Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Işığını arayan adam Gölge’de yuva bulmak isteyen kadın. Enkaz altında kalan İki beden… Bir çığlık… Bir sessizlik. Bir sır… Bir ölüm. Bir mesaj; “Film başladı Hazel Özilhan” Bir kaza… Bir uyanış. Bir kadın…ışığın kendisi. Bir adam…karanlığın içinden gelen. İki ruh. İki yara. Bir kader. Doğan bir aşk… Kanlı bir oyun. İki piyon… aynı tahtada. Sırlar. Gerçekler. Acılar. Ölümler. Ve sonunda yalnızca biri… Aydınlığa çıkacak. Işığın Gölgesi, karanlıkta yankılanan bir hikaye.🕯️

Bir Sage Taylors Romanı... "Ölümsüzlüğün şifresi çözüldü, ama bedeli ağır olacak." İnsanlığın kaderini değiştirebilecek bir proje ve onu ele geçirmek isteyen güçler arasında sıkışmış iki hayat... Dr. Evelyn Hayes Forester, dünyanın en gelişmiş projelerinden birinin başındaki zeki ve tutkulu bir bilim insanıdır. "Nova" projesi, insanın genine müdahale ederek sinir hücrelerini yenileme ve değiştirme potansiyeline sahip altın bir fırsattır. Diğer yandan bu değerli bilgi, karanlık niyetleri olan insanların da hedefindedir. Logan Carter eski bir özel kuvvetler askeri, Ruslar adına çalışan bir güvenlik ajanıdır. Amacı Dr. Forester`ı kaçırarak projeye erişim sağlamaktır. Başlangıçta sadece bir görev olarak başlayan bu iş, Evelyn ile tanıştıkça karmaşık bir içsel savaşa dönüşecektir. Logan, karanlık bir dünyada doğru olanı seçmeye çalışırken, amaçları ve duyguları arasında bir karar vermek zorunda kalacaktır. "Kod Adı: Nova" aksiyon dolu bir gerilim hikayesinin yanı sıra, sevgi, kayıp ve yeniden doğuşun hikayesidir.

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

"Bazı yaralar kurşunla değil, kelimelerle açılır; bazı şifalar ise sadece bir bakışta saklıdır." ​Yüzbaşı Aras Karahanlı, cephelerin sert rüzgarıyla yoğrulmuş, ruhunu bir zırh gibi kuşandığı üniformasının ardına gizlemiş bir askerdir. Onun dünyasında sadece emirler, operasyonlar ve vatanı için göze aldığı karanlıklar vardır. Ancak son görevinden döndüğünde, karşısında aşması gereken en zorlu engeli bulur: Kendi zihni. ​Üsteğmen Psikolog Menesa Öztürk , insanların ruhundaki en derin çatlakları iyileştirmeye adanmış, zekası ve sükunetiyle tanınan genç bir subaydır. Görevi, Aras’ın o aşılmaz duvarlarını yıkmak ve barut kokulu anılarının altına gizlediği sessiz çığlığı bulup çıkarmaktır. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Yapılmaya geç kalınmış aşk itirafı, mezarda ölü hâlde yatan ruha dokunur. Kendini birden dört yıl öncesinde bulan Kardelen, hem hayatını düzeltme hem de platonik olduğu Yalkın`ın hayatını kurtarma fırsatı bulur. Milli yüzücü olan Yalkın`ın hayatında tek bir pürüz görünmüyordu. Öyleyse ona 𝘨𝘦𝘳𝘤̧𝘦𝘬𝘵𝘦 ne oldu?

Biz birbirimizi öldürmeye niyetli tek bir kalptik. Ben ona bunu nasıl yapabileceğimi bilmiyordum oda... Aklıma gelen tek şey son kurşunu kalbime sunmaktı ki sanırım aynı düşünmüştük. Fakat ben ondan hızlıydım.

Artık, savaşlar, açlık, ekonomik sıkıntılar, acı yoktu... Her şeyin düşünüldüğü ve tek bir elden yönetildiği o mükemmel düzen kurulmuş insanın huzur ve mutluluk arayışı sona ermişti. Artık sahip oldukları düzenle istikrar, yollarına ve geleceklerine ışık tutuyordu. Ama Vestalia`nın bir tutkusu, çözmek için uğraştığı yasak bir amacı vardı. Yaşadığı XII. APJUQTİA`nın yöneticileri bunu duysa onu vatana ihanetten en ağır cezaya çarptırırlardı çünkü yaşanılan zaman zaten mükemmeldi ve zamanda yolculuk yapmaya çalışmak için hiçbir mantıklı neden olamazdı. Bunu arayan insanlar vatanına nankörlük etmekle suçlanırlardı. Oysa o gün geldiğinde ve Vestalia bu iş için gerekli karışımı icat edebildiğinde gitmek istediği diyarların hayali onu çoktan ele geçirmişti. Kendi zamanından memnundu sadece geçmişi daha iyi bilmek ve geleceğinin güzelliğini görmek istiyordu. Tabii yanlışlıkla kendini zalim bir kralın ülkesinde ve onun yatak odasında bulmadan önceydi bu düşünceleri... Üstelik tek misafir kendisi de değildi....

Jung woojin karanlık tarafından yakalanacak mı

Bir davet ya da bir operasyon... İşte bu ikilemi çözmek için hikayenin içerisinde olmalıyız. Bir davet ne kadar tehditkar olabilir? "Kahretsin, bu nasıl bir gece!" diyerek sızlandı Elçin Paşazade. Adımlarını çıkış koridoruna çevirdiğinde gördüğü dehşet görüntüyle orada donakaldı.

— Umarım dayanırsın. — Ben dayanırım. Sen dayanabilecek misin? — Dene de gör. — Deneyeceğim zaten.

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Asil, meşaleyi duvardaki halkaya sanki taşı kırmak istiyormuş gibi çarparak astı. Bir adımda dibime girdi, göğsü hırsından inip kalkıyordu. "Burada ne halt ediyorsun?" diye kükredi. Sesi dar hücrede yankılanıp kulaklarımda patladı. "O lağım çukurunun içinde, o delinin yanında ne işin vardı senin?" "Sana ne!" diye bağırdım, gözyaşlarımın arasından ona nefretle bakarak. "Beni rahat bırak! Ne yapıyorsam yapıyorum, seni ne ilgilendirir?" Asil üzerime doğru bir hamle yapıp kollarımı demir bir kıskaç gibi kavradı. Beni sarsarken gözlerinden resmen ateş çıkıyordu. "Beni ilgilendirir! Çünkü seni o zindanda görselerdi şu an kellen surlarda sallanıyordu! Ölmeni istemiyorum, anlıyor musun aptal? Ölmeni istemiyorum!" Kollarımı ondan kurtarmak için sertçe geri çekildim ama bırakmadı. "Ölürsem ölürüm, sana ne be?" diye haykırdım yüzüne karşı. "Sanki çok umrunda! Beni buraya bir leş gibi fırlatıp atan sensin! Şimdi gelmiş başımda hayat dersi mi veriyorsun? Senin o sahte korumacılığını sikeyim Asil!" "Seni korumaya çalışan kafamı sikeyim asıl!" diye bağırdı o da, sesinin tellerini yırtarcasına. "3 gündür seni hayatta tutmak için kaç takla atıyorum haberin var mı? Sen gidip bile isteye celladının kucağına oturuyorsun! O kuyuya nasıl düştün, ne işin vardı orada?" Hayatta tutmakmış, karşılaştığımız andan itibaren hiçbir işim yolunda gitmedi ki.

Bazı mesajlar vardır, sadece okunmaz. İçine işler. Ve bir daha çıkmaz. Doğum günüme iki gün kala, kimsenin bilmediği bir hesaba gelen bir mesajla başladı her şey. Önce görmezden geldim. Sonra merak ettim. Ve en büyük hatayı yaptım: cevap verdim. Onu tanımıyordum. Ama o beni tanıyordu. Hem de sandığımdan çok daha fazla. Geçmişimi, korkularımı, zayıf noktalarımı… Ve en çok da kaçamayacağım yerleri. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, birinin seni bulduğunda… saklanamayacağını fark etme hikâyesi.

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş`ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan`ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan`a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş`ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile."

“Adalet mi önce gelir, aşk mı? Ya kalp ikisine de dayanmazsa?” Komiser Varkan Eren Erel, disiplinli, zeki ve görevine sadık bir polis. Onun için hiçbir dosya kişisel değildir — ta ki Beliz Türkmen’in adı bir suçun ortasında geçene dek… Beliz, kalp rahatsızlığıyla yaşamaya çalışan genç bir kadın. Sessizdir ama içine attığı çığlıklar büyüktür. Tek bir yanlış adım, onun sadece özgürlüğünü değil, canını da alabilir. Ve o adım, bir sabah sorgu odasında atılır. Yasa dışı örgütlere para aktarımıyla suçlanan Beliz, aslında masumdur. Ama gerçek ortaya çıkmadan kalbi durmak üzeredir. Varkan Eren için artık her şey değişmiştir. Bu bir görev değil; bir kurtarma savaşıdır.

Dünya, Erlik`i bir mucize olarak selamlıyordu. Altaş`ın en parlak bilim insanları yıllarca çalışmıştı bunun için - insan ömrünü uzatacak, hastalığı yenecek, ölümü erteleyecek bir retrovirüs. Ve başardılar. Ama bazı mucizeler, yanlış ellere geçtiğinde kıyamete dönüşür. Mitaka bunu biliyordu. Onların lideri Aira Kamosaki için Erlik bir çözümdü - aşırı nüfusun, tükenen kaynakların, çökmekte olan bir dünyanın tek çözümü. Onu durduracak kimse yoktu. Yoktu... Pentago olmasaydı. Beş kişi. Resmi kayıtlarda isimleri yok. Görevleri yok. Hiçbir zaman orada olmadılar. Ama saat işliyordu. Ve Pentago`nun önünde, şimdiye kadar karşılaştıkları hiçbir şeye benzemeyen bir tehdit bekliyordu.

Hakkında infaz kararı çıkan Ülkem Atalay, bulunduğu topraklardan sınırın öteki tarafına hayatta kalmak için kaçmaya çalışır lakin karşısına çıkan yabancıyla hiçbir şey düşündüğü kadar kolay olmaz... ... "Sonra... bu insanların bir kıtayı paylaşamadıklarını gören Gök Tanrı, Atlantis Adası`nı ikiye böldü. Yaşadığımız yere Uçmağ dedi, karşı tarafa ise Tamuğ. İki ırkı birbirinden uzaklaştırdı, hatta bir Selenit ile bir Safirin yan yana gelmesini dahi yasakladı. Böylelikle asırlar önce yaşanan o korkunç savaşlar son buldu. Artık herkes kendi dünyasında, ait olduğu yerdeydi." Lakin ben ait olduğum yerde değildim. Varlığım, bir savaşa bedeldi. Varlığım, bir kıyametti. Varlığım, onu ve beni cayır cayır yakacak yangınlardı. Ben, Ülkem Atalay... bir soyun başlangıcı ve sonuydum. Şerefim üstüne yemin ederim ki... insanlar beni asırlarca hatırlayacaktı. ××× UYARI!!! OKURKEN RAHATSIZ EDİCİ KELİMELERE, OLAYLARA VE TETİKLEYİCİ UNSURLARA RASTLAYABİLİRSİNİZ!!!

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, yanlış sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

Aşk bazen iyileştirmez. Bazen iz bırakır. Bazen yakar. Su, karanlıktan kaçtığını sanırken kendini daha derin bir gölgenin içinde buldu. Kilitli kapılar, izlenen adımlar ve cevapsız sorular... Her şey, geçmişin hâlâ nefes aldığını fısıldıyordu. Birinin gözleri hep üzerindeydi; ama bunun bir koruma mı yoksa bir av mı olduğunu ayırt etmek imkânsızdı. Noyan ise ateşten geriye kalan bir adamdı. Kaybettiklerinin küllerini sırtında taşıyor, dokunduğu her şeyi yanmaya mahkûm ediyordu. Su`ya yaklaştıkça, sınırlar siliniyor; tehlike ile arzu aynı çizgide buluşuyordu. Bazı insanlar yangından kurtulmaz. Bazılarıysa yangının ta kendisi olur. Ve bazı aşklar Sadece acıtır gibi sever..

Alıntı😘😘😘 Kapıdan gelen en ufak sesle irkildik. Yağız anında ayağa kalktı, beni arkasına aldı. “Işığı kapat,” dedi fısıltıyla. Kalbim kulaklarımda atıyordu ama dediğini yaptım. Karanlıkta nefesini hissedebiliyordum. “Korkuyor musun?” diye sordu. “Hayır,” dedim. Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk. Bir adım daha yaklaştı. Eğer biraz daha hareket ederse... Dudakları çok yakındı. “Ben buradayken sana bir şey olmayacak,” dedi. Sesinde bir söz vardı. Tutulması gereken bir söz. O an fark ettim; asıl tehlike kapının arkasında değil… ona bu kadar güvenmeye başlamamdı.

Bir sabah her şey hâlâ yerindeyken, akşam olduğunda dünya sessizce çökmeye başladı. Ne sirenler vardı, ne net açıklamalar. Sadece kopan şebekeler, kararan şehirler ve artık insan gibi davranmayan insanlar… Umut, Kerem ve Arda hayatta kalmak için kaçarken, Zeynep ailesini korumak için karanlığa sığınır. Bir baba kaybolur. Bir ev son sığınak olur. Bir kapı açılır… ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Son Umut, zombi kıyametinin ortasında geçen bir hayatta kalma hikâyesi değil sadece. Bu; aile olmanın, kaybetmenin, ve hâlâ umut etmeye cesaret etmenin hikâyesi. Sessizliğin en tehlikeli olduğu bir dünyada, gerçek soru şudur: İnsan kalmak mı daha zor, yoksa hayatta kalmak mı?

Arel Yılmaz yıllardır Arkın Vuralın vazgeçilmezidir, ancak Arel bundan habersizdir. Geçmişin ve geleceğin yaşatacakları aralarında yıkılmaz bir bağ oluşturacaktır. ”Son dakikalarda ise ikiside birbirlerine kollarına bırakıp sımsıkı sarıldılar. Ardından ensemde bir ses duydum. “Sende bu anları benimle yaşamak ister miydin?” Arkama baktığımda Arkın Vuralı gördüm. Göz göze geldiğimiz an sert bakışlarıyla bana baktı. Ben ise az önce gördüklerimin şaşkınlığı ve Arkının söylediği söz ile dehşete düşmüştüm. Kendime inanamaz halde koşmaya başladım...”