Üçüncü Dünya Savaşı`nın yorgun askerleri, kendi halkının kurşunlarına boyun eğmek zorunda kalmıştır. İşgal kuvvetlerinin ülkede yönetimi ele geçirmesiyle, kaosun tam ortasında Nilüfer Karaca; vatanını kurtarmak için direnişin ilk kıvılcımı olacaktır. Yılbaşı gecesi; kırmızı maskesiyle, düşmana karşı yaptığı bir hamle, çaresiz halkın yüreğinde umut ışığına dönüşür. Ama bu kez savaş sadece düşmana karşı değil, ihanete, zulme, korkuya ve en önemlisi de... Aşka karşıdır. "Savaşın ortasında aşk bir seçenek değil belki ancak ben bir tek senin gözlerine baktığımda zaferi hissedebiliyorum Nilüfer..." **BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA İLGİSİ YOKTUR.** Kitabın bütün yasal hakları bana aittir. Bölümler her pazar.

Anicca; Her şeyin hatta hayatın ve duyguların bile geçici olduğu ve değişime tabii olduğu anlamını taşır. Peki aşk; geçici ve değişime açık mıdır? Ya da hayat ve duygular gelip geçici midir? Bir bilinmeyen numara, bir platonik aşk ve sürekli bir kaçış... Genç adam; yalnızlığının, korkularının ve kaybolmuş kalbinin peşinden sürüklenirken, sırlar yüzeye çıkacak. Aşk, duyguların en karmaşık hissiydi. Duyguların en saf haliyle birleştiği yerdi. Kalbinin en derinlerinde küf tutmuş, bazen korkarak, bazen umutla beklediğin bir duyguydu. Bu kitap, gerçek bir hayat hikayesinden esinlenerek yazılmıştır. Ancak isimler, mekanlar, tarihler ve bazı olaylar gerçeği tamamen yansıtmamaktadır. Bu isimle çıkan ilk kitaptır. Tüm hakları saklıdır!

Granwach kasabasında yaşayan insanlar mutlu bir hayat sürermiş .Ama Granwach halkı 7 Ekim tarihi lanetli gün diye anılırmış ve kimse o gün dışarıya çıkmazmış.Çünkü o gün kurt adamlar kasabayı basar ya dışarıda gördüklerini öldürür ya da ormana götürürlermiş ve bir daha o insanlardan haber alınamazmış.

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

+90 559 Uyudun mu güzelim? Ada Sanırım yanlış numaraya yazdınız. +90 559 Bence doğru kişiye yazdım.

Aşk, bazen bir dağın gölgesinde büyür; bazen bir suskunluğun içinde kararır. Aşk Karası, susmayı öğrenmiş yaraların romanıdır. İnsanın kendi kaderine bakarken gözlerini kaçırdığı o anlardan doğar. Bir evin duvarlarında biriken eski acılar, yarım kalmış sözler, söylenememiş itiraflar bu hikâyenin harcıdır. Burada sevda, kolay bir kelime değildir. Burada sevda, omuzda taşınan bir yük, boğazda düğümlenen bir andır. Hande, kırılganlığını saklamayı öğrenmiş bir kadındır. Bedeni kadar geçmişi de yaralıdır. Yürürken değil, dururken yorulur. Fatih ise suskunluğu kendine zırh edinmiş bir adam. Güçlü görünmenin bedelini, içinden kopan fırtınalarla öder. İkisi de hayatta kalmayı bilir ama sevilmeyi unutmuştur. Bir gün, suskunluk çatlar. “Bana yaklaşma,” dedi Hande, sesi titreyerek. “Ben dokunulunca dağılanlardanım.” “Ben de,” dedi Fatih, gözlerini kaçırmadan. “Dağılanları toplamaktan vazgeçmiş biriyim.” “O zaman neden bakıyorsun bana böyle?” “Çünkü kaçarsam, kendimden kaçmış olurum.” —“Beni seversen, seni yaralarım.” “Zaten yarasız insan tanımadım,” dedi Fatih. “Ben sadece, hangi yaranın benim olacağını seçiyorum.” İşte tam burada, aşk kararır. Çünkü Aşk Karası, iki insanın birbirini iyileştirme çabasını değil; birbirinin yarasına dokunmayı göze almasını anlatır. Bu roman, masum bir sevdanın değil, ağır bir kaderin içinden filizlenen aşkın hikâyesidir. Okuyan, kendi suskunluğunu bulur satır aralarında. Ve bilir: Bazı aşklar beyaz değildir. Bazı aşklar karadır. Ama en çok da gerçektir.

Bu bir aşk değildi. Bir savaştı. Eymen ve Ecem, aynı oyunun iki zıt tarafındaydı. Mesafeler silah, kelimeler bıçaktı. Kurallar belliydi: yakınlaşmak yasak, hissetmek zayıflıktı. Ama bazı savaşlar vardır ki kazanıldığında geriye yalnızca bir şey kalır: inkâr edilemeyen bir bağ. Bir adım mesafe… belki de en tehlikeli yakınlıktı. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Ateş’in adı anılınca şehir nefesini tutar. Sokaklar susar, adamlar bakışlarını kaçırır. Çünkü o gölgesiyle bile yakar. Aşkın Ateş. Mafyanın tek kraliçesi. Kırmızı tırnaklarıyla imzaladığı her karar, kaderleri küle çevirir. Gözlerine bakan yanar – o gözlerde merhamet yoktur, sadece ateş. Düşmanları geceleri plan yapar, gündüzleri korkar. “Kurşun mu, zehir mi, ihanet mi?” Hepsi boş. Ateş ihaneti koklar, zehri tadar, kurşunu gülümseyerek karşılar. Bir gece köşeye sıkıştırdılar onu. Üç tabanca göğsüne dayalı. Sigarasından bir nefes çekti, tek kaşını kaldırdı ve dedi: “Beni vurursanız ben ölürüm. Ama siz yaşarsanız… her sabah uyanınca beni hatırlayacaksınız. Her nefeste boğazınıza adım takılacak. Her gölgede beni göreceksiniz. Ve bir gün kendi ellerinizle kalbinizi söker atacaksınız, sadece adımı unutmak için. Hâlâ ateş etmek istiyor musunuz?” Silahlar indi. Dizler yere çöktü. Çünkü Ateş’i öldürmek kolaydı. Ama onun intikamını yaşamak… cehennemdi. Şehir bilir: Ateş düşerse, o düşüş son değil, yeni bir yangının başlangıcıdır. Ve o yangın herkesi yakar. Hatta kendini bile. Ama o küllerinden doğar. Her seferinde daha parlak, daha acımasız, daha güzel. Çünkü Ateş sönmek için yaratılmadı. Yakmak için var. Ve en çok da… sevmek için. Ama sevdiği zaman, o sevgi bile yangın olur. Ve kimse ondan sağ çıkamaz. Kimse. Hatta kendisi bile.

“Ben deli değilim.” Efe Demir, intihar şüphesiyle bir seans odasına kapatıldığında herkes onun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Polis raporları, savcı dosyaları, tek bir cümlede birleşiyordu: toplum için risk. Gökçe Uras ise sadece sorular sorması gereken bir psikologdu. Ama bazı sorular cevap aramaz. Bazı çığlıklar bağırmaz. Bir seans, yarım kalan bir hikâyeyi uyandırdı. Yanlış anlaşılan bir yardım çağrısı, susturulmuş bir kız ve geri dönmek zorunda kalan bir adam… Bu hikâye delilikle ilgili değil. Geç kalınan anlarla ilgili. İnsanlar bazen ölmez. Sadece susturulur. Yorumlarınız benim için çook önemli💎

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Lina, kimsesizliğin ve mutsuz bir hayatın içinden çıkıp kendi cafesine sahip olmayı başarmış genç bir kızdır. Sessiz bir ara sokakta, lanetli olduğunu bilmediği bir dükkânda yeni bir başlangıç yapar. Ancak geceler uzadıkça, karanlık derinleştikçe Lina yalnız olmadığını fark eder.

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

2 kız bebeklikten beri arkadaşlar bunlar yeni okullarina gidiyorlar o okulda yeni insanlarla tanisip grup yapiyorlar bu grubun adı MERKEZ bu grubu tüm okul tanır ve bu grup sabahlari okul futbolunda akşamlari hem boksa hemde motor yarişlarina katiliyorlar

+16 kurguda küfür bulunmaktadır. Her şey açık açık olmasada değinilmiştir. Eniştesinden nasıl hamile kalır evevevw etmeyin hemen. Olaylar yavaş yavaş oturacak böyle kurgulara karşıysan okuma sg kitabımdan. Sera: "Hamileyim." Cevap bir süre gelmedi. Zaman durdu sandım. Sonra o inanılmaz derecede pişkin mesaj belirdi: Kartal: "Hayırlı olsun Sera, ne diyebilirim." Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. "Gerizekalı!" diye bağırmak istedim evin içinde. "Senin çocuğun! Başkasının değil!" Kartal: "Kafa bulma benle Sera." Sera: "Ne kafa bulması Kartal, aptal mısın?"

"Dünya sandığın kadar büyük değil; sadece bazıları çok iyi saklanıyor." Aura Adası’nda o gece fırtınadan daha tehlikeli bir şey vardı: Bir dosya. On yıllık bir yıkım planı, infaz listeleri ve dokunulmazların gizli ajandası. Araştırmacı Miru, bu dosyayı o adadan çıkarmayı başardı ama kaçamadı. Onu kayalıklardan söküp alan adam, Koza, kurtarıcısı mıydı yoksa yeni celladı mı? Babasından devraldığı karanlık mirası İstanbul’un kalbinde yöneten Koza için bu yabancı kadın, sadece bir rehin değil; dünyanın en büyük şebekesini içeriden çökertecek bir anahtar. Dışarıda sistem sessizce pusu kurarken, içeride sırlar dökülmeye başlıyor. Dilini bilmediğin bir adamın evinde ne kadar güvendesin? Ve elindeki gerçekler dünyayı yakmaya yetecekken, kimin yanında duracaksın? Bazı dosyalar açılmamalıdır. Bazı sırlar ise sadece kanla susar.

Kapıdan gelen en ufak sesle irkildik. Yağız anında ayağa kalktı, beni arkasına aldı. “Işığı kapat,” dedi fısıltıyla. Kalbim kulaklarımda atıyordu ama dediğini yaptım. Karanlıkta nefesini hissedebiliyordum. Çok yakındı. Fazla yakındı. “Korkuyor musun?” diye sordu. “Hayır,” dedim. Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk. Bir adım daha yaklaştı. Eğer biraz daha hareket ederse... Dudakları çok yakındı. “Ben buradayken sana bir şey olmayacak,” dedi. Sesinde bir söz vardı. Tutulması gereken bir söz. O an fark ettim; asıl tehlike kapının arkasında değil… ona bu kadar güvenmeye başlamamdı.

Afra, bir doktorun kızı olarak büyüdüğü o steril hayatın, aslında bir mezarlığın üzerine inşa edildiğinden habersizdi. Yusuf; babasının en büyük günahı, bir zihin temizliğinin enkazı ve Afra`nın tek kurtuluşuydu. Ya o sahte geçmişin enkazında ölecekti ya da babasının yarattığı o karanlık canavarla birlikte, cellatlarının peşine düşecekti. Çünkü bazı sırlar, ancak kanla mühürlendiğinde susar.

|SERİ KATİL KURGUSU| Yükselen ay kendini sana verince karanlığın ışık kaynaklı olmadığını anlayacaksın. Erdem, ailesine bakabilmek için üniversitesini dondurmuş bir kızdır. Hayatını kazanmak için, bir marketin gece vardiyasında çalışmaya başlar. Ancak her şey, devamlı müşterilerinden birisinin alışverişlerine kayıtsız kalmasıyla, farklı bir yönde ilerler.

Dünya bir gecede sustu. Sokaklar boşaldı, şehirler karanlığa gömüldü. İnsanlık, kendi sonunu izlerken hiçbir şey yapamadı. Salgın hızla yayıldı. Önce panik başladı… sonra kaos… sonra ölüm. Şimdi geriye kalan tek şey hayatta kalma savaşı. Mete, bu yıkımın ortasında nefes almaya çalışan bir adam. Ama karşısındaki tehlike sadece enfekteler değil. Açlık, soğuk, ihanet ve insanın içindeki karanlık da peşinde. Bu yeni dünyada kurallar değişti: Güvenmek intihardır. Merhamet zayıflıktır. Sessizlik ise bazen hayatta kalmanın tek yoludur. Ve Mete çok geçmeden anlar… Bu kıyamette en korkunç olan şey ölüler değil. Hayatta kalanlardır.

Bu kitap güvenli bir hikâye değil. Burada doğru kararlar yok. Yanlış sokaklar, suskun bakışlar ve yeraltında yazılmış kurallar var. Hazırsan devam et. Değilsen, şimdi dön.

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

“Daha kaç kurban gidecek böyle? Kaç kişinin daha ölümünün sebebi olacağım? Bir kelebek uğuruna oluşan bu ayaklanma, ay ışığına ne zaman kavuşacak? Daha ne kadar tahammül etmem lazım bu karanlığa?” İki polis. İki ebeveyn. İki can. Sadece onların değil, küçük bir kızın da ölümüne sebep olan kurşunlar. Geçmişin yemin ve sözleriyle yaşamaya yemin etmiş, bildiklerinden fazlası olduğunu fark eden bir kız. Gerçekler açığa çıkınca o kişiyle empati kurmam doğru muydu? Ona acımam normal miydi? Benim verdiğim ifade sonucu içeri giren bu adamı sekiz yıl sonunda kendi laflarımla kurtarmak, savunmak ve onun için çabalamak hedefime ulaşmam için bir basamaktan mı ibaretti? Tüm bu karışıklık, çelişki, yaşananlar ve yaşanacaklar, adaletin kırılmış, hatta harabeye dönmüş olduğunun göstergesi değildi de neydi?

“Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨ Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden.