Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Ezgi Babasının intikamını alması için Mafya başı Efe’yi öldürmesi gerekiyordu ama Ezgi’nin bilmediği şey Efe’ye karşı olacak olan hisleriymiş…

Kaybolanların sesi olmak için,cesaret bazen yeterli olur.

Kendini korumak için katil onlan bir kız ve her şey planı dahilinde ilerlerken planları bozulan bir adam.. Bu hikaye birbirine zıt iki insanın hikayesi.. Cinayet üstüne kurulmuş bir aşk hikayesi.. `Bir gölgeydi her şeyi başlatan ve yine bir gölgeydi her şeyi bitiren` BAŞLAMA TARİHİ; 03.12.2025

Tüm dünyayı sarsabilecek bir güç... Daha eğitimi bile başlamadan ortadan kaybolursa ne olur? Liliana Blackwyn, on dokuz yaşında. Mührü olmayanların değersiz sayıldığı bir dünyada, mühürsüz doğmuş biri. Beş krallığın tam ortasında, tarafsız bölge Astrum`da yükselen Kızıl Paragon Akademisi onun için bir kurtuluş umudu. Liliana`nın tek amacı var: Paragon`un yetiştirdiği en güçlü sahir olmak. Ancak bu hedef, kendi benliğiyle ve geçmişinin karanlık sırlarıyla yüzleşmeden önce kurduğu masum bir hayalden ibaretti. Kanla yazılan kaderler, güç uğruna yapılan ihanetler ve geri dönüşü olmayan seçimler... Liliana, bu acımasız dünyada doğru yolu bulabilecek mi? Yoksa yanlış bir adım, yalnızca onun değil, tüm dünyanın sonunu mu hazırlayacak?

Normal şartlarda yapmam gereken şey belliydi: Her zamanki gibi sadece okuluma odaklanacak, o kusursuz lise son sınıf öğrencisi maskesini takınacak ve sessizce mezun olacaktım. Ama ruhumdaki o sağır edici çığlık dinmiyordu. Kendi kendime sordum: "Bir gece kaçamak yapsam, sadece bir geceliğine kendi ruhumun karanlık labirentlerinde kaybolsam ne olurdu ki?" En fazla ne olabilirdi? Hayat, en ağır cevabını en sona saklamıştı: En kötüsü oldu. Kendimi, o süslü hayatımın tam zıttı olan bir dünyada, sokakların ve loş ışıkların arasında buldum. F@h!şelik yapmaya başladım. Garip olan şuydu ki; bu yıkım beni ilk kez özgür hissettiriyordu. O cam fanusun içinde başkalarının belirlediği bir süs eşyası olmaktansa, dışarıdaki kirli havada kendi kontrolümü elimde tutuyordum. Artık kimin dokunacağına, kiminle o buz gibi sessizliği paylaşacağıma ben karar veriyordum. Karşılığında aldığım o kağıt parçaları, aslında bir bedel değil, özgürlüğümün makbuzu gibiydi. Aslında paraya ihtiyacım yoktu; varlıklı bir ailenin, her istediği önüne gümüş tepside sunulan o "şanslı" kızıydım. Ama o banknotlara dokunmak, ailemin kirli mirasından arınmış, sadece bana ait olan tek somut şeydi. Yine de her gece yastığa başımı koyduğumda, o cam fanus hissi peşimi bırakmıyordu. Sadece artık fanusun içinde değil, hemen dışındaydım; cam kırıkları her yanıma batıyor, canımı yakıyordu ama en azından artık nefes alabiliyordum. Yine de biliyordum; bu tehlikeli oyun bir gün son bulacaktı. Peki, perde kapandığında geriye ne kalacaktı? Özgürlük mü, yoksa tamamen parçalanmış bir ruh mu?

Taş duvarlar, yasaklı büyüler ve suskun koridorlarla çevrili bir akademi. Bilginin güç, hatıraların ise tehlike olduğu bir dünya. Linda Waldwin, akademinin sadece teori derslerinden ibaret olmadığını, diyarın ne kadar karanlık sırlar barındırdığını öğrenemk üzeredir. Büyü, psikolojik gerilim ve dark academia atmosferiyle örülü bir hikaye sizi bekliyor.

