

Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir dama kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

Amansız bir macera`

Taş duvarlar, yasaklı büyüler ve suskun koridorlarla çevrili bir akademi. Bilginin güç, hatıraların ise tehlike olduğu bir dünya. Linda Waldwin, akademinin sadece teori derslerinden ibaret olmadığını, diyarın ne kadar karanlık sırlar barındırdığını öğrenemk üzeredir. Büyü, psikolojik gerilim ve dark academia atmosferiyle örülü bir hikaye sizi bekliyor.

+16 kurguda küfür bulunmaktadır. Her şey açık açık olmasada değinilmiştir. Eniştesinden nasıl hamile kalır evevevw etmeyin hemen. Olaylar yavaş yavaş oturacak böyle kurgulara karşıysan okuma sg kitabımdan. Sera: "Hamileyim." Cevap bir süre gelmedi. Zaman durdu sandım. Sonra o inanılmaz derecede pişkin mesaj belirdi: Kartal: "Hayırlı olsun Sera, ne diyebilirim." Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. "Gerizekalı!" diye bağırmak istedim evin içinde. "Senin çocuğun! Başkasının değil!" Kartal: "Kafa bulma benle Sera." Sera: "Ne kafa bulması Kartal, aptal mısın?"

"Karanlığın içinde, tek bir ışık sizi kurtarmaya yetmez. Bazen o ışığı söndürmeniz gerekir." İstanbul’un en seçkin ailelerinin çocuklarını ağırlayan Işık Koleji, sadece bir eğitim kurumu değil; hiyerarşinin, paranın ve gücün konuştuğu kapalı bir kutudur. Bu kutunun en tepesinde ise tek bir isim vardır: Karan Soykan. Onun kurallarının geçtiği bu krallıkta, kimse başını kaldırmaya cesaret edemezdi. Ta ki o gelene kadar. Lavinia Nila Bernardi. İtalya’nın köklü ve karanlık geçmişinden sıyrılıp gelen bu genç kız, Işık Koleji’nin kapısından içeri girdiği an dengeler altüst oldu. Aksanıyla dalga geçenlere buz gibi bakışlarıyla, ona diz çöktürmeye çalışanlara ise İtalyan asaletinin sarsılmaz dik başlılığıyla cevap verdi. Karan için Lavinia, ehlileştirilmesi gereken bir **"Straniera"**ydı. Lavinia içinse Karan, sadece aşılması gereken bir engel. Ancak Işık Koleji’nin parıltılı duvarlarının ardında, her iki ailenin de sakladığı kanlı bir sır vardı. Bernardi ve Soykan ailelerinin ortaklığı, bu iki düşman gencin kaderini çoktan mühürlemişti. Nefretin tutkuyla, sessizliğin çığlıkla karıştığı bu savaşta; ilk kim diz çökecekti? "Bana yabancı diyorsun Karan Soykan, ama asıl yabancı sensin. Kendi krallığında, tacını çalacak olan kıza bakarken bile bunu fark edemeyecek kadar yabancısın."

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

Mafya tarafından kaçırılan Lavin, çocukluğunu yaşamamıştır. Fazlasıyla erkek gibi büyütülmüştür. Bir o kadar da güçlü. Peki, Lavin ailesini merak edecek mi? Evet. Aynı zamanda onun ile birlikte kaçırılan Burakla aralarında çelişimler olacaktır.

Geceler sadece karanlıktan ibaret değildir. Her günah bedelini öder. Yıllardır uyuyan kabus uyandı geceler gündüze dönsün diye tanrıya yalvaracaksınız

Açıklama yok gel okuuu

"Güçlü olmak zorundasın." Bu cümleyi hiç sevmiyordum. Güçlü olmanın bir bedel olduğunu öğrendiğimden beri... ....

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Yeni evlerine taşınan Karadağ ailesi kendilerini bekleyen beladan habersizdir yolda kimsenin tanımadığı biri artık onların ailesi olmuştur ama aile her zaman mutluluk getirmeyebilir…

Üçüncü Dünya Savaşı`nın yorgun askerleri, kendi halkının kurşunlarına boyun eğmek zorunda kalmıştır. İşgal kuvvetlerinin ülkede yönetimi ele geçirmesiyle, kaosun tam ortasında Nilüfer Karaca; vatanını kurtarmak için direnişin ilk kıvılcımı olacaktır. Yılbaşı gecesi; kırmızı maskesiyle, düşmana karşı yaptığı bir hamle, çaresiz halkın yüreğinde umut ışığına dönüşür. Ama bu kez savaş sadece düşmana karşı değil, ihanete, zulme, korkuya ve en önemlisi de... Aşka karşıdır. "Savaşın ortasında aşk bir seçenek değil belki ancak ben bir tek senin gözlerine baktığımda zaferi hissedebiliyorum Nilüfer..." **BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA İLGİSİ YOKTUR.** Kitabın bütün yasal hakları bana aittir. Bölümler her pazar.

Ezgi Babasının intikamını alması için Mafya başı Efe’yi öldürmesi gerekiyordu ama Ezgi’nin bilmediği şey Efe’ye karşı olacak olan hisleriymiş…

Asel ailesindeki karmaşık durumları halletmeye çalışırken başındaki belaları ve başına düşen yıldırım gibi anlayamadığı hisleri arasında sıkışıp kalır ve düzeltmek için binbir yola girer Sence asel halledebilecek miydi?

Tüm dünyayı sarsabilecek bir güç... Daha eğitimi bile başlamadan ortadan kaybolursa ne olur? Liliana Blackwyn, on dokuz yaşında. Mührü olmayanların değersiz sayıldığı bir dünyada, mühürsüz doğmuş biri. Beş krallığın tam ortasında, tarafsız bölge Astrum`da yükselen Kızıl Paragon Akademisi onun için bir kurtuluş umudu. Liliana`nın tek amacı var: Paragon`un yetiştirdiği en güçlü sahir olmak. Ancak bu hedef, kendi benliğiyle ve geçmişinin karanlık sırlarıyla yüzleşmeden önce kurduğu masum bir hayalden ibaretti. Kanla yazılan kaderler, güç uğruna yapılan ihanetler ve geri dönüşü olmayan seçimler... Liliana, bu acımasız dünyada doğru yolu bulabilecek mi? Yoksa yanlış bir adım, yalnızca onun değil, tüm dünyanın sonunu mu hazırlayacak?