Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

İki yıl önce bir kasabada tuhaflıklar başladı. Seher kaçtı. İki yıl sonra geri döndüğünde, tuhaflıklar artık saklanmıyordu. Cevap aradıkça karanlık büyüdü. Ve Seher şunu anladı: Bir gün herkes kendi ölümüne gider.

" Yüzündeki gülümsemenin sebebi olmak istiyorum ama aynı zamanda seni cehennemime hapsedip hayatını sana zehir etmek istiyorum Jean." | Tüm Hakları Saklıdır. |

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Ne derler bilirsiniz: Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar; ya bir insan yolculuğa çıkar ya da bir şehre bir yabancı gelir. Arya Laren, yaşadığı o satıfatlı hayattan istifade edip üniversite için Sisliova’ya gelen genç bir kızdı. Bu küçük kasabadaki zamanını sakin, sıkıcı bir üniversite hayatı yaşayarak sonlandıracağını düşünüyordu. Ta ki kapısının, yabancı ve çaresiz, elleri kanlı biri tarafından çalındığı o güne kadar. O günden sonra hiçbir şey aynı olmadı. Bir katile gerçekten gerek var mıydı? Gelecek, geçmiş ve bugünün sırları, zaten herkesi ezmeye yetecekken…

Nedeni henüz bilinmeyen bir nedenden ötürü yeryüzündeki insan sayısı gittikçe azalır. Ancak azalmasının sebebi ölmeleri değildir, dönüşmeleridir. Böylesine kaos dolu bir hayatta iki arkadaş yıllardır hayalini kurdukları şeyi yaşadıklarını fark ederler ve diğerleri gibi karamsar olma yerine umutludurlar.

Sessizlik bazen en yüksek çığlıktır, tutkular en derin sırları saklar. Her anın gerilimle dolu olduğu bu hikaye, kalbinizi sıkıştıracak, nefesinizi kesecek ve sizi unutulmaz bir serüvene sürükleyecek.

Elif, İstanbul’un kalabalığında kendi halinde yaşayan, hayalleri olan bir mimarlık öğrencisiydi. Ta ki o güne kadar... Her sabah masasında bulduğu taze beyaz leylakların bir "hayran" işi olduğunu sandı. Peşindeki siyah camlı aracın bir tesadüf olduğuna kendini inandırdı. Oysa Aras Karahanlı için tesadüf diye bir şey yoktu. Şehrin en karanlık ismi, vücuduna kazınmış her dövmede bir günah taşıyan bu adam, Elif’i bir koruma kalkanının ardına değil, zihnindeki o hastalıklı kafese hapsetmişti. Yanında dört yaşındaki oğlu Atlas ile Elif’in karşısına çıktığında, Elif onun bir canavar olduğunu değil, sığınılacak bir liman olduğunu sandı. En büyük hatası buydu. Elif, bir babanın şefkatine mi aşık olacaktı, yoksa bir saplantının kurbanı mı? Atlas`ın masum gözleri bu kanlı hikayeyi temizlemeye yetecek miydi? Kaçış yok. Kurtuluş yok. Sadece Aras’ın çizdiği sınırlar var. Ve bu hikayenin sonunda, ışık sadece bir kez sönecek... Hem de sonsuza dek.

Alt tarafı ara verdiğim okula geri dönüyorum neler olabilir ki ~Evelyn

İris Soykan sıradan bir hayat yaşayan, neşeli ama gerektiğinde duvarlarını yükselten genç bir kadındı. Ta ki bir gecede, bir adamın bakışlarında kendine ait olmayan bir geçmişle karşılaşana kadar. Demir Arman, iki yıl önce hayatının merkezindeki kadını kaybetmişti. O günden sonra duygularını susturmuş, hayata karşı tüm kapılarını kapatmıştı. İris’i ilk gördüğü anda bildiği tek şey şuydu: O kız, ölen kadına fazlasıyla benziyordu. Ama benzerlik bazen kader değildir. Bazen sadece bir lanettir. Geçmişin gölgesinde kurulan bu tanışma; bir bakışla başlayan, inkârla büyüyen, yaklaştıkça yaralayan bir hikâyeye dönüşecekti. Çünkü bazı insanlar sevilmez… onlar hatırlanır. Ve bazı bakışlarda, insan kendini değil başkasını görür.

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

“Bu delilikse ben zaten deliyim. Onun için bir hiç olmaktansa cehennemi olmayı yeğlerim.” *** Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.

Tüm dünyayı sarsabilecek bir güç... Daha eğitimi bile başlamadan ortadan kaybolursa ne olur? Liliana Blackwyn, on dokuz yaşında. Mührü olmayanların değersiz sayıldığı bir dünyada, mühürsüz doğmuş biri. Beş krallığın tam ortasında, tarafsız bölge Astrum`da yükselen Kızıl Paragon Akademisi onun için bir kurtuluş umudu. Liliana`nın tek amacı var: Paragon`un yetiştirdiği en güçlü sahir olmak. Ancak bu hedef, kendi benliğiyle ve geçmişinin karanlık sırlarıyla yüzleşmeden önce kurduğu masum bir hayalden ibaretti. Kanla yazılan kaderler, güç uğruna yapılan ihanetler ve geri dönüşü olmayan seçimler... Liliana, bu acımasız dünyada doğru yolu bulabilecek mi? Yoksa yanlış bir adım, yalnızca onun değil, tüm dünyanın sonunu mu hazırlayacak?

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden. “Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?”

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

En güzel ve mutlu şeyler, beklenmedik tesadüflerle olur. ​Fakat bu defa, kaderin tesadüfü bir kadını cehennemin ortasına sürükledi. Zoraki bir evlilikten kaçan genç kadın, kendini masumiyetin pazarlandığı karanlık bir düzende buldu. ​O, soğuk kurallarla militanlaşmış, duyguyu unutmuş bir gölgeydi. ​En kanlı operasyonun ortasında, korumasız bir ruhla kesişti. ​Tüm kurallarını yuttu. Bir anlığına görevini bile unuttu.​Toprak bile bu kadar masumiyeti kirletmeye cesaret edemezdi. ​Tehlikenin tam ortasında uzatılan bir silah, bir söz değil. ​Sadece kaçınılmaz bir kader. Bu kitapta geçen isimler ve olaylar hayal ürünüdür gerçek kişi ve kurumlarla bir ilgisi yoktur. ​Bygülsüm sude- 2025

Ailesi öldürüldüğünde Beril`in tek seçeneği ona yardım eden çeteye sığınmaktı. İntikam Beril için bu yolda ilerlemesini sağlayan duyguydu. Ama keşke iş sadece intikamda bitseydi.

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

Sadece amacınla yaşaman gereken bir hayatta aşk senin için neydi?

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Ben bir Mafyayım. Temizlikçiye aşık olan bir mafya. Kardeşine düşman kesilecek kadar aşk sarhoşu olan bir mafya…

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Cinayet, ihanet, aşk ve kayıplarla dolu bu hikayede, Sedef hem karanlığı hem de kalbini çözmek zorundadır. Ama arkadaşları onu asla yalnız bırakmayacak: Poyraz Aynur Berk Erkan Tahir Lidya İsmet Güneş Efe Ve bir soru hep aklınızda olacak: Işıkları gerçekten kim söndürdü? Hazır olun; her an bir sır açığa çıkabilir. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

ÖN SÖZ: Mafya Düşmanlığı ​Zamanın durduğu o anlarda, kaderin çarkları en acımasız oyunlarını oynamaya başlar. Bir yanda sadakat yemini etmiş dostlar, diğer yanda geçmişin gölgesinden sıyrılıp gelen ezeli düşmanlar... ​Mafya Düşmanlığı, sadece bir güç savaşı değil; aynı zamanda güvenin ihanetle, sevginin ise intikamla sınandığı bir yolculuktur. Atlas’ın sarsılmaz iradesi, Alya’nın masumiyeti ve Yiğit’in gizem dolu adımları, sizi bir gizli karargahın sessizliğinden, namluların soğuk nefesine kadar sürükleyecek. ​Bu hikayede; paylaşılan bir bardak çayın sıcaklığını, çaresiz bir amcanın dualarındaki umudu ve her şeye rağmen dalgalanan şanlı bayrağın gururunu hissedeceksiniz. Ama unutmayın; düşmanlık bir kez başladığında, artık kimse masum değildir ve saatler kaçınılmaz olan o karşılaşma için işlemeye devam eder. ​Hazır olun; çünkü kapılar kapandığında ve maskeler düştüğünde, yalnızca en güçlü olanlar hayatta kalacak.