Açıklama henüz bulamadım ama okuyabilirsiniz elimden geleni yaptım

Bazı hayatlar seçilerek başlar. Bazıları ise bir başkasının kararıyla. Yetimhanede büyümüş, hayata tutunmaya çalışan travması olan bir genç kadın… Evlenmeye, bağlanmaya, baba olmaya mesafeli bir adam… Ve ikisinin rızası olmadan, bedenle soy arasında kurulmuş bir bağ. Ona hamile olduğunu söylediklerinde, bedeninin kendisinden gizlediği bir sırrı öğrenmiş olur. Ona baba olacağını söylediklerinde, soyunun bir silah gibi kullanıldığını fark eder. Bu hikâye bir aşkın değil, bir dayatmanın içinden doğan yakınlığın hikâyesi. Sevgi burada bir vaat değil, bir sorudur: İçimde taşıdığım bu yabancıyı… ve seni… sever misin beni? Mecburi bir evlilik yapmak isteyen bir adam buna yanaşmayan genç bir kadın, işgüzar bir anne ve planda olmayan bir bebek, bu iki insanın hayatını nekadar değiştirebilir Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacsktır.

Elif, İstanbul’un kalabalığında kendi halinde yaşayan, hayalleri olan bir mimarlık öğrencisiydi. Ta ki o güne kadar... Her sabah masasında bulduğu taze beyaz leylakların bir "hayran" işi olduğunu sandı. Peşindeki siyah camlı aracın bir tesadüf olduğuna kendini inandırdı. Oysa Aras Karahanlı için tesadüf diye bir şey yoktu. Şehrin en karanlık ismi, vücuduna kazınmış her dövmede bir günah taşıyan bu adam, Elif’i bir koruma kalkanının ardına değil, zihnindeki o hastalıklı kafese hapsetmişti. Yanında dört yaşındaki oğlu Atlas ile Elif’in karşısına çıktığında, Elif onun bir canavar olduğunu değil, sığınılacak bir liman olduğunu sandı. En büyük hatası buydu. Elif, bir babanın şefkatine mi aşık olacaktı, yoksa bir saplantının kurbanı mı? Atlas`ın masum gözleri bu kanlı hikayeyi temizlemeye yetecek miydi? Kaçış yok. Kurtuluş yok. Sadece Aras’ın çizdiği sınırlar var. Ve bu hikayenin sonunda, ışık sadece bir kez sönecek... Hem de sonsuza dek.

Sisler arasından doğan bir gerçeklik, hiçbir kayıt düşülmemiş bir tarih... Burada geçmiş yalnızca fısıltılarla anlatılır ve gölgeler bile kendi sırlarını saklar. Güven, yalnızca bir kelime değil, bir sınavdır; hayatta kalmak ise keskin zekânın ve içgüdülerin dansıdır. Gözleri geçmişin karanlığıyla parlayan yabancı, bu dünyada hiçbir zaman var olmamıştı-ya da öyle olduğuna inanılıyordu. Ama şimdi, kaderin iplerini elinde tutuyor. Onun gelişinin yankıları, bu evrenin kırılma noktasını mı oluşturacak? Yoksa zaten yazılmış olan bir hikâyeyi mi yeniden yazacak? Gizlenmiş gerçekleri keşfetmeye cesaret edenler için burası kaçış değil, bir meydan okuma. Kimin dost, kimin düşman olduğunu anlamak ise belirsizlikten doğan bir sanat. Bu yabancı için artık tek bir seçenek var: Ya bu dünyanın kurallarına teslim olacak, ya da onu kendi hikâyesiyle yeniden şekillendirecek. Çünkü burada kim olduğunu bilmek yeterli değil-kim olacağına karar vermesi gerekiyor.

Yüzbaşı ve Doktor hikayesi

Başkomiser Efsun, çözülemeyen bir dosyanın içine çekildiğinde, adaletin sandığı kadar net olmadığını anlar.Suçlu bellidir.Deliller tamdır.Ama bir şey eksiktir: hafıza. Gerçeğe dışarıdan bakmak yetmez. Bu yüzden Efsun, kendi hayatını kilitler. Yeni adı Abdülkerim.Yeni yüzü,parmaklıkların ardında.Yeni dünyası, kimsenin masum olmadığı bir koğuş. Burada insanlar suçlarını saklamaz.Kendilerinden saklar.Her gece aynı rüyalar.Her sabah aynı sayım. Ve her gün, biraz daha silinen bir gerçek. Çünkü bazı koğuşlar insanları değil, hatıraları hapseder.

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

İki yıl önce bir kasabada tuhaflıklar başladı. Seher kaçtı. İki yıl sonra geri döndüğünde, tuhaflıklar artık saklanmıyordu. Cevap aradıkça karanlık büyüdü. Ve Seher şunu anladı: Bir gün herkes kendi ölümüne gider.

" Yüzündeki gülümsemenin sebebi olmak istiyorum ama aynı zamanda seni cehennemime hapsedip hayatını sana zehir etmek istiyorum Jean." | Tüm Hakları Saklıdır. |

Görev yeri değiştiğinde, sadece şehir değişmez. Bazen bir insanın kaderi de sessizce yön değiştirir. O, geçmişin acı hatıralarını geride bırakıp yeni bir hayata başlamak isterken; bilmediği bir coğrafyada, bildiğini sandığı her şeyle yeniden karşılaşır. Kimi sesler tanıdık gelir, kimi bakışlar geçmişi kazır yüreğine. Ve bir gün, hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını fark eder.

Ne derler bilirsiniz: Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar; ya bir insan yolculuğa çıkar ya da bir şehre bir yabancı gelir. Arya Laren, yaşadığı o satıfatlı hayattan istifade edip üniversite için Sisliova’ya gelen genç bir kızdı. Bu küçük kasabadaki zamanını sakin, sıkıcı bir üniversite hayatı yaşayarak sonlandıracağını düşünüyordu. Ta ki kapısının, yabancı ve çaresiz, elleri kanlı biri tarafından çalındığı o güne kadar. O günden sonra hiçbir şey aynı olmadı. Bir katile gerçekten gerek var mıydı? Gelecek, geçmiş ve bugünün sırları, zaten herkesi ezmeye yetecekken…

Nedeni henüz bilinmeyen bir nedenden ötürü yeryüzündeki insan sayısı gittikçe azalır. Ancak azalmasının sebebi ölmeleri değildir, dönüşmeleridir. Böylesine kaos dolu bir hayatta iki arkadaş yıllardır hayalini kurdukları şeyi yaşadıklarını fark ederler ve diğerleri gibi karamsar olma yerine umutludurlar.

Sessizlik bazen en yüksek çığlıktır, tutkular en derin sırları saklar. Her anın gerilimle dolu olduğu bu hikaye, kalbinizi sıkıştıracak, nefesinizi kesecek ve sizi unutulmaz bir serüvene sürükleyecek.

Alt tarafı ara verdiğim okula geri dönüyorum neler olabilir ki ~Evelyn

İris Soykan sıradan bir hayat yaşayan, neşeli ama gerektiğinde duvarlarını yükselten genç bir kadındı. Ta ki bir gecede, bir adamın bakışlarında kendine ait olmayan bir geçmişle karşılaşana kadar. Demir Arman, iki yıl önce hayatının merkezindeki kadını kaybetmişti. O günden sonra duygularını susturmuş, hayata karşı tüm kapılarını kapatmıştı. İris’i ilk gördüğü anda bildiği tek şey şuydu: O kız, ölen kadına fazlasıyla benziyordu. Ama benzerlik bazen kader değildir. Bazen sadece bir lanettir. Geçmişin gölgesinde kurulan bu tanışma; bir bakışla başlayan, inkârla büyüyen, yaklaştıkça yaralayan bir hikâyeye dönüşecekti. Çünkü bazı insanlar sevilmez… onlar hatırlanır. Ve bazı bakışlarda, insan kendini değil başkasını görür.