- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

“Anne sanırım ben bir Hayalete aşık oldum..." 💞

“Biz ateşle su gibiyiz,” dedim. “Buhar olur, göğe yükseliriz,” dedi. 🔥💧☁️

0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Dünya, Erlik`i bir mucize olarak selamlıyordu. Altaş`ın en parlak bilim insanları yıllarca çalışmıştı bunun için - insan ömrünü uzatacak, hastalığı yenecek, ölümü erteleyecek bir retrovirüs. Ve başardılar. Ama bazı mucizeler, yanlış ellere geçtiğinde kıyamete dönüşür. Mitaka bunu biliyordu. Onların lideri Aira Kamosaki için Erlik bir çözümdü - aşırı nüfusun, tükenen kaynakların, çökmekte olan bir dünyanın tek çözümü. Onu durduracak kimse yoktu. Yoktu... Pentago olmasaydı. Beş kişi. Resmi kayıtlarda isimleri yok. Görevleri yok. Hiçbir zaman orada olmadılar. Ama saat işliyordu. Ve Pentago`nun önünde, şimdiye kadar karşılaştıkları hiçbir şeye benzemeyen bir tehdit bekliyordu.

Bu kitap gerçek hikayelerden beslenen bir kitap kendinizi bulmaya hazır mısınız? "Zaman biz fark etmesekte geçer, yerini yeni yaşanmışlıklara yaşanılacaklara gebe olarak bırakır. Belki de yeni acılar, yeni mutluluklar keşfetmeye. Ama hiçbiri zaman da geçmişte yaşanmışlıkları unutturmayacaktır. Zaten öyle anılar öyle yaşanmışlıklar vardır ki asla unutulmaz. Kendisini unutturmaz. Zihnimde küf tutmuş duvarlarımdan sızan paslı düşünceler yavaş yavaş yayılıyor her bir uzvuma. Pes etmek yok! Her bir yanım paslı düşüncelerle çevrilmiş olsada geri dönüş biletimi yaktım, kül ettim. Sınırlarımı sonsuzlukla çizdim. Kafamda yankılanan, duvarlara çarpıp, tekrar kulaklarımla buluşan sesler fısıldıyor, her bir kelimelerini işliyorlar beynimin dört bir yanına sen bir hiçsin, sen her şeysin, sen bir hiçsin, sen her şeysin, Sen bir hiçsin , HAYIR! Sen Herşeysin..." HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR.

Seni düştüğün bataklıktan kurtaracak birini beklemen saçmalıktan ibarettir. Ama bazen aniden çıkan bir şans, bir umut senin kaderini baştan aşağı tekrardan değiştirir. Eğer bu romana Davetli biriysen başta Eridea olmak üzere bu romandaki herkesten "Hoşgeldiniz"i hakketin ama eğer Davetsizsen düşeceğin bataklığa karşı dikkatli ol ve başta Eridea olmak üzere sakın kimseye güvenme.

Vurulmuştum hemde sevdiğim adam tarafından nerden bilebilirdim ki beni bir oyuncak gibi kullanıp atacağını Kan sızıyordu o naciz vücudumdan.Artık acı hissetmiyordum ki halime üzüleyim yaptığım aptallıkları düşüneyim...

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."

Türk Hava Kuvvetlerinde Olan Kadın Ve Türk Kara Kuvvetlerinde Olan Adamın Hikâyesi... "Havadan gelen nefes karaya vurmasaydı, Çiçek toprağa kavuşmazdı. Çiçek oksijen bulması için toprağa karışması gerekirdi. Ve Hava ve Kara Birleşirdi. Toprak ve Çiçek Buluşurdu. Bu ne demekti? Bu Tam olarak şu demekti. Bir Makine, Bir İnsan Tek Vücut Olduğunda Yeryüzü Ve Gökyüzü Birleşir Bir Savaşçı Doğar."

Adaletin terazisi bozulduğunda, hükmü mazi verir." Bursa’nın gri gökyüzü altında, emniyetin soğuk koridorlarında yankılanan bir isim: İdil Irmak. On yıl önce, bir genç kızın hayatı adaletin yetersiz kaldığı bir mahkeme salonunda paramparça oldu. Bugün ise, o davanın hayaletleri karanlık ormanlardan sızarak şehre geri dönüyor. Başkomiser Pars Çevik, bir yandan babalık ve dedelik sorumluluklarının sıcaklığına sığınmaya çalışırken, diğer yandan geçmişin tozlu raflarından fırlayıp gelen kanlı bir dosyanın pençesinde kıvranıyor. Bal rengi gözlerdeki korku, platin sarısı saçların ardındaki büyük yıkım ve zeytin tenli bir adamın vicdan azabı... Ekip üyeleri kendi içlerindeki uçurumlarla boğuşurken, orman bekçisinin ölümüyle düğüm daha da sıkılaşıyor. İntikam soğuk yenen bir yemek midir, yoksa her şeyi küle çeviren bir yangın mı? Yağmur Özdemir, HÜKÜM ile okuyucuyu polisiye bir gizemin içine sürüklerken; aile bağlarının, dostluğun ve bitmek bilmeyen adalet arayışının sınırlarını zorluyor. Bir tarafta masumiyetin son çığlığı, diğer tarafta ise verilmiş en ağır hüküm...

"Bazı yaralar kurşunla değil, kelimelerle açılır; bazı şifalar ise sadece bir bakışta saklıdır." ​Yüzbaşı Aras Karahanlı, cephelerin sert rüzgarıyla yoğrulmuş, ruhunu bir zırh gibi kuşandığı üniformasının ardına gizlemiş bir askerdir. Onun dünyasında sadece emirler, operasyonlar ve vatanı için göze aldığı karanlıklar vardır. Ancak son görevinden döndüğünde, karşısında aşması gereken en zorlu engeli bulur: Kendi zihni. ​Üsteğmen Psikolog Menesa Öztürk , insanların ruhundaki en derin çatlakları iyileştirmeye adanmış, zekası ve sükunetiyle tanınan genç bir subaydır. Görevi, Aras’ın o aşılmaz duvarlarını yıkmak ve barut kokulu anılarının altına gizlediği sessiz çığlığı bulup çıkarmaktır. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

"Kendi namlumun ucunda bir kurban, bir savcının avuçlarında ise hayatım vardı." * "Bir yanda cinayet işlemiş bir kız, diğer yanda kendi kanunlarını kendi yazan bir adam... Aralarındaki tek bağ, çözülmesi imkansız bir cinayet ve kalplerine sızan yasak bir aşktı." * Gerçek er ya da geç ortaya çıkar, ama bazen gerçek, yalandan daha çok can yakar. * `Bir gölgeydi her şeyi başlatan ve yine bir gölgeydi her şeyi bitiren` BAŞLAMA TARİHİ; 03.12.2025

Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Gündüzleri herkesin güvendiği bir psikolog. Geceleri ise kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Herkül Atilla Ayhan. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Danışanlarından biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. Sessizliğin içinden fısıltılar yükselir. Ve bazı hikâyeler... Zihnin en karanlık yerinde yazılır. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

​"Herkesin kaçtığı o cehennem, benim tek sığınağımdı."

Siz hiç iki kez doğmuş ve iki kez ölmüş bir karakter tanıdınız mı? İlk ailesini hem kendisi, hemde anne ve babasının ölmesiyle kaybediyor. İkinci ailesini ise sadece kendinin ölmesiyle kaybediyor. Tam her şey bitti derken, ilk doğduğu gezegen Elyrda uyanıyor. Konuşmasıyla, giyimiyle daha geldiği ilk gün, dikkat çekiyor. Kraliyet Muhafızlarını dövdüğü içinde zindana atılıyor. Komik ve acı dolu bir maceraya hazırsanız hadi başlayalım...

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Daha on yedi yaşında iken töre usulüyle evlenmemek için köşkten kaçan Feryal Karza abisinin ölümüyle tekrar döner ve başına geleceği felaketi omuzlanarak gelir. Zorla evlendirilmek üzere evlendirileceği adam Çelik Demir Soykırımlı. Aşiret ağasıdır. Feryal Karza kendini kanıtlamış ve stratejik planlama uzmanı olan kadınlarımız içindir. Çelik Demir Soykırımlı ise soğuklukuyla kalpleri buz kestiren okurlar içindir. ------ "En derin gölgeler en derin ateşleri saklar." DEMİRİN GÖLGESİ - Yeşim Mingsar

İyiden doğan kötü ama siyahın içindeki beyaz.Peki siyah mı ağır basacak yoksa beyaz mı?

Safir Palaslı, adını taşıdığı taş gibi soğuktu. Parlıyordu... ama dokunanı keserdi. Roman Alphan ise alışkındı sahip olmaya. Ama ilk kez, karşısında sahip olunamayan bir şey vardı. Safir, geçmişinin ağırlığını susarak taşıyan, travmaları olan genç bir kadındı. Güvenmeyi unutmuş, sevilmeyi ise çoktan kendine yasaklamıştı. Onun dünyasında kimseye yer yoktu; ne bir bakışa, ne bir söze... ne de bir adama. Roman içinse bu sadece bir karşılaşma değildi. Bu, kazanılması gereken bir savaştı. Ama bazı kadınlar kazanılmazdı. Bazıları sadece... insanın içinde kaybolmasına sebep olurdu.Ve bazı aşklar vardı ki, ne sevgiye benzerdi ne de nefrete.Sadece yakardı. Kadın ve Erkeğin de karanlık bir geçmişe sahip olduğu, süpriz bebekli sırlı bir hikaye. Peki kadın bu kadar inatken bu iki insanı sadece bir bebek ve sırlar bir arada tutmaya sebep olabilirmiydi? Hikaye şahsıma aittir. Çalınması durumunda yasal yollara bizzat baş vurulacaktır..

Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir dama kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

Zihnindeki gürültüden kaçıp ıssızlığın kucağına sığınan bir yazar… Dalgaların dövdüğü kayalıklar arasında, terk edilmiş bir kulübenin tozlu raflarında saklanan, sonu gelmemiş bir elyazması bulur. Sayfalar ilerledikçe yazarın depresif ruhu, kitabın kasvetli satırlarıyla tuhaf bir bağ kurar. Ancak son sayfaya geldiğinde onu büyük bir boşluk beklemektedir: Hikâye bitmemiştir. ​Yarım kalan her cümle, yazarın zihninde bir saplantıya dönüşür. Eksik olan o son satırları yazmak, sadece bir kitabı bitirmek değil, kendi ruhunu da iyileştirmek demektir. Kalemi eline alır, mürekkebi kağıda akıtır... Ama bilmediği bir dehşet vardır: Tamamlamaya çalıştığı şey kurgusal bir kâbus değil, yıllar önce işlenmiş, kan dondurucu bir cinayetin gerçek günlüğüdür. ​Mürekkep tazeledikçe, geçmişin gölgeleri canlanır. O son noktayı koymak için kurulan her hayal, katilin yarım bıraktığı işi tamamlamaya giden bir yoldur. Şimdi, kurbanının son nefesini kağıda döken gerçek katil ile o satırları sanatıyla hayata döndüren yazar, kurgu ile gerçeğin birbirine girdiği o karanlık sınırda karşı karşıyadır. ​"Senin hayal gücün, benim gerçeğimdi. Şimdi söyle yazar; bu hikâyenin sonu kimin kanıyla yazılacak?"

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